• 144.872 films
  • 7.283 series
  • 22.085 seizoenen
  • 497.715 acteurs
  • 313.469 gebruikers
  • 8.299.791 stemmen
Avatar
 
banner banner

Se Rokh (2018)

Drama | 100 minuten
3,29 43 stemmen

Genre: Drama

Speelduur: 100 minuten

Alternatieve titels: 3 Faces / Three Faces / Trois Visages / سه چهره

Oorsprong: Iran

Geregisseerd door: Jafar Panahi

Met onder meer: Behnaz Jafari, Jafar Panahi en Marziyeh Rezaei

IMDb beoordeling: 7,0 (3.663)

Oorspronkelijke taal: Perzisch

Releasedatum: 30 augustus 2018

  • On Demand:

  • Pathé Thuis Bekijk via Pathé Thuis
  • Netflix Niet beschikbaar op Netflix
  • Videoland Niet beschikbaar op Videoland
  • Amazon Prime Niet beschikbaar op Amazon Prime
  • Disney+ Niet beschikbaar op Disney+
  • Google Play Niet beschikbaar op Google Play
  • meJane Niet beschikbaar op meJane

Plot Se Rokh

Een beroemde Iraanse actrice ontvangt een verontrustende video van een jong meisje dat haar hulp vraagt om aan haar conservatieve familie te kunnen ontsnappen. De actrice en haar vriend en regisseur Jafar Panahi proberen te begrijpen of er sprake is van manipulatie. Samen reizen ze naar het ouderlijk dorpje van het meisje in de afgelegen bergen waar voorouderlijke tradities het leven nog altijd dicteren.

imageimageimageimageimage

Externe links

Volledige cast

Acteurs en actrices

Video's en trailers

Reviews & comments


Gast

  • berichten
  • stemmen

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.
zoeken in:
avatar van Stephan

Stephan

  • 7661 berichten
  • 1328 stemmen

Je ziet het gras groeien. Gezien in Cannes bij de première. Lange zit. Gebeurt weinig en die 84 minuten voelt als 184


avatar van kappeuter

kappeuter (crew films)

  • 63183 berichten
  • 5095 stemmen

Vanaf 30 augustus in de bioscoop (Imagine Filmdistributie)


avatar van hvdriel

hvdriel

  • 166 berichten
  • 210 stemmen

Rustige film van de Iraanse regisseur Jafar Panahi die wederom meespeelt in zijn eigen film, waarin van alles gebeurt. De verontrustende video aan het begin is een geweldige aanleiding voor een reis door de bergen in Azerbeidzjan waar we kennismaken met een tweetalige cultuur die ons grotendeels vreemd is, maar niet onbegrijpelijk voorkomt.

Communiceren staat sowieso centraal in deze film, waarin een meisje via een video verontrust, waarin mensen Turks en/of Farzi spreken - hiermee wordt gespeeld in de film; de betekenislaag ontschiet mij als westerling -, waarin dorpelingen elkaar via een zelf gemaakte claxon-taal berichten of de bergpas vrij is om te passeren, en waarin bijvoorbeeld de verwijderde voorhuid bij jongetjes hun toekomst bepaalt, afhankelijk van wat ermee wordt gedaan.

Alle lof neemt niet weg dat de film gaten vertoont, waardoor het lijkt alsof je hebt zitten slapen en vele niet-kloppende details soms de aandacht afleiden. Da's jammer, maar weerhouden je er niet van om na afloop Journaalbeelden in een andere context te kunnen plaatsen.


avatar van Zeriel

Zeriel

  • 1317 berichten
  • 1980 stemmen

Een lange zit, en de noodzaak om deze film te maken ontging me, zoals wel meer mij ontging. Er wordt ontzettend veel gepraat in deze film, zonder dat je er veel wijzer van wordt.

Soms wel aardige shots, maar ook haperend camerawerk.

Veel suffe shots met Jafar Panahi zelf, zichzelf regiseren is niet zijn sterktse punt....

De film begint veelbelovend, maar dan blijkt dat dat het hoogtepunt was van de film, die daarna als een nachtkaars uitgaat, en daar nog bijna een hele speelfilm over doet.

Enige pluspunt van de film is dat ie uit Iran komt, en dat je wat meekrijgt van bekrompen dorpscultuurtjes aldaar.


avatar van Cinsault

Cinsault

  • 243 berichten
  • 516 stemmen

Een warme, kalme film van de hand van de in Iran verguisde Jafar Panahi. In 3 Faces volgen we Behnaz Jafari, een beroemd Iraans actrice die op enig moment een bericht ontvangt waarin Marziyeh Rezaei haar om hulp smeekt. Zij wil naar de toneelacademie maar stuit op verzet en onbegrip van haar directe omgeving in het traditionele plattelandsdorp waar zij opgroeit. Marziyeh ziet het niet meer zitten en de verontrustende beelden suggereren dat zij een einde aan haar leven maakt, of toch niet? Dit vormt de aanleiding voor Panahi en Jafari om op onderzoek uit te gaan in het dorp van Marziyeh.

3 Faces is qua genre niet in een hokje te plaatsen. Het is onmiskenbaar een roadmovie, maar het is vooral veel meer dan dat: een drama, een detective, een thriller, een klucht soms ook. Hoewel de uitwerking van het scenario niet geheel naar mijn tevredenheid is, is er genoeg te zien en is er ook subtiele humor te vinden. Het is mooi hoe de lokale plattelandsbevolking met al zijn tradities en archaïsche opvattingen in beeld wordt gebracht. Het is daarbij verleidelijk om deze mensen als bekrompen en onwelwillend te zien, maar dat zou hen tekort doen: we zien ook een warme kant van deze mensen, die gastvrij en zorgzaam zijn voor Panahi en Jafari, ook al zijn zij het niet eens met het doel van hun bezoek aan hun dorp. Jammer is het dat op bepaalde cruciale momenten, die verband houden met de plot, de camera blijft hangen bij Panahi die in of rond zijn auto achterblijft. Vooral daar had er meer gezeten in deze film.

Al met al is het toch vooral prijzenswaardig dat Jafar Panahi films blijft maken, zijn lastige situatie in Iran (het is hem verboden om films te maken en hij mag Iran niet verlaten), in ogenschouw genomen. Dat vergt veel moed, gezien het zeer repressieve regime in Iran en de strenge straffen die voor de kleinste vergrijpen al worden opgelegd. Alleen al om die reden kan en wil ik deze film geen onvoldoende geven.


avatar van De filosoof

De filosoof

  • 1438 berichten
  • 1062 stemmen

Indrukwekkende film. De film begint meteen met een schokkende gebeurtenis met een actueel thema: is wat we zien echt gebeurd of nep? De film ontwikkelt zich dan als een thriller/detective waarbij twee stadsmensen de bergen in trekken op zoek naar de waarheid en daar te maken krijgen met de dorpsbevolking die eer hoger aanslaat dan de waarheid, die tradities hoger aanslaat dan stadsmensen en hun ‘kunstenmakerij’ en die gastvrij is maar ook snel beledigd. Dat houdt de spanning er goed in – de film is heel origineel maar doet me ook wat denken aan Western – want wordt er niet iets onthuld wat verborgen diende te blijven? Halen de stadsmensen niet iets overhoop wat niet had mogen worden aangeraakt? De film koppelt daarmee ook op fraaie wijze het hypermoderne – nepnieuws en communicatie via mobieltjes – met het ‘middeleeuwse’ in de Iraanse dorpjes – het onderdrukken van de waarheid in een eercultuur en communicatie door middel van toeteren. En de film is op dubbele wijze meta c.q. verwarrend met betrekking tot feit en fictie: de regisseur lijkt zichzelf te spelen in de film (het is voor hem sowieso een persoonlijke film omdat hij zijn geboortestreek filmt) en omgekeerd is het de vraag in de film of het meisje van het filmpje acteert of niet. Ik lees hierboven dat je ‘het gras ziet groeien’: ja, het is een filmhuisfilm maar ik vond ‘m van begin tot eind zeer onderhoudend vanwege de spanning en interessante gesprekjes met boeiende thematiek en zicht op een ‘achtergebleven’ cultuur in een moderne wereld.


avatar van mrklm

mrklm

  • 4269 berichten
  • 6270 stemmen

Wanneer actrice Behnaz Jafari een wanhoopskreet ontvangt van Marziyeh Rezaei in de vorm van een filmpje waarin het tienermeisje zelfmoord lijkt te plegen, besluit Behnaz samen met haar regisseur Jafar Panahi de set van haar nieuwste film te verlaten om te achterhalen wat er werkelijk is gebeurd. De zoektocht naar Marziyeh brengt Behnaz en Jafar naar een afgelegen verzameling van dorpsgemeenschappen waar de verstikkende traditionele waarden van de bewoners al gauw duidelijk maken wat Marziyeh tot haar wanhoopsdaad bracht. Maar heeft ze nu werkelijk zelfmoord gepleegd? En waar is Marziyeh dan gebleven?

Een fascinerende film over film waarin alle acteurs zichzelf spelen, inclusief de tientallen amateurs die de kleine bergdorpjes bevolken. Panahi kiest er veelvuldig voor om de camera niet te richten op de actie maar op de manier waarop één van de hoofdpersonen reageert op die actie. Terwijl Panahi per telefoon probeert de producers van zijn film gerust te stellen, volgt de camera Behnaz die ongerust rondom de auto ijsbeert. Het is een ongebruikelijke en zeer gewaagde manier van filmen die aanvankelijk wat vervreemdend is en een enorme discipline vereist van de acteurs... maar het werkt! De aandacht voor de plaatselijke cultuur en gebruiken (de gastvrijheid, de communicatie via autotoeters) versterken de documentaire-achtige feel van dit meesterwerk waarvan het humoristisch eindshot de genialiteit van deze hele onderneming bevestigt.


avatar van Stephan

Stephan

  • 7661 berichten
  • 1328 stemmen

Dit hele verhaal is na 5 minuten verteld. Daarna zit je minuten lang te kijken hoe iemand een weg afloopt. Halverwege denk je nog: "o God nee hè... toch niet de HELE weg...". Maar helaas... en aan het einde van de weg draait de persoon zich om en besluit terug te lopen. Je kunt je echt voorstellen dat ze voor elk shot een nieuwe accu in de camera gestopt hebben, op het statief gezet en hopen dat de camera het einde van de actie haalt.

Ik denk dat het vooral te danken is aan de politiek beladen achtergrond van een regisseur die in eigen land het werken onmogelijk wordt gemaakt, maar het voelde voor mij aan als een mislukte studentenfilm waar men probeert zo veel mogelijk screentime te persen uit een mager verhaal.


avatar van misterwhite

misterwhite

  • 4726 berichten
  • 656 stemmen

Mijn eerste Iraanse film en meteen boenk erop. Echter moet ik wel zeggen dat research mij veel geholpen heeft voor ik aan deze film begon. De achtergrond van de regisseur is een belangrijk gegeven bij deze film en helpt veel om meer in het verhaal te geraken.

De film is een roadmovie opzoek naar waarheid en dat is letterlijk en figuurlijk te nemen. Doorheen hun tocht ontmoeten ze verschillende mensen, met een verschillende cultuur dan de hunne. Geconfronteerd met de harde waardes en normen van de mensen op het platteland.

Dit is een film met duidelijke scherpe boodschappen en toch weet de film ook met momenten humor te hebben en ook schoonheid.

Van traditionele verhalen van de dorpelingen tot poëtische contemplatieve afwachting. Ja het is een bijzondere film die mij zeker aanzet om de leermeester van Panahi te gaan leren keren: Abbas Kiarostami, voor hopelijk nog meer van dit soort bijzondere cinema.

4*


avatar van Baboesjka

Baboesjka

  • 892 berichten
  • 1473 stemmen

Het begint spannend. Je weet niet wat er met het meisje is gebeurd en de roadtrip door het Iraanse dorp met de prachtige landschappen, nam mij mee. Een ander land zien, een andere cultuur, een andere taal horen, daar houd ik van, en ik vind het fijn dat de film zo realistisch is. Als duidelijk is wat er met het meisje is gebeurd, vind ik de film minder boeiend worden. Het blijft mooi en interessant, maar ik zat niet meer aan de buis gekluisterd. Al met al vind ik het een bijzondere film. Dit soort films wil ik vaker zien. Een 7. 3,5*


avatar van BBarbie

BBarbie

  • 10479 berichten
  • 6548 stemmen

Mijn vijfde film van Jafar Panahi en naar mijn bescheiden mening niet zijn beste. De intrinsieke spanning van het verhaal ebt geleidelijk weg vanaf het moment dat het jonge meisje zelf ten tonele verschijnt. De tweede deel van de film neigt geleidelijk aan naar langdradigheid.

Niettemin fraai camerawerk en ook de wijze, waarop Panahi lokale gebruiken schier achteloos in het verhaal weet te verweven, is knap. Maar ik heb mooiere films van zijn hand gezien, o.a. Badkonake Sefid (1995) en Offside (2006).


avatar van Fisico

Fisico (moderator films)

  • 3854 berichten
  • 2948 stemmen

Mooie ingetogen arthouse. Ik hou wel van films die andere culturen opsnuiven waardoor ik me kan onderdompelen in de plaatselijke gebruiken en landschappen. Niet altijd even fraai, maar wel leerrijk en interessant.

Vooral het eerste deel tot uur van de film vond ik het meest beklijvend. De noodkreet van een jong meisje om haar dromen te verwezenlijken worden gefnuikt door het conservatieve denken van de familie. Knappe authentieke film met mooi camerawerk. Stillistisch ook bij momenten waarbij de beelden langzaam tot je doordringen.

Heb wel het gevoel iets gemist te hebben, want kan niet alle beelden of gebeurtenissen met elkaar verzoenen. Desalniettemin onderhoudende film.


avatar van Brix

Brix

  • 18612 berichten
  • 4294 stemmen

Vandaag te zien op TV> Arte 22:10 uur


avatar van Movsin

Movsin

  • 6183 berichten
  • 7472 stemmen

Een dramatische videobericht slaat de razendpopulaire actrice Behnaz Jafari volledig uit haar lood. Ze voelt zich in de eerste plaats verplicht iets te ondernemen om alle twijfels rond de echtheid van een wanhoopsdaad weg te nemen.

De film neemt ons mee in een tocht die leidt naar kleine Iraanse bergdorpjes waar we kennis maken met de bevolking: overwegend vriendelijk en gastvrij maar ook gehecht aan ingebakken tradities die in het slechtste geval de kreet om hulp van het jonge meisje op de video verklaren.

Het is een mooi stuk cinema, die boeit tot het einde, met interessante weetjes, vertelrijke passages en die vooral opvalt door de heel bijzondere en mooie manier van filmen van regisseur Jafar Panahi. De man neemt je als het ware mee in het denkwerk van zijn personages en dit door meerdere keren de camera scherp in te stellen op één persoon die op dat ogenblik geen deel uitmaakt van de actie.

Het is een procédé die me altijd beviel. Het verhoogt de intensiteit en brengt je beleving dichter bij de essentie van het gebeuren.

Eenvoudig, natuurlijk en zinvol. "Se Rokh" viel in de smaak.