Shame (2011)

Kreeg ook niet de indruk dat dat einde zo letterlijk genomen moet worden - het wordt ook niet écht duidelijk dat hij niet reageert

Ben ik weer. Maar McQueen heeft het in ieder geval bedoeld als een open einde. Een verslaving was voor hem zo iets sterks is dat zelfs als je het wilt, het maar de vraag is of je er weerstand aan kunt bieden.

Ik vind die poster echt prachtig, geen idee waarom eigenlijk. Wil deze film echt graag zien.

Al die spoilers maken me wel nieuwsgierig.

Ga er zo heen, gelukkig.

Zeker nog nooit wat van Michael Haneke gezien, of wel?

Cache!!

Eens. Hij erkent 'zijn' probleem maar daar houdt het ook wel op.

Al moeten we niet negeren dat zijn erkenning van het probleem wel de eerste stap richting genezing kán, let wel: kán zijn. Dus in dat opzicht is het niet zo vreemd een optimistische blik op de film te hebben.

Goede en interessante film met uitmuntend acteerwerk.

Uiteraard begin ik met het benoemen van het spel van Fassbender. Hoe hij de eenzame, verslaafde en gefrustreerde Brandon neerzet is in één woord fenomenaal. Daar heeft hij overigens lang niet altijd woorden voor nodig. Zijn gezichtsuitdrukking en houding verraden vaak genoeg over zijn gemoedstoestand en het is ontzettend knap om te zien hoe dat naarmate de film vordert steeds een tikkeltje intenser wordt. Ik had geen idee dat hij hiertoe in staat was. Ik heb een paar films gezien met Fassbender in de hoofdrol, maar als je hem bijvoorbeeld in Eden Lake aan het werk ziet dan is het allemaal maar doorsnee. Zo'n rol als deze is hem blijkbaar op het lijf geschreven. Nu ook snel maar eens Hunger gaan bekijken.

Naast dat het acteerwerk voor mij het grootste gedeelte van de film maakt, zitten er op filmisch gebied ook een aantal zeer interessant geschoten scènes in. De meest in het oog springende was voor mij de hardlopende Brandon. Maar zo waren er nog wel meer. Ook de beklemmende muziek vond ik een pluspunt.
Dat Shame een zeer vakkundig gemaakte film is neemt niet weg dat het hier en daar een beetje langdradig wordt. Natuurlijk ontkom je bij het neerzetten van een verslaafde niet aan een bepaalde sleur en terugkerende rituelen, maar er had wat mij betreft iets meer 'verhaal' aan toegevoegd kunnen worden. Zo had ik het bijvoorbeeld niet vreemd gevonden als Brandon zijn baan op de tocht zou komen te staan. Alleen al die porno op zijn PC was al aanleiding tot wat meer onderzoek geweest. En zo kan ik nog wel wat toevoegingen verzinnen om het geheel wat vlotter te maken.

Ik vond het verder niet storend dat de zelfmoord van zijn zus wordt 'gebruikt' om de film een bepaalde richting op te duwen. Ik denk dat ernstig verslaafde mensen zoals Brandon inderdaad alleen maar door middel van een bepaalde gebeurtenis wakker geschud kunnen worden. Wat ik verder fijn vond is dat er weinig bekend werd gemaakt over de achtergrond van broer en zus. Daar heb ik als kijker liever zelf een idee bij. Overigens zie ik het einde van de film als volgt:
Na de zelfmoordpoging van zijn zus is het duidelijk dat Brandon inziet dat het zo niet verder kan (dat interpreteerde ik op deze manier door met name de scène waarin hij wanhopig en huilend in de regen ter aarde stort) en dat hij zijn situatie wil gaan verbeteren. Dat hij die plannen heeft blijkt ook al uit de scène waarin hij al zijn spullen weggooit overigens. Op het laatst, in de metro, lijkt het erop alsof hij bewust niet achter de vrouw met wie hij veelvuldig oogcontact heeft aangaat. Hij wil het zo niet meer. Of iemand als Brandon dit allemaal zo maar even (zonder hulp) kan veranderen is een tweede...

Al met al een erg goede film. Hier en daar dus wat traag, maar over het algemeen bleef ik toch geboeid kijken en heb ik met name van het acteerwerk kunnen genieten. Waar ik mij ook mee heb vermaakt is dat er een aantal nietsvermoedende stelletjes hun valentijnsdag/valentijnsdate bij deze film wilde vieren. Het 'wat een kutfilm' was dan ook veelvuldig te horen tijdens de aftiteling, in de zaal waar ik gisteren zat.

4*

Mooi.

De ultieme film om met je vriendinnetje op Valentijnsdag te gaan bekijken. Voorwaarde is wel dat je vriendinnetje van ontzettend goede dramafilms houdt met fenomenaal acteerwerk - Fassbender spat werkelijk van het scherm af, en het enige wat hij daarvoor nodig heeft is een getergde blik - en het prachtigste camerawerk dat je in lange tijd hebt gezien. Shame is op zijn best in McQueens lange shots - Fassbender die door de straten van New York rent, Fassbender op date, Fassbender die geen erectie weet te krijgen, Fassbender die zijn zusje voor de tv de deur wijst -, maar de rest van de tijd valt er meer dan te genieten (op een wrange manier, dat wel) van de complexe karakters. Shame gaat over een iemand die tegelijkertijd sympathiek en onsympathiek is, tegelijkertijd menselijk en onmenselijk, tegelijkertijd een viespeuk en gewoon een heel zielige man. De film is niet zo kil en ongemakkelijk als ik van tevoren had verwacht, integendeel, hij is afstandelijk maar toch emotionerend, en het enige ongemakkelijke moment is het moment waarop Fassbender zich zelf alleen maar ongemakkelijk voelt (namelijk, als zijn zus seks heeft in de kamer ernaast). Hunger was al geen onaardig debuut, maar met deze film gaat McQueen daar dubbel en dwars overheen: een van de beste films sinds tijden.

Wel even rephrasen dat ik daarmee bedoel dat hij niet genezen is. Als je een probleem erkent, doe je er ook wat aan. Ik dacht dat je dat wel begreep, mijn excuses.

No problem. We denken dan allebei toch hetzelfde.

Hoge scores voor deze vervelende prent van niks ,bijna 2 uur naar een seksmaniak kijken had beter met de hond kunnen uitgaan die springt ook overal op

Los van het feit dat ik het niet eens ben: mooi commentaar!

Maar wat vind je het meest ergerlijk:

-dat alles om een seksmaniak draait (het verhaal),

-dat de hoofdpersoon slecht speelt,

-staat het onderwerp je niet aan (en / of iets anders...)???

Off topic: walg je ook van je hond?

Je mag het gerust niks vinden maar met een dergelijk argument schiet niemand iets op.

Ach niet zo zwaar aan tillen dacht hier een boeiende film te zien qua scores en het boeit me voor geen meter .

In tijden niet zo'n matige film gezien. Vrij slap en voorspelbaar verhaal, met helaas een wat Amerikaanse moraal. Een scene met een man die minutenlang door de stad rent en een shot van 5 minuten van een zangeres die niet bijzonder knap is en niet bijzonder mooi zingt, is echt te veel van het goede. Te veel aanzwellende strijkers en vanaf het begin af aan (onnodige) muziek, ook op vreemde momenten in de film.

Michael Fassbender redt de film nog een beetje door ijzersterk acteerwerk, maar verder geen aanrader.

Het vragen om een knappe actrice die heel mooi maar vooral ook kort zingt lijkt me enorm in tegenspraak met je kritiek dat de film te Amerikaans en moralistisch is en teveel op de emotie inspeelt.