Shame (2011)

Mooi en qua thema een vrij unieke film. Bizar om te zien dat uberhaubt een verslaving je leven zo in de war kan gooien. Wellicht nog vreemder is dat sex- en voornamelijk internetporno verslaving 1 van de meest voorkomende verslavingen is. Het is een verslaving die sommige mensen jaren kunnen verbergen.

Prachtige film over een vrijgezel met een hoog libido wiens leven verstoord wordt als zijn zusje op bezoek komt. Een redelijk indringend portret waarbij de seksverslaving van het hoofdpersonage een aantal pijnlijke momenten oplevert. Het sterk staaltje acteerwerk van Michael Fassbinder komt goed tot zijn recht bij de vele, mooie, lange takes.

Absoluut, een mooie meeslepende drama film, waarbij de hoofdpersoon verslaafd is aan porno, en zodoende een zeer saai en oppervlakkig bestaan leidt, en dit gaat gepaard met depressie, en totale leegte!!

Fassbender is immens in deze rol. Wat een bijna horror-achtige ledigheid. Sex die nog lelijker is dan in pornofilms. Alles om een inwendige pijn te maskeren. Fantastische actrice (nogmaals) Carey Mulligan... Alleen, ze kan echt niet zingen! Shit-shit-shit. Dan maar iets nasynchroniseren. Het zijn details. Bijvoorbeeld, voor een sexbeluste houdt Brandon er een merkwaardig fikse 70-er jaren bush op na. En iemand die LP's heeft, heeft bijna per definitie niet van die k.t speakers.... Geen antwoorden. Mooi open einde.

Lang geleden dat een film mij nog zo geraakt heeft...

Overduidelijk filmhuis. Beetje vaag. Saai soms ook. Nee niet helemaal mijn ding.

Tegen de tijd dat de film wat op gang komt is die al weer afgelopen. Gedurfd thema is lof waard maar als kijkervaring...mwah..op de een of andere manier raakte het me totaal niet.

Een film met hele mooie scènes, een gave soundtrack en goed acteerwerk. Helaas is het verhaal te traag en is het eindpunt mij te vaag.

Een van de betere films die ik afgelopen tijd gezien heb. Moedige rol van Fassbender, goed acteerwerk. Soundtrack bijzonder goed. De New York, New York-versie van Carey Mulligan kon mij ook wel bekoren, al spreekt zij zich à la Leonard Cohen meer door het nummer heen dan dat ze zingt. Nummer beschrijft perfect haar eigen situatie. Veel mooie, lang uitgesponnen scènes. Goed, 3.5*.

Cruciale zin: "We're not bad people. We just come from a bad place"

Broer en zus moeten een verschrikkelijk jeugd meegemaakt hebben om tot twee van dit soort uiterst gebrouilleerde,- en labiele geesten te zijn verworden.

Hartverscheurende, inderdaad des1 'horror-achtige ledigheid'. Gitzwart

Een vage film die ik moeilijk te plaatsen vindt, in compagnie met een titel die te weinig gereflecteerd werd in de film zelf want waar bleef de schaamte uiteindelijk? Uiteindelijk technisch wel zeer mooi gefilmd en een zeer mooie cinematografie.

Ik moet hem eigenlijk weer eens herzien, ik vond hem wel erg sterk destijds...

Erg sterk drama met fantastische soundtrack. Met name de versie New York vond ik prachtig. Een juweeltje dat nog lang blijft hangen.

Film moet het hebben van een aantal behoorlijk expliciete scenes, want inhoudelijk beklijft het simpelweg niet. Het onderwerp is absoluut gedurfd en actueel. De uitwerking blijft uiteindelijk erg braaf en zelfs wat clichématig (ook de al eerder genoemde zwakke rol van Mulligan helpt niet mee). Alsof McQueen het niet aan heeft gedurft de echt harde, smerige waarheid op het scherm te tonen.

Wowwwww, één van mijn favoriete. Heb m nu voor de derde keer gezien. Shame is een kunstwerkje.

Mooi thema dat heel integer uitgewerkt is, met mooie lange scenes, visueel prachtig, en Fassbender speelt super! Het maakte erg indruk op mij hoe leeg en somber zijn personage is. De scenes dat hij in bed ligt te staren naar het plafond, op het perron staat zonder enige emotie, niet wetende wat hij nou denkt. Het is naar mijn mening de bedoeling deze leegheid over te brengen op het publiek en voor mij is dit gelukt door mooie long shots en uitmuntend acteerwerk. Ik werd er door geraakt. Een beschadigd persoon dat alle confrontatie uit de weg gaat en steeds meer de controle verliest. Enig minpuntje: ik vond het mooi om te zien hoe traag hij steeds meer de controle verliest. Het einde had van mij subtieler gemogen.

Mooie muziek.

Topacteur Michael Fassbinder in een veel te trage film met een oersaaie 5 minuten durende New York, New York-vertolking van Carey Mulligan. Toch ontbreekt de film inhoud, dialoog en vooral tempo. Er worden enkel maar zaken subtiel gesuggereerd zonder diepte-uitwerking.Wat meer van dat en minder sex-scenes had mooi geweest. 2*

Het liefst minder seks-scènes in een film waar seks centraal staat? Persoonlijk vind ik de hoeveelheid daadwerkelijke seks en de seks/porno gerelateerde zaken nog best meevallen. En zoiets hoeft van mij in dit geval niet subtiel te zijn. Het is functioneel. De context in de zin van het geheel waarin een onderdeel geplaatst is, vind ik geslaagd. Stel Shame zou een film zijn die begint met hallo dit is Brandon en Brandon heeft zijn seksleven niet onder controle en hij kijkt tevens heel erg vaak naar porno en je krijgt hier als kijker maar weinig van mee, dan vind ik het incompleet. Juist door het regelmatig visueel te maken, wordt het geheel (voor mij) aangesterkt. Het wordt haast pijnlijk om te zien. Net als een film waarin iemand voor de zoveelste keer een naald in zijn of haar ader prikt en deze vol drugs spuit. Hoe vaker je het ziet, hoe aandoenlijker het wordt. Natuurlijk hoeft dit niet iedere 10 min getoond te worden, maar Shame doet het prima. Niet te vaak, niet te weinig.

De subtiele zaken waar jij naar refereerd, heb ik niet zo ervaren. Shame is voor mij een film welke allesomvattend is wat betreft hetgeen waar de film over gaat. Ik heb niet zoiets van, ik mis iets. Daarnaast is dit voor mij geen film waar ik over 10 jaar nog steeds vol bewondering over praat. Shame is gewoon een hele goede film en mooi in balans is.

'We're not bad people. We just come from a bad place'

Het heeft bijna iets tragikomisch: Steve McQueen groeide uit tot Oscarheld met een oerdegelijke film die vooral diende als etalage voor het juiste thema op het juiste moment, terwijl hij twee jaar eerder enkel werd toegezongen door krekels omdat zijn échte meesterwerk het verkeerde thema droeg.

Ergens ook wel logisch. In het preutse wereldje der Academy Awards is een thema als seksverslaving nog meer taboe dan in het dagelijkse leven. Dat taboes echter een uitstekende bron vormen voor geweldige films bewijst Shame op zo ongeveer alle vlakken.

De film volgt Brandon, een rol waarvoor Michael Fassbender zich letterlijk en figuurlijk blootgaf. Brandon heeft, zoals het hierboven zo keurig wordt omschreven, een hoog libido. Of in bottere termen: hij neukt en masturbeert zich regelrecht een depressie in, waarbij de dagen zonder noemenswaardige hoogte- of dieptepunten geruisloos voorbij glijden.

Die lege sfeer wordt prachtig neergezet door New York City van zijn meest sombere kant te laten zien, enigszins vergelijkbaar met hoe Reign over Me (2007) dat doet. Een werkelijk waar briljante scène is het onafgebroken shot waarbij Brandon door de stad hardloopt. Terwijl de camera met hem meeholt en verschillende kruispunten passeert, zie je als een knipperlicht constant de verschillende gezichten van NYC: bright lights op de achtergrond - grauw huizenblok op de voorgrond - energie - leeg grijs trottoir - aan - uit.

Die tegenstrijdigheid raakt nauw aan de relatie die Brandon heeft met zijn zus Sissy. Waar seks voor hem niet meer is dan een handelsovereenkomst en vrouwen synoniem zijn aan al dan niet goed gevormde hompen vlees, is zijn zus de enige vrouw in zijn leven die emotioneel bij hem in de buurt kan komen. En dat is niet eenvoudig voor Brandon, met zijn egocentrische, depressieve levensstijl tegenover de explosieve, emotionele Sissy.

Terwijl Fassbender nog enige faam verwierf met zijn rol is het Carey Mulligan die hier een tour de force aflevert; het voorlopige hoogtepunt in haar toch al niet misselijke carrière. Zo wispelturig als Sissy is, zo flexibel stuwt Mulligan haar voort. Van zwoel en verleidelijk tijdens die fabuleuze zangscène in het restaurant - in realtime opgenomen, Fassbender had haar nooit eerder horen zingen en zijn reactie is daardoor echt - tot maniakaal en krankzinnig tijdens de ruzies.

En zo zwiert Shame als een ballerina voor je langs terwijl de tijd stil lijkt te staan. Het camerawerk en de montage zijn daarbij net zo spannend als de muziek. Vooral tijdens Brandons zelfdestructieve nacht leven McQueen en co zich uit met de meest schitterende combinaties, zoals die strijkers die dwars door de clubmuziek heen snijden - nóg zo'n tegenstrijdigheid.

Het is een cliché om te stellen dat een film wérkelijk voorbij vliegt, maar Shame lijkt eerder vier dan zeven kwartier te duren. Zelfs voor mijn obsessie met pauzeknoppen is hier geen ruimte; Shame kijk je één ruk uit.

In het gezicht van Fassbender, de volle honderd minuten lang

Bewust?

Ja, dat was m'n halfbevruchte easter egg.

Sterk drama over een seksverslaving die bij hoofdrolspeler Brandon (Michael Fassbender) veel meer kapot maakt dan hem lief is. De soms expliciete beelden zijn functioneel en illustratief, maar het zijn de gezichtsuitdrukkingen van Fassbender die op zichzelf al een compleet verhaal vertellen. Carey Mulligan neemt binnen het scenario net iets te opzichtig de rol in van deus ex machina, maar door haar fenomenale acteerwerk zorgt ze ervoor dat ik daarop nergens echt kritisch kon worden. Een betere manier had Steve McQueen uiteindelijk niet kunnen vinden om de situatie tot een kookpunt te brengen.

Was het enkel het plot waarmee we het moesten doen, dan was ik misschien net op 3.5* blijven steken. Shame heeft echter ook de weelde van een prachtige cinematografie (de metro, maar vooral NY by night) en een uitgekiend muziekgebruik. Exemplarisch daarin is de schitterende New York, New York-scène, waarin Carey Mulligan met haar prachtige stem niet alleen Fassbender wist te ontroeren.

4*

Aparte, confronterende film die best wat langer had gemogen voor wat meer diepgang. Gaandeweg wordt je toch nieuwsgierig naar de achtergrond van zijn gedrag, dat had wat meer uitgewerkt mogen worden.

Film die een goede poging doet een onderschat probleem van sexverslaving te illustreren.

Gedurfde rol van Fassbender, in tegenstelling tot blockbusters als X-men.

Toch een 4.

“We're not bad people. We just come from a bad place.”

Een schitterende nachtmerrie. Je wordt langzaam het lege en naargeestige leven van Brandon ingetrokken, en de gehele film zit je met een beklemmend gevoel naar een man te kijken die zich maar niet los kan maken van zijn seksverslaving. De band met zijn zus verraadt een problematische jeugd maar regisseur McQueen gaat daar wijselijk niet te diep op in.

Waar Shame echt excelleert is het audiovisuele gedeelte. Vanaf de eerste fabelachtige en langgerekte scene maakt McQueen er een visueel feestje van. Met de muziek die soms dwars door je ziel snijdt. Fassbender is waanzinnig en je ziet de hopeloosheid en getergdheid van zijn gezicht afspatten. Dat Mulligan een waanzinnige prestatie aflevert als getroebleerde zus van Brandon mag geen verrassing meer heten. Geweldige actrice. Het einde is voor meerdere interpretaties vatbaar, maar of Brandon echt zijn leven kan veranderen is zeer de vraag.

De memoires van seksverslaafde, zo kwam de film bij mij over. Een afstandelijke opsomming van de gebeurtenissen uit het dagelijkse leven van gekwelde Brandon. Die op een dag zijn zusje Sissy op bezoek krijg. En zo voelt het ook voor mij als kijker, op bezoek zijn, want zonder uitleg stappen we Brandons leven binnen om hem aan het einde, zonder veel wijzer te zijn geworden, weer te verlaten. Het meest verschrikkelijk stukje uit de film was toen zus-lief minuten lang New York, New York’ zingt in een zeer tenenkrommende uitvoering. Iets wat dan wel weer goed is gedaan, zijn de vele explicite maar nergens erotische seksscènes. De hoofdpersonage beleefde zelf ook niet veel plezier aan de seks. Daarom paste dit erg goed. Sowieso was het acteerwerk van zowel Carey Mulligan als Michael Fassbender zeer sterk. Nee, aan hun prestaties lag het echt niet. Het kwam puur door de manier hoe de film werd gebracht door regisseur Steve McQueen, op één of andere manier weet hij mij niet mee te trekken in de beleving. Het zijn van die bepaalde momenten (de komisch bedoelde ober, de teruggekomen computer) in de film die mij telkens eruit haalde. Helaas is dat niet mijn 'cup of tea.'

joolstein interessant, als ik de film op één manier niét ervoer, dan was het wel afstandelijk indringend vanaf minuut één, met de New York-scène juist als een groot hoogtepunt. Gevoel in een film vol gevoelloosheid.

Overigens zit die afstand natuurlijk wel heel erg in de film, maar in mijn optiek meer thematisch. Fassbender die constant van een afstandje naar zichzelf lijkt te kijken, en dan walgt van zichzelf maar niet kan stoppen. Die strijd tekende zich ruim anderhalf uur af op zijn gezicht:)

Daarmee niet gezegd natuurlijk dat jij dat niet 180 graden anders kunt ervaren, integendeel.

tbouwh

Ik wijt het puur aan de regisseur. Heeft te maken met zijn stijl/manier. Iets wat je niet goed kan duiden. Zoiets als waarom de ene persoon een Opel leuk vind en een ander persoon een Volkswagen. Precies hetzelfde maar in sommige aspecten anders. En waarom houd de ene van blauw en de ander van rood?

Misschien dat die New York-scène wel het mooiste voorbeeld is van smaken verschillen Waar jij het ervaart als hoogtepunt. Vond ik dit het tegenovergestelde. Nu komt dat misschien ook omdat ik het liedje van Frank Sinatra erg cliché vind zeker als de film ook in New York afspeelt . Zoiets als een Amerikaanse versie van Tulpen uit Amsterdam. Een langgerekte cocktail-versie van het nummer is dan algauw een dooddoener voor iemand die het lied zelf al niet heel erg mooi vind.

joolstein

Ik val ook niet per se voor het liedje, meer voor de emoties die erbij komen kijken Mulligan's inlevingsvermogen, Fassbenders authentieke reactie (de acteur Fassbender had de actrice Mulligan nooit eerder horen zingen, en was oprecht onder de indruk).

Cliché ja, misschien, maar daar zit ik minder mee als het werkt in mijn optiek. Wat de regisseur betreft, ik vond 12 Years a Slave ook erg goed. Dus voor zover het stijlargument opgaat denk ik dat je gelijk hebt

Voor mij klinkt dit ook een beetje als "weinig spectaculaire film, dat Titanic, en toen zonk die boot ook nog eens".

Maar ik heb deze film dan ook wel héél hoog zitten, met als absolute uitschieter die bewuste scène.