Toni Erdmann (2016)

Het ziet ernaar uit dat we al een winnaar hebben! De eerste vrouw?!

maar niet de eerste, Jane Campion is er nog (1993, The Piano).

Och ja, die vergeet ik steeds.

Vanaf 10 november in de bioscoop (September Film)

Het geldt in feite voor veel films, maar voor deze in het bijzonder: probeer 'm te zien zonder er ook maar iets over te weten. Ik zal in het eerste deel niks inhoudelijks spoileren, maar zet toch alle info tussen spoilertags:

Als je net als ik nog helemaal niks van deze film weet als je 'm ziet..
(ik zag de film in Cannes, omdat-ie in competitie zat, ik wist op dat moment alleen nog dat het "die Duitse competitiefilm, van bijna 3 uur, van die maakster van wie haast niemand een van de eerdere 2 films zag, met Hadewych Minis in een bijrol" was. Meer wist ik niet)
..kan de film een overrompelende ervaring zijn.

Want drie uur na het binnenlopen van de zaal had ik, totaal uit het niets, iets volstrekt oorspronkelijks gezien. Dat ook nog eens volledig werkt. Toni Erdmann is ontroerend, hilarisch, fris, losjes en vrij in structuur, totaal onvoorspelbaar en uiteindelijk bevrijdend. De film stuurt in het laatste halfuur (de geweldige) Sandra Hüller een aantal riskante bochten in, vol gas, maar vliegt er niet uit, met een glorieuze triomf als resultaat.

O ja, schaamtevolle bekentenis: Whitney Houstons The greatest love of all is ineens mijn guilty pleasure #1

En dan hier de echte spoilers, lees die sowieso NIET voor je de film kijkt: in het laatste halfuur gebeurde er iets heel bijzonders. Tijdens de scene waarin Sandra Huller The Greatest Love of All zong, ging de zaal compleet uit z'n dak. Tot twee keer toe een ovationeel applaus tijdens de film: op het moment van de eerste uithaal uit volle borst en als het lied af is. Dat gebeurde bij mijn voorstelling (ik was bij de officiele premiere met cast en crew, enigszins begrijpelijk, want Huller zat dus zelf in de zaal), maar ook bij de persvoorstelling op de avond daarvoor met dus alleen (doorgaans zo serieuze) pers.

De scene is misschien wat 'cheesy' gekozen, maar je bent als kijker op dat moment zo aan die bevrijding toe dat het ongelooflijk goed werkt.

En dan volgt daarna nog de 'naaktfeestscene'. Ik hield mn hart vast: 'de film is nu zó goed, zou je nou echt zo veel risico's nemen, komt dat wel goed?' Maar ook die scene kwam helemaal goed en werkte hilarisch en bevrijdend.

En dan de omhelzing tussen dochter en vader-in-pak. Op zich ook een makkelijke keuze. Maar ook die werkt perfect en is oprecht ontroerend.

Zelden ben ik zó vrolijk een bioscoopzaal uitgelopen.

Vanaf deze week in de Belgische zalen

Wij moeten nog even. Ik lees het wel

Wat een speciale, hartverwarmende film. Heb er eigenlijk geen woorden voor. De film maakt zo'n rare sprongetjes. Je wordt continu verrast.

Ik heb me zeker niet verveeld tijdens deze film maar vond 'm uiteindelijk niet zo heel bijzonders. Wel aangenaam onvoorspelbaar.

Wat. Een. Film.

Heerlijke Duitse film met sterke opbouw en acteerprestaties. Ondanks de looptijd verveelt film deze nooit, dankzij de opeenvolging van verrassende en genante scenes.

Vader en dochter: het zijn vreemden voor elkaar geworden. Hij bedient zich van een gitzwarte humor waar zowel vrienden als kennissen als wildvreemden de wenkbrauwen bij fronsen. Zij vergeet ondertussen wat leven is, verdrinkend in een tomeloze ambitie die ze probeert te ontwikkelen binnen een wereld waarin mannen de plak zwaaien en vrouwen vooral van ja moeten knikken en de benen moeten spreiden. Treurig, treurig. Treurig het lot van de vader, treurig het lot van de dochter. En bovenal: treurig de werkelijkheid die mensen zo kan vervreemden van wat er echt toe doet.

De vader voelt dat. Dus doet de vader iets. Iets impulsief. Op z’n vaders: zonder te weten hoe of waarheen of waarom, maar met de beste intenties. Hij herinnert zijn dochter aan wat zij beiden gemeen hebben. Met name: verbeelding, een fascinatie voor het absurde, elkaar. Via de ironie, de persiflage, de pastiche doorprikt hij de luchtbel die de wereld van haar dochter is. Wat maakt het binnen de neo-liberale bedrijvencultus uit wie of wat er achter de schone schijn schuil gaat? Is niet iedereen daar blind voor, in een systeem dat vooral oog heeft voor status, cijfers en de macht van het kapitaal?

Hij doet het. Hij zet alles op het spel om haar boze geesten te komen verdrijven. In haar moment van diepe crisis is hij het mythische wezen in wiens armen ze troost vindt. Vader en dochter, hersteld tot de eenheid van vroeger. Zij vermomt zich in zijn kunstgebit. Ze is niet anders dan hem, weet ze nu. Ook al gaat haar leven schijnbaar ongewijzigd verder – op een ander continent, want van die plek die ooit ‘thuis’ heette, is ze definitief ontheemd. Ze is dezelfde, ze is veranderd. Er is hoop - hoop in het duister van haar uitgebluste ik.

‘Toni Erdmann’ – tegelijk droevig en hilarisch, hilarisch en droevig. Een wel erg bijzondere film, die de toeschouwer uiteindelijk op een dwaalspoor brengt, terwijl Maren Ade toch een min of meer helder punt lijkt te maken. Je moet het maar kunnen.

3,25* (- zonder afbreuk te willen doen, maar euhm...'ie is iets te lang, niet?)

Recht naar het hart. Eén van de beste films van de laatste jaren.

Toen ik de film toevoegde kon ik de poster al niet plaatsen , weet iemand te vertellen wat je eigenlijk ziet??

Tsja, origineel is de film in ieder geval. De speelduur is wat mij betreft echt te lang, duurt vooral nogal voor de film tot zijn punt komt. Daartegenover staat dat de scene met het verjaardagsfeestje een van de meest memorabele scenes van de laatste jaren is. Paar keer luidop in de lach geschoten

Ik heb zojuist in een impulsieve actie de première van "Toni Erdmann" bezocht. 162 voorbijgevlogen minuten later liep ik voldaan terug naar mijn auto met een schouderbrede glimlach en natte oogjes en besefte dat het dit soort films zijn waarvoor je zo nu en dan naar de bioscoop tuigt. Hilarisch, hartverwarmend en zéér actueel. Gaat dat zien!

Ik ga vanavond heen. Dus zonder de film te kennen, zou ik zeggen: een vrouw die een orang-oetan omhelst.

En ?

Zonder te veel te verklappen: alleen de oerang-oetan klopte niet.

Sterke film met komische, maar vooral tragikomische momenten. Sandra Hüller was ouderwets sterk. Echt een uitstekende actrice.

De film als geheel had van mij wel iets korter gekund. En dat zou dan mooi ten koste kunnen gaan van de naaktparty, want die maakte op mij een ietwat geforceerde indruk.

Ok dank je voor de info

een dik verdiende 4 die ook wel een 4,5 kan zijn.... grappige geestige soms hilarische film met een droevige ondertoon, prachtige wendingen, ik vond zelfs de eindscene (tot aan de aftiteling) ook echt op een of andere manier veel spanning oproepen terwijl er niet veel actie was.

Hmmz, oké, dit was inderdaad een prima film. Mooi, oprecht, menselijk. Maar zo bijzonder als sommige lieden hier vond ik het nu ook weer niet. Gewoon een sterk komisch drama zoals er, gelukkig, altijd wel eentje ergens draait. Ik heb er niet veel op aan te merken - alleen misschien dat het leven van de dochter wat clichématig werd gebracht - maar origineel zou ik het niet willen noemen. Ik had nooit het idee dat ik zoiets niet eerder had gezien. Wat natuurlijk geen probleem is, maar door de jubelende berichten vooraf en die adviezen van 'zorg dat je vooraf niets weet', zou ik bijna zeggen dat hij een beetje tegen viel. Als ik een dan ook een advies mag meegeven: verwacht er niet te veel van.

Waar ik me normaal laat onderdompelen in Franse en Italiaanse meesterwerken, deed deze film nauwelijks iets met mij. Vanaf minuut 1 zaten mensen om mij heen al te schaterlachen om ogenschijnlijk hele flauwe humor. Misschien heeft dat iets met Duits te maken. Na 120 minuten kon ik het niet meer aanzien.

De scene van het jaar zit in Toni Erdmann. Niet de naaktparty, hoewel die ook goed uitpakt, maar het hoogtepunt is wat mij betreft de Whitney Houston-scene. Zelden zo’n fraaie en effectieve catharsis gezien. Alles wat Toni Erdmann tot de film maakt die het is, zit in die scene: het is tegelijk belachelijk en ontroerend, mooi en grappig.
Verder is dit een fijne schets van de innerlijke vervreemding die het moderne leven vol ambities en prestatiedrang teweeg kan brengen. Het verhaal wordt zonder enige vaart verteld en dat past ook perfect bij wat de film wil uitdrukken (zonder dat elke minuut nu noodzakelijk is, het lome tempo en de lange speelduur zijn zelf wel essentieel). De humor komt nog wat sterker uit de verf dan het drama wat mij betreft. Knap is dat je ondanks de gênante situaties toch nooit de personages aan het uitlachen bent. Het is meer de herkenning van het absurde in het menselijk leven wat van Toni Erdmann zo’n grappige film maakt, hoewel ik ook geloof dat je er een beetje voor de in de stemming moet zijn. Ik was in de stemming en heb er erg van genoten

Toni Erdmann vertelt op absurde manier een mooi vader-dochter verhaal, maar absurdisme is wel iets waar voorzichtig mee omgegaan moet worden, zeker als het in Duitse handen komt. Lachen om een kunstgebit, gekke pruik, scheetkussen. Enkele gore seksgrappen en blote konthumor. De film zou zonder de Verstehen Sie Spaß-momenten beter vol te houden zijn geweest.

Pluspunt is het sterke acteerwerk van Sandra Hüller. Een speciale prijs voor haar Whitney Houston-moment. De kleinere rollen werden ook prima ingevuld.

2*

Je kritiek op de humor lijkt me niet helemaal fair: er wordt bijvoorbeeld weliswaar een scheetkussen gebruikt, maar de humor is niet het scheetkussen als zodanig maar wat dit voor de personages betekent (Ines verwijt hem namelijk juist zijn "scheetkussen-humor" terwijl er nog helemaal geen scheetkussen is gebruikt, dat het in tweede instantie alsnog wordt ingezet is een brug die geslagen wordt tussen vader en dochter). Iets soortgelijks geldt voor de blote kont-humor waar je het over hebt, en de functie van het kunstgebit ligt ook nogal wat subtieler (het is volgens mij een manier van de vader om zichzelf te vermaken, niet anderen, het biedt een relativering van het jezelf altijd maar serieus nemen).

Inderdaad.

‘Blote konthumor’? Meen je dat echt, Redlop? Over smaak en humor is het lastig twisten, maar ik zou zeggen dat het kenmerkende van de ‘humor’ in deze film nou juist is dat er nadrukkelijk niet de, zoals jij dat noemt, Verstehen Sie Spaß- kaart gespeeld wordt.

Het is geen film die mikt op de lach, maar eentje waar de lach hooguit voortvloeit uit de situatie. Natuurlijk probeert de vader zo’n situatie steeds te creëren, maar de lach ontstaat niet door de door jou genoemde attributen op zichzelf, maar doordat de ‘drager’ zich in de vorm verder volledig aanpast aan de bloedserieuze situatie, en door de clueless reacties van degenen die er mee geconfronteerd worden.

Het is geen sketch-achtige hit & run-humor, er volgt geen echte ontlading (‘Geintje!’), de situaties duren voort tot in het genante en ongemakkelijke. Geen makkelijke punch lines hier, net zoals de film als geheel niet een echte conclusie, of pay off, heeft.

Het is ook geen humor die aanvalt, belachelijk maakt, of zelfs maar een beetje satirisch is; het probeert hooguit wat scheurtjes te veroorzaken in het zelfgekozen pantser waarin de wereld zich heeft ingesnoerd.

Het bewonderenswaardige van ‘grappenmakers’ zoals Winfried is dat ze risico nemen, zichzelf op het spel zetten, zonder garantie op ‘succes’. Dus niet anderen te kakken zetten, maar in feite zichzelf; waarbij de ander dan zelf de keuze heeft om wel of niet in de voorgehouden spiegel te kijken.

De sequentie van het verjaardagsfeestje is wat dat betreft een hoogtepunt, niet in het minst door de trage opbouw ervan. Ines heeft vóór het point of no return nog zat mogelijkheden om met een glimlach ‘geintje!’ te zeggen, maar ze verdomt het. Dat enkele genodigden op hun beurt weigeren de conclusie te trekken dat ze gek is geworden, en er de voorkeur aan geven te denken dat dit een soort team building projectje is, maakt het er alleen maar sterker op.

Blote konthumor. Wat zei ik? Scheurtjes in het pantser? Man, het pantser gaat helemaal uit. Dát is pas ballen hebben. Maar – en dat is nóg een extra punt voor deze film – werken doet het lang niet altijd, en een panacee voor alle kwalen is het natuurlijk al helemaal niet.

Ok, maar als ik specifiek het voorbeeld van Die Nacktparty neem: de situatie is per ongeluk ontstaan en de grap is niet de blote reet an sich maar de ongemakkelijkheid die daarop volgt. Daarin geef ik je gelijk, maar neemt niet weg dat indirect wel op blote konthumor inspeelt.
Ook de spermataart is zo beschouwd in humoristisch opzicht van hetzelfde laken een pak.

Ik zat net als movierakker in een zaal waarvan een deel bij het minst geringste flauwe grapje demonstratief hard begon te lachen. De hele film door. Wellicht dat dit mijn ergernis groter heeft gemaakt dan feitelijk had gehoeven.
Toni stelt zich steeds voor als carrièrecoach. Ik had het bijvoorbeeld leuker gevonden als dat fenomeen eens hilarisch door de mangel werd gehaald, maar daar werd verder weinig tot niets mee gedaan. Jammer aangezien je tegenwoordig struikelt over de zelfverklaarde coaches.
Smaken verschillen uiteraard. Een Duitse recensent schrijft over de restaurantscene:

Wer sich über diese Szene nicht kaputtlacht, dem ist wirklich nicht zu helfen!

Het ziet er somber voor me vrees ik.

Mooie, warm-menselijke film die de lange speelduur blijft boeien. De film zou over afscheid nemen gaan, maar in mijn beleving gaat de film meer over hoe mensen die in volledig aparte werelden leven, zelfs als het vader en kind betreffen, weer bij elkaar kunnen komen. En over hoe we zo druk zijn met alles wat we moeten doen dat we vergeten te leven (maar hoe zou je die momenten van levensgeluk ook überhaupt kunnen vasthouden?). En over hoe we voortdurend rollen spelen zoals opgelegd door de structuren waarin we leven, hetgeen ons kan verhinderen echt verbinding te maken met anderen, met ons gevoel en met leven. De film brengt een lach en een traan zodat de film in die zin een tragikomedie kan worden genoemd, maar vooral omdat dat het echte leven is zonder dat de film komedie of tragedie wil brengen.

Mooi omschreven, De Filosoof. Ga hem toch maar zien.