Shame (2011)

Wat een regelrechte ramp was deze film!
Werkelijk een topfestijn van oppervlakkigheid met karakters waar werkelijk geen spatje verstand of intellect van af te lezen valt.
Van de rol van de zus werd ik zelfs bijna fysiek onwel (New York New York).

Dan nog de giga fouten, dan wel volslagen flauwekul. Vooral die scène waarin Brandon geen erectie kan krijgen slaat natuurlijk helemaal nergens op.
Maar als een regisseur een scène in een restaurant laat spelen mag je toch wel aannemen dat ie het verschil tussen Bougogne en Bordeaux kent, of dat dr op zn minst iemand op de set is die ziet dat dit allemaal niet kan (lijkt GTST wel!); wat een aanfluiting!

Verder liet deze film me, behalve ergernis, volslagen koud, wel dat ik het eerste kwartier constant tegen een grote slappe lul aan moest kijken. Voor de rest leek de porno (waar het tenslotte in deze film om draait) nergens op, en een drama met karakterschetsen kon ik het nou bepaald niet noemen.
Ik zie het overigens niet als een pornofilm (nee, niet bepaald), maar als een volkomen mislukt drama met porno als leitmotiv.

Overigens vond ik het géén open eind. Brandon ziet weer dezelfde griet in de trein, en duidelijk is dat er ondanks de ellende die er van komt, niks zal veranderen.
Dit kan volgens mij de enige reden zijn waarom ik de flm meer dan een halve ster gaf.
Of was het het teveel aan Borgogne uit een Bordeauxfles?

Het is juist wel een open einde omdat je ditmaal niet ziet of hij opstaat of dit keer blijft zitten.
Verder een top film van A tot Z, slappe lul in beeld of niet.

Misschien toch nog eens overdag kijken, want nu zit je er toch echt naast.

Weet je zeker dat je deze film gezien hebt?

Volgens mij gaat de film over een man, die niemand wil toelaten tot zijn leefwereld, omdat hij zich schaamt voor zijn hobby en heeft het verder weinig met porno te maken.

Dat bijt toch niet met wat ik zeg? Zijn hobby is toch porno? Dat maakt het natuurlijk nog geen pornofilm.

Deze film maakt hele tegenstrijdige reakties los, dat wist ik al vantevoren.

Het feit dat de één het een open eind vindt en de ander niet, is op zich wel interessant.

Neemt allemaal helaas niet weg dat ik dit een karakterschets van een stel totaal hersenloze mensen vond (wat misschien juist de bedoeling is). En dr een paar grove fouten in de film zaten.

Ik heb jouw interpretatie van deze film gelezen, en kan dat helemaal volgen.

Alleen gaat dat voor mij in deze film totaal niet op. Voor mij is het één poppenkast met lege mensen.

Al krijg ik wel steeds meer de indruk dat dát nou juist de bedoeling van deze film is.

Gelukkig heeft iedereen zo z'n eigen mening over Shame. Het feit dat de film niet in een hokje geplaatst kan worden qua genre vind ik een goed iets. Ik zelf zie Shame meer als een drama. Een tragisch beeld van een eenzame man, die naast een goede baan en een mooi appartement in NYC toch weinig lijkt te hebben. Van z'n sexverslaving word 'ie in ieder geval niet gelukkig.

Fassbender zet een uitstekende rol neer, overtuigend in z'n eenvoud. De zus daarentegen werkte me wel enigszins op m'n zenuwen maar ik streep dat weg tegenover Fassbender's acteerwerk.

De regisseur gooit niet alle kaarten op tafel qua verhaal, waardoor je toch blijft gissen op een aantal punten. Het is fijn om niet weer van die standaard voorgekauwde Hollywood films voorgeschoteld te krijgen, zo nu en dan.

4*

8/10 (IMDB)

Ik heb Shame onlangs nog eens gekeken.

Ik vind het spijtig dat sommigen het gebrek aan uitleg in een script zien als oppervlakkigheid. Het is nu eenmaal een film die je niet steeds bij het handje houdt en alles uitlegt wat het personage voelt, denkt, gaat doen, zal doen, wilt doen, ... Dat is juist het vernieuwende aan Steve McQueens films: met zijn lange aanhoudende shots, zonder tekst en bijna amper zonder bewegingen, laat hij de kijker zelf de emoties invullen. Iedereen speelt het hoofdpersonage (Fassbender) een andere emotie toe.

De traagheid van de film werkt daarom hypnotiserend, beangstigend en in tegenstelling tot een script dat alles en alles wilt uitleggen, staat deze manier van werken juist het dichts bij de emotiebeleving van Brandon, het meest aansluit bij de realiteit. Zoals McQueen zegt in een interview:

'People go on about those long scenes,' McQueen says, 'but it's not

doing something for a trick or gimmick – it's about doing what's

necessary. Why cut? If you have a close-up and what you're getting

is incredible, stay with it, look at it. It's about what actually works.

The fact is, it's exciting. There's film time, and there's real time.

These happened in real time and that's exciting. You're putting an

audience in a situation that feels like reality.

We kennen allemaal het 12minuten lang durend shot in Hunger, maar ook al komt zo'n lang shot niet voor in Shame (al komen er sommigen wel in de buurt), toch bereikt McQueen in Shame dat ultieme effect van rauwheid, realiteit, emotionaliteit en bovenal: geloofwaardigheid.

5*

Mooi gezegd, Julie - je haalt de essentie eruit.

Ja, maar toch een halve punt omlaag?

In mijn optiek de beste film die ik heb gezien in de bioscoop in 2012. Die nare, ellendige sfeer van de film vond ik pijnlijk voelbaar. Gefilmd in grijs, blauwe kleuren benadrukte nog eens de gemoedstoestand van Brandon. Eenzaamheid, de kilte. Echt subliem geacteerd. Die pijnlijke blik van hem. Daarnaast vond ik het gebruik van de muziek heel treffend. 'Shame" is geen film die ik zomaar nog eens ga bekijken. Net als bij "Requiem for a dream" ...daar moet ik ook altijd van bij komen.

Vernieuwend is inderdaad niet het juiste woord.

Film was okay maar de muziek die werd gedraaid... ik vond het totaal niet passen. Net Magnolia gekeken, daar past de muziek dus wel perfect in/

Ik vond de soundtrack juist heel sterk en goed bij de film passen. Versterkte de sfeer mijn insziens heel erg. Meteen aangeschaft na de film.

Erg goede en slopende film van Steve McQueen (nee niet van The Great Escape) waarvan ik ook de sterke Hunger ken, ook met Fassbender.

Michael Fassbender speelt hierin Brandon, een seksverslaafde die 24 uur per dag is met porno en seks en het liefst alles neukt wat ademt, leeft en beweegt. Hij kan het niet laten om te gluren en zich telkenmale af te trekken, naar de hoeren te gaan en one night standjes te pikken en hij heeft ook een behoorlijke archief aan porno in alle soorten en maten. Maar ogenschijnlijk is het een hele normale kantoorman, maar zelfs het systeem op zijn werk krijgt al een virus vanwege het feit dat hij "het" weer eens niet kon laten.

Afijn, best wel een figuur die het niet op een rijtje heeft, waar ook uitbundig aandacht aan word besteed en toch wel een boodschap vormt. Het word ook steeds lastiger om zijn hobby geheim te houden, zeker als je ook nog een suïcidale zus hebt. En ja... waar moet je dan voor kiezen? Brandon neemt Sissy in huis, wat al gouw voor een hoop ongemak bezorgt en een psychologisch machtspelletje en subtiele chantage.

Shame is voor mij gewoon een behoorlijk krachtige (en nee daarmee bedoel ik niet de lul van Brandon) film die hier gewoon een psychologische ondergang van een seksverslaafde neerschetst. De ijskoude beelden van New York maken het plaatje compleet en zetten hier een rauwe sfeer neer. Iets waar MacQueen ook weer erg veel aandacht aan heeft besteed.

Seks: Geniet, maar doe het met mate.

4,0*

yorgos.dalman schreef:

(quote)

Tsja, ik mag er niets van zeggen, ik refereerde er ook aan in mijn review

Bij deze film is de quote: "Seks, als dwangneurose" veel meer op zijn plaats

John Milton schreef:

Oké, maar in 'zwabberende Schlong' sluimert heel in de verte een vleugje poëzie - of misschen is dat een kwestie van smaak...

ach met een beetje fantasie is het alliteratie

Is dat Chinees?

Nee, eerder Berndsenesque

Yes!!! I finally have my own adjective!!!

Kille film. Daardoor laat het je, mij althans, Siberisch wat de hoofdpersoon en zijn zus, die ook al niet helemaal fris is, nu precies aan het aankloten zijn. Mooi vormgegeven wel, en uitstekend geacteerd door Michael Fassbender en Carey Mulligan, vakwerk dus, maar wat moet je ermee? Veel dramatiek kon ik niet ontdekken. Waar gaat het over? Existentiële leegte? Het lag natuurlijk voor de hand dat Brandon en zijn zus de koffer in waren gedoken, als een soort redding van elkaar. Maar dat is incest, en daar worden Amerikanen zenuwachtig van.

Vond het trouwens toch een erg Amerikaanse film, in de slechte betekenis van het woord. Erg oppervlakkig dus. Wel leuk dat de film hier zoveel reacties losmaakt en ook nog heel verschillende. Film om snel te vergeten. Het enige memorabele vond ik het uiterst traag gezongen 'New York, New York', waaruit iedere dynamiek en pathos verdwenen was. Zo hoor je het niet vaak.

Sommige scenes zijn echt 5* waard, Fassbender is fantastisch en heb wel een kleine zwak voor nyc als decor, maar als geheel is het allemaal net niet indrukwekkend genoeg om te imponeren.

Mooi gemaakte film waarin de kille, cleane omgeving (zowel het appartment en de werkplaats van de hoofdpersoon alsook de buitenbeelden) naadloos aansluit bij het liefdeloze sexleven van Brandon. Sterk acteerwerk, goed afgestemde soundtrack en prima gebruik van geluidloze beelden wat nu en dan voor extra impat zorgt. Wat ik een absoluut minpunt vindt, is dat er eigenlijk een urr voorbij gaat voordat er iets gebeurt. Tot die tijd is het allemaal vooral 'setting the scene. En dat vind ik toch echt te lang voor een film die in totaal 101 minuten duurt.........

Ik vond deze film ook niet zo interessant, goed geacteert maar een erg slap en traag verhaal. De regiseur probeert hier enigszins wat spanning mee op te wekken, maar sommige scene's duren gewoon onnodig lang. Bijv het New York lied , of een ritje in de lift (hij woont wrs op de 180 ste verdieping), ..

‘We're not bad people. We just come from a bad place.’

Om Steve mcQueens –- laat ik hier van meet af aan duidelijk over zijn –- magistrale en ontluisterende Shame ‘'kil'’, ‘'traag'’ en '‘oppervlakkig’'* te noemen, lijkt mij niet eens per se onterecht. De conclusie dat de film daarom waardeloos is, wel.

Die ‘kilte’ dient een thematisch doel: als de knusse huiselijkheid van Tom en Gerri’'s woning in Mike Leighs Another Year (2010) een gezamenlijke gezinsidentiteit veruitwendigt –- een identiteit die overigens ook de hatelijke uitsluiting betekent van wie buiten de grenzen van het gezin valt - benadrukt Brandons kleurloze en onpersoonlijke appartement zijn gedetacheerde isolement en daarnaast dissoneert deze steriele omgeving, net als zijn onberispelijke uiterlijke verschijning, schrijnend met de morsigheid van zijn pornomane uitspattingen.

Net als het leven zelf toont McQueen ons buitenkanten, oppervlakten in trage bedachtzame shots. Geen verklarende voice-overs, geen onthullende flash-backs of overaanwezige muzikaal becommentariërende soundtrack; slechts het kale, banale bestaan van een getormenteerd personage dat niet verder dan penisdiep tot de wereld weet door te dringen.

Brandons benadering van de ander is anoniem en instrumenteel: de ander (man of vrouw) als een sperm receptacle, niet uit het opgefokt machismo dat Frank TJ Mackey, die deze term in Magnolia (1999) gemunt heeft, propageert, maar een erotomanie tegen wil en dank, een vlucht, een verslaving. Brandon gaat geen wezenlijke verbintenissen aan, maar een aaneenschakeling van (meer of minder) kortstondige escapistische penetraties. Dat is de malicieuze oppervlakkigheid van zijn bestaan. Het is veelzeggend dat het kloppende centrum van zijn confrontatie met de ander dienst weigert op het moment dat er een meer wezenlijk contact mogelijk lijkt.

Een sleutelscene is de in goudtinten geschoten menage a trois, die ondanks de esthetische weergave, allesbehalve zinnenprikkelend is, eerder pijnlijk, haast misselijkmakend - de scene werkt als een visuele evenknie van Sissy's even ironisch als tragische versie van 'New York, New York'. Dat paradoxale effect komt voort uit de structurele fixatie op Brandons vlucht in vleselijke lusten, een vlucht voor zijn beschadigde zelf, die onherroepelijk lijkt te leiden tot destructie van het zelf.

In de broer-zusdynamiek wordt de suggestie van een traumatisch verleden gewekt, maar de aard van de zielenschade blijft impliciet. McQueen, dat bleek ook al in zijn haast even weergaloze Hunger (2008), is er de regisseur niet naar om ons eenvoudige verklaringen door de strot te duwen. Juist de vraagtekens, de ambiguïteit waarmee deze film de kijker opzadelt, maakt van Shame een ontregelende, onthutsende en belangrijk kijkervaring en, wat mij betreft, de beste film van 2011.

*Dit zijn kwalificaties die ik in een behoorlijk aantal negatieve 'recensies' op deze site tegenkwam.