Shame (2011)

Onconventioneel verteld, filmisch spannend en Shame snijdt ook nog eens een belangrijk thema aan. Toch wringt er iets. Want voor een film die deze titel draagt zag ik wel erg weinig 'shame' terug; het is wachten tot de voorlaatste scène en die hangt een beetje in het luchtledige. Tot die tijd is er wel een soort neerwaartse spiraal te zien maar geen noemenswaardige karakterontwikkeling bij Brandon. Zoals anderen ook al hebben geschreven is het jammer dat McQueen een weinig subtiel plotelement nodig heeft om de crisis bij zijn protagonist te doen plaatsvinden, en is inderdaad de gehele rol van Mulligan vrij zwak geschreven (maar wel fantastisch geacteerd in de "New York"-scene!). Je zou kunnen verdedigen dat het afstandelijke van Brandon een wezenlijk onderdeel is van zijn seksverslaving, en dat de film dit benadrukt door ook de kijker geen blik te gunnen in het innerlijk van de hoofdpersoon. Dat neemt echter niet weg dat Shame op een gegeven moment teveel blijft hangen in het tonen van scènes die slechts laten zien wat de kijker al weet. Terwijl de film voor mijn gevoel maar een klein beetje meer intiem, menselijk had hoeven zijn om compleet te overtuigen. Ondanks de gebreken is Shame overigens nog steeds een goeie film, dat zegt dan ook wel weer wat.

Klopt!

van de trailer loop ik in ieder geval niet warm, laat nog niet veel van het verhaal/ drama gedeelte zien, en lijkt het nogal saai.

Als je de trailer saai vindt, niet kijken.

Het verhaal was in deze film van ondergeschikt belang. Volgens mij ging het juist om de manier waarop Brandon met zijn seksverslaving en eenzaamheid omging. Fassbender is een held. Hij heeft me zo geraakt dat ik me behoorlijk unheimisch voelde na het zien van 'Shame'. Prachtige film maar niet een, die enkel dient tot vermaak.

Schrijnend portret van een man die voor deze tijd heel herkenbaar is. Verslaafd aan seksuele

prikkels en niet meer in staat om dieper contact te maken dan op lustniveau. Een uitzicht uit dit eenzame bestaan geeft McQuee niet. De film registreert treffend het lege bestaan van Brandon die goed gespeeld wordt door Michael Fassbender.

Vreemd filmpje over een yup en zijn jeugdtrauma's waardoor hij ongelukkig is op het relationele vlak. Goeie muziek en het verhaal is boeiend omdat het best weird is. Eentje op het randje van 'realisme' en exploitation.

Valt nog maar te bezien, zie daarvoor het bewust 'open' einde.

Genot is de hoogste vorm van geluk.....er zijn maar weinig mensen die deze vorm van leven aankunnen. Daar moet je een Hedonist voor zijn. Seksverslaving is een dwangmatig willen, moeten, verlangen naar sex, waarbij de sexverslaafde doorgaans een hoge tol moet betalen; vastlopen van relaties, verliezen van je baan,eenzaamheid en isolement, en ook vaak financieel volledig aan de grond komen. Aardige film,maar ik miste nogal het een en ander. De film benadert nog geen 30% van het hele ziektebeld. Gemiste kans?

Misschien, maar misschien ook niet. Soms kan een film ten onder gaan door een overkill aan feiten en plot - dan is een klein stuk eruit nemen en daar de essentie van maken dramaturgisch gezien een betere oplossing.

Shame heeft een vrij uitgebeend verhaal en dat beviel mij in elk geval goed. Al is, daar heb je gelijk in, het laatste over dit onderwerp vast nog niet gezegd.

Film gaat eigenlijk niet over internet, sex en verslaving. En dat soort zaken. Zijn zus en hij zijn 'verknipt' door hun jeugd. De internetvetslaving is maar een uiting van een trauma.

Dat wordt inderdaad gesuggereerd, maar deze mogelijk onderliggende oorzaak is daarmee nog niet het thema van de film. Shame gaat wat mij betreft wel degelijk over seks en verslaving.

Er is wel veel meer aan de hand: zeer beschadigde relatie met zijn zus. Dat meer wordt besproken dan de pornocollectie. Niet in staat tot liefde: ook niet onbelangrijk. De zelfmoord.

Het klopt dat de film in de markt is gezet als internetpornofilm. Beetje hyperig. Maar ik zie dat toch echt anders.

Zijn zus zegt: dat ze geen slechte mensen zijn maar dat ze geboren zijn op een slechte plek. En daar gaat het over, welke invloed heeft dat op het verdere verloop van je leven.

Al die dingen kan je met gemak linken aan het hoofdthema van seksverslaving.

Als je een film hebt over een seriemoordenaar en je krijgt in een flash-back te zien dat de dader als kind bijvoorbeeld slaag kreeg van zijn vader, dan is het hoofdthema van de film niet kindermishandeling maar nog steeds datgene waar de hoofdmoot van de film om gaat, namelijk het fenomeen seriemoord.

De achtergrond van de seksverslaving wordt in Shame enigszins aangeduid door middel van de zus. De suggestie van hun getroebleerde geschiedenis geeft enig reliëf aan de personages. Maar ik zie er geen hoofdthema in.

Ik was juist blij dat deze film geen symptoombestrijdings oefening was zoals je dat ziet in waargebeurde rtl woensdag drama's. Maar verder keek dan een goor schermpje met daarachter een vieze man. Ik zie de porno als motiefje ipv thema.

Psycho is inderdaad een horror/slasher en geen psychologisch drama. Die film dient een ander doel.

In aanleg heel behoorlijke film, met een donkere, wat afstandelijke en tegelijkertijd ongemakkelijke sfeer, mooi passend bij de gevoelsarme en daardoor eenzame hoofdpersoon, sterk vertolkt door Fassbender. Goede spanning ook in sommige scénes.

De ingehouden en beheerste sfeer slaat echter om als Brandon kennelijk de emotionele controle definitief verliest; en daar bovenop komt dan nog een dramatisch voorval, dat de film naar sentimenteel vaarwater doet afdrijven, en naar een mogelijke ‘oplossing’. De aloude ommekeer na een catharsis. Dat wordt dan wel in het midden gelaten, maar één en ander voelt voor mij toch aan als een breuk in stijl, sfeer en karakter.

Dat is op zichzelf misschien niet zo erg (ten slotte hoeft een film niet aan mijn impliciete verwachtingen te voldoen), maar ik heb gewoon de indruk dat McQueen de reikwijdte van zijn film daarmee vernauwt, van een mogelijk existentieel drama (existentieel in de zin van de verbeelding van een algemeen menselijk tekort) naar een soort psychopathologische case study, waarbij het pathologische kennelijk voortvloeit uit een traumatische familiegeschiedenis. Brandon wordt daarmee een speciaal ‘geval’, waarvan de kijker makkelijk afstand kan nemen.

De karakters Sissy en David hadden mooi kunnen fungeren als contrapunt ten opzichte van Brandon, als zijnde op het eerste gezicht geheel verschillend van hem, maar in wezen, ieder op hun eigen wijze, deelhebbend aan hetzelfde ‘probleem’, maar dat komt er in mijn ogen ook niet goed uit.

Bij de geobsedeerde David (zijn niet aflatende versierpogingen zijn ook behoorlijk pijnlijk om te zien) gaat dat nog wel, maar zijn rol is gaandeweg geheel uitgespeeld; zus Sissy echter duwt het geheel veel te veel richting een particuliere familiekwestie, en dat vind ik eigenlijk behoorlijk funest.

Overigens, een merkwaardig detail dat me opviel: in David’s opsomming van ‘viezigheden’ op de computer van Brandon bevinden zich ook interracial facial ejaculations. Waarbij je de indruk krijgt dat hij het interraciale aspect minstens zo ‘pervers’ vindt als het eh... ‘faciale’. Nog een aardige terzijde-sneer van McQueen?

Nijpend portret van een man die door zijn obsessieve beleving van seksualiteit niet in staat is als dertiger een normaal leven te leiden. De regisseur weet met enkele fijnzinnige Scènes subtiel door te dringen binnen de belevingen van Brandon. Lust en drang met anderzijds verlangen naar een andere wereld dan enkel desolatie lossen elkaar met momenten sterk af. Brandons jacht naar bevrediging wordt ruw verstoord wanneer zijn zusje bij hem op de stoep staat. Machteloos als hij al was gaat het van kwaad tot erger. Wat het plot wil zeggen m.b.t. het slechte bij elkaar naar boven brengen, is het feit dat Brandon introvert is en zijn zusje extravert. Dat dit botst is evident, evenals dit naar een climax werkt binnen de film. De eindscène is overtreffend en laat het verhaal niet traditioneel eindigen, maar voortbestaan in de wereld zoals die is. Het acteerwerk van Michael Fassbender is sterk en de gecomponeerde muziek door Harry Escott een waanzinnig detail.

Interessante karakterstudie met bijzonder weinig woorden. Geen alledaagse film, die bij vlagen in staat is om je geheel mee te nemen in de perverse gedachtegangen van Brandon. Jammer van het ietwat kort door de bocht einde van de film.

3,5*

Nou, ik geloof niet dat een film niet ‘waardevol’ kan zijn zonder iets dergelijks. Als ik het heb over een ‘algemeen menselijk tekort’ bedoel ik iets dat per definitie, menselijk gezien, niet oplosbaar is. Dus in dit geval zou Brandon’s ‘verslaving’ een uiting kunnen zijn van een verlangen (naar liefde, vervulling) dat onbereikbaar is.

Want ik ben geen voorstander van de theorie die meent dat hooggestemde idealen altijd niets dan een sublimering zijn van platte seksuele verlangens. Het kan net zo goed omgekeerd zijn: het seksuele verlangen als (altijd gebrekkige) uiting van het ‘hemelse’ verlangen. Dat is één van de redenen waarom ik Von Trier’s Nymphomaniac zo goed vond.

Johnny Rotten vond The Beatles hypocriet, omdat ze ‘I wanna hold your hand’ zongen, in plaats van ‘I wanna fuck you’. Ik ben dat dus niet op voorhand met hem eens.

McQueen is niet bepaald een prutser, dat zie ik ook wel. Hij had kennelijk andere bedoelingen, maar ik kan eigenlijk weinig met deze film.

Goed, maar of het oplosbaar is vind ik niet zo interessant, de film doet daarover volgens mij ook geen uitspraak. Shame zou echter wat mij betreft niet hebben gekund zonder de emotionele crisis bij z'n hoofdpersonage. Als dat had ontbroken was zowel Brandon als de film zo plat als een dubbeltje gebleven, een pure audiovisuele vertoning rond het thema seksverslaving. Ik vind zelfs dat dit schaamte-aspect nog meer aandacht had moeten krijgen. Of vind je dat de term 'existentieel drama' wél op de film van toepassing was geweest zonder het laatste half uur?

Nee, daarvoor blijft het te specifiek bij het thema; als die seksverslaving al een extra dimensie krijgt, dan is het dus met een mogelijke familiegeschiedenis.

Die ‘schaamte’ blijft inderdaad een beetje in het vage. De mate van zijn ‘verslaving’ zal niet sociaal geaccepteerd zijn, en er is wel het gevaar van ontslag en maatschappelijke uitsluiting, maar of Brandon daar erg mee zit in de zin dat hij zich daarvoor schaamt, geloof ik niet zo.

Je zou het kunnen zoeken in zijn karakter; dat hij zich schaamt voor zichzelf, in de zin dat hij zich niet emotioneel durft bloot te geven; niet kunnen toegeven dat ook hij anderen nodig heeft. Hij wil ‘in control’ blijven. Aldus zijn ‘plaatsvervangende’ schaamte voor zijn zuster; die wat dat betreft zijn tegenpool is.

Die opmerking van Brabants hierboven over introversie snijdt wel hout, denk ik; maar goed, dan hebben we een psychologisch drama dat toch een beetje blijft steken in het verhaal an sich, zonder verdere morele of culturele gelaagdheid.

1,5* voor de gayscene. Dat was wel onverwachts.

Goed acteer werk, ik had de film en het verhaal wel iets beter verwacht. Kon me niet blijven boeien, wat ik heel spijtig vond.

Deze film gaat om de seksverslaving van de hoofdpersoon, een verslaving die pas doorbroken wordt door de komst van zijn zusje als hij "betrapt" wordt, dan pas dringen de negatieve aspecten van zijn verslaving (de schaamte) tot hem door. Ook komt de schaamte weer terug als hij niet in staat is om seks te hebben met iemand die wat voor hem voelt. Dan wordt ook zijn eenzaamheid steeds zichtbaarder.

De sfeer en het acteerwerk zijn top en leveren genoeg noemenswaardige scènes op, de metroscène, zangscène, joggingscène, etc. De seksscènes zelf hebben allen een functie binnen de film, iets wat je van de meeste films niet kunt zeggen. Het lijkt me niet makkelijk om een film over dit onderwerp te maken, McQueen slaagt hier er wel in. Een hele ruime 3,5*

Melancholische dweil van een film over het persoonlijk lijden van een hoofdpersoon aan pornografie. De langgerekte beeldtaal (waarin soms lange tijd niet wordt gesproken) vergt wat van acteurs. En dat lijden toont Michael Fassbender goed aan. Daardoor ontstaat er wel empathie voor het persoonlijk leed. Steve McQueen toont ons de situatie, maar doet uit desinteresse niets aan het uitleggen ervan.

Het plot is nihil, maar de sfeer is uitmuntend hoe de achtergrond van succes kan zijn met de eenzaamheid en ongevoeligheid.

2 mensen beschadigd.waardoor laat de film klein beetje in het midden.

was mooi geschoten.sterk spel.

maar doordat er bij mij wat vragen blijven hangen,en er net iets te weinig gebeurd krijgt deze film een 2,5*

een wat lichtere film die met een zelfde soort thema ,en het regie debut van gordon levit vond ik stukken beter maar een stuk minder art achtig.mocht het je intreseren? de score hier op MM is eens stuk lager.maar zeker de moeite waard.

Don Jon (2013)

Blijkbaar ben ik, na dit topic even doorgespit te hebben, niet de enige die bij wijlen aan American Psycho moest denken. Niet dat dit nou van hetzelfde laken een pak is, maar enige gelijkenissen liggen toch voor het oprapen. Alleen waar die film draaide rond een yup geobsedeerd met moorden, slaan hier Brandon's seks/pornografie obsessies de klok. Al is deze ''Shame'' uiteindelijk wel een stuk neerslachtiger van toon, zeker wanneer de slotfase nadert.

Fassbender weet mij voor het eerst écht te overtuigen. Normaliter vind ik hem niet bijster opvallend, maar hier speelt hij zijn ogenschijnlijk lastige rol met verve. Mulligan kan daar prima naast staan. Daarnaast op visueel vlak zowaar ook nog best interessant. Veelal sterk gebruik van lange takes, met als klap op de vuurpijl een drievoudige batspartij die met opvallend veel stijl gepaard ging.

Helaas was zo'n scene waarin Mulligan tracht zelfmoord te plegen nogal voorspelbaar, en hoewel de film bij vlagen allicht durf toont, ontbrak het voor mij een beetje aan écht geniale hoogtepunten. Voor de rest wel een sterk drama, dat zonder meer. Wint het wat mij betreft overigens met vlag en wimpel van een film als Don Jon, die zeker vergeleken hierbij, zo plat als een dubbeltje is. 3,5*.

Een betere titel was misschien Satyriasis geweest. Sommige scènes hadden niet zo expliciet gemoeten. Het gedeelte dat hij succesvol en gedisciplineerd is in zijn job, kwam minder uit de verf.

Interessant wordt het wanneer hij een afspraakje heeft met zijn collega Marianne, die op zoek is naar een ernstige relatie. Dan blijkt dat hij verslaafd is aan seks, maar bang van intimiteit. De schaamte komt tot uiting wanneer hij zijn pornocollectie weggooit, zoals een kettingroker die zijn sigaretten weggooit maar niet lang daarna al een nieuw pakje koopt.

In haar afscheidberichtje zegt Sissy: "We're not bad people. We just come from a bad place." Dat zou erop kunnen wijzen dat ze misbruikt zijn als kind.