menu

Se Rokh (2018)

Alternatieve titels: 3 Faces | Three Faces | Trois Visages | سه چهره

mijn stem
3,24 (25)
25 stemmen

Iran
Drama
100 minuten

geregisseerd door Jafar Panahi
met Behnaz Jafari, Jafar Panahi en Marziyeh Rezaei

Een beroemde Iraanse actrice ontvangt een verontrustende video van een jong meisje dat haar hulp vraagt om aan haar conservatieve familie te kunnen ontsnappen. De actrice en haar vriend en regisseur Jafar Panahi proberen te begrijpen of er sprake is van manipulatie. Samen reizen ze naar het ouderlijk dorpje van het meisje in de afgelegen bergen waar voorouderlijke tradities het leven nog altijd dicteren.

  • vanaf dinsdag 18 december te koop op dvd

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=9Bkgx3D3btY

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van Stephan
2,0
geplaatst:
Je ziet het gras groeien. Gezien in Cannes bij de première. Lange zit. Gebeurt weinig en die 84 minuten voelt als 184

avatar van kappeuter
kappeuter (moderator)
geplaatst:
Vanaf 30 augustus in de bioscoop (Imagine Filmdistributie)

avatar van hvdriel
3,5
geplaatst:
Rustige film van de Iraanse regisseur Jafar Panahi die wederom meespeelt in zijn eigen film, waarin van alles gebeurt. De verontrustende video aan het begin is een geweldige aanleiding voor een reis door de bergen in Azerbeidzjan waar we kennismaken met een tweetalige cultuur die ons grotendeels vreemd is, maar niet onbegrijpelijk voorkomt.

Communiceren staat sowieso centraal in deze film, waarin een meisje via een video verontrust, waarin mensen Turks en/of Farzi spreken - hiermee wordt gespeeld in de film; de betekenislaag ontschiet mij als westerling -, waarin dorpelingen elkaar via een zelf gemaakte claxon-taal berichten of de bergpas vrij is om te passeren, en waarin bijvoorbeeld de verwijderde voorhuid bij jongetjes hun toekomst bepaalt, afhankelijk van wat ermee wordt gedaan.

Alle lof neemt niet weg dat de film gaten vertoont, waardoor het lijkt alsof je hebt zitten slapen en vele niet-kloppende details soms de aandacht afleiden. Da's jammer, maar weerhouden je er niet van om na afloop Journaalbeelden in een andere context te kunnen plaatsen.

avatar van Zeriel
1,5
Een lange zit, en de noodzaak om deze film te maken ontging me, zoals wel meer mij ontging. Er wordt ontzettend veel gepraat in deze film, zonder dat je er veel wijzer van wordt.

Soms wel aardige shots, maar ook haperend camerawerk.

Veel suffe shots met Jafar Panahi zelf, zichzelf regiseren is niet zijn sterktse punt....

De film begint veelbelovend, maar dan blijkt dat dat het hoogtepunt was van de film, die daarna als een nachtkaars uitgaat, en daar nog bijna een hele speelfilm over doet.

Enige pluspunt van de film is dat ie uit Iran komt, en dat je wat meekrijgt van bekrompen dorpscultuurtjes aldaar.

3,0
Een warme, kalme film van de hand van de in Iran verguisde Jafar Panahi. In 3 Faces volgen we Behnaz Jafari, een beroemd Iraans actrice die op enig moment een bericht ontvangt waarin Marziyeh Rezaei haar om hulp smeekt. Zij wil naar de toneelacademie maar stuit op verzet en onbegrip van haar directe omgeving in het traditionele plattelandsdorp waar zij opgroeit. Marziyeh ziet het niet meer zitten en de verontrustende beelden suggereren dat zij een einde aan haar leven maakt, of toch niet? Dit vormt de aanleiding voor Panahi en Jafari om op onderzoek uit te gaan in het dorp van Marziyeh.
3 Faces is qua genre niet in een hokje te plaatsen. Het is onmiskenbaar een roadmovie, maar het is vooral veel meer dan dat: een drama, een detective, een thriller, een klucht soms ook. Hoewel de uitwerking van het scenario niet geheel naar mijn tevredenheid is, is er genoeg te zien en is er ook subtiele humor te vinden. Het is mooi hoe de lokale plattelandsbevolking met al zijn tradities en archaïsche opvattingen in beeld wordt gebracht. Het is daarbij verleidelijk om deze mensen als bekrompen en onwelwillend te zien, maar dat zou hen tekort doen: we zien ook een warme kant van deze mensen, die gastvrij en zorgzaam zijn voor Panahi en Jafari, ook al zijn zij het niet eens met het doel van hun bezoek aan hun dorp. Jammer is het dat op bepaalde cruciale momenten, die verband houden met de plot, de camera blijft hangen bij Panahi die in of rond zijn auto achterblijft. Vooral daar had er meer gezeten in deze film.
Al met al is het toch vooral prijzenswaardig dat Jafar Panahi films blijft maken, zijn lastige situatie in Iran (het is hem verboden om films te maken en hij mag Iran niet verlaten), in ogenschouw genomen. Dat vergt veel moed, gezien het zeer repressieve regime in Iran en de strenge straffen die voor de kleinste vergrijpen al worden opgelegd. Alleen al om die reden kan en wil ik deze film geen onvoldoende geven.

4,0
Indrukwekkende film. De film begint meteen met een schokkende gebeurtenis met een actueel thema: is wat we zien echt gebeurd of nep? De film ontwikkelt zich dan als een thriller/detective waarbij twee stadsmensen de bergen in trekken op zoek naar de waarheid en daar te maken krijgen met de dorpsbevolking die eer hoger aanslaat dan de waarheid, die tradities hoger aanslaat dan stadsmensen en hun ‘kunstenmakerij’ en die gastvrij is maar ook snel beledigd. Dat houdt de spanning er goed in – de film is heel origineel maar doet me ook wat denken aan Western – want wordt er niet iets onthuld wat verborgen diende te blijven? Halen de stadsmensen niet iets overhoop wat niet had mogen worden aangeraakt? De film koppelt daarmee ook op fraaie wijze het hypermoderne – nepnieuws en communicatie via mobieltjes – met het ‘middeleeuwse’ in de Iraanse dorpjes – het onderdrukken van de waarheid in een eercultuur en communicatie door middel van toeteren. En de film is op dubbele wijze meta c.q. verwarrend met betrekking tot feit en fictie: de regisseur lijkt zichzelf te spelen in de film (het is voor hem sowieso een persoonlijke film omdat hij zijn geboortestreek filmt) en omgekeerd is het de vraag in de film of het meisje van het filmpje acteert of niet. Ik lees hierboven dat je ‘het gras ziet groeien’: ja, het is een filmhuisfilm maar ik vond ‘m van begin tot eind zeer onderhoudend vanwege de spanning en interessante gesprekjes met boeiende thematiek en zicht op een ‘achtergebleven’ cultuur in een moderne wereld.

avatar van mrklm
5,0
Wanneer actrice Behnaz Jafari een wanhoopskreet ontvangt van Marziyeh Rezaei in de vorm van een filmpje waarin het tienermeisje zelfmoord lijkt te plegen, besluit Behnaz samen met haar regisseur Jafar Panahi de set van haar nieuwste film te verlaten om te achterhalen wat er werkelijk is gebeurd. De zoektocht naar Marziyeh brengt Behnaz en Jafar naar een afgelegen verzameling van dorpsgemeenschappen waar de verstikkende traditionele waarden van de bewoners al gauw duidelijk maken wat Marziyeh tot haar wanhoopsdaad bracht. Maar heeft ze nu werkelijk zelfmoord gepleegd? En waar is Marziyeh dan gebleven?
Een fascinerende film over film waarin alle acteurs zichzelf spelen, inclusief de tientallen amateurs die de kleine bergdorpjes bevolken. Panahi kiest er veelvuldig voor om de camera niet te richten op de actie maar op de manier waarop één van de hoofdpersonen reageert op die actie. Terwijl Panahi per telefoon probeert de producers van zijn film gerust te stellen, volgt de camera Behnaz die ongerust rondom de auto ijsbeert. Het is een ongebruikelijke en zeer gewaagde manier van filmen die aanvankelijk wat vervreemdend is en een enorme discipline vereist van de acteurs... maar het werkt! De aandacht voor de plaatselijke cultuur en gebruiken (de gastvrijheid, de communicatie via autotoeters) versterken de documentaire-achtige feel van dit meesterwerk waarvan het humoristisch eindshot de genialiteit van deze hele onderneming bevestigt.

avatar van Stephan
2,0
Dit hele verhaal is na 5 minuten verteld. Daarna zit je minuten lang te kijken hoe iemand een weg afloopt. Halverwege denk je nog: "o God nee hè... toch niet de HELE weg...". Maar helaas... en aan het einde van de weg draait de persoon zich om en besluit terug te lopen. Je kunt je echt voorstellen dat ze voor elk shot een nieuwe accu in de camera gestopt hebben, op het statief gezet en hopen dat de camera het einde van de actie haalt.

Ik denk dat het vooral te danken is aan de politiek beladen achtergrond van een regisseur die in eigen land het werken onmogelijk wordt gemaakt, maar het voelde voor mij aan als een mislukte studentenfilm waar men probeert zo veel mogelijk screentime te persen uit een mager verhaal.

Gast
geplaatst: vandaag om 02:58 uur

geplaatst: vandaag om 02:58 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.