Shame (2011)

Zelden zo lang nagedacht over het plaatsen van mijn stem. Film is wel goed bezonken, maar kan er nog geen stem opplakken (3.5* of 4*).

De sterke punten zijn makkelijk aan te wijzen, de zwakke punten helaas ook. Hoewel om met dat laatste te beginnen het moralisme me erg meeviel en er niet zo ingehamerd als je de laatste tijd wel vaker tegenkomt. In die zin blijft het mooi bij het portret van een eenzame man.

De minpuntjes betroffen vooral de muziek (de opening in de metro en het slotstuk bij de sex in de gaytent en direct daarop volgende het hoertje. Dat theatrale vioolgejengel vond ik vreselijk. Verder inhoudelijk het punt dat starbright boy en daarna anderen aankaarten (ik had sterk de neiging om vijf minuten voor tijd weg te gaan om dit deel te missen, omdat ik het een beetje voelde aankomen wat mij betreft had McQueen de eindgeneriek gestart direct nadat ze de metro moeten verlaten en er een suïcide oid is - dat had nog iets aan verbeelding overgelaten.

Maar tegenover zwakke plekken staan de prestatie van Fassbender, van enkele zeer fraaie scènes (hardloopscène bijvoorbeeld, al genoemde scène met collega hoewel ik ook daar vond dat hij wel snel van enige empathie en binding blijk gaf (tijdens het etentje dan) in vergelijk met zijn overige gedrag) en enkele krachtige dialogen (Naked kwam ook meermaals in mijn op). Mooiste vond ik het deel waarbij Sissy vertwijfeld zegt dat als ze weg zou gaan haar leven verder zou moeten zonder wellicht ooit nog iets van haar broer te zullen horen die kwam wel bij mij binnen.

Verder vroeg ik me af (maar misschien dat timbo_ zo vriendelijk is geweest dat aan McQueen te vragen ) waarom de film in New York speelt en niet gewoon in Londen - is dat alleen om Mulligan New York New York te laten zingen???

Heeft hij wel uitgelegd. Volgens was dat toeval maar weet het niet meer precies.

Hier kun je trouwens interviewtje van IFFR terugkijken. Als je door de verschrikkelijk slechte interviewster heen komt zit het antwoord er ergens overigens net als die vorige discussie tussen.

Big Talks - filmfestivalrotterdam.com

Al weet ik natuurlijk niet of ze er in hebben geknipt of niet. Gok dat ze alle boe's vanuit het publiek er bijvoorbeeld uit hebben gehaald

Thanks

Fascinerende diersoort zijn we eigenlijk.

Alles waardoor we omringt worden gaat over, of heeft het uiteindelijke doel, om ons voort te planten. (Laat ik het netjes zeggen...)

En dat terwijl we ons zo krampachtig proberen te profileren als "zo veel meer dan gewoon een aap".

Uiteindelijk komen we toch weer uit bij het punt dat sex verkoopt en dat aapjes nou eenmaal graag kijken naar neukende aapjes......

Laat ik mijn mening over deze film positief beginnen. Ik vind het hele idee voor de film best goed eigenlijk. Op een onderwerp als seksverslaving rust nog steeds een taboe lijkt me. Meer als bij drugs- of alcoholverslaving. Ik was dus best benieuwd naar deze film. Vooral benieuwd hoe dit idee zou worden uitgewerkt.

Nou vond ik deze film dus echt helemaal niet boeiend eigenlijk en wel om de volgende redenen. Ten eerste vond ik het tempo in de film echt veel te traag. Neem nou de scene waarin zijn zus dat nummer zingt of die hardloopscene. Ik vond dit dus echt veel te lang duren en mijn aandacht verslapte dan ook flink. Vooral tegen het einde van de film begon het me ontzettend tegen te staan. Het gedeelte dat hij aan de bar zit, vervolgens gaat hij naar een of andere homotent en als klap op de vuurpijl ook nog een triootje.

Ik snap wel dat de film eerlijk en rauw, zeg maar 'in your face', moest overkomen. Het is natuurlijk een film over seksverslaving dus ik kon wel verwachten dat er de nodige seks in voor zou komen. Maar in deze mate? Ik vond het over het algemeen niet echt in dienst van de film staan. Ik had een beetje het gevoel dat ze er soms weer even lukraak een seksscène doorheen wouden gooien. Bijvoorbeeld als ze ineens voor een groot raam flink tekeer zitten te gaan. Ik vond het allemaal een beetje too much eigenlijk. Zeker tegen het einde van de film had ik meer het idee dat ik naar een pornofilm zat te kijken in plaats van een drama.

Ook vond ik dat er echt heel weinig ontwikkeling in het verhaal en de karakters zelf zat. Misschien daardoor kon ik ook nauwelijks meeleven met de personages. Dat vind ik eigenlijk wel vrij belangrijk bij een film als deze.

Ik wil niet zeggen dat er helemaal niets goeds in de film zat. Er zaten wel een paar aardige gedeeltes in, maar ze waren spaarzaam. Hoogtepunt wat dat betreft voor mij was de scene waarin ze in het restaurant zitten te eten. De ongemakkelijkheid straalde er vanaf en die knullige ober maakte het nog net een beetje erger ook (nog een vleugje humor ook). Erg sterk gedaan.

Maar al met al veel te weinig hoogtepunten in deze film. Ik vond het een ontzettend eentonige, langdradige en vervelende feel-bad-movie en ik was erg blij toen die afgelopen was.

1 ster

Die Anna Tilroe is inderdaad heel irritant. Maar gelukkig geeft McQueen een aantal interessante antwoorden tussendoor

Tegen Weirdo_W wil ik graag zeggen dat er echt geen seksscène lukraak in de film geplaatst is. McQueen doet alles met een reden, waarbij het vooral gaat om de ontwikkeling van het karakter. Ook de langere takes dragen hier aan bij. Wat mij betreft is Shame de beste film sinds There Will Be Blood (ook al een geweldige karakterstudie).

Nou ja lukraak was misschien niet helemaal goed geformuleerd. Maar goed...ik vond het in ieder geval allemaal erg dik aangezet en behoorlijk over de top in beeld gebracht allemaal. Hierdoor kon ik het na een tijdje ook gewoon met de beste wil van de wereld niet helemaal serieus meer nemen en dat was wel de bedoeling van de film lijkt me. Dus de film wist me gewoon niet echt te raken. Anderzijds vond ik het trouwens wel een hele bijzondere film. Hij bleef nog wel eventjes in mijn hoofd rond spoken. Misschien omdat ik dit soort films niet echt gewend ben

Hier klopt iets niet.

Juist!!! Moet deze film natuurlijk ook heel snel zien!

Dat is een andere, maar tevens ook interessante discussie. Misschien is er een vorm van gewenning nodig om de meer observerende en ogenschijnlijk afstandelijke films te kunnen waarderen. Bij mij is het vaak hit or miss. De ene is geweldig en de andere valt tegen, wat meestal komt doordat het hoofdkarakter niet interessant genoeg is.

Overigens zijn de filmische aspecten van Shame ook geweldig. Met name de scènes in de metro en ook die eerste scène in zijn woonkamer bewijzen dat. Verder kijk ik heel erg uit naar de volgende film van McQueen. In het interview zegt hij dat hij het publiek hoog inschat en hij er dus vanuit gaat dat niet alles gezegd hoeft te worden. Ik ben het daar heel erg mee eens. Niets is vervelender dan overbodige teksten om nog eens iets te bevestigen aan het publiek.

Heb ergens gelezen of gehoord dat dat was omdat alle seksverslaafden die over hun verslaving wilde praten uit New York kwamen...

Daar zit wat in wat jij zegt natuurlijk, maar in dit geval is het toch een miss. Maar ondanks de lage beoordeling die ik deze film geef wil ik niet zeggen dat ik deze film niet ooit een keer een kans weer wil geven. Ik sta opzich wel open voor dit soort cinema. Ik zie de potentie van de film wel maar ik vond het hele idee/verhaal gewoon echt niet goed uitgewerkt. Ik had meer de problematiek rond het afkicken van zijn verslavind dan de verslaving zelf willen zien. Het was veel meer een film die liet zien hoe de wereld van een pornoverslaafde eruit ziet. Alleen dat gegeven vind ik 101 minuten lang gewoon totaal niet interesant. Ook niet met ellenlange rauwe seksscene's

Ja je hebt gelijk dat was inderdaad de reden. In Engeland konden ze geen mensen die er aan mee wilden werken. Kwam overigens mede doordat die benaderpogingen plaatsvonden tijdens het News of the World schandaal. Mensen waren bang dat dit weer een smerige truc was om verhalen in de krant te krijgen.

@Weirdo_W

Vrij onlogische recensie.De grote mate van seks geeft juist de seksverslaving aan.

Zou hetzelfde zijn als je een film over een drugsverslaafde gaat bekritiseren dat de verslaafde wel erg veel drugs nam...hallo!

Film net gezien en hevig onder de indruk.

Wat een fantastisch acteur is die Fessbender toch.

De eenzaamheid was door het scherm te voelen. De seks had ook weinig lustverhogends. Je voelde de pijn die er achter zat. Voor het eerst dat ik een seksverslaving zo goed in beeld heb gezien.

Sterke rol ook van de zus.

"We are not bad people, we just come from a bad place"

Ik snap echt werkelijk waar niks van je recensie. Het zit vol met contradicties en die 1,0 is blijkbaar gebaseerd op jou allergie voor nare gevoelens; want een 1,0 betekent 'ik kon echt niks aan deze film waarderen'.

Dan zouden jouw 5 sterren moet betekenen dat we hier te maken hebben met hét cinematologisch wereldwonder van de 21ste eeuw .

De film net gezien in de bios. Ben nog steeds beduusd en onder de indruk. De personen zitten nu nog steeds in mijn hoofd en blijf er maar aan denken. Wat een geweldige acteurs. Echt briljant acteerwerk. De scénes duren lang en worden ondersteund door mooie muziek waardoor je echt het gevoel krijgt meegezogen te worden in het moment. Het is lang geleden dat ik echt geraakt ben door een film. Mooi vind ik ook dat je als kijker je eigen invulling kan geven aan het waarom. Hoe komt het dat Brandon & Sissy zich zo gedragen? Wat hebben ze vroeger in hun jeugdjaren meegemaakt? Vanwaar die bindingsangst? Waarom voelen zij zich eenzaam? Als kijker laat het mij niet los. Niets is wat het lijkt ... ook in deze film. Zeker geen hap-slik-weg-film deze. Zware thema's die je aan het denken doen zetten. Ongelooflijk goed gemaakt deze film.

Interessante en unieke film, goed gekozen onderwerp maar ook niet geheel vrij van enige zwaktes.

Op de eerste plaats is het een mooi geschoten film, niet het rauwe hand-held documentaire- achtige aandoende wat bij dit 'genre' erg in zwang lijkt te zijn de laatste jaren. Nee, prachtig belichte en uitgekaderde shots, lange tracking shots omlijst met mooie muziek. Absoluut de sterkste troef die Shame uitspeelt is het fenomenale acteerwerk, van met name Fassbender natuurlijk die een zeer geloofwaardige getroebleerde eenzame verslaafde neerzet. Een onsympathieke klootzak maar toch voelde ik uiteindelijk wel iets van medelijden voor hem. De bijrollen zijn eigenlijk zonder uitzondering trouwens ook allemaal erg goed hier.

Ik deel niet de mening dat de film op het einde de fout maakt om moralistisch te worden of dat de zelfmoord van Sissy overbodig zou zijn geweest. De zelfmoord maakt imo duidelijk hoe diep de verslaving zit bij deze man. Hij ziet gewoon niet dat mensen in zijn omgeving, waar hij ongetwijfeld van houdt en die ook op hem geven, het erg moeilijk hebben. Duidelijk dat Sissy ook een kutleven heeft en dat haar roep om aandacht vooral een hulpvraag is aan wellicht de enige persoon in deze wereld die ze vertrouwd en die ze familie kan of wil noemen... Echter is Branon zijn emotionele vizier zo vertroebeld door zijn verslaving dat hij het gewoon niet ziet tot het te laat is. Het einde is volgens mij ook gewoon open voor eigen interpretatie, althans ikzelf had niet het idee dat hij nu van zijn verslaving af was of niet. Ik bedoel gaat hij nu wel of niet achter die vrouw uit de metro aan? Overigens was dit nu dezelfde vrouw als uit het begin van de film? En zag ik het nu goed dat ze itt tot de eerste scènes geen trouwring meer aanhad? Dat laatste shot uit de film en de mogelijke betekenis houdt me nog steeds bezig iig...

De film kent enkele erg sterke scènes die goed de impact van een (seks)verslaving weergeven. Zo las ik dat het vreemd was dat zijn baas (en vriend) niet verder onderzoek deed naar de besmette PC. Echter komt de constatering dat hij niet gelooft dat zijn vriend en een van zijn beste medewerkers zo'n zieke geest kan hebben gewoon keihard aan. Ook de scene in die vieze homobar is erg sterk. Tot dan doet Brandon het met vrouwen waarvan je als kijker nog kan denken; Tja allemaal mooie vrouwen, ik zie het probleem nog niet zo erg. Echter maakt deze scene genadeloos duidelijk dat zelfs dat hem niet meer uitmaakt. De eenzaamheid die daar vanaf druipt is bijna onthutsend.
De seks in de film is niet geil of opwindend, het is gevoelloos, lelijk zelfs. Een automatische handeling zonder emotionele betrokkenheid, alsof je een pak suiker openmaakt. Enige uitzondering hierop is de seks met zijn collega. Daar gebeurt ineens iets tussen twee mensen, fascinerend om te zien. Hoe Brandon plotsklaps ook zijn eigen zwakte ontdekt en dat er nauwelijks meer een uitvlucht uit deze ellendige situatie voor hem is. De verslaving is sterker dan zijn eenzaamheid...

Shame is een erg kille, bijna nihilistische film (soms een beetje too much voor mijn smaak zelfs). Hier en daar twijfel ik wel of McQueen niet wat zijn doel voorbij schiet met de hoeveelheid en expliciteit aan seksscenes? Alhoewel ik begrijp waarom en wat hij hiermee wil bereiken bestaat de kans dat mensen het vooral over deze scènes zullen hebben en de rest, de eigenlijke kern, vergeten...

Lastige film om te beoordelen wel, zit constant te twijfelen tussen een 3.5* of een 4* maar neig nu uiteindelijk toch meer na het laatste.

4*, dan toch voor deze uniek ongepolijste filmdiamant.

Ja, volgens mij heeft ze in de eerste scene, 2 ringen om. Die met dat diamantje en daarchter een gouden (trouw?)ring, in de laatste scene ontbreekt deze (maar heb het nog niet nagezocht omdat ik er eerst zelf over wil nadenken).
Het is het soort details wat Brandon ook meteen zou opvallen aan vrouwen iig...

Ze droeg 1 ring in de eerste scene en dezelfde in de laatste scene.Tenminste, dat herinner ik mij.

Alvast het grootste pluspunt aan deze film is Michael Fassbender, die een acteerprestatie levert die maar zelden gezien wordt. Zijn Brandon Sullivan is introvert, charmant en bovenal in- en intriest. Hoe verder de film vordert, hoe meer de wanhoop en realisatie van zijn verslaving aan Fassbender's gezicht af te lezen is. Het triootje aan het eind van de film behoort tot de treurigste seksscènes uit de filmgeschiedenis, waar de climax bijna aanzet om te gaan huilen.

Lof ook aan Carey Mulligan, die zich zonder moeite overeind houdt naast dit acteergeweld. Haar Sissy is uitbundig, grappig, treurig en ontroerend. In een film die zich voornamelijk centreert rondom Brandon, zorgt Mulligan ervoor dat haar personage, wanneer in beeld, minstens zo boeiend blijft, ook al kunnen we haar stoornis maar moeilijk achterhalen.

De seks in de film is ongemakkelijk en kil. Het is een drug voor Brandon en dat zien we. Geen romantiek, geen liefde, geen passie, alleen maar seks. Dat dit hetgene is waar het bij Brandon om draait zien we in (nóg) een hoogtepunt van de film: er niet in geslaagd een meisje voor seks mee naar huis te nemen, wandelt Brandon uit pure wanhoop een gaybar binnen om zo snel mogelijk te worden gepijpt. De titel wordt ook in deze scène formidabel uitgelegd door Fassbender's uitdrukking.

Even kil en vreugdeloos is de setting. New York uit Shame is het New York uit New York, New York dat Sissy halverwege de film zingt. Deze versie is niet zwoel of vrolijk, maar treurig en eenzaam, een interpretatie van de filmmaker. De appartementen zijn groot, maar ook wit en kaal. De straten zijn verlicht als we Brandon zien wandelen, maar er zijn geen bekenden die hij tegenkomt. Iedereen is een vreemde voor elkaar en deze anonimiteit is precies wat Brandon zoekt om zijn verslaving te voeden: wanneer een potje seks met een collega toch uitdraait op iets serieuzers raakt Brandon in paniek en tijdelijk impotent. Hij kan uit schaamte geen mensen toelaten in zijn perverse wereld, wat de wanhoop verklaard als zijn zus opeens voor de deur staat.

Dat de film ondanks de kilheid niet vreselijk wordt om naar te kijken komt door de fantastische cinematografie. Ieder beeld is een feestje, met in het bijzonder het openingsshot. Het maakt de film toegankelijker, zoals dat ook gebeurde met Hunger, McQueens vorige film met ook al zo'n zwaar onderwerp en beeldschone beelden.

Een welhaast perfecte film, een meesterwerk.

Nou ja, ik vind het wel een interessante en vrij sterke dramatische wending juist omdat het ineens vrij extreem is. Het geeft imo aan hoe ontzettend diep hij in het moeras van zijn verslaving is weggezakt, ik had iig de bijdrage van die laatste scènes nog wel even nodig. Overigens denk ik niet dat Sissy uiteindelijk overlijd aan haar zelfmoord poging. Het is mogelijk wel zijn wake-up call (of niet, dat laat het einde inderdaad open).

O nee, mijn fout, er is nog een ziekhuisscène - even vergeten

Daar vind ik het de film niet naar... Ik ben er niet helemaal van overtuigd dat jouw verklaring de enige sluitende is. Ik weet het niet voor mij is het einde in dat opzicht gewoon open. Het probleem is ook helemaal niet de verleiding. Liefde, verleiding en seks behoren voor de meeste mensen namelijk gewoon tot de mooie dingen van het leven, je verklaring strookt voor mij niet echt met het gevoel wat ik aan de film heb overgehouden.