Se Rokh (2018)

Je ziet het gras groeien. Gezien in Cannes bij de première. Lange zit. Gebeurt weinig en die 84 minuten voelt als 184

Vanaf 30 augustus in de bioscoop (Imagine Filmdistributie)

Rustige film van de Iraanse regisseur Jafar Panahi die wederom meespeelt in zijn eigen film, waarin van alles gebeurt. De verontrustende video aan het begin is een geweldige aanleiding voor een reis door de bergen in Azerbeidzjan waar we kennismaken met een tweetalige cultuur die ons grotendeels vreemd is, maar niet onbegrijpelijk voorkomt.

Communiceren staat sowieso centraal in deze film, waarin een meisje via een video verontrust, waarin mensen Turks en/of Farzi spreken - hiermee wordt gespeeld in de film; de betekenislaag ontschiet mij als westerling -, waarin dorpelingen elkaar via een zelf gemaakte claxon-taal berichten of de bergpas vrij is om te passeren, en waarin bijvoorbeeld de verwijderde voorhuid bij jongetjes hun toekomst bepaalt, afhankelijk van wat ermee wordt gedaan.

Alle lof neemt niet weg dat de film gaten vertoont, waardoor het lijkt alsof je hebt zitten slapen en vele niet-kloppende details soms de aandacht afleiden. Da's jammer, maar weerhouden je er niet van om na afloop Journaalbeelden in een andere context te kunnen plaatsen.

Een lange zit, en de noodzaak om deze film te maken ontging me, zoals wel meer mij ontging. Er wordt ontzettend veel gepraat in deze film, zonder dat je er veel wijzer van wordt.

Soms wel aardige shots, maar ook haperend camerawerk.

Veel suffe shots met Jafar Panahi zelf, zichzelf regiseren is niet zijn sterktse punt....

De film begint veelbelovend, maar dan blijkt dat dat het hoogtepunt was van de film, die daarna als een nachtkaars uitgaat, en daar nog bijna een hele speelfilm over doet.

Enige pluspunt van de film is dat ie uit Iran komt, en dat je wat meekrijgt van bekrompen dorpscultuurtjes aldaar.

Een warme, kalme film van de hand van de in Iran verguisde Jafar Panahi. In 3 Faces volgen we Behnaz Jafari, een beroemd Iraans actrice die op enig moment een bericht ontvangt waarin Marziyeh Rezaei haar om hulp smeekt. Zij wil naar de toneelacademie maar stuit op verzet en onbegrip van haar directe omgeving in het traditionele plattelandsdorp waar zij opgroeit. Marziyeh ziet het niet meer zitten en de verontrustende beelden suggereren dat zij een einde aan haar leven maakt, of toch niet? Dit vormt de aanleiding voor Panahi en Jafari om op onderzoek uit te gaan in het dorp van Marziyeh.

3 Faces is qua genre niet in een hokje te plaatsen. Het is onmiskenbaar een roadmovie, maar het is vooral veel meer dan dat: een drama, een detective, een thriller, een klucht soms ook. Hoewel de uitwerking van het scenario niet geheel naar mijn tevredenheid is, is er genoeg te zien en is er ook subtiele humor te vinden. Het is mooi hoe de lokale plattelandsbevolking met al zijn tradities en archaïsche opvattingen in beeld wordt gebracht. Het is daarbij verleidelijk om deze mensen als bekrompen en onwelwillend te zien, maar dat zou hen tekort doen: we zien ook een warme kant van deze mensen, die gastvrij en zorgzaam zijn voor Panahi en Jafari, ook al zijn zij het niet eens met het doel van hun bezoek aan hun dorp. Jammer is het dat op bepaalde cruciale momenten, die verband houden met de plot, de camera blijft hangen bij Panahi die in of rond zijn auto achterblijft. Vooral daar had er meer gezeten in deze film.

Al met al is het toch vooral prijzenswaardig dat Jafar Panahi films blijft maken, zijn lastige situatie in Iran (het is hem verboden om films te maken en hij mag Iran niet verlaten), in ogenschouw genomen. Dat vergt veel moed, gezien het zeer repressieve regime in Iran en de strenge straffen die voor de kleinste vergrijpen al worden opgelegd. Alleen al om die reden kan en wil ik deze film geen onvoldoende geven.

Indrukwekkende film. De film begint meteen met een schokkende gebeurtenis met een actueel thema: is wat we zien echt gebeurd of nep? De film ontwikkelt zich dan als een thriller/detective waarbij twee stadsmensen de bergen in trekken op zoek naar de waarheid en daar te maken krijgen met de dorpsbevolking die eer hoger aanslaat dan de waarheid, die tradities hoger aanslaat dan stadsmensen en hun ‘kunstenmakerij’ en die gastvrij is maar ook snel beledigd. Dat houdt de spanning er goed in – de film is heel origineel maar doet me ook wat denken aan Western – want wordt er niet iets onthuld wat verborgen diende te blijven? Halen de stadsmensen niet iets overhoop wat niet had mogen worden aangeraakt? De film koppelt daarmee ook op fraaie wijze het hypermoderne – nepnieuws en communicatie via mobieltjes – met het ‘middeleeuwse’ in de Iraanse dorpjes – het onderdrukken van de waarheid in een eercultuur en communicatie door middel van toeteren. En de film is op dubbele wijze meta c.q. verwarrend met betrekking tot feit en fictie: de regisseur lijkt zichzelf te spelen in de film (het is voor hem sowieso een persoonlijke film omdat hij zijn geboortestreek filmt) en omgekeerd is het de vraag in de film of het meisje van het filmpje acteert of niet. Ik lees hierboven dat je ‘het gras ziet groeien’: ja, het is een filmhuisfilm maar ik vond ‘m van begin tot eind zeer onderhoudend vanwege de spanning en interessante gesprekjes met boeiende thematiek en zicht op een ‘achtergebleven’ cultuur in een moderne wereld.

Wanneer actrice Behnaz Jafari een wanhoopskreet ontvangt van Marziyeh Rezaei in de vorm van een filmpje waarin het tienermeisje zelfmoord lijkt te plegen, besluit Behnaz samen met haar regisseur Jafar Panahi de set van haar nieuwste film te verlaten om te achterhalen wat er werkelijk is gebeurd. De zoektocht naar Marziyeh brengt Behnaz en Jafar naar een afgelegen verzameling van dorpsgemeenschappen waar de verstikkende traditionele waarden van de bewoners al gauw duidelijk maken wat Marziyeh tot haar wanhoopsdaad bracht. Maar heeft ze nu werkelijk zelfmoord gepleegd? En waar is Marziyeh dan gebleven?

Een fascinerende film over film waarin alle acteurs zichzelf spelen, inclusief de tientallen amateurs die de kleine bergdorpjes bevolken. Panahi kiest er veelvuldig voor om de camera niet te richten op de actie maar op de manier waarop één van de hoofdpersonen reageert op die actie. Terwijl Panahi per telefoon probeert de producers van zijn film gerust te stellen, volgt de camera Behnaz die ongerust rondom de auto ijsbeert. Het is een ongebruikelijke en zeer gewaagde manier van filmen die aanvankelijk wat vervreemdend is en een enorme discipline vereist van de acteurs... maar het werkt! De aandacht voor de plaatselijke cultuur en gebruiken (de gastvrijheid, de communicatie via autotoeters) versterken de documentaire-achtige feel van dit meesterwerk waarvan het humoristisch eindshot de genialiteit van deze hele onderneming bevestigt.

Dit hele verhaal is na 5 minuten verteld. Daarna zit je minuten lang te kijken hoe iemand een weg afloopt. Halverwege denk je nog: "o God nee hè... toch niet de HELE weg...". Maar helaas... en aan het einde van de weg draait de persoon zich om en besluit terug te lopen. Je kunt je echt voorstellen dat ze voor elk shot een nieuwe accu in de camera gestopt hebben, op het statief gezet en hopen dat de camera het einde van de actie haalt.

Ik denk dat het vooral te danken is aan de politiek beladen achtergrond van een regisseur die in eigen land het werken onmogelijk wordt gemaakt, maar het voelde voor mij aan als een mislukte studentenfilm waar men probeert zo veel mogelijk screentime te persen uit een mager verhaal.

Mijn eerste Iraanse film en meteen boenk erop. Echter moet ik wel zeggen dat research mij veel geholpen heeft voor ik aan deze film begon. De achtergrond van de regisseur is een belangrijk gegeven bij deze film en helpt veel om meer in het verhaal te geraken.

De film is een roadmovie opzoek naar waarheid en dat is letterlijk en figuurlijk te nemen. Doorheen hun tocht ontmoeten ze verschillende mensen, met een verschillende cultuur dan de hunne. Geconfronteerd met de harde waardes en normen van de mensen op het platteland.

Dit is een film met duidelijke scherpe boodschappen en toch weet de film ook met momenten humor te hebben en ook schoonheid.

Van traditionele verhalen van de dorpelingen tot poëtische contemplatieve afwachting. Ja het is een bijzondere film die mij zeker aanzet om de leermeester van Panahi te gaan leren keren: Abbas Kiarostami, voor hopelijk nog meer van dit soort bijzondere cinema.

4*

Het begint spannend. Je weet niet wat er met het meisje is gebeurd en de roadtrip door het Iraanse dorp met de prachtige landschappen, nam mij mee. Een ander land zien, een andere cultuur, een andere taal horen, daar houd ik van, en ik vind het fijn dat de film zo realistisch is. Als duidelijk is wat er met het meisje is gebeurd, vind ik de film minder boeiend worden. Het blijft mooi en interessant, maar ik zat niet meer aan de buis gekluisterd. Al met al vind ik het een bijzondere film. Dit soort films wil ik vaker zien. Een 7. 3,5*

Mijn vijfde film van Jafar Panahi en naar mijn bescheiden mening niet zijn beste. De intrinsieke spanning van het verhaal ebt geleidelijk weg vanaf het moment dat het jonge meisje zelf ten tonele verschijnt. De tweede deel van de film neigt geleidelijk aan naar langdradigheid.

Niettemin fraai camerawerk en ook de wijze, waarop Panahi lokale gebruiken schier achteloos in het verhaal weet te verweven, is knap. Maar ik heb mooiere films van zijn hand gezien, o.a. Badkonake Sefid (1995) en Offside (2006).

Mooie ingetogen arthouse. Ik hou wel van films die andere culturen opsnuiven waardoor ik me kan onderdompelen in de plaatselijke gebruiken en landschappen. Niet altijd even fraai, maar wel leerrijk en interessant.

Vooral het eerste deel tot uur van de film vond ik het meest beklijvend. De noodkreet van een jong meisje om haar dromen te verwezenlijken worden gefnuikt door het conservatieve denken van de familie. Knappe authentieke film met mooi camerawerk. Stillistisch ook bij momenten waarbij de beelden langzaam tot je doordringen.

Heb wel het gevoel iets gemist te hebben, want kan niet alle beelden of gebeurtenissen met elkaar verzoenen. Desalniettemin onderhoudende film.

Vandaag te zien op TV> Arte 22:10 uur

Een dramatische videobericht slaat de razendpopulaire actrice Behnaz Jafari volledig uit haar lood. Ze voelt zich in de eerste plaats verplicht iets te ondernemen om alle twijfels rond de echtheid van een wanhoopsdaad weg te nemen.

De film neemt ons mee in een tocht die leidt naar kleine Iraanse bergdorpjes waar we kennis maken met de bevolking: overwegend vriendelijk en gastvrij maar ook gehecht aan ingebakken tradities die in het slechtste geval de kreet om hulp van het jonge meisje op de video verklaren.

Het is een mooi stuk cinema, die boeit tot het einde, met interessante weetjes, vertelrijke passages en die vooral opvalt door de heel bijzondere en mooie manier van filmen van regisseur Jafar Panahi. De man neemt je als het ware mee in het denkwerk van zijn personages en dit door meerdere keren de camera scherp in te stellen op één persoon die op dat ogenblik geen deel uitmaakt van de actie.

Het is een procédé die me altijd beviel. Het verhoogt de intensiteit en brengt je beleving dichter bij de essentie van het gebeuren.

Eenvoudig, natuurlijk en zinvol. "Se Rokh" viel in de smaak.

Redelijk saai en erg matig deze arthouse. Een bekende actrice trekt met haar regisseur naar een afgelegen Iraans (turkssprekend) plattelandsdorpje nadat een meisje haar zelfmoord op de smartphone doorstuurde. Geschokt willen ze weten of dit echt of fake is. De opzet is dat de actrice en de regisseur zichzelf spelen. Vond echter niet dat hier veel interessants uit kwam. Ik zie wel wat losse elementen maar kan ze niet samenbrengen tot een mooi geheel. Er wordt meermaals op de "schande" van een beroepskeuze als artiest gewezen in oerconservatieve gebieden en dat is ook denk ik het punt dat Panahi vooral wil maken. De vrouw bij wie het gezochte meisje schuilt is een ex-actrice, maar die nu als paria leeft in haar dorp omwille van de keuze die ze toen maakte. Verder ook oninteressante gesprekken over de symbolische kracht van voorhuid en de super-dekstier van een lokale boer en naar goede gewoonte heel wat statische beelden om lekker door te spoelen. Tja, wat moet ik daar mee?

Aanvankelijk, met de lange shot in de auto, was ik wat bang dat dit een zware bedoening zou worden. Maar dat viel uiteindelijk best mee. Ik vind dit eerder aansluiten bij het klassieke ‘wereld cinema’ segment van arthouse, bijna cultureel-antropologisch van aard.

Niettemin had dit alles ook wel in de vorm van een korte film gegoten kunnen worden. 100 minuten is iets teveel van het goede.