Shame (2011)

Er gebeurd anders genoeg.... Verder kan het alledaagse ook mooi en interessant zijn. Ik vond de leegte van zijn bestaan hier erg sterk neergezet. Hij en zijn zus waren gewoon twee ongelukkige zielen op zoek naar liefde, beide zochten dat echter in de verkeerde plaats. Maar ik snap ook best dat mensen dit saaiig vinden. Stellen dat een film bovenal een verhaallijn moet vertellen vind ik echter klink klare onzin.

Dat is dan ook aanwezig.

De kijker kan heel veel willen, maar misschien is dat niet altijd wat de kijker nodig heeft. Echte kunst confronteert. Een happy ending of een personage dat het allemaal wel even gaat aanpakken en hierin slaagt betekend deze confrontatie gemakzuchtig uit de weg gaan.

De ontwikkeling die jij mist is eerder een weergave van een vastgelopen, anoniem leven in een wereld die die anonimiteit biedt en gaat daarmee over meer dan alleen een seksverslaving: we staan er alleen voor, zegt McQueen, en daar blijven we voor kiezen.

En natuurlijk levert de verslaving hem iets op: een kortstondig en verdovend gevoel van gelukzaligheid, dat al snel plaats maakt voor schaamte.

Het levert hem vooral niets op, dat is wellicht het punt van dit relaas.

Op de lange termijn natuurlijk niet, nee. Zoals het een beetje verslaving betaamt.

Indrukwekkend portret van een seksverslaafde.

Weinig verhullende film die echter helemaal niet erotisch van aard is. Nagenoeg alle seks komt voort uit pure lust en verslaving. Brandon lijkt oppervlakkig gezien een normale jongeman, doch wanneer zijn zuster opduikt en zijn persoonlijk leefwereld binnendringt, voelt hij zich hoe langer hoe meer beperkt.

Het is ook een tragisch verhaal over twee mensen (broer en zus) waarbij het ergens in hun leven geweldig goed fout gelopen is. Dat ze dan bij elkaar gezet worden heeft catastrofale gevolgen, voor allebei.

Fassbender: wat een geweldige acteur is het toch. Speelt wederom de pannen van het dak in een rol die absoluut niet evident is. Chapeau! Ook Mulligan doet het erg goed.

De cinematografie is erg mooi en dat geldt ook voor de muziek.

Erg sterk.

Na Hunger vertelt Steve McQueen zijn tweede film opnieuw met statische, strak gecomponeerde shots - hij geeft mij daarbij wat al teveel het gevoel dat hij 'artistiek' wil zijn.

Dat is niet nodig lijkt me, zijn twee films zijn, gestript van alle overbodige franjes (in de vormgeving), al sterk genoeg. Als hij wat 'losser' films (richting de broertjes Dardenne bijvoorbeeld) kan hij nog tot grootste films komen.

Niettemin sterk en opvallend drama zondermeer.

En wie van steriele, passieloze seks achter hoge kantoorramen houdt, zou ook eens Lodge Kerrigans Claire Dolan moeten kijken voor dezelfde thematiek....

Een prachtige film, waarbij alles .... tenminste bijna alles, helemaal perfect is.

Het enige niet perfecte is dat de film flink richting een documentaire gaat en dus

een soort van saai is. Tenminste, zo heb ik het ervaren.

Een harde dramafilm...

Redelijk verhaal..

Teveel seks, geen mooie romantisch...

Redelijk acteerwerk...

Mooi HD kwaliteit...

Prima achtergrond geluid/muziek

(Dolby Digital)...

Geen moeite waard...

Dat gebrek aan romantiek is júist waar het om draait.

Inderdaad - en de sleutelscène is dan ook het moment waarop 'het' niet lukt met de collega van het werk waarvoor hij meer lijkt te koesteren dan louter lust.

Om niemand af te kraken, maar de 'reviews' van Decec zijn zo oppervlakkig als ik weet niet wat.

Beste Decec, als je je argumenten beter zou kunnen toelichten dan zou iedereen er meer aan hebben. In je laatste zin zet je nog dat je het niet de moeite waard vindt, als je dat nou eens met argumenten zou willen onderbouwen. En niet met iets komen als: "Teveel seks, geen mooie romantisch..."

Nogmaals, ik bedoel dit niet als persoonlijke aanval. Maar het valt me gewoon op dat al jouw reviews zo zijn.

Daar heeft Decec zijn/haar redenen voor. Weet de ins & outs ook niet precies, maar weet wel dat het niet anders kan dan handelen uit een vast concept.

Klopt, dat heeft Decec bij een andere film al eens uitgelegd, geloof ik. En dat respecteren wij natuurlijk. Niettemin zou het mooi zijn als ze gemotiveerd kon worden om inderdaad met wat meer argumenten te komen.

Hoe men zich ook tov de inhoud van deze film opstelt, zich vragen stelt over het verhaal, het waarom van één en ander of het nut van dergelijk werk, filmisch is het heel sterk.

Fassbinder vooral laat toe enkele sterke scènes op het doek te brengen (de eerste treinscène is er ééntje van) en ook veelzijdige Carrey Mulligan is puik, als altijd (Originele, expressieve versie van het "Theme from New York, New York", zeg).

Michael Fassbender is fantastisch maar deze film vond ik wel een tegenvaller. Je ziet eigenlijk alleen de bovenlaag, veel seks en slechte relaties met mensen, waarom en waarom dit zo is blijft een beetje in het midden, wat ik jammer vind, had graag meer psychologie erachter gezien.

Probleem is dat wanneer er antwoord was gegeven op de vraag wat de oorzaak achter Brandon's gedrag is, de aandacht daarop komt te liggen. De film wordt dan (geïnterpreteerd als) een aanval op bijvoorbeeld pornografie/incest/misbruik of iets dergelijks. Nu kan de film een status als pamflet overstijgen en laten zien hoe de mens (niet alleen Brandon, maar wij allemaal) zich beweegt in een te geïndividualiseerde en anonieme samenleving.

Zijn afstandelijke houding tegenover zijn zus komt voort uit het idee dat zij ongevraagd zijn privéleven binnendringt (letterlijk: inbreekt) waardoor hij zijn privacy niet meer heeft om zich uit leven in anonieme seks. Pas wanneer hij haar aantreft na een zelfmoordpoging breekt er iets bij hem..
Voor de rest deel ik vreemd genoeg zowel de mening van missl als NSYe. Een beetje een middenweg om als kijker wat emotioneel betrokkener te raken had best gekund, zonder te vervallen in een overdaad aan uitleg. Zoiets?

Ik snap sowieso niet waarom je als kijker de behoefte hebt om bij de hand genomen te worden. Laat die grijze massa maar werken. Peter Brosens zei het op het IFFR nog treffend, cineasten die uitleggerig zijn zijn uitermate hooghartig en tonen hierdoor een neerbuigende houding tegenover de kijker.

En een bekende regisseur zei ooit eens: 'Liever dat het publiek 10 minuten in verwarring is dan dat het zich één minuut verveelt.'

Heb een hekel aan smiley's, maar vooruit:

Interresante film, goed sfeertje en mooie beelden.. meer niet . Ik snap hem nog steeds niet helemaal.

3*

Interessante film, goed in beeld gebracht, mooie shots, maar echt boeiend was ie niet. Dat komt met name door het plot. Zijn zus was net als hij een "slachtoffer" misschien vanuit de jeugd in Ierland en daardoor konden ze hun draai niet echt goed vinden. Wat interessant aan deze film was, is het feit dat hij door zijn sexverslavng geen normale relaties mogelijk waren. Bovendien was zijn zus natuurlijk een vervelende eend in de bijt. Waar ik meer op hoopte in deze film is de confrontatie met zijn zus, maar die zat zelf ook niet lekker in haar vel, waardoor welliswaar een verschil in sexleven was, maar voor de rest was haar leven ook kommer en kwel. En dat gegeven vond ik nou jammer. De confrontatie met zijn zus miste ik. Ze zochten feitelijk alletwee hulp, daardoor de sfeer in deze film down werd neergezet. Daarbij vond ik het eind ook niet bevredigend. Had veel meer in kunnen zitten. Daarnaast duurde sommige shots te lang. Een duidelijke Art film.

Harde, deprimerende film is dit hee. Past zo in het rijtje Lilja 4-ever of Requiem for a Dream, al vond ik de impact minder of in ieder geval het niveau van die films niet halen. Regisseur Steve McQueen gebruikt veel lange shots, iets wat op voorhand altijd aan te moedigen is. Niet alles vond ik echter even boeiend. Fassbender die op chille Bach-muziek door New York jogt vond ik best fascinerend, maar een tergend langzame versie van New York, New York door Carey Mulligan vond ik weer minder spannend. Ook naar het einde toe had ik het allemaal wel gezien en werd het voorspelbaar helaas.

Ik ga tegen de stroom in geloof ik. Maar ik kon echt helemaal niets met deze film. Geen affiniteit met de hoofdrolspelers en het totale gebrek aan een verhaallijn is misschien iets wat door anderen als sterk wordt gezien, maar ik ergerde me eraan. Twee keer in slaap gevallen vanmiddag tijdens het kijken van deze film. Wel twee keer teruggespoelt overigens, al was het alleen maar om de film wel in zijn geheel te zien.. Zit ook geen tweede kijkbeurt in voor mij.. Ik ben meestal erg vergevingsgezind, maar deze film vond ik helemaal niks...

Erg sterke prent.

De openingsscène in de tram en de daarbij perfect passende soundtrack bewijst al meteen hoe sterk Steve McQueen met beelden is.

Ik ben niet zo'n fan van Fassbender, maar hier heb ik niks op hem aan te merken. Integendeel...

Heel overtuigend zet hij het aan het inlossen van zijn seksuele verlangens verslaafd personage neer. Blikken, beelden en slechts schaarse dialogen met gepaste momenten van 'rust' geven meer dan genoeg stof om deze film zeer fascinerend te houden. En wat nauwkeurig gekozen stukjes Bach doen met beelden van de stad New York!

Ik kan eigenlijk weinig verkeerds zeggen over deze film. De scenes op zijn werk zou je misschien kunnen zien als opvulling, maar om iemands verslaving weer te geven brengt eigenlijk alles bij aan de geloofwaardigheid (en ernst) van de verslaving.

En net wanneer ik dacht 'oke, nu heb ik wel genoeg naakt gezien', was er een blik van Fassbender, of een spanning in de muziek, die de scene toch weer nodig en niet overbodig maakte.

Een van de intrigerendste films die ik al zag en zeker een van de betere van de laatste jaren.

(en de soundtrack in je auto luisteren op een weekdag in het donker naar huis rijdend, dat is een aanrader!).

Gebeurt inderdaad van alles in deze film, prima amusement.

Kil als Brandon's appartement en afstandelijk als zijn seksuele verhoudingen neemt McQueen, wiens Hunger ik nog niet zag, ons mee in het leven van zijn getormenteerde protagonist. Wat opvalt zijn de langgerekte scenes, soms erover (New York New York), soms fraai (het joggen) en soms simpelweg hemeltergend goed (de discussie tussen broer en zus op de bank).

Interessant thema wel, al blijft het lastig de effecten van zo'n 'verborgen' verslaving adequaat in beeld te brengen. McQueen kiest een behoorlijk geslaagde verstilde methode maar snijdt zich wmb dan toch in de vingers door Sissy op een gegeven moment op te voeren; haar zelfmoordpoging tijdens Brandon's avondje vol uitspattingen is dan ook een wel erg gezochte climax die de plank behoorlijk mis slaat.

3*.

Ik had hier VEEL meer van verwacht.
qua filmografie is het erg mooi maar qua verhaal is het erg oppervlakkig en niet zo diepgaand zoals het wel had kunnen zijn.

Jammer... ben zo teleurgesteld dat het einde ook nog eens open was dat het een 0,5 * krijgt.