Meningen

'The Straight Story' per olifant. Wanneer architect Thana 'ontmoet', herkent hij daarin Pop Aye, de olifant waar zijn familie in zijn jeugd enige tijd voor zorgde. Wanneer Thana het thema van Popeye laat horen en het dier daar net zo op reageert als Pop Aye, koopt Thana de olifant en besluit hem terug te brengen naar zijn familie in zijn geboortedorp.

Roadmovie in een bedachtzaam tempo verteld over stuurloze man van middelbare leeftijd, die zich vastklampt aan een mooie jeugdherinnering en daarmee zijn richting geeft. Onderweg ontmoet hij verschillende mensen, waaronder een straatarme man die het liefst een motorfiets zou hebben om zijn vroegere vriendin mee uit te nemen en een ongelukkige travestiet/prostituee wiens levens Thana op subtiele, maar betekenisvolle manier raakt. Pop Aye heeft weinig verhaal en leunt meer op karakteriseringen en verrassende momenten. Die zijn er gelukkig ten over in deze aangename, hartverwarmende film.

Gebaseerd op de persoonlijke ervaringen van Gabriele Amorth, die 24 jaar lang naar eigen zeggen duizenden duiveluitdrijvingen verrichtte in dienst van het Vaticaan. Het feit dat er vijf schrijvers nodig waren om Amorths autobiografische boek te bewerken, wijst erop dat we dit niet als een waar verhaal moeten beschouwen. Centraal staat de poging van Gabriele [Russell Crowe] om een Asmedon te verdrijven die bezit heeft genomen van Henry [Peter DeSouza-Feighoney]. Hij krijgt hulp van een jongere collega [Daniel Zovatto] wiens geloof op de proef gesteld en ook Henry’s moeder [Alex Essoe] en zus [Laurel Marsden] spelen een belangrijke rol. De zoveelste opzichtige kloon van The Exorcist gaat vrolijk alle clichés van het genre af. Maar ik moet toegegeven dat de finale een paar opzienbarende momenten bevat. Wat eraan vooraf ging hadden ze wat mij betreft schriftelijk af mogen werken.

Wat veelbelovend begint als een moderne variant op This is Spinal Tap die de pijlen richt op popsterren als Justin Bieber en One Republic, zakt na een kwartier in wanneer de goede ideeën op zijn en de faux-documentaire vervalt in een ongeïnspireerde komedie over een zichzelf overschattende solo-artiest wiens tweede album dusdanig flopt dat hij zijn carrière alleen kan redden door samen te werken met een rapper [Chris Redd], maar uiteindelijk terugvalt op de twee jongens met wie hij als kind al muziek maakte. Teveel halfbakken ideeën en te nadrukkelijke pogingen om grappig te zijn en muziek die Freddie Mercury zeker niet op zijn Tribute-concert had willen horen. Samberg had voor een beter scenario moeten zorgen, want na de eerste 15 minuten is het aantal grappige momenten op één hand te tellen. P!nk heeft een amusante cameo, maar niets is leuker dan de bijdrage van 90s-popster Seal.

Een documentairemaker [Julian T. Pinder] en zijn cameraman [Ben Stranahan] onderzoeken een drievoudige moord die plaatsvond in Yellowstone Park. Hoewel Dwayne Nelson [Duane Murray] direct schuld bekende ontliep hij veroordeling door een uitweg in de wet (de titel is een hint). De structuur van deze faux-documentaire is uitstekend en het mysterie is aanvankelijk intrigerend, maar de interviews met nabestaanden en andere betrokken zijn zelden overtuigend (Birgitte Solem is een uitzondering als de moeder van één van de slachtoffers). Vliegt volledig van de rails wanneer de onderliggende maatschappijkritische boodschap de overhand krijgt en de ware intenties van Pinder, Levins en scenarist Jeff Staranchuk verraadt.

‘Verified couple’ is een term uit de pornowereld die verwijst naar echte stelletjes die hun geld verdienen met het maken van sekstapes. Bongard wist Jamie Young en Nico Nice over te halen om hem toegang te geven tot hun dagelijks leven. Begint als een braaf portret van twee jonge mensen die zich zeer bewust zijn van de camera, maar geleidelijk blijkt dat de relatie niet zo ideaal is als Jemie en Nico voor willen stellen. Het meest opmerkelijke is het ochtendritueel waarbij Jamie en Nico afzonderlijk van elkaar voor een spiegel staan en een mantra uitspreken dat volgens hen bedoeld is om het zelfbeeld op te krikken of op peil te houden.

Het is 1992 en A League of Their Own en Encino Man draaien in een bioscoop waar vier jonge personeelsleden na een lange avond de zaak afsluiten. De toevallige vondst van een verborgen ruimte en een filmspoel met onbekende inhoud biedt de overgebleven werknemers de mogelijkheid om een nachtelijke sneak preview te doen. De film blijkt een zonderlinge, hallucinerende combinatie te zijn van softporno en horror. Dat niet alleen: na de vertoning blijkt het gebouw hermetische te zijn afgesloten en waart er een geheimzinnig figuur rond in de bioscoop.

Geslaagde mix van horror en komedie dankzij de innemende vertolkingen van de jeugdige cast, een scenario vol met hilarische 90s-speak en een zeer goed gefilmde en gemonteerde 'film-binnen-de-film' met verwijzingen naar horrorgrootmeester Dario Argento maken dit tot een zeer aangename toevoeging aan het horrorgenre.

Een sollicitatiegesprek loopt voor Paul Carpenter [Patrick Gibson] totaal anders dan verwacht, maar het levert hem wel werk op bij het bedrijf van Humphrey Wells [Christoph Waltz]. Die ziet dat Paul over een bijzonder talent beschikt waarmee hij een sleutelrol kan spelen bij de zoektocht naar een magische ‘portable door’. Een lucratieve klus waar Paul zich vol toewijding op stort, tot hij zich beseft van Humphrey en diens tussenpersoon [Sam Neill] deze deur willen gebruiken voor sinistere doeleinden. De sterke ondersteunende cast maakt veel goed in deze weinig meeslepend geschreven fantasy die verder wordt ondermijnd door de weinig charismatische Gibson en de gebrekkige chemie tussen hem en love interest Sophie Wilde. Best uit te zitten, maar bepaald niet memorabel.

In Porto beleven de in Portugal woonachtige Amerikaan Jake [Anton Yelchin] en gescheiden moeder Mati [Lucia Lucas] een onenightstand waarvan die nog lang in hun hoofd blijft spoken, ook al hebben ze daar niet dezelfde gevoelens bij. Na een korte proloog volgt een reconstructie van de affaire vanuit drie achtereenvolgende perspectieven: die van Jake, die van Mati en die van een “objectieve” verteller. Ondanks een speelduur van nog geen 75 minuten worstelt Klinger om het magere gegeven van vlees en bloed te voorzien. Yelchin en Lucas zijn een goede match, maar de trage regie (met een overdaad aan nutteloze inserts en lange stiltes) komt de sfeer niet ten goede. Opgedragen aan Anton Yelchin die kort voor de première op 27-jarige leeftijd overleed na een tragisch ongeluk.

Kunstenaar Marianne [Noémie Merlant] valt voor haar model Héloise [Adèle Haenel] die op het punt staat te trouwen en moet poseren voor een huwelijksportret. Tot zover de slaapverwekkende eerste 75 minuten waarin regisseur Céline Sciamma geen muziek gebruikt en extreem veel gebruikt van nietszeggende stiltes die film met ruim een half uur rekken. Het is een technisch verzorgde productie met verzorgde make-up en kostuums. Na die haast niet uit te zitten eerste vijf kwartier volgt de scène waar de titel naar verwijst - waarin een aantal vrouwen de stilte doorbreken met een sterk stukje samenzang - het (relatieve) dramatische hoogtepunt, maar ook dat moment weet Sciamma te verprutsen. Liefhebbers van de schilderprogramma's van wijlen Bob Ross zullen wellicht genieten van de schilderscènes, ook al zijn die ogenschijnlijk door een stand-in gedaan. Maar kijk dan liever La Belle Noiseuse. Het is wellicht passend dat een film waarin schilderen een centraal thema is, net zo opwindend is als verf zien opdrogen. Maar dat is natuurlijk bepaald geen aanbeveling.

De erbarmelijke stroom aan horrorfilms waarmee we keer op keer worden geconfronteerd in de bioscoop komt eindelijk tot een einde in deze sfeervolle, bij vlagen kippenvel bezorgende horrorfilm. De proloog van "The Possession of Hannah Grace" doet wel erg nadrukkelijk aan The Exorcist (1973) denken, maar dat is deze keer gelukkig niet zo'n bezwaar omdat Penoza-regisseur Diederik van Rooijen zich niet beperkt tot pure imitatie. Belangrijker is dat het scenario van Brian Sieve, die meewerkte aan Scream: The TV Series, maximaal effect uit haalt de setting (een mortuarium) en daardoor erg veel suspense weet op te wekken, bijvoorbeeld uit het feit dat de verlichting in het mortuarium en de gangen rondom reageren op beweging, maar ook uit de dodelijke (!) stilte die daar heerst. Een ander sterk punt is de uitwerking van de karakters. Hoofdpersoon Megan Reed [Shay Mitchell] is een voormalige politie-agente die na een traumatische gebeurtenis aan de drank en de pillen is geraakt en via haar sponsor Lisa [Stana Katic] een baantje als lijkophaler in het ziekenhuis weet te bemachtigen. Megans persoonlijke verleden is op intelligente wijze verwoven in het plot, evenals de manier waarop zowel Lisa als Megans ex-vriend Andrew [Grey Damon] reageren wanneer Megan begint te geloven dat het pas binnengebrachte lichaam van Hannah Grace [Kirby Johnson in een tour-de-force] zichzelf aan het herstellen is! Van Rooijen weet uitstekend een onheilspellende sfeer neer te zetten en hoewel de actiescènes minder effectief zijn is het een verademing om eens een horrorfilm te zien die je regelmatig de stuipen op het lijf jaagt.

Drie maanden na zijn scheiding van Stephanie [Kyra Sedgwick] heeft Clyde [Jeffrey Dean Morgan] een huis gevonden en nodigt hij zijn dochters Hannah [Madison Davenport] en Emily [Natasha Calis] uit om hem te helpen bij de inrichting. Bij een tuinverkoop vindt Emily een houten kistje en al snel begint ze vreemd en agressief gedrag te vertonen. Maar Clyde is de enige die gelooft dat dit te maken heeft met het houten kistje en zoekt hulp bij de chassidische Tzadok [Matisyahu]. Gebaseerd op het artikel ‘Jinx In A Box’ dat Leslie Gronstein 2004 schreef voor de LA Times. Vernieuwend is het niet, maar de regie en de technische uitvoering is uitstekend. Calis is zeer goed als het vervloekte meisje.

Brandon Cronenberg gaat waar nog niemand gegaan is. Behalve zijn vader dan, want deze SF-thriller vormt een mooie trilogie met Videodrome en vooral eXistenZ. In de intrigerende opening boort Holly [Gabrielle Graham] iets wat lijkt op een sonde door haar hersenpan. Het beïnvloedt duidelijk haar emoties en gedrag waardoor ze een gruwelijke aanslag pleegt. Het blijkt onderdeel uit te maken van een gevaarlijke technologie waarmee Tasya Vos [Andrea Riseborough] met hulp van wetenschapper Girder [Jennifer Jason Leigh] voor grote sommen geld het lichaam en de geest van mensen kan overnemen om doelwitten te vermoorden en vervolgens zelfmoord te plegen. Een geestelijke loodzware taak voor Tasya die in de problemen komt wanneer ze bezit tracht te nemen van Colin Tate [Christopher Abbott].

Goed geregisseerde en vooral door Abbott uitstekend geacteerde SF-thriller haalt interessante thema's aan over de relatie tussen mens en technologie, maar speelt het mentale duel tussen Tasya en Colin niet helemaal op een bevredigende wijze uit. Cronenbergs trage regie is een minpunt, maar hij lijkt over voldoende talent en visie te beschikken om uit de schaduw van zijn roemruchte vader te treden.

Philip [Sean Harris] is een poppenspeler die gelaagd wordt door nachtmerries over de monsterlijke pop (half Nosferatu, half spin) die hij heeft ontwerpen en waanbeelden die voorkomen uit een duister kinderrijmpje over een opossum. Heeft één en ander verband met de vermissing van een jongen [Charlie Eales] uit de buurt? En wat is de rol van stiefvader Maurice [Alun Armstrong] bij dit alles? Een intense vertolking van Harris en met behulp van de muziek van The Radiophonic Workshop weet Holness een macabere sfeer op te roepen, maar in feite gebeurt er helemaal niets tot het absolute einde. Meer stijloefening dan verhaal dus.

Het is september 1973 en de dagen zijn geteld voor de Chileense president Salvador Allende omdat generaal Augusto Pinochet op het punt staat een militaire coup te plegen. Mario [Alfredo Castro] werkt als verslagschrijver voor lijkschouwer dr. Castillo [Jaime Vadell] en besluit op onderzoek uit te gaan wanneer zijn overbuurvrouw (en burleske danseres) Nancy [Antonia Zegers], op wie hij een oogje heeft, net als haar broer [Santiago Graffigna] en Arturo [Ernesto Malbran] spoorloos verdwijnt. Daardoor wordt hij op confronterende wijze op de feiten gedrukt met wat zich voltrekt in de wereld buiten de geïsoleerde omgeving van het mortuarium waar hij een groot deel van zijn leven doorbrengt. De kleurloze vormgeving en het stoïcijnse spel van Castro symboliseert het repressieve klimaat van Chili in 1973 en de lange takes versterken de sinistere sfeer, maar dat rijmt niet helemaal met de zwartkomische ondertoon die vooral in het laatste kwart boven komt drijven.

Steven Spielberg heeft de gave om onderwerpen aan te snijden die op het moment van release aan de orde van de dag zijn. In de tijd waarin Trumps klungelige relatie met de pers en de manier waarop de Russen de Social Media manipuleren, komt Spielberg met een reconstructie van het moment waarop een ultrageheim onderzoek van voormalig Minister van Defensie Robert McNamara wordt gelekt naar de New York Times en later naar de Washington Post. Deze zogeheten Pentagon Papers bevatten onthutsende onthullingen met betrekking tot de besluitvorming rondom Vietnam. Tom Hanks speelt een redacteur bij de Washington Post en Meryl Streep als de vrouw die pas sinds kort, na een tragische gebeurtenis, de eindverantwoordelijkheid is geworden.

Dit is feitelijk een prequel op 'All The President's Men' en de sets en de cameravoering op de redactie van The Post is simpelweg gejat van dat meesterwerk. Wanneer we Hanks met zijn voeten op het bureau zien zitten, kun je niet onttrekken aan het idee dat Hanks probeert Jason Robards Sr te imiteren. Spielberg vond het blijkbaar nodig om de film een wat luchtige toon te geven, gezien de geforceerde pogingen tot humor (de man die 'het pakketje' inlevert en het limonademeisje) en dat versterkt de onevenwichtigheid van deze film. Het is een ongelukkige combinatie van thriller, drama en komedie en nooit vervelend is maar slechts zelden de middelmaat ontstijgt. Niet geheel verrassend is Meryl Streep degene die de film naar een hoger plan tilt en een volkomen verdiende Oscar-nominatie mag toevoegen aan haar indrukwekkende erelijst. Maar dit is Spielberg op zijn middelmatigst, helaas.

Een wat zonderlinge update van de stop-motion kinderserie uit de jaren '80 (in het Nederlands bekend als Pieter Post, met de stem van de onvolprezen Marnix Kappers) die leunde op de nostalgie naar het leven op het Britse platteland, waar iedereen elkaar kent en de drukte van het moderne leven ver weg is. Die nostalgie is nog steeds aanwezig in deze animatieversie in de vorm van het dorp, de bewoners en vooral Postman Pat zelf, die nog steeds de belangen van zijn familie en zijn vrienden boven alles stelt. Maar de moderne wereld komt wel heel dichtbij, aanvankelijk vooral omdat de vriendelijke postbode besluit auditie te doen voor een talentenjacht (met jurylid Simon Cowbell), eigenlijk alleen omdat hij daarmee tickets kan winnen voor de droomreis naar Italië die hij en zijn echtgenote al zo lang willen ondernemen. Pat blijkt voortreffelijk te kunnen zingen, maar zijn succes houdt hem veel van huis. Zijn baas ziet de kans schoon om wat radicale moderniseringen in de postbezorgingen door te voeren en de vader van Pats concurrent doet er alles aan om Pats kansen te verpesten.

Het verhaal sluit niet zo goed aan bij de geest van de oorspronkelijke serie, maar regisseur Mike Disa maakt het nog erger door het plot te doorspekken met wilde slapstick. lawaaiige actie en campy personages die uit een ander animatie-universum lijken te komen. Maar Postman Pat zelf blijft desondanks als karakter fier overeind en geeft deze film toch een ziel waardoor het toch acceptabel kijkvoer is voor jong en oud. Maar fans van de originele serie zullen wel even moeten slikken...

Deneuve schittert als de ideale huisvrouw (en grootmoeder) die door een speling van het lot ontdekt dat ze leidinggevende talenten heeft. Het is 1977 en de manier waarop ze uit haar traditionele vrouwenrol stapt valt vooral bij mannen lang niet altijd in goede aarde. Kleurrijke, vlotte komedie weet satirische punten te scoren zonder ooit zwaar op de hand te worden. Ozon speelt op vermakelijke wijze met kleur en heeft een prima ondersteunende cast verzameld, waaronder de altijd betrouwbare Depardieu, maar dit is een fraaie showcase voor één van de meest geroemde Franse actrices alle tijden.

Het is 1958 wanneer de beroemde violoist Nasser-Ali Khan [Mathieu Amalric] overweegt een einde aan zijn leven te maken omdat hij geen waardige vervanger kan vinden voor zijn door zijn ex-vriendin [Golshifteh Farahani] vernielde viool kan vinden. Bovendien blijkt de grootste liefde van zijn leven [Maria de Medeiros] hem na al die jaren totaal niet te herkennen! ‘God des Doods’ Azraël [Edouard Baer] houdt de violist een spiegel voor en deelt zijn gedachten over Khans leven met de kijker in deze episodische, maar goed geacteerde en onderhoudende tragikomedie. Er is een klein rolletje voor Isabella Rossellini.

Troma teerde jarenlang op het cultsucces van The Toxic Avenger (1984) en het duurde meer dan 20 jaar voor producer en regisseur Lloyd Kaufman met een film kwam die net zo vermakelijk is. Opvallend is dat de hoofdrolspelers Jason Yachanin en Kate Graham - zeker voor Troma-begrippen - over acteertalent en komische timing beschikken. Zelfs in de meest waanzinnige scènes vervallen ze niet in het hevig overacteren dat zoveel Troma-films verpest. Kaufman heeft bovendien zelf een belangrijke en niet onverdienstelijke rol als de volwassen versie van hoofdpersoon Arbie [Yachanin]. Hij zingt en danst zelfs in één van de verrassende (en verrassend vermakelijke) muzikale intermezzo's.

Hoewel de titel anders doet vermoeden, is de eerste helft vooral een romantische, muzikale komedie en ontaardt het in de tweede helft pas in de waanzinnige (en wat langdradige) splatterhorror waar Troma zo bekend om staat. Vermakelijke cameo's van Motörhead-frontman Lemmy, porno-acteur Ron Jeremy en Troma-favoriet Joe Fleishaker en de inventieve wijze waarop Kaufman ontelbare heilige huisjes omver schopt maken dit tot een absolute aanrader. Het sublieme liefdesduet 'Slow Fast Food Love' is de slagroom op de taart.

Ford onderzoekt de voorgeschiedenis van het Amerikaanse politieapparaat om te ontdekken hoe en waarom de politie zoveel macht kreeg en waarom agenten tot op de dag van vandaag morele grenzen overschrijdt zonder daarvoor gestraft te worden. Ford bekijkt die geschiedenis voornamelijk vanuit het perspectief van niet witte Amerikanen, maar legt ook doeltreffend de oorzaken van de politiecultuur bloot. Hij toont zo ook waarom vooral bewoners van arme wijken met een voornamelijk zwarte bevolking geen enkel vertrouwen is in de politie. Hier en daar wat dik aangezet, maar zonder meer een eyeopener.

De western krijgt opnieuw een vrouwelijke impuls onder de regie van Jane Campion, die echter teveel bezig is om een lange neus te trekken naar klassieke ‘mannenfilms’ en daardoor het oog op het verhaal en de implicaties daarvan meermaals dreigt te verliezen. Bovendien blijkt de rol van Kirsten Dunst, als de alcoholistische weduwe die een speelbal wordt in de rivaliteit tussen twee veedrijvende broers [Benedict Cumberbatch, Jesse Plemons] opvallend ondankbaar te zijn. Het verhaal betreft twee broers die al 25 jaar samenwerken, maar totaal verschillende normen en waarden blijken te hebben. Dat blijkt tijdens een bezoek aan het restaurant dat gerund wordt door Dunst en haar zachtaardige zoon [Kodi Smit-McPhee]. De ongemakkelijke sfeer is vooral het gevolg van de onconventionele, uitmuntende score van Jonny Greenwood.

De campy kinderserie uit begin jaren ’90, bedoeld om speelgoed op de markt te zetten, zat bepaald niet te schreeuwen om een reboot, maar dat weerhield de makers van de update er niet van geld over de balk te smijten en een beperkte hoeveelheid talent te verspillen. Elizabeth Banks een Bryan Cranston wisten hopelijk hun bankrekening flink te spekken met hun beperkte bijdrage aan deze dwaze SF-actiekomedie over de vijf archetypische tieners die moeten zien te voorkomen dat Rita Repulsa de Zeo Crystal in handen krijgt die zich ergens op Aarde bevindt en waarmee ze de heerschappij over het heelal kan verkrijgen. Niets nieuws, alleen betere special effects, maar van de beperkte kinderlijke charme van de oorspronkelijke serie blijft weinig over.

Zeer geslaagde, serieuzere en meer volwassen variant op het concept dat begon in 2012 met Welkom In De Gouden Eeuw en oorspronkelijk tot doel had om kinderen op een luchtige wijze kennis te laten maken met geschiedenis. Meesterinterviewer Coen Verbraak vertoont geen spoortje ironie en helpt met zijn kenmerkende vriendelijke doortastendheid de cast hun personages (die allemaal direct verwant zijn aan het schilderij ‘De Nachtwacht’) op een volstrekt natuurlijke wijze een openhartig gesprek aan te gaan. Kapitein Frans Banninck Cocq [René van Zinnicq Bergman], luitenant Willem van Ruytenburch [Joris Smit], vaandeldrager Jan Visscher Cornelisen [Minne Koole], schutter Jan van der Heede [Tijn Docter] en tamboerspeler Jacob Jorisz [Ruben Brinkman] doen hun verhaal. Uiteraard komen ook Rembrandt van Rijn [Ramsey Nasr] en Saskia Uylenburgh [Anna Raadsveld] aan het woord. Alles wat je maar kunt wensen van een Rembrandt-docudrama met een heerlijke cast.

De wetenschappelijke consensus zegt nu dat conversietherapie schadelijk is voor de doelgroep. Toch wisten groeperingen als Exodus en Living Hope vanaf de jaren 70 de indruk te wekken dat je (met hulp van de Bijbelse leer) kon afkomen van niet-heteroseksuele gevoelens. Zogenaamde ‘ex-gays’ als John Paulk en Yvette Cantu Schneider speelden een sleutelrol met hun mediaoptredens. Samen met andere sleutelfiguren kijken ze terug op de periode van “pray the gay away” in deze opmerkelijke, boeiende documentaire.

Hoe is het mogelijk dat katholieke priesters in Ierland zich structureel en langdurig schuldig konden maken aan wat we nu beschouwen als grensoverschrijdend gedrag? Journalist en filmmaker O’Shea opent met een uiteenzetting van de nationale geschiedenis en verklaart waarom het land de facto geregeerd werd door de katholieke kerk. De straffen die kinderen werden opgelegd bij het niet kennen van hun (religieuze) huiswerk waren algemeen geaccepteerd en wie zich uitsprak tegen de mores van de kerk kon rekenen op weerstand. O’Shea spreekt kinderen van toen uit haar geboorteplaats en staaft hun verhalen aan de hand van archiefbeelden, ook van de charismatische Father Ferrell, over wie de meningen nog steeds verdeeld zijn.

Deprimerende verfilming van het sombere waargebeurde verhaal van Billy Moore, die zelf een cameo heeft in de slotscène maar hier gespeeld wordt door Joe Cole. Moore is een thai-bokser die vrij plotseling van zijn bed wordt gelicht en terecht komt in een Thaise gevangenis, waar de omstandigheden werkelijk verschrikkelijk zijn en waar hij alleen kan overleven met behulp van drugs, vechtlust en sporadisch menselijk contact met ladyboy Fame [een uitstekende Pornchanok Mabklang]. Meer verhaal is er niet en het gebrek aan karakterisering is een ander groot minpunt. Daar staat tegenover dat regisseur Jean-Stéphane Sauvaire de even erbarmelijke als gevaarlijke omstandigheden in de gevangenis op indrukwekkende wijze tot leven te brengt, dat de bijrollen stuk voor stuk geloofwaardig zijn en dat de bokswedstrijden voortreffelijk zijn geënsceneerd. Onvermijdelijk zeer gewelddadig en een film waar je absoluut niet vrolijk van wordt, maar ondanks het oppervlakkige scenario zonder twijfel goed gemaakt.

Deze frontale aanval op de Republikeinse Partij waarschuwt voor de ernstige gevolgen van een eventuele herverkiezing van Donald Trump als President van de VS. Subtiel is het niet, maar omdat Schei en Rowley een aantal hoofdrolspelers achter de schermen voor de camera weten te krijgen, is het wel journalistiek onderbouwd. De nominale hoofdpersoon is Lee Fang, een politieke verslaggever die zich al jaren verdiept in de manier waarop fundamentalistische evangelisten hun invloed op de Republikeinse partij (en daarmee ook de presidentskandidaat) aanscherpen en zo een bepalende rol spelen in het Amerikaanse beleid. Pastoor Gary Burd leidt een motorclub en schermt met Bijbelteksten om de nieuwe leden te overtuigen van een geloof dat vele Amerikanen met hem delen: wanneer Jeruzalem en Israël weer in handen zijn het Joodse volk, zal Jezus terugkeren om alle afvalligen uit te roeien. Burd bereidt zijn manschappen voor om Jezus daarbij een handje te helpen. Het voornaamste tegengeluid komt van Frank Schaeffer die als zoon van theoloog Francis Schaeffer jarenlang een zeer hoog aanzien had in de Evangelische gemeenschap, maar nu naar eigen zeggen is afgekickt en vanaf een geheim adres meer inzicht geeft in de machinaties van de organisatie waar hij lange tijd één van de voornaamste gezichten van was. Het is zo nu en dan wel wat dik aangezet, maar de sterk onderbouwde boodschap is hoe dan ook verontrustend. De tijd zal leren wie het bij het juiste eind heeft.

Formulematige heistfilm waarin juwelendieven Jack [Mark-Paul Gosselaar] en Karen [Claire Forlani] proberen gangster Eddie [Bruce Willis] te slim af te zijn. Gosselaar en Forlani doen het niet onaardig maar Willis speelt op de automaat in deze vlotte, maar vrij leeghoofdige misdaadthriller die zijn tekortkomingen tevergeefs probeert te verhullen met een hoop schietpartijen en stunts.

Quinn McKenna [Boyd Holbrook] is het type sluipschutter dat met z'n maatjes een weddenschap afsluit over de vraag of de gijzelaars die ze moeten redden toch worden geëxecuteerd door de gijzelnemers. Want ja, dat doen Amerikaanse soldaten nou éénmaal, toch?! Zijn vrouw Emily [Yvonne Strahovski] is het type moeder dat voor een kind met Asperger een briefje achterlaat met de boodschap 'als je rommel maakt, dan snij ik je in stukken!' Want ja, kinderen met Asperger moeten maar leren dat ze niet alles letterlijk moeten nemen, toch?! Er is ook nog iemand die zogenaamd leidt aan Tourette, hetgeen voor de scenaristen nóg een excuus was om een serie beledigende grappen te maken. Ik moet eerlijk zijn, er is één goede grap in deze film. Hij is gemakkelijk te herkennen, want de overige pogingen tot humor zijn totaal mislukt. Ik geef een hint: "Is everything OK back there, guys?" Overigens is er iets wat moet doorgaan voor een verhaal: Predators komen op Aarde om DNA te verzamelen. Had ik al gezegd dat er zowaar een ecologische boodschap valt te ontwaren? Wie denkt dat deze recensie een puinhoop is, heeft de film nog niet gezien. Het eerste uur is al rommelig, maar daarna klopt er werkelijk he-le-maal niks meer van en valt er nauwelijks nog een touw aan vast te knopen. Kan zich qua slechtheid meten met Battlefield Earth: A Saga of the Year 3000 (2000) en dat is een bijzondere prestatie.

Als zwakste schakel binnen de familie dreigt Dek [Dimitriu Schuster-Koloaman] uitgeroeid te worden door zijn vader [Schuster-Koloamatangi in een dubbelrol]. Deks broer [Mike Homik] offert zich letterlijk en figuurlijk op om hem te redden. Vader verbant Dek in feite naar de ‘Badlands’, waar Dek zijn broer wil eren door zijn waardigheid te tonen. Daarvoor moet hij een berucht monster al trofee mee naar huis nemen. Hij krijgt hulp van een ernstig beschadigde androïde [Ella Fanning] en een schattig ogend beestje [Ravi Narayan], dat niet zo schattig is als het lijkt. Het centraal stellen van een Predator zal niet iedere fan van de franchise gelukkig stemmen. de verwijzingen naar Alien (o.a. een computer genaamd MU/TH/UR(!)) hadden ook niet gehoeven, maar dit is zo slecht nog niet. Schuster-Koloamatangi geeft knap emotionele diepgang aan een personage met een minimum aan uiterlijke expressie en Fanning doet het prima in haar dubbelrol (ze speelt ook een kwaadaardige androïde). Geen meesterwerk, maar degelijk vermaak voor genreliefhebbers.