Toni Erdmann (2016)

Een goede drama/komedie film...

Goed verhaal...

Komedie is mijn ding niet...

Goed acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit breedbeeld...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Goed camerabeweging...

Toni Erdmann stond ook bij mij al eventjes op mijn verlanglijstje. Toni erdmann vertelt het verhaal van een 65-jarige man die op zoek is naar de liefde en contact van/met zijn dochter. Hij stelt vast dat ondanks haar schijnbaar geslaagde leventje er er nog bitter weinig overblijft van de opvoeding die hij haar gegeven geeft. Winfried, een wat verwaaide eenzame gescheiden man heeft het zelf amper onder controle. Zijn dochter, ietwat verwaand en strevend naar het ultieme "geluk" door te streven naar een topcarrière bij een olieconcern met als grootste offer haar eigen identiteit. Verwaaid en verwaand, slechts 1 letter verschil, maar ze staan mijlenver van elkaar verwijderd.

Hoewel het uitgangspunt uitermate boeiend is toch lang zitten twijfelen of ik deze prent een 3,0* of een 3,5* zou geven. Er zijn toch enkele minpuntjes die ik minder goed uitgewerkt zag. Eerst en vooral speelt de lange speelduur me parten. Ik denk dat de film krachtiger is wanneer Ade er een half uur kon afprutsen. Het is niet onmogelijk om een erg sterke film te maken die niet langer duurt dan 120 minuten.

Nu, de lange speelduur is maar een detail. Ik verwachtte eerlijk gezegd iets meer vuur, passie en weerstand van Ines. Een weerstand om haar succes die ze zelf verwezenlijkt te beschermen ten aanzien van haar simpele afkomst en een infantiele vader. Ok, dat zou misschien een wat clichématig verhaal opleveren, maar met een gedesillusioneerd bad end los je dan ook al veel op ...

Voorts vond ik het optreden van Winfried op die stijve feestjes en belangrijke meetings wat vreemd, sowieso als buitenstaander en al evenzeer door zijn slordige indruk. Wie neemt er nu zijn vader mee naar zijn werk (het mag voor mijn part ook je moeder zijn?). Beetje absurd allemaal, maar het levert wel mooie cinema op en je ziet in de ogen en houding van Ines de schaamte én het gemis naar haar jeugd terug in 1 moment. Geluk is niet het streven naar succes, dat is duidelijk in deze film. Deze subtiele maatschappijkritiek wordt erg mooi gebracht door Ade, op een manier die totaal los staat van een moraliserende vinger.

Toni Erdmann is geen film voor het grote publiek, daarom zat er toch wat te weinig vaart in. Wegens de goede acteerprestaties en het uitstekende uitgangspunt toch een degelijke en goede 3,5* waard.

Prachtige film. Die 160 minuten waren de moeite waard. Het gaat hier niet om een verhaal dat in 90 minuten verteld zou kunnen worden maar om een beleving waaraan je je moet overgeven wil je ervan kunnen genieten. Het is dan ook geen film voor het grote publiek want de meeste kijkers zullen een meer voorspelbaar en makkelijk invoelbaar verhaal willen zien.

De scenes die zich in de zakenwereld afspelen waren levensecht: zo´n bitse presentatie in zo´n kale ruimte en dan die gehanteerde logica en dat jargon. Raak getroffen!

Wat ik jammer vind bij Movie Meter is dat alle recensies op één hoop geveegd worden. Ik zou graag, bij een recensie van iemand met wie ik het helemaal eens ben, willen klikken op zijn account om te zien welke andere films hij of zij ook goed vond. Zo tref je geestverwanten en vind je makkelijker iets van je gading.

En waarom doe je dat dan niet? Je kan toch gewoon op iemands profiel klikken en daar zijn stemmen of recensies bekijken?

Wat een prachtige film! Ik ben echt geraakt. Heel gevoelig, geloofwaardig acteerwerk, een sterk verhaal met goede humor en genoeg diepgang, wat mij betreft. Het duurt lang, maar dat vind ik zeker niet erg. Het was de tijd waard. 5*

Best een excentrieke film. Vader die het lege bestaan van de hard werkende dochter laat inzien ,zich inmengt, wat hilarische momenten oplevert . Weer een fraaie 'Duitse' film.

Op Canvas TV op vrijdag 27/7/18 om 21.05 u.

Ach ja, keek lekker weg.

Fijne film dit. Met een aantal fantastische scènes die ongemakkelijk, humoristisch en soms tegelijkertijd fijnbesnaard zijn.

Aanrader.

Hele originele film over het extreem geregisseerde leven van een dochter die 'existentieel' geconfronteerd wordt met het random clowneske gedrag van haar vader. Een vervreemdend contrast tussen de leefwerelden is het gevolg, met awkward humor die aansluit aan bij de moderne comedy sinds pakweg 'The Office'. Hüller speelt haar rol voortreffelijk, mooi hoe ze soms bepaalde emoties doorlaat in haar extreem stoïcijnse blik. Parallel wordt ook het verschil tussen het lege, unheimische expatleven en de eenvoudige (Roemeense) realiteit getoond. Dit is wat minder boeiend uitgewerkt, maar geeft toch meer kleur aan het verhaal.

De film vliegt af en toe wel heel veel kanten op, met een aantal mindere scènes die de vaart uit de toch al lange zit halen. Maar daarnaast ook een paar uitstekende scènes die bijna op zichzelf bekeken kunnen worden (Whitney Gluck, het naaktfeestje).

Normaal gesproken hecht ik niet zoveel belang aan herziening, maar dit lijkt me wel een goede kandidaat. Ik kan me voorstellen dat er wel een hogere score inzit als dingen nog beter op hun plaats vallen.

Dit is inderdaad echt van belang bij deze film, wat baalde ik achteraf dat ik de inleidende discussie op Canvas had bekeken! Een paar hele belangrijke verrassingen kwamen daardoor minder uit de verf...

Zo zie je maar hoe het drama van de verwijdering tussen vader en dochter en het verder uiteenlopen van hun levensvisies kan gebracht worden op een hilarisch grappige manier.
Film is bezaaid met komische toestanden. Hij duurt een uur langer dan normaal en natuurlijk zijn er wel momenten waar het even minder is, maar, inderdaad, wie onderweg gaat lopen zal zeker mooie dingen missen, al was het maar het prachtige slot dat niet toegeeft aan een happy-end-achtige ommekeer en hierbij nogmaals bewijst dat "Toni Erdmann" geen gewone film is.
Het acteren is subliem, beide hoofdrolspelers in eerste instantie, waarbij m.i. vooral Sandra Hüller, als de koele zakenvrouw opvalt. Trouwens de business world is raak (en een beetje kritisch) weergegeven met het harteloze, het afstandelijke, de uitgestreken gezichten en het typische "jargon".
Knappe film, zeg.

Die zang-scène moet 1 van de allersterkste scènes zijn die ik de afgelopen jaren gezien heb. Wat een moment.

Het meeste absurde van deze film is de lengte.

Het begin en het eind zijn het mooiste, tussendoor had er wel iets van de nogal ruime speelduur afgekund, zeker omdat het in principe een kleine tragi-comedy is. Een paar hele mooie momenten, soms is Toni Erdmann net weer iets te boertig.

Ik zat op een heel hoge score, die dan even naar een 3,5 afgleed (nog altijd uitstekend), maar zo'n aparte, uitmuntende film met dergelijke vertolkingen verdient wel degelijk een 4.

Ik had een beetje schrik om eraan te beginnen, want gaat dit niet over een clown die zich constant aanstelt? Veel mensen die de film zien (en het maar niks vinden), zullen volmondig 'ja' zeggen. Maar ik zag geen clown, maar een goede lobbes die gewoon naar zijn dochter hunkert (en zij naar hem trouwens). Het is dan ook mooi om te zien dat ze elkaar uiteindelijk terugvinden, zonder grote knievallen te doen. Ines blijft tenslotte hetzelfde werk doen. Ze gaat niet plots voor Artsen Zonder Grenzen werken of zo… Topvrouw.

Geweldige openingsscène waar je niet zozeer lacht met de grap, maar met de knulligheid van de grapjes. ("ik ben dezelfde, maar dat had je wel door, zeker?") En dat was de aangename verrassing: dit was geen clown, maar een man die een wat aandoenlijke gewoonte heeft om gek te doen, terwijl zijn omgeving het wel allang gezien heeft. Heerlijk hoe hij met zijn 'Joker' schmink bij zijn moeder langsgaat, zonder dat die ook maar een wenkbrauw optrekt. 'hier heb je 'm weer'. Ook Willi is schitterend gecast trouwens. Je weet meteen perfect met wat voor man je hier te maken krijgt…

En dan moet het allemaal nog beginnen. Sandra Hüller zet een fantastische Ines neer: een 'powerbitch', maar eigenlijk een heel sterke vrouw die in alle omstandigheden de regie van wat er om haar heen gebeurt weet vast te houden (zelfs wanneer ze die op het eind heel even dreigt te verliezen). Heerlijk om te zien hoe ze haar collega's en ondergeschikten op hun plaats zet met messcherpe replieken. Dreigende clichés met hysterische woede-aanvallen omwille van het gedrag van haar vader of een groot 'inkeermoment' met complete gedragswijziging blijven gelukkig uit.

Beide karakters blijven moeilijk te peilen en dat maakt deze film zo mooi en onvoorspelbaar. Zelfs het moment dat je wel zag aankomen, het 'papa'moment, was toch weer anders dan je zou denken. Geen snikkend in elkaars armen vallen omdat hij domweg dat masker niet van zijn hoofd krijgt… Toch ook weer hilarisch.… en triest.

Eerlijk… op een gegeven moment had ik ook geen idee waar de film naartoe meanderde en duurde het voor mij nét iets te lang, maar toen kwam dus die meltdown die er uiteindelijk dan ook weer geen was…

Kortom: fijn om te zien dat er geen boodschapje in je maag gesplitst moet worden, maar waar je gedwongen wordt om naar mooie, boeiende, sterke mensen te kijken, en niet alleen naar hun oppervlakkige verschijning. Dat het dan zo lang moet duren? Ach, waarom niet.

Ik keek hier wel naar uit, ook gezien de zeer fraaie beoordelingen die het van velen krijgt. Maar dat was wel van een koude kermis thuiskomen - ik vond Toni Erdmann echt een oervervelende film. Pijnlijk ongrappig, met twee vervelende karikaturen als vader en dochter wiens onderlinge relatie de hoofdmoot van de film vormt. Dochter is de cliché-carrièrevrouw die te veel werkt en te weinig geniet (een goede baan en ook nog gelukkig, dat kan natuurlijk niet), maar dan wel weer te dom is om een wekker te zetten voor een belangrijke zakenafspraak. Want dat komt de film dan weer beter uit. Het is sowieso een erg flauw, makkelijk beeld van de zakenwereld. Vader is een vervelende clown met een strontflauw gevoel voor humor, die zich op de meest ongepaste momenten het leven van dochter in wringt. De film gaat natuurlijk om de vader-dochterrelatie tussen deze twee tegenpolen, maar ik geloofde het allemaal niet zo.

En dan duurt het ook nog twee uur drie kwartier. Ach, af en toe keek het nog wel redelijk weg en de acteurs waren niet slecht, en capabel gemaakt was het ook wel, maar waar zijn die bijna drie uur voor nodig? Flauwe grappen en situaties (nee, absurd is niet automatisch grappig), een maatschappijkritiek van lik-me-vestje, en vooral een film lang pijnlijk vervelende personages die ik zelden serieus kon nemen, laat staan dat hun onderlinge relaties me konden boeien. En dat twee uur en drie kwartier lang. Al zitten er tegen het einde nog wel een paar aardige scenes in.

Hey, point taken en ik wil je absoluut niet van het tegendeel overreden, maar op dit puntje ben ik het wel met je oneens en dit is ook net de reden waarom ik het wél heel goed vond.
Dat van die wekker: zij valt doodmoe neer na een dagje shoppen en ging ervan uit dat haar vader haar zou wekken voor het avondeten (en daarna zou ze uitgaan met de potentiële klant). Dat ze dan heel de nacht doorslaapt tot de ochtend erop is misschien wel ongeloofwaardig.
Maar wat die cliché)carrièrevrouw betreft: ik vond het net sterk dat je dat op het eerste gezicht zou denken, maar zij heeft wel strak de touwtjes van haar eigen leven in handen, is best scherp en grappig t.o.v. van haar (vooral mannelijke) collega's die ze naar haar pijpen laat dansen. Het zou pas een een ongelukkige cliché-carrièrevrouw geweest zijn als ze op het eind een tranerig inzicht zou krijgen en plots biogroentjes zou gaan kweken of zo. Maar dat doet ze niet. Ze blijft gewoon haar job doen, bij een andere firma weliswaar en dat maakt deze film zo oorspronkelijk, niet-voorspelbaar.

De vader IS een clown, platgelegen heb ik ook niet (hoewel in rücksicht de openingsscène aan de deur wel een heel hoog niveau van tenenkrullende hilariteit in zich heeft). Ik lachte niet om zijn humor, maar om de situatie (hoe zijn moeder een nauwelijks een spier vertrekt en eerder een uitdrukking heeft van 'o jee' toen hij met zijn Jokerschmink op binnenbanjerde).
Maar los van zijn fratsen zijn zijn gevoelens oprecht, ook de reden waarom zijn dochter hem niet afserveert… en uiteindelijk in de armen valt. Terwijl de regisseuse zelfs hier een tearjerker weet te vermijden.

Verder snap ik het wel. You like it or you don't…

Ja, hier heb je zeker ook wel een punt - de clichés worden niet doorgevoerd tot op Hollywoodniveau. Ik snap ook wel dat de toenaderingen tussen vader en dochter sommigen wel echt kan raken; dat ze het allebei uiteindelijk goed bedoelen en oprecht zijn is duidelijk. Maar inderdaad, ik ergerde me toch behoorlijk aan beiden, en dan is een film van deze lengte een zware zit.

Gewoontjes.

Ondanks dat de film dat absoluut niet probeert te zijn. Daar ligt dan ook de zwakte, want ondanks dat papa duidelijk het maffe karakter moet zijn, loopt hij een beetje verloren in een nogal droge, ongezellige film. Die twee werelden komen nooit echt mooi samen.

Het hele zakenwereldje wordt verder wel erg klassiek neergezet, de contrasten met de rest zijn ook net wat te typisch. Het drama is verder ook veel te zwak, de band tussen vader en dochter kon maar moeilijk bekoren, Het zijn allemaal zaken die hard gaan wegen, vooral wanneer je de film 160 minuten laat duren. Onbegrijpelijk wat mij betreft.

Gelukkig is de humor nog wel redelijk oké. Niet echt schaterlachen, maar wel een paar lollige, aparte momenten die de film ten minste nog een beetje memorabel maken. Niet genoeg om deze film echt te redden, maar ze fleuren hier en daar de 160 minuten wel een beetje op. Dat was hard nodig ook, want de rest is niet veel soeps.

2.5*

Toni Erdmann en Whitney Schnuck

Ik probeer altijd zo blind mogelijk qua verhaal aan een film te starten, maar in het geval van Toni Erdmann had een collega me echt op het hart gedrukt om hier zo min mogelijk op voorhand van te weten. Het enige wat hij me durfde te vertellen, is dat het een komedie is en dat het een lange zit is. Die lange speelduur van meer dan 2 uur en een half was dan ook het enige wat me tegen stak om dit al langer op zetten en wat blijkt? Die uren vliegen eigenlijk compleet voorbij.

Vanaf de eerste minuten wordt wel meteen de toon gezet. De pakjesbezorger die niet goed weet hoe hij moet reageren bij de chaos die ontstaat wanneer hij een pakje komt afleveren, die grijns van Toni nadat je als kijker doorhebt dat hij iedereen aan het belazeren is, de schoolopvoering en dan dat awkward familiefeestje.. Vanaf dan heb je door dat Toni/Winfried de spilfiguur in het geheel gaat zijn, maar vreemd genoeg balanceert regisseuse Maren Ade het verhaal goed tussen Winfried & Ines en zijn de scènes waar ze apart zijn even goed als de scènes waar ze samen zijn. Een interessante dynamiek ontstaat tussen hen en hoewel je dit geen volbloed komedie kunt noemen, zijn er toch voldoende gniffelmomentjes die dat stempel rechtvaardigen. Toni Erdmann is echter meer dan een komedie en weet die goede balans tussen comedy en tragedie netjes te behouden. Zo'n van de pot gerukte scène als het naaktfeestje (en dan zeker wanneer Winfried in vol kostuum aankomt) is daar het perfecte voorbeeld van.

De film steunt vooral op de tandem Winfried & Ines. De eerste wordt vertolkt door Peter Simonischek, de tweede wordt vertolkt door Sandra Hüller en beide vertolkingen zijn grandioos te noemen. Het zijn gewoon de kleine details die hun relatie juist zo geweldig interessant maakt (het moment dat Ines tegen haar vriendinnen haar beklag doet over het slechtste weekend uit haar leven terwijl ze, en wij ook niet, niet doorheeft dat haar vader achter haar staat of dat afscheid aan de lift..) en zeker de evolutie die de personages doorheen de film maken, maakt de film de moeite waard. Ze kunnen niet helemaal verhinderen dat het soms een tikkeltje inzakt, maar het is een knappe prestatie. Zelfs in die mate dat de rest van de bijrollen wat verwaterd geraken, al was het wel tof om Hadewych Minis (als Tatjana, één van de vriendinnen van Ines) nog eens in iets te zien.

Een remake is ondertussen ook alweer gepland en dat hoeft voor mij alvast niet. Met Jack Nicholson was er wel een ideale acteur gevonden, maar hij besloot toch niet terug te komen uit zijn pensioen en daarmee is het project voor mij ten einde. Er is namelijk al een uitstekende Erdmann en hij speelt in een uitstekende film mee. Maren Ade is geen veelfilmer, maar ik ben benieuwd met wat in de nabije toekomst gaat komen.

4*

Raaaaare film.

Ik had 'm ook wel gevat met een half uur of drie kwartier korter: ik vond 'm leuk maar soms vond ik het erg lang duren - het moment met het feestje waarop men er achter komt dat hij niet de Duitse ambassadeur is en zij gaat zingen, of kort daarvoor met dat bezoek aan het bedrijf. Ik merkte wel dat ik op een gegeven moment lekker in het ritme van de film zat en er in mee kon gaan, hoewel ik 'm noodgedwongen wel in twee keer heb moeten kijken.

Hardop gelachen bij het blootfeestje waarop haar baas uiteindelijk tóch verschijnt - "ik heb even een biertje gedronken" - hoewel ik dat wel erg vergezocht vond.

Ontzettend goede rol van Peter Simonischek.

3,5*

Vat ten dele mijn mening samen. De film balanceert ietwat tussen een drama en een komedie. Het duurde bij mij even om hier in te komen. Duitser hebben patent op een speciaal soort humor die je moet liggen. Ik moest bij momenten denken aan "er ist wieder da". Best wel goede film die gerust een half uurtje korter mocht zijn.

aparte film wel.

Het kijkt heerlijk weg, de cast is erg goed.

het verhaal op zich is wat eentonig / saai.

Toni is een enorm irritant karakter, en hoe hij dan ook overal door alle beveiligingen heen komt en op alle luxe feesten is al vraag nummer 1.

Hoe naïef dan ook Ines is tegenover haar vader begrijp ik ook niet echt.

En hoe Hadewuyh minis hierin terecht is verzeild ?

Naïef? Ines is allerminst naïef. Het is een gehaaide tante die de uitdaging met haar vader vol aangaat. Ze gaat mee in zijn spel en durft ook zelf heel wat op het spel te zetten. Ze heeft zo mogelijk nog meer dan haar vader lak aan wat de mensen van haar denken en overbluft hem zelfs… maar net dan valt ook de verzoening. Uniek en prachtig.

Hahah, wat een film.

Zoals JIskefet zou zeggen: 'rrraaaaaaarrrr'

Maar op de 1 of andere manier wil je wel weten hoe het afloopt.

Paar (hier al volop benoemde) epische scenes. Niet een film die ik nog eens hoef te zien eigenlijk maar wel uiterst origineel.

Deze was een tijdje geleden op tv en er me ook eens aan gewaagd. Geen grote verwachtingen bij deze tragikomedie, maar uiteindelijk toch wel de moeite waard.

De speelduur is wel lang >2,5u, maar vervelen deed hij eigenlijk niet. In het begin had ik wel niet direct een idee welke richting de film ging gaan, maar na een uurtje of zo werd de toon toch wel wat grappiger.

Er zitten wel enkele opmerkelijke scènes in.

De cast deed het ook uitstekend.

Een beetje een moeizame start, maar toch wel de moeite om te bekijken.

Holy sh!t! Wat was dit?! Een hyperrealistische toon met allemaal natuurlijke personages en karakters met uitzondering dan van ... Toni Erdmann.

Toni Erdmann is het verhaal van een jonge zakenvrouw wiens leven enkel uit werk bestaat. Haar vader is eerder de grapjas. Dat geeft ongemakkelijke momenten als die twee werelden samen komen. Het is de insteek van de film waarschijnlijk dat het leven er ergens tussenin ligt.

De humor is met momenten wel goed, vooral de brunch later in de film. De film zoekt wat tussen die humor en een moreel drama. Mooie film met goeie acteurs. Maar het geheel lijkt soms wat vooruit te hinken en niet altijd goed wetende waar het nu juist naar toe wil gaan. En echt blijven hangen, doen de personages en scènes ook niet. Goed dus, maar het mist net iets meer pit.

Al die sterren en juichende reacties, hebben wij niet kunnen plaatsen tijdens de film. Het tempo is zó laag, dat je er bijna bij in slaap valt, terwijl we de bejaarde leeftijd nog láng niet bereikt hebben.

Het ligt niet aan de taal, het Duits, daar houden we wel van: zes jaar op school moeten spreken en daarna soms nog met verve als toeristen in de stad vragen stellen over ons mooie land of hun route. Valt niet in onze smaak deze film, dus discussie hierover is zinloos.

Hm.

Toch niet echt zo goed als ik had gehoopt. Toni Erdmann leek erg geliefd te zijn onder het publiek en stond op een aantal lijsten voor beste films van afgelopen decennia. Ondanks dat de speelduur echt bizar lang is, heb ik de film toch maar een kans gegeven om te kijken wat het precies was.

Ik denk dat het vooral mijn eigen smaak is die een hoge beoordeling in de weg zit, want ik vond vooral de humor niet echt mijn ding. De regie is in ieder geval tijdens het eerste uur erg strak. Boeide me ook van de hele film het meest. Maar vervolgens brak het tweede uur aan, en toen het derde uur. Ik had het toen eigenlijk ook wel weer gezien.

De toon van de humor werkt soms uitstekend, maar niet voor een speelduur van 162 minuten. De grappen beginnen uiteindelijk ook van toon te veranderen. In het begin waren ze droog genoeg om te boeien, daarna daalt het steeds verder totdat het ronduit vervelende humor is. De volledige sequentie met dat naaktfeestje was te vervelend om leuk te zijn.

Acteerwerk is verder redelijk, maar buiten Simonischek was er niet heel veel dat echt bovengemiddeld was. Hüller had wel wat druk met haar rol te verduren, maar haar persoonlijkheid ben ik na een week of 2 weer volledig vergeten. Band tussen vader en dochter vond ik ook niet echt vonken verder, ondanks de lange speelduur, want veel wordt uiteindelijk gewoon aangevuld met humor.

Dat de speelduur uiteindelijk ook zo ver uitgerekt wordt is onbegrijpelijk, ondanks dat de meeste minuten wel netjes benut worden. Toch had ik liever gewoon een film van 100 minuten gezien, en enkele sequenties hadden gewoon volledig geschrapt mogen worden. Uiteindelijk kijk je te lang tegen personages aan die nooit echt leuker willen worden, grappig of niet.

Bizarre komedie verder, met een goed eerste uur, maar twee vermoeiende uren daarna. Het is niet per definitie slecht, maar de humor ligt soms zo ver buiten mijn boekje dat het niet echt leuk wil worden. Ik had ook vooraf stiekem een heel ander verhaal verwacht, maar daarbuiten was dit gewoon niet echt mijn film. Ik heb hem helemaal afgekeken, maar niet zonder spijt.