Toni Erdmann (2016)

Voor mij vloog de tijd voorbij bij het zien van deze film. En er komt heel wat aan de orde, bijvoorbeeld: De race-to-the-top van een jonge carrièrevrouw die werkt als consultant en geen mededogen mag hebben/tonen met de sociaal-economische situatie van het land waar zij werkt, in dit geval Roemenië. Het probleem van outsourcing, money first, ongeacht de gevolgen voor de uitgebuite werknemers. En daarbij heeft ze een leeg leven, met een enkel beperkt sekscontact. En de noodzakelijke groupbuilding, en die moet weer eens in een extreme vorm. En als contrast de vaderfiguur die van extreme grappen houdt, met een serieuze ondertoon, dat dan weer wel. Het maakt het een fraai geheel, dat bij wijlen ongemakkelijk voelt om naar de kijken.

Een vreemde film. Best knap als je de kijker bijna de gehele film ongemakkelijk kan laten voelen. De ene awkward scene na de andere. Een aaneenschakeling van vreemde momenten van mensen die niet met elkaar kunnen communiceren. Met een zoals te verwachten abrupt vreemd einde. Mijn verwachting was dat vader met zijn ongemakkelijke grappen het lege leven van dochter probeerde in te laten inzien. Maar ik kwam uiteindelijk niet verder dan de constatering dat vader mogelijk nog gestoorder was dan dochter en zijn leven weg probeerde te lachen met zijn flauwiteiten. Het geheel geeft een bizar, gestoord en ongemakkelijk beeld weer. Dat mag een film natuurlijk best schetsen maar voor mij was het teleurstellend.

Strange as fuck. Carrie/Saga meets die ouwe uit the straight story. Volslagen vreemde gedragingen.

Is t een verkapt vvv filmpje over Roemenië? Een inkijk in n kille carrière in t zakenleven? Een vader dochter drama. Hoe dan ook een aaneenschakeling van ongemakkelijke situaties. Geen muziek erbij maakt t nog oncomfortabeler.

Eerste half uur is echt doorbijten maar daarna intrigeert ie volledig. Maar met momenten mist t toch wat om een hoger punt te geven. Zeker ook omdat je ergens verwacht dat t losbarst maar dat doet t niet. Het wordt eigenlijk alleen maar langdradiger een ongemakkelijker.

Ik wist helemaal niet wat ik van deze film moest verwachten en heb hem op de gok gekocht op Blu Ray. Wat een tragische komedie. Het zal niet ieders ding zijn, maar ik heb ademloos zitten kijken naar de perikelen van vader en dochter en vaak hardop moeten lachen. Acteerwerk is van hoog niveau, camerawerk is dik in orde en nergens wordt het script saai. Het is een acteerfilm, daar hou je van of niet. Ik wel: vier sterren.

Wat een flop die film . Niks leuks en lekker fout. Ooit leuke Duitse humor gezien/ gehoord?? Het naakt moet de film redden , dat begrepen de makers ook wel. En dat drie uur....pffff

Vanfa het begin voelde ik mij al ongemakkelijk bij deze film...storend ongemakkelijk- geïrriteerd. ( zie usr14112 hierboven) .

Ik begrijp die hoge waardering hier niet.

En een ouder moet ten alle tijden zich zelf zijn naar zijn kind. . Nooit een "masker op " , dat hebben de kinderen al vaak jaren mee gemaakt. Maar het item is zeker " a lack of communication "

De bedoeling van de film is mij onduidelijk en komt er niet uit...De plank misslaan heet dat.

Tsja, wat moet je ermee inderdaad. Bijzonder ongemakkelijk "verhaal" waarin pa te pas maar vooral te onpas z'n onderbroekenlol etaleert onder het verkeerde gezelschap. Enkel de absurdistische elementen zoals de naaktreceptie en dat enorme harige pak vond ik dan wel om te lachen.

Raar, ik kan er dan ook geen beoordeling aan hangen in de hoop dat ik toch ergens de clou heb gemist

Zelden zo gehoopt dat ik een film niet snap.

En ik wil me graag laten verlichten hoor, dus als iemand me kan vertellen waar hier de magie in schuilt: graag. Anders zal ik moeten berusten in het gegeven dat ik ruim 2,5 uur heb gekeken naar een wat treurige vaderfiguur die op de meest respectloze, ongelooflijk invasieve en pijnlijk ongrappige manier mogelijk de levenskeuzes en ambities van zijn dochter wilt ondermijnen om haar schijnbaar onderdrukte gevoel van frivoliteit en levensvreugde nieuw leven in te willen blazen. Met de dood van zijn hond als aanleiding reist hij zijn dochter Ines achterna, waar hij haar vervolgens stalkt op bedrijfsvergaderingen, zakendiners en zelfs in haar eigen woning om als Jiskefetachtig alter ego Toni Erdmann te infiltreren in de corporate bubbel waar ze zich door blinde ambitie mee heeft laten omringen.

Onbegrijpelijk dat zij hem constant over haar grenzen laat blijven gaan en onbegrijpelijk dat hij zichzelf het recht toe-eigent om zijn zorgen en afkeuring op deze manier over te brengen. Een constructievere manier om een dialoog met je dochter aan te gaan is toch niet ondenkbaar, wat dat betreft is het instapmoment van de film wat gemakzuchtig: in een eerder stadium van haar carrière was ze met rede waarschijnlijk wel makkelijker bij te sturen.

Daar staat tegenover dat zijn werkwijze op den duur natuurlijk wel vruchten af begint te werpen en als kijker omarm je de geweldige Whitney Houston scene en de ongemakkelijkheid van de naked party maar al te graag. Maar het is een onverdiende catharsis, want geen enkel moment kon ik me vinden in de aanpak van vader Winfried, hoe oprecht zijn zorgen ook geweest moge zijn. Sandra Hüller weet de schade nog een beetje te beperken met enkele leuke momenten, maar verder voelde dit voor mij als een open deur die 162 gênante minuten lang opengetrapt werd. 2*