We Zijn Weer Thuis (1989-1994)

We Zijn Weer Thuis seizoen 1 Wellicht lijkt We zijn weer thuis op het eerste gezicht een vreemde eend in Schippers' oeuvre. Waar de televisievernieuwer in de jaren zestig en zeventig verraste en choqueerde met baanbrekende televisie waar vervreemding en chaos hoogtij vierden (Hoepla, Fred Haché, Barend Servet, Sjef van Oekel), begon hij in de jaren tachtig allengs meer "begrijpelijke" televisie te maken. Henk van Gelder markeerde Opzoek naar Yolanda als de overgang van de uitzinnige shows uit de jaren zeventig naar de serie We zijn weer thuis die wat conventioneler leek. Als je We zijn weer thuis als conventionele Nederlandse komedie beschouwt, zou je het als buitenbeentje in Schippers' oeuvre kunnen zien, maar wanneer je We zijn weer thuis als verrassing ziet, ligt het volledig in lijn met al het andere wat Schippers maakte, want Wim T. Schippers' handelsmerk is eigenlijk de verrassing. Bovendien is We zijn weer thuis helemaal niet zo conventioneel als het doet overkomen. Het lijkt alle voorwaarden van een sitcom te bevatten: een aanstekelijk titelliedje, een verhaal dat de potentie heeft om eeuwig door te gaan, karakters die nu en dan botsen, humor, drama, et cetera. Maar wie beter kijkt ziet dat deze serie zoveel Schipperiaanse stijlbreuken bevat dat het niet een doorsnee Nederlandse komedieserie te noemen is. Eerst is er de chaos. Zoals standaard in de series van Wim T. Schippers vallen er altijd dingen kapot: dienbladen, tafels, spiegels, ramen, glazen, borden, er ontploffen huizen, er vallen bomen naar binnen, en wat al niet meer. Maar er gaan ook veel relaties en huwelijken kapot. Dit heeft wellicht te maken met de karakters: er loopt geen normaal iemand rond. Alle personages zijn idioot en totaal niet realistisch. De figuren in deze serie zijn wellicht niet zo idioot als de wezens die in de jaren zeventig het universum van Schippers bevolkten, zoals Sjef van Oekel en zo, maar nog altijd zijn het gestoorde mensen. Dit heeft allicht te maken met hetgeen Ingmar Heytze en Vroukje Tuinman reeds aanstipten in het boek Verdomd interessant, maar gaat u verder ... De taal van Wim T. Schippers uit 2000: Wim T. Schippers gebruikt taal niet als communicatiemiddel, maar eigenlijk enkel en alleen als miscommunicatiemiddel. Hij gebruikt taal dus voor het tegenovergestelde: het verduidelijkt nauwelijks iets, maar schept niets anders dan chaos. Vooral de personage Nel van der Hoed-Smulders (meesterlijk vertolkt door Schippers’ favoriete actrice Truus Dekker) heeft fantastische talige uitspattingen die volslagen absurd en allerminst realistisch zijn. De liefhebbers van briljante taalvondsten kunnen overigens hun hart ophalen bij deze serie: de humoristische versprekingen en miscommunicaties en taalgrappen zijn talrijk. Wie de serie goed bekijkt moet de conclusie trekken dat deze volslagen onconventioneel is. Waar de andere Nederlandse sitcoms het ‘gewone leven’ tonen (Zeg eens Aaa, Kinderen geen bezwaar, Toen was geluk nog heel gewoon), is het gezin in We zijn weer thuis allerminst gewoon en onnatuurlijk. Ook het feit dat er in de eerste aflevering iemand vol in beeld sterft aan een hartaanval maakt dat de serie niet voldoet aan de gezelligheidsnormen van de Nederlandse komedie. Om nog maar niet te spreken over de wisselende bedpartners van de hoofdfiguren en de incest en wat al niet meer. Dit alles maakt dat We zijn weer thuis niet een al te groot publiek zal aanspreken: je moet van het werk van Wim T. Schippers houden. Ik houd er wel van. Het acteerwerk komt dikwijls onnatuurlijk over, maar de acteurs spelen dan ook geen normale mensen; ze vertolken een soort mens dat niet in het echt bestaat. Ik houd van het universum van Wim T. Schippers, van de taligheid en van de chaos. We zijn weer thuis is een Schippers in een andere vorm, maar nog steeds een Schippers met alle kenmerken.

We Zijn Weer Thuis seizoen 1 Briljant was dit haha.