Shame (2011)

Een erg mooie film om te zien met zeer sterk acteerwerk van Fassbender als Brandon, wat zet hij hem toch perfect neer met al zijn onvolkomenheden en om Carey Mulligan als Sissy niet te vergeten, ik had geen idee dat zij zo mooi kon zingen.

En om de mooie lange shots niet te vergeten waarin soms geen eens dialoog nodig was, maar het beeld voor zich laat spreken.

Klein minpuntje vond ik wel de overdreven veel seksscènes, maar goed is misschien ook wel te verwachten in zo een film. Maar wel knap hoe Fassbender zijn frustraties zo laat zien. Vooral te zien als hij het met zijn collega wilt doen, maar geen harde krijgt om het vervolgens wel met een prostituee te doen.

Trouwens ik weet niet of ze het expres erin verwerkt hebben dat Sissy uit Los Angeles (de stad waarin Drive zich afspeelt) komt en ze zegt ook nog iets in de trant van:"I don't know how to drive." Ik vond het op zich wel grappig.

4,0 Sterren.

Deze film kon mij niet overtuigen en bleef overal een beetje matig en slapjes. Het verhaal was voor mij niet goed genoeg uitgewerkt, maar ik had ook totaal iets anders verwacht. De rauwe, kale manier van filmen van McQueen kon mij in Hunger ook al niet echt boeien hoewel ik wel moet zeggen dat hij het wel knap filmt, sommige scenes. Mede door het camerawerk komen we wel dichtbij te staan en daardoor kun je goed meeleven met Brandon, wat wel een pluspunt is.

Het enige nadeel van dit camerawerk in combinatie met de plot is dat ook deze film heel kaal is en op sommige momenten zelfs saai. Er wordt weinig vertelt in de film, wat opzich niet een probleem is maar hier toch ook een beetje bijdraagt aan de saaiheid. Natuurlijk is het een onderwerp wat niet vaak wordt besproken en McQueen laat veel zien maar wel in een veel te dun verhaal.

Alles bij elkaar een krappe onvoldoende, wellicht ging ik ook met een te hoge verwachting naar de bioscoop. Ik ben echter wel benieuwd naar de volgende film van McQueen want je kan toch wel zien dat deze man talent heeft.

Write About Love. Leuk nummer ja.

YouTube - Belle & Sebastian - Write About Love

Een heel mooi uitgevoerde film, met lange opnamen en in een eigen stijl.
Goed geacteerd door Michael Fassbender en ook een interessante rol van Carey Mulligan.

Steve McQueen weet seksverslaving aan de orde te stellen op een niet-goedkope manier. Er komt wel aardig wat seks in beeld, maar door de muziek eronder en door de vage, trippy beeldenmontage verandert de lading van seksueel steeds naar emotieloos of zelfs geladen met een bepaalde mistroostigheid.
Dit vind ik knap gedaan.

De seksverslaving kan m.i. in deze film in gedachten ingewisseld worden voor ook andere verslavingen (drugs bv), vrijwel alle gegevens en gebeurtenissen blijven dan overeind. Ook knap dat de film dus universeel gezien kan worden en aan meer zaken herkenbaarheid geeft.

Er wordt m.i. gebruik gemaakt van wat symboliek. De vorm van de film zie ik als een cirkel, waarbij het eind zo goed als aansluit op het begin (op een ring + andere kleding en make-up van het meisje na). De vrouw in de metro zie ik mede daardoor als de gepersonificeerde verleiding.
Het viel mij op dat als de vrouw in het begin opstaat en de trein verlaat, zij geen interesse toont in de man, waardoor ik denk dat hij het voorgaande, de verleiding, voor het grootste deel fantaseerde (alleen zelf zo zag).
In het begin draagt zij 2 ringen, later 1. Misschien het afwikkelen van een innerlijk proces in de man?
Ik kan niet zeggen dat hij al genezen is, want de fantasie blijft hem m.i. parten spelen. Hij ging er deze keer niet verder in mee, maar dat is geen garantie voor altijd. Hij blijft 'het meisje' als verleiding tegenkomen.
Wat ik wel denk te weten, is dat men in de meeste gevallen niet zomaar zonder professionele hulp van een fikse verslaving afkomt. Dat is óf een (veel) langer en moeilijk proces óf lukt regelmatig helemaal niet.
Maar de wonderen zijn de wereld nog niet uit.

Daarnaast leg ik dan nog de littekens op de armen van de zus + de voor mij gevoelsmatige cirkelvorm van de film en trek ik de conclusie dat een en ander zich herhaald heeft en zich in die lijn wellicht weer gaat herhalen.
Tot de ringen op zijn bv? Of symboliseren de ringen de mate van verbondenheid met de verleiding?
Dan zou het misschien de goede kant opgaan.

In gedachten misschien, maar in de uitwerking zou je bij bijvoorbeeld een drugsverslaving toch wel een andere film krijgen lijkt me. Ik vond deze film sowieso niet echt alleen maar om de seksverslaving gaan. Natuurlijk is Brandon dat wel, maar Shame bracht voor mij ook heel goed het gevoel van de eenzaamheid en kilheid van zo'n enorme stad naar voren.

Op een gegeven moment zat Brandon met wondjes op zijn gezicht in de metro, nog voordat hij een gevecht had gehad. Dat vond ik opvallend.
Ook werden beelden met de metro, café- en clubbezoek verderop niet chronologisch aan elkaar gemonteerd, trippy dus, inderdaad eenzaamheid, ook uitbeelding van desintegratie en verlies van besef van tijd
(hij was ook nooit op tijd).
Bepaalde teksten (you wanna get high?) vond ik ook opvallend.
Die inwisselbaarheid of mogelijkheid van associatie vind ik dus juist intrigerend

Ja ik snap wat je bedoelt, maar ik vond het nu juist zo'n gewaagde en originele keuze van McQueen om seksverslaving te pakken. Drugsverslaving etc. hebben we al zo vaak gezien. En die details die je noemt zijn dan wel inwisselbaar, maar bij een drugsverslaving komen toch hele andere zaken kijken (hoe kom je aan geld/drugs, het gebruiken/trippen, het afkicken etc.). Ik vraag me af of je dat zo 1 op 1 zou kunnen inwisselen met seksverslaving.

Dat zeg ik ook niet. De mogelijkheid van herkenning (niet helemaal in detail) zit erin en dat voegt iets toe voor mij.

En dat seksverslaving een keer uitgewerkt wordt vind ik net als jij ook te appreciëren. Gewaagd inderdaad.

Nou in jouw bericht waar ik in eerste instantie op reageerde, zei je 'vrijwel alle gegevens en gebeurtenissen blijven dan overeind'. Dat was de reden waarom ik hierover begon, want dat denk ik dus niet.

Maar goed dan zijn we er nu verder uit!

Hier zag je ook geen afkicken (open eind wat mij betreft), wel zag je het zoeken, hoe je er aan komt, geld speelt hier blijkbaar geen rol (ook niet voor prostituees dus), en trippy en vage beelden zag ik wel (even terugkomend op jouw laatste argumenten)
Maar natuurlijk niet in diep detail, want het gaat hier om een uitbeelding van een specifieke verslaving.
Meerdere elementen van verslavingen zijn m.i. wel overeenkomend, maar dat is verder een andere discussie.

Misschien niet 1 op 1 exact elke situatie, bij een drugsverslaafde zal je niet een enorm grote hoeveelheid porno op zijn computer vinden, maar je verslaving verborgen houden van je werk, van je familie, het om gaan met de drang, constant moeten scoren, geen oog hebben voor andermans problemen etc. zijn allemaal inwisselbaar, ik denk dat McQueen dat met dat cocaineshot ook zo voor ogen had.

Niet alle drugsverslaafden hoeven bijvoorbeeld aan geld te komen, de meeste grootverbruikers cocaine zijn tamelijk succesvol en rijk, een type Brandon dus. En vond u de trip aan het einde van de film geen trip genoeg?

Natuurlijk, en dat onderken ik al meerdere malen in bovenstaande discussie, zijn er genoeg raakvlakken voor wat betreft verschillende soorten verslaving. Maar ik vond deze film nou juist zo interessant, omdat er gekozen werd voor seksverslaving. En ik vraag me af of ik dat ook had gevonden, bij bijvoorbeeld een drugsverslaving. Drugsverslaving brengt weer andere invalshoeken met zich mee en daarom denk ik nogmaals dat de 'gegevens en gebeurtenissen' (zie Dreiecke) niet zomaar overeind kunnen blijven staan in dat geval. De trip op het einde die je aanhaalt vond ik zeker intens (ik geef de film gewoon 4* hoor en ben nergens ontevreden over), maar zou in geval van drugsverslaving waarschijnlijk totaal anders op het witte doek zijn gebracht dan nu het geval was. Ik zie dan ook een verschil in trippen tussen drugs- (werking van de middelen) en seksverslaving (wanhoop bij Brandon op het einde).

Maar ik snap de vergelijking en inwisselbaarheid waar jullie op doelen echt wel hoor. Maar belangrijk onderdeel van deze film blijft voor mij de uitwerking van specifiek een seksverslaving.

Prima, ik heb dat dus niet, juist omdat ik de inwisselbaarheid er in zag en ik niet zo 1,2,3 een film over drugsverslaving kan noemen die net zo als deze film in elkaar zit. Requiem for a dream, trainspotting, Spun, het zijn toch allemaal andere soorten films en lang niet zo rauw als deze, maar misschien ligt daar de mogelijkheid tot een tip .

Grappig, het voorbeeld (die films) dat je nu aanhaalt is nou precies waar ik in bovenstaande posts op doel. In die films komen verslavingen voor die we (veelal) kennen, daar waar McQueen een verslaving pakt welke nog nauwelijks goed verkend en ook onderkend is. Dat levert een verschil in uitwerking op en daarom valt Shame voor mij zo positief op met dit onderwerp. Ook zijn het inderdaad totaal andere films die je noemt. Natuurlijk zijn films als Trainspotting en Spun ook qua stijl anders en gaan die veel meer de verhalende kant op. Het verschil zit hem zeker niet alleen in de soorten verslaving.

Je zoekt vergelijkbare films als deze? Ik zou het zo 1,2,3 niet weten.

Argumentatie graag!

Intimacy

Naked

Intimacy heb ik gezien, was minder indrukwekkend (wel goede film), maar vergelijkbare films, maar dan over drugsgebruik.

fassbender is echt zo briljant in deze film..zo realistisch geacteerd..misschien is hij zelf seksverslaafd, echt grootse acteerprestatie.

Jup, en misschien consumeert Anthony Hopkins in z'n privéleven ook wel mensen.

het was niet serieus bedoeld, het kwam alleen zo echt over dat het lijkt alsof het zo is..vandaar dat ik ook zeg dat hij briljant acteerd hier.

Ik heb groot respect voor de onorthodoxe stijl van regisseur McQueen, ook al is het eigenlijk niet helemaal mijn ding (vandaar de ietwat lage score ondanks alle lof die ik nu over de film ga delen). Het trage tempo, de lange, stille shots, ik kende ze al van Hunger maar hier werkten ze wel iets beter doordat je een sterker inzicht kreeg op het innerlijke conflict van Brandon, die lange bijna pijnlijke shots van zijn gezicht als hij weer zijn behoefte voelt of vervult. Sowieso is McQueen er op vooruit gegaan als regisseur, niet dat Hunger slecht geregisseerd was maar je ziet de groei van zijn talent in de breedte (denk aan de bijna luchtige scène van Brandon in het restaurant met zijn vrouwelijke collega, of de montage rondom Brandon's 'verval' tegen het einde), en ik verwacht dat de man alleen maar beter wordt.

Hetzelfde kan gezegd worden van Fassbender, die in zijn werk met McQueen toch een tandje hoger speelt dan in zijn andere films. Hij speelt een loodzware rol onder een regisseur die het uiterste eist en weet dit desondanks met zo'n overtuiging te doen dat je er stil van wordt. Mulligan speelde trouwens ook ver boven haar niveau, en ze is normaal al een goede actrice. Met zijn feilloze detail voor zowel de technische uitwerking als zijn acteurs verwacht ik dus nog meer grootse dingen van McQueen, en hopelijk kan ik tegen die tijd ook meer overweg met zijn stijl.

Hemel !

vanaf 29 maart in de bios.

Rukfilm (en dan letterlijk).

Kijk, hier kunnen we wat mee!

Mooie woordspeling, wel een rukbericht. Figuurlijk.

Kom op, PC: argumentatie! Anders is zo'n forum ook niet leuk.

Deprimerend maar goed geacteerd drama. Vond Mulligan toch prettiger in Drive. Deze rol vond ik niet geheel geslaagd. Fassbender is wel sterk. Boeiende eerste 45 minuten daarna kakte het wat in. Had niet veel langer moeten duren want dan was het trage tempo vervelend geworden. Het einde was tragisch maar voorspelbaar.

Al met al niet erg bijzonder maar het is puur vakwerk.

Nipte 3*

Shame laat zien wat verslavingen met je kunnen doen en brengt de mogelijke consequenties in beeld. Voor sommige scenes wordt ruim de tijd genomen en dat lijkt me niet altijd nodig. Fassbender overtuigt zeer zeker. Het verhaal spreekt voor zich, maar brengt niets nieuws. Het is in ieder geval een spraakmakend onderwerp en wordt zonder shame in beeld gebracht.

Erg goede film. Ik vind alleen dat ze zich er aan het einde makkelijk vanaf gemaakt hebben.

Wat me zo boeit aan deze film is niet zo zeer het verhaal (alhoewel daar niets mis mee is), maar juist de manier waarop het verteld wordt. Visueel sterk, goede dialogen, en vooral niet te scheutig met overbodige informatie. Ook het einde vond ik daarom erg sterk. Alles dat je nodig hebt wordt verteld. Geen overbodige aftermath van een half uur.