Shame (2011)

Neurose: film of personage? Vooraf had ik vernomen dat de seksscènes in deze film er heel droog werden ingeramd. Gaandeweg krijgt het allemaal echter wel een erogeen, bloedgeil tintje (van droog naar collega naar stomende eindscène?). Steeds meer voel je jezelf ingesloten in die wereld van Brandon: een universum waarin alleen (artificiële!) seks een uitweg kan betekenen, een vaarwel aan de verveling. Laatste orgasme van de film is voor mij dan ook veelbetekenend: het gezicht van Michael Fassbender is doortrokken van spijt wanneer "de oplossing" zich aandient; elk orgasme is een verlies, omdat het een refractaire periode inluidt waarin Brandon zich opnieuw aan een werkelijkheid moet overgeven die hem geen moer interesseert. Zijn hang naar bevrediging van het oerverlangen lijkt heel puur: hij wil geen liefdesfranjes, hij wil betalen voor zijn ticket naar de vergetelheid (tijdelijk), zoals andere mensen naar de film gaan, of een boek lezen. Hij beseft dat het niets betekent, maar laat het toch zijn hele leven overheersen. Zijn woede ongeveer halfweg heeft daarom misschien een tweeledige oorzaak: enerzijds schaamte jegens de omgeving, die dit soort zaken nog steeds als taboe beschouwt, anderzijds angst omdat echte liefde voor hem niet meer kan (< echte liefde = wanneer geil té geil wordt en hij op de grenzen van zijn genoegen botst).

Hoe dan ook: ideeën genoeg. Steve McQueens onderwerp is wat dat betreft ook heel "stimulerend": iedereen krijgt vroeg of laat immers met seksualiteit (in minder beestachtig formaat liefst) te maken. Gelukkig is niet alles in deze film pasklaar. Veel psychologie blijft een vraagteken, Fassbender is trouwens een acteur die het mysterie gaande kan houden. Mooi geschoten en goeie filmmuziek, zorgen er samen trouwens voor dat je de rit intens uitzit. Aan het einde kan je de film moeilijk beoordelen. Intuïtief had ik echter het gevoel dat alles "klopte", zelfs de zelfmoord op het einde, die zich duidelijk aandient. Dat Brandon met deze gruweldaad kan "wakker" worden (hij loopt naar de haven en lijkt het landschap voor het eerst te zien < verwijzing naar de vrouw die hem complimenteert met het landschap en Brandon die alleen maar naar haar kijkt en geen weet heeft van wat voor landschap dan ook); dat een poging tot zelfdoding een "oplossingé kan zijn voor broer en zus: dat vind ik wel straf gedaan. Werd dus wel heel stil van deze film.

'Shame' blijft echter een werkstuk dat je niet kunt beoordelen. Er zitten heel straffe momenten in (zoals Brandon die zijn geaardheid afzweert uit slaafse onderwerping aan zijn driften) - en tempo zuigt je eigenlijk wel mee. Straf, maar die indruk ontstaat misschien ook door het shockerende thema.

Moeilijk, kortom...

Triest en desolaat portret over seksverslaving, met enkele pijnlijke maar erg sterke scènes. Fassbender had dit jaar de Oscar mogen krijgen, maar dat is een onmogelijke opgave in het preutse Hollywood. dikke 4*

Gisteren toch naar deze film gegaan,ondanks de verschillende verhalen die ik er over had gehoord. Jammer dat de vriendin waar ik mee zou gaan, afgezegd had; had ik niemand om tegen te zeggen: "wow! wat een indrukwekkende film! " , na afloop.

Jammer voor haar ook dat ze niet mee kon. Nu "MOET" ze alleen naar deze film.

Wel een redelijk heftige film; het eerste deel valt nog mee.

Dik 4 sterren waard.

Wat een indrukwekkende en trieste film. Schitterend gefilmd en een regelrechte schande dat deze film genegeerd is bij de Oscars. Deze film had van mij best, beste film, beste acteur, beste bijrol, beste cinematografie en beste muziek mogen winnen (minimaal). Fassbender speelt echt geniaal en ook Mulligan is fantastisch. Het verhaal is klein, maar gewoon uitstekend verfilmd. Veel seks ja, maar ook dat is gewoon erg mooi gefilmd. Maar ik denk dat Fassbender zich wel vermaakt heeft tijdens de opnames.

4.5*

Weer een prachtig hoogstandje van McQueen, na Hunger. Visueel (bijna) net zo sterk, en de sfeer minstens even drukkend. Brandon verliest zichzelf in zijn verslaving en verliest hiermee niet alleen het contact met de (buiten)wereld, zij zusje, maar vooral ook met zichzelf. De prachtige longtakes zijn een herontdekking voor film en halen vergen het uiterste van de acteurs, die meer dan degelijk werk afleveren. Mede hierdoor blijft het tempo van de film zo rustig, en lijkt de sfeer zo drukkend en deprimerend. Het is prachtig gestileerd, maar juist niet zo gestileerd dat het het juiste gevoel wegneemt bij de film. Het brengt echt een verslaving in beeld, en vertelt intussen impliciet nog een onderliggend verhaal, of mysterie over Brandon en zijn zus, en over hun verleden, waar iets gebeurt moet zijn, maar waar wij niets over te weten komen, wat nog meer bijdraagt aan het mysterieuze van de film. Dit, mede door de weinige dialogen en (gelukkig!!! ik haat ze) voice-overs, zorgt dat de kijker de vervreemding en eenzaamheid van Brandon mee gaat voelen. Zeker het kijken waard, en wie Hunger nog niet gezien heeft, zeker weten kijken!

Als het over vergelijkbare films gaat, schiet een titel me binnen. Met dezelfde thematiek zou ik niet zo snel kunnen bedenken, maar de film waar ik wel heel de tijd aan dacht toen ik Shame keek, was American Psycho. Wat Patrick Bateman had met moorden, heeft Brandon met seks. Beiden zijn het geslaagde, welvarende mannen, maar toch zijn het outcasts. Ze doen hun best om zo normaal mogelijk te zijn, maar beiden kunnen emotioneel zich niet binden aan de omgeving of aan zichzelf. Twee van mijn favorieten. Kan iemand zich vinden in mijn vergelijking met American Psycho?

Ik had American Psycho ook wel in m'n achterhoofd mede ook door het acteerwerk van Bale dat enigszins overeenkomt met die van Fassbender.

Enkel het triotje lijkt op American Psycho, acteerwerk is totaal anders.

Inderdaad een film die qua tempo, muziek, minimalisme het ouderwetse van film en de nostalgie naar boven haalt. Redelijk vermakelijk, maar ook wat te langgerekt en op een gegeven moment heb je het (en vooral de steeds langer wordende, herhalende seksscenes) wel weer gezien. Niet dat er iets mis is met die rust en ruimte die genomen wordt, maar ik kon verder weinig met de film. Het is er niet een die blijft hangen, of waarvan je nog uren, dagen, weken over door kunt filosoferen. Verder dikke props voor de casting en het acteerwerk, DOP en geluid!

Mooie film over een man met een probleem. Gelukkig niet plat in beeld gebracht. Zeker het verhaal en het acteerwerk waren prima, en zo hier en daar verrassend. Sex scenes mooi in beeld gebracht. Mooie film in alle opzichten. De scene in de homoclub had voor mij weg mogen blijven. Voegde niets toe, en was in mijn ogen dus overbodig 4 (dik)

@quentinTarantino @Bélon : Ik snapte de scene wel, maar vond de stap vrij snel gaan in de film. Hij had geld genoeg voor hoertjes, en opeens loopt hij een homobar in... Paste niet bij het karakter naar mijn mening. Een lelijke dikke vrouw of heroïne hoertje had beter gepast. Maar dat was ook het enige minpuntje in de film hoor.

Die gast stond al een poosje naar hem te loeren, net als de volgende stap in een verslaving dat doet. Voor mij is het dus de utbeelding van een volgende (grote!) stap in het verslavingsproces.
En wederom kan dit elke verslaving aanduiden met op het laatst onomkeerbare stappen (vgl bv recreatief -> dagelijks/ de dag door, biertje/wijntje -> liters/ sterke drank, coke -> crack -> heroÏne).
Ook in seksverslaving gaat het zo, grenzen worden verlegd totdat je grenzen overgaat die je van te voren nooit zou bedenken, gewild zou hebben of ingeschat had. Totale ongecontroleerde afhankelijkheid van een zg 'high'.
Ongeacht wat het 'kost' (geld, eigen integriteit en noem maar op).

@Dreiecke: nogmaals. Ik snap het verslavingsproces wel, maar in de film ... naar mijn mening ... Karakter ... mijn gevoel er bij ... Hoe ik de film beleef ....

tjonge!

Ok, neem me niet kwalijk Ik zou juist een dik of heroïne hoertje te tam en weinig zeggend hebben gevonden, meer van hetzelfde zeg maar. Maar ieder z'n smaak of beleving inderdaad.

Goh, 1 van de meest essentiele scenes zou niets toevoegen, lijkt me toch niet.

Originele filmhuisfilm. Geen hoogstaande en flitsende scenes, maar wel een taboe onderwerp en hoogstaande acteerprestaties! Toch had ik er meer van verwacht. Ik stoorde me vooral aan de langdradige scenes. Voornamelijk de scene waarin Brandon's zusje een liedje zingt..pfff. Het was lastig om de focus op het verhaal te houden hierdoor. Daarnaast werd ik op een gegeven moment (gelukkig tegen het einde van de film) ook echt misselijk van de vele sexscenes. Verwacht dus wel een overdosis sex! Ik had die avond, zegmaar zelf, geen zin meer... :O

Shame is het type film dat al snel een meesterwerk genoemd wordt, maar ik weet niet zeker of hij dat wel verdient. Natuurlijk kun je er bewondering voor hebben dat Steve McQueen een onderwerp aansnijdt dat eigenlijk al genegeerd wordt. Ook is het ontegenzeggelijk goed gefilmd en zitten er enkele indrukwekkende scènes tussen (New York, New York is het hoogtepunt, knap dat van zo'n triomfantelijk liedje zoiets pijnlijks gemaakt wordt). En uiteraard is het acteerwerk van hoog niveau met acteurs als Fassbender en Mulligan in moeilijke rollen.

Alle goede kanten ten spijt bleef ik toch wat leeg achter. Brandon is seksverslaafd. Dat is de hele film. McQueen weet goed over te brengen hoe het leven van een seksverslaafde eruit ziet, maar meer haal ik er ook niet uit. Dat maakt op zich niet zoveel uit, maar ik heb de indruk dat McQueen ook nog iets wilde zeggen dat er niet zo sterk uit komt. Als het puur op de seksverslaving gericht was dan was een lengte van 60 minuten meer dan genoeg geweest, maar het personage van Mulligan en vage verwijzingen naar een duister verleden duidden naar meer betekenis. Hoe goed Mulligan ook acteert, ik bleef de indruk houden dat Sissy in het script geforceerd was om wat meer in Brandon los te maken. De emotionele uitbarsting van Brandon als gevolg van de zelfmoordpoging van zijn zusje voelde dan ook meer als een plotontwikkeling dan een karakterontwikkeling aan en goed acteerwerk kan dat maar tot in beperkte mate verhullen. De film is op zijn best als hij observeert, maar zodra er iets nadrukkelijker een verhaal is wordt het minder. Daarom werken die hints naar het verleden mij niet zo. Het heeft zelfs iets gemakzuchtigs, alsof het een poging is om Brandons probleem dieper te laten lijken zonder de moeite te nemen om die diepte ook daadwerkelijk in te duiken. Brandon bestaat als personage een beetje in een vacuüm. Hij is seksverslaafd en dat is alles wat we echt over hem weten. Dat kan genoeg zijn voor een observerende film, maar voor een verhalende film is het te karig om even te zeggen "We come from a bad place". Een erg afgezaagde zin als je het zo leest.

Het is niet zozeer dat de film mij onberoerd bleef. Ik was niet zo ontdaan of geëmotioneerd als vele andere kijkers, maar een deel van de spanning van Brandon kon ik wel voelen en scènes als die waarin hij over straat rent kan ik lang naar kijken. Maar ik weet niet of Shame een film is waar de som zo sterk is als zijn delen.
3*

Ach ja zo'n sexverslaving gaat vanzelf wel weer over, schat ik in.

Beetje overdreven allemaal. Wat erger is is het waarom van zijn sexverslaving. Wat hebben hij en zus allemaal gemaakt in Ierland.

Verder prima filmpje, niet zo godallemachtig saai.

3,5

Betwijfel ik toch.De hormonencocktail dat bij een orgasme vrijkomt is vele malen sterker dan een harddrug.

"Het staat inmiddels in de top 3 van verslavingen in ons land: een seksverslaving."

bron (geluidsfragment directeur GGZ Crisis Care)

Dat betwijfel ik, maar goed. Je kunt geen appels met peren vergelijken.

Sterke opvolger van Hunger.

McQueen is alvast een regisseur die tot nu toe een goeie scherpe, korte en treffende titel op zijn films weet te plakken. Ook op het regisseursvlak weet hij vooruit te gaan. Waar Hunger vooral imponeerde in één scene, is het hier het pijnlijke en trieste bestaan van twee personen wat bijblijft. Bovendien is verslaving op zich een mooie achtergrond, en is deze verslaving daar wel een bijzonder interessante variant op.

Mooi geschoten, ietwat aan de trage kant maar niet storend, mooie soundtrack, en een fijn script. Fassbender blijft toch wel een hele sterke acteur, vond ik al toen hij net opkwam, maar is er inmiddels na zijn echte doorbraak zeker niet minder op geworden. Naast Mulligan, de andere hedendaagse topper, heb je een cast waar menig cineast van zal dromen vermoed ik.

Scripttechnisch ook een goede keus de achtergrond weg te laten, en bepaalde scenes niet chronologisch te laten verlopen. Werkte erg goed. Al met al weer een hele goeie film van McQueen, regisseur om in de gaten te blijven houden. Had deze film nog ietsje beter verwacht misschien, maar ik zou ook niet weten op welk vlak.

4*

Baseer je dat nog ergens op? Lijkt me juist een van de moeilijkste dingen om van af te komen, aangezien het niet alleen een verslaving is, maar sex daarnaast ook gewoon pure oerinstinct is. Geheelonthouding zit er vrijwel niet in met andere woorden, dat is toch wat anders dan iemand met een drugsverslaving. Ook heel zwaar, maar daar kun je door het spul niet meer om je heen te laten zijn (lees: ontwenningskliniek oid) lichamelijk vrij snel niet meer afhankelijk van zijn.

Ik ben het met je eens. Er zijn talloze overeenkomsten. Ik dacht ook nog aan Taxi Driver.

Fassbender zet een uitstekende prestatie hier neer. Zoals boven gezegd zijn er geen uitzonderlijke scenes, maar de film pakt wel. Fassbender kan uitgroeien naar een zeer grote acteur in de toekomst... Toch heb ik me wel gestoord aan James Badge Dale. Wat is dat een slecht acteur zeg!. Deze man is een echte b-acteur.....

Zeer goede film dit, uitstekende acteerprestaties, vooral Fassbender, erg goed acteur. De situatie waarin de hoofdpersoon zit wordt echt van kwaad tot erger. Ook erg mooie en memorabele soundtrack.

4*

wat een slechte film bha bha,nou een kerel die zijn eigen een hele tijd aan het aftrekken is ,ja je moet er van houden

Nounounou, hij steekt zijn piemel af en toe ook wel ergens in, hè, dat moet je niet zomaar even buiten beschouwing laten.

als dat hetgeen is wat je onthoudt van deze film