80 Jaar, Reeds – Op de T bij Wim Schippers (2022)

Donderdag 30 juni om 22.20 uur te zien op NPO 2.

Ik ben ontzettend benieuwd. Een onnavolgbaar figuur die Wim T. Schippers.

Vroeger keek ik wel naar zijn series op tv, zoals Op Zoek naar Jolanda.

Ik heb ook zijn expositie bezocht met de toen spraakmakende pindakaasvloer.

Ik vind die Ronald Snijders wel een jeukfiguur. Hopelijk is hij niet te nadrukkelijk aanwezig in deze documentaire.

Ik heb buiten (Bert &) Ernie nooit heel veel van Wim T. Schippers gezien of gehoord, maar wel 'dingetjes' hier en daar. Zo vond ik het erg grappig toen hij een flesje water in de zee leeg goot. We Zijn Weer Thuis (Serie, 1989 - 1994) heb ik wel van a tot z bekeken indertijd. Topserie.

ZAP!

Ja die serie vond ik ook erg leuk.

Deze hele aparte kerel was uitgebreid op het journaal (omdat ze anders echt geen nieuws hadden!) maar wat een excentriekeling.. ik denk dat hij de camera haat maar in z'n achter hoofd weet dat hij het ook weer nodig heeft.

En toch wil ik dit de komende dagen even zien met kromme tenen dat wel .

De spruitjes van Juliana herinneren wij ons nog prima. Met al die bruine kleren en kleuren uit die tijd/vijftig jaar geleden alweer...Reeds...

Sesamstraat en ook Sjef van Oekel waren prima, hilarisch soms. Hiervoor wél vier sterren.

De pindakaasvloer vonden we niks, omdat we als kind al leerden, dat je nooit voedsel moet verspillen als een groot deel van de wereld nog honger lijdt, van die generatie dus en Ronald Snijders vinden we nooit leuk, ook al wordt hij ook omschreven als een veelzijdig en briljant genie. Dat vinden WIJ nou absurdistisch....Smaken verschillen gelukkig.

Vooropgesteld, de VPRO heeft Ronald Snijders gevraagd dit eerbetoon te maken. Dat hadden ze aan iemand anders moeten vragen. Ik heb namelijk een grote aversie tegen deze persoon. Hij is zo niet leuk, zo tenenkrommend niet grappig. Hoe hij bijvoorbeeld de woordgrapjes verwerkt in dit eerbetoon is bijzonder zwak en slecht getimed. Hij heeft deze 'ode' gemaakt alsof het een werkstuk is van groep 8 van de lagere school, waarbij hij waarschijnlijk te vaak Ivo Niehe heeft gekeken.

Ondanks Snijders is het wel een aardige terugblik met genoeg memorabele fragmenten. Vooral leuk om een jonge Schippers aan het werk te zien. Het werk van Schippers is bijzonder consistent en bevat gedurende zijn loopbaan steeds dezelfde mate van absurdisme en zinloosheid. Bij Barend Servet zijn ook wel grote sterren langs geweest in de studio, zoals Donna Summer. Jammer dat dat niet in dit eerbetoon zat. Moedig van de VPRO dat ze de makers van Hoepla een tweede kans gunden. De VPRO was toen nog echt een anarchistisch bolwerk.

We Zijn Weer Thuis heb ik vroeger wel gezien, dat vond ik een leuke serie. Ik kon me er vaag wat van herinneren. Er zijn helaas alleen wat korte fragmenten te zien. Zoals alles in dit eerbetoon maar heel kort wordt aangestipt.

Wim T. is na al die jaren nog steeds dezelfde kwajongen. Het is niet iemand die zich kwetsbaar zal opstellen en al te veel over zijn beweegredenen zal vertellen. Maar zijn antwoorden zijn altijd zeer geestig en bijdehand.

De laatste vraag leek ingestudeerd en de reactie van Schippers ook.

Wim T. Schippers is een fenomeen en ik ben al m'n hele leven fan. Hij kan denk ik een dadaïst (fluxus) worden genoemd en ik ken niemand die zo alles kan ontregelen en dat ook nog op een aldoor intelligente en tegelijk vermakelijke wijze doet, resulterend in geniale onzin, vrolijke chaos en opzienbarende kunst/amusement. Hij shockeerde wel eens maar het ging hem niet om de provocatie als zodanig, maar om het doortrekken van logica en het maken wat hij wilde maken. De filosofie van z’n kunst lijkt de ontkenning van elke betekenis van z'n kunst (dus niet ‘wat stelt het voor?’ maar ‘het is me wat!’) en het geven van een monument aan het saaie en het banale, nu alles even belangrijk is (‘leegte is ook een vorm’).

Ik ben het eens met kappeuter dat Ronald Snijders een foute keuze was: die man is inderdaad zo niet grappig en zo slecht dat hij deze documentaire min of meer verpest. Wim T. Schippers zou dat zelf misschien grappig gevonden hebben, omdat struikelen en dingen mis laten gaan zijn handelsmerk is geworden, maar alleen als Wim T. Schippers het zou hebben gescript zou het leuk en boeiend zijn geworden en dat is duidelijk niet het geval.

Ja er zat totaal geen chemie tussen die 2 en er werd te veel meegepraat en daardoor vonkte het niet. Ze hadden beter Rutger Castricum kunnen vragen..

Ah ja, dat zal ook wel. Maar het hele interview was een slappe bedoening. Op die rare vraag op het einde na, die misschien volgens Schippers logica leuk was, maar bij zo'n Snijders dan volkomen stuntelig en raar en niet grappig over komt. Hij was steeds niet op z'n gemak.

Met je eens kappeuter, dit werkte zo niet. De laatste vraag heb ik niet meegekregen.

Meerdere keren zegt Schippers duidelijk dat hij een gestelde vraag saai vindt of niet passend.

Eigenlijk vind ik dat van de hele combinatie van deze twee mannen. Het werkte niet, zoveel is wel duidelijk.

De serie "we zijn weer thuis" nooit gezien! Dat moet in de jaren zijn geweest dat ik als arme student 's avonds werkte/geen tv had. Wellicht nog ergens inhalen.

Een conventioneel portret van de eigenzinnige kunstenaar Wim T. Schippers is eerlijk gezegd net zo ondenkbaar als een conventioneel interview met deze baanbrekende alleskunner die ondanks als zijn grensverleggende werk bij mensen van onder 50 vooral bekend is als de stem van Ernie uit Sesamstraat. Ronald Snijders is een groot bewonderaar die de televisiearchieven is ingedoken om flarden van interviews te tonen, evenals vluchtige momenten uit legendarische programma’s als Hoepla en De Fred Haché Show, maar ook van de niet met een bijvoeglijk naamwoord te duiden tentoonstelling ‘Spiegel der Kunsten’ en spraakmakende theatershows als ‘Stemmen’ en het wereldberoemde ‘Going to the Dogs’. Van een rode draad is (gelukkig) geen sprake en Snijders gebruikt een cameravoering die Schippers en zijn creatieve partners in de vroege jaren ’70 gebruikten. De spanning stijgt wanneer Snijders daadwerkelijk oog in oog komt te staan met zijn idool en het wil wat zeggen dat Schippers het vraaggesprek niet volledig ontregelt. Het respect is duidelijk wederzijds en dat geldt ook voor dit portret, waarmee Snijders slaagt in een voor velen onmogelijk geachte missie.

Ik vond de vorm wel aardig gekozen en bij vlagen werkt het ook best goed. Een beetje kort is het wel, maar dat past prima.

Mooi om te zien dat Schippers als 20-jarige al helemaal hetzelfde is in zijn doen en laten als later in zijn carrière.