Meningen

Dit had natuurlijk net zo'n ontzettende baggerfilm kunnen en moeten zijn als Sint. Er is ook teveel aan te merken op deze Nederhorror [niet in de laatste plaats de slechte kwaliteit van de CGI] om 'm een voldoende te kunnen geven, maar ondanks dat Dick Maas weer teveel leunt op horrorclichés en stereotype bijrollen uit Amerikaanse B-horrorfilms is Prooi bij vlagen vermakelijk. Viktor Löw is zeer vermakelijk als de neef van de Amsterdamse commissaris, die de kans krijgt om zijn uitgebreide ervaring als 'professionele jager' tentoon te spreiden. En Mark Frost steelt de film als de even invalide als excentrieke jager die al vaker met dit bijltje heeft gehaakt. Het slaat natuurlijk allemaal nergens op en echt spannend wil het niet worden, maar deze keer valt er tenminste wel iets te lachen.

Egbert Barten doet al sinds 1989 onderzoek naar de Nederlandse film tijdens de Tweede Wereldoorlog. Daarin was een sleutelrol weggelegd voor Jan Teunissen die werd afgeschreven na zijn met veel bombarie aangekondigde, peperdure flop Willem Van Oranje en kans zag om een comeback te maken als ‘Filmtsaar’ in dienst van de NSB en de bezetter. Rolf Schuursma interviewde Teunissen in 1961 zeven uur lang en maakte ook opnames van zijn gesprekken met andere prominente Nederlandse filmmakers tijdens de bezetting. Met een mix van homevideo’s, fragmenten uit Nederlandse propagandafilms uit de oorlogsjaren en archiefbeelden brengt Bouwman de verhalen van Teunissen en zijn collega’s op knappe wijze tot leven. Een uitstekend document van een aspect van de Tweede Wereldoorlog dat decennialang grotendeels onder het tapijt is geschoven. Sommige zullen geschokt zijn door de verklaring, maar het is ook een verademing om eens iemand te horen die op een eerlijke, niet-confronterende wijze uitspreekt wat vele Nederlanders indertijd dachten.

Rael is de centrale figuur in een religie die gebaseerd is op zijn ontmoetingen met ruimtewezens. Tot zijn eigen verbazing krijgt de Israëlische filmmaker Shamir uit het niets een uitnodiging om een speciale prijs te ontvangen. Hij besluit deze persoonlijk in ontvangst te nemen en van de gelegenheid gebruik te maken om uitgebreid te spreken met Rael en zijn volgelingen. Tevens onderzoekt hij de persoonlijke reis die Claude Vorilhon maakte voor zijn goddelijke openbaring. Rael is ontegenzeggelijk een charismatische persoonlijkheid, maar Shamir zet vraagtekens bij de achterliggende motieven voor zijn boodschap van vrede, broederschap en geluk. Dat hij Rael nooit echt het vuur aan de schenen legt is jammer, maar bewijst wellicht ook hoe gemakkelijk je je kunt laten meeslepen in de euforie achter deze zonderlinge religie vol ogenschijnlijk gelukkige en (niet onbelangrijk) vrijdenkende volgelingen.

Ambitieuze, maar mislukte poging om een aantal gedichten uit het boek The Prophet van filosoof Kahlil Gibran te combineren met het verhaal van Almitra, een meisje [Ouvenzhané Wallis] dat sinds de dood van haar vader drie jaar geleden weigert te spreken, haar moeder Kamilla [Salma Hayek] en met filosofische bespiegelingen strooiende man [Liam Neeson] voor wie Kamilla werkt. De raamvertelling blinkt niet uit in visuele schoonheid en heeft een simplistische verhaallijn waardoor al snel de indruk ontstaat dat dit een kinderfilm is. Voor elk gedicht benaderden Hayek (voor wie dit een droomproject was) en Allers voor elk gedicht verschillende kunstenaars om de woorden te visualiseren, maar helaas versterken die alleen maar de prekerigheid van de teksten die daardoor wellicht meer irriteren dan imponeren. Vernieuwend is dit wel en Neesons voordracht is uitstekend, maar als geheel werkt het niet.

Tijdens een missie in Vietnam in 1991 ontfermt huurling Moody [Samuel L. Jackson] zich over de piepjonge Anna [Eva Nguyen Thorsen], die erin geslaagd is om de mannen dood te schieten die haar ouders voor haar ogen vermoordden. Dertig jaar later zint Anna [Maggie Q]op wraak als Moody tijdens een klus omkomt bij een bomaanslag. Ze gaat op zoek naar de opdrachtgever [Patrick Malahide]. Michael Keaton speelt de voornaamste sta-in-de-weg in een B-film die door de grote namen in de cast de middelmaat ontstijgt.

Prachtig gefilmde western met een sterke cast, waaronder Harry Dean Stanton (onder de naam Dean Stanton) als een cowboy die het aan het begin van de film aan de stok krijgt met John Chandler [Alan Ladd], zelf een rondreizende cowboy die op zoek is naar iemand die hulp zoekt voor zijn zoon David [David Ladd] die sinds de dood van zijn moeder geen woord meer heeft gesproken. De knokpartij brengt John voor de rechter die hem veroordeelt tot gevangenisstraf of een boete die John onmogelijk kan betalen. Hulp komt uit onverwachte hoek van Linnett Moore [Olivia DeHavilland] die belooft John aan het werk te zetten op haar ranch tot hij zijn boete heeft terug betaald. Linnett heeft het regelmatig aan de stok met buurman Harry Burleigh [Dean Jagger], die geen enkel middel schuwt om haar ranch - letterlijk en figuurlijk - met de grond gelijk te maken.

David Ladd lijkt op een kruising tussen Alan Ladd en Brandon DeWilde, de jongen uit Ladds beroemdste (en meest succesvolle) western Shane. Net als die film draait "The Proud Rebel" meer om de persoonlijke ontwikkeling van de hoofdfiguren dan om de actie. DeHavilland blijkt zich ook in dit genre uitstekend staande te kunnen houden en haar scènes met de Ladds zijn een genot om naar te kijken. Maar de film wordt bijna gestolen door King, de schaapshond met wie David een unieke band heeft opgebouwd en die een sleutelrol speelt in de spannende finale van dit uitstekende westerndrama.

Sterke, originele film noir met deze keer een 'homme fatale', gespeeld door Van Heflin. Hij is één van de twee politieagenten die reageert op een telefoontje van de steenrijke Susan [Evelyn Keyes], een aantrekkelijke vrouw wiens echtgenote [Sherry Hall] een aardig centje verdient als nacht-DJ bij een populair radiostation. Susan beweert dat er een 'prowler' rond sluipt, maar Webb Garwood [Heflin] en partner Bud Crocker [John Maxwell] vinden geen aanwijzingen. Later die avond keert Webb terug, naar eigen zeggen om Susan nog eens gerust te stellen, en hij weet haar over te halen een kop koffie met hem te drinken. Wanneer het Webb eindelijk lukt Susan te verleiden moet er in zijn ogen nog één obstakel uit de weg worden geruimd: haar echtgenoot.

Minder gestileerd dan de klassieke film noirs, maar het scenario is een perfecte mix van alle benodigde ingrediënten. Keyes is erg goed als de vrouw van wiens motieven nooit helemaal duidelijk zijn en Van Heflin blinkt uit in een ongebruikelijke, onsympathieke rol. Donald Trumbo, die naar verluidt ook meewerkte aan het scenario, verzorgde de stem van de DJ en zorgt in die rol voor een aantal sterke ironische momenten. De spannende finale is ironie in optima forma en onderstreept nog maar eens dat deze weinig bekende film zich kan meten met de beste genregenoten.

Voormalig NS-conducteur Alex kampt met PTSS door de 36 keer dat hij ooggetuige was van zelfdoding op het spoor. Fimme heeft een verslavingsverleden, kampt met een negatief beeld en heeft een eetstoornis. Beide mannen hebben vele GGZ-trajecten doorlopen, zonder succes. Afzonderlijk van elkaar besluit ze hun heil te zoeken in psychedelische therapie. Daarbij nemen ze onder begeleiding van een bevoegde specialist een hallucinogeen in dat hen “meeneemt op een reis” en dat zou moeten zorgen voor verlichting van hun psychische stoornissen. Smeekes pogingen om de ervaring te visualiseren, zijn wat knullig, maar ze verdient lof voor haar integere benadering. Ze velt geen oordeel over Alex, Fimme en de keuze die ze maken. Ze registreert slechts de aanloop naar de psychedelische sessie en (in vogelvlucht) het verloop ervan. Alex en Fimme geven na afloop hun mening en laten het oordeel verder aan de kijker.

Janet Leigh speelt de rol van Marion Crane, een bankassistente die een LAT-relatie heeft met Sam Loomis [John Gavin] en haar lunchuur gebruikt om een uurtje met hem door te brengen in een motel. Marion en Sam willen meer, maar Sams financiële problemen maken het onmogelijk voor Marion om haar baan op te zeggen en bij hem in te trekken. Wanneer een dronken miljonair erop staat 10.000 dollar contant af te geven bij haar bank, geeft Marions baas haar de opdracht het geld naar de bank te brengen. Marion vraagt of ze daarna naar huis mag gaan, omdat ze last heeft van hoofdpijn. Wanneer de baas toestemt, ziet Marion haar kans schoon om met het geld de ruim 750 mijl van San Francisco naar Sams woonplaats Phoenix af te leggen. Door een combinatie van een langdurige, stevige regenbui en vermoeidheid mist Marion echter een afslag en komt ze terecht op een verlaten weg. Ze besluit te overnachten bij Bates Motel, dat gerund wordt door Norman een vriendelijke, maar wat onzekere jongeman die met zijn moeder in een spookachtig huis achter het motel woont. De hongerige Marion gaat in op Normans uitnodiging om samen wat boterhammen te eten in zijn kantoortje en de twee hebben een diepgaand gesprek dat zowel Norman als Marion ertoe aanzet andere keuzes voor hun leven te maken. Marion keert terug naar haar kamer, neemt een douche en dan...

De douchescène is veelvuldig geanalyseerd, vast studievoer voor filmstudenten en is nog steeds ijzersterk. Het is even jammer als onbegrijpelijk dat zo weinig filmmakers in de bijna 60 jaar sinds de première van “Psycho” de lessen van deze film nauwelijks lijken te hebben begrepen. Als je puur analytisch kijkt naar deze ‘gruwelijke’ scène, kom je tot de conclusie dat er geen expliciet geweld is. We zien de dader het mes richting de camera steken, we horen het geluid van de messteken (gemaakt met behulp van een meloen!), we horen Janet krijsen en we zien haar sterven, maar op geen enkel moment zie je het mes in het lichaam gaan en je ziet niets van de verwondingen! Het is dus de suggestie van geweld die dankzij de montage (die Hitchcock volledig had uitgewerkt in een storyboard) de scène zo effectief maakt. Bernard Herrmann, Hitchcocks vaste componist sinds “The Trouble With Harry”, moest alle zeilen bijzetten om Hitchcock zover te krijgen muziek toe te voegen aan deze scène. Schoorvoetend ging Hitchcock akkoord en Herrmanns bijdrage behoort tot de meest herkenbare muzikale motieven uit de geschiedenis van de filmmuziek. Zijn score is sowieso onvergetelijk en is mijn persoonlijke favoriet aller tijden. Liefhebbers van filmmuziek doen er sowieso goed aan om het oeuvre van Bernard Herrmann te beluisteren, vooral de zeer ondergewaardeerde score van “Marnie”.

Janet Leigh, die samen met Tony Curtis de BrAngelina van hun generatie was, geeft hier een geweldige vertolking waarin ze erg veel communiceert met haar ogen. Hoewel ze hiervoor wel een Oscar-nominatie kon bijschrijven op haar CV, ging de Academy Award dat jaar naar Shirley Jones voor haar rol in “Elmer Gantry”. Anthony Perkins is minstens net zo indrukwekkend, vooral in de scènes net voor de douchemoord, wanneer hij naar zijn huis gaat om zijn moeder eens goed de waarheid te zeggen, en net na de douchemoord, wanneer hij de badkamer schoonmaakt en alle sporen tracht uit te wissen. Dit is acteren in optima forma en zou verplicht studiemateriaal moeten zijn voor iedere acteur met filmaspiraties.

De film duurt dan nog een uur, waarin Sam en Marions zuster Lila [Vera Miles] detective Milton Arbogast [Martin Balsam] inhuren om uit te zoeken waar Marion is gebleven. Dat deel is dus veel minder interessant, maar let eens op de cameravoering bij de introductie van Arbogast. Hitchcock gaf Balsam bovendien de aanwijzing om steeds een glimlach op zijn gezicht te hebben, ook in de suspensevolle scène wanneer hij Normans moeder wil ondervragen. Het is prima gedaan allemaal, maar het steekt toch een beetje schril af bij de sublieme kwaliteit van de eerste helft van dit meesterwerk.

Met vereende krachten hebben de bewoners van de planeet Gigax, lichtjaren verwijderd van de Aarde, een einde kunnen brengen aan de meedogenloze heerschappij van “The Archduke of Nightmares” [gespeeld door Matthew Ninaber die werd gedubd door Steven Vlahos]. In de eerste van een serie zeer vergezochte wendingen graven Mimi [Nita-Josse Hanna] en haar broer Luke [Owen Myre] bij toeval het lichaam op en komt Mimi in het bezit van een magisch medaillon waarmee ze het monsterlijke wezen in haar macht heeft. Ze besluit die macht te gebruiken voor haar eigen doeleinden, niet wetend dat buitenaardse machten onderweg zijn om in te grijpen. Kostanski’s scenario heeft een origineel uitgangspunt en had een veel betere film opgeleverd zonder de abominabele Hanna, die met haar geschmier vrijwel elke grap volledig dood weet te slaan. Robert Homer scoort als de tot zombie gemaakte politieagent.

Mijn inziens de beste sequel aller tijden en niet alleen omdat het een vervolg betreft op één van de meest geroemde en invloedrijke films aller tijden (Psycho staat op nummer 14 in de Top 100 van The American Film Institute). Hitchcock zou zelf waarschijnlijk genoten van deze meer expliciete, maar vaak net zo suspensevolle horrorthriller. Het ijzersterke scenario zou tot niets hebben geleid zonder aanwezigheid van Anthony Perkins, die zonder enige problemen opnieuw in de huid kruipt van serie-moordenaar Norman Bates, die 22 jaar na zijn veroordeling genezen wordt verklaard en de kans krijgt iets van zijn oude leven op te pakken, ondanks fel protest van Lila Loomi [Vera Miles], de zus van Marion Crane en weduwe van Sam Loomis uit het origineel.

Bates keert terug naar Bates Motel en krijgt een baantje in de keuken van een wegrestaurant waar hij bevriend raakt met Mary Samuels [Meg Tilly], aan wie hij tijdelijk onderdak verleent omdat haar relatie is stukgelopen. Briefjes en telefoontjes van 'moeder', alsmede haar verschijning voor het raam in Normans huis, duiden op een complot bedoeld om Norman opnieuw tot waanzin te drijven.

De suspense komt aanvankelijk voort uit de vraag wat het effect is op de (begrijpelijkerwijs) nerveuze, onzekere Norman. Het prachtige spel van Perkins - iets wat hij niet kon vasthouden in deel 3 - houdt je op het puntje van je stoel. Halverwege maakt scenarist Tom Holland ons duidelijk hoe de vork in de steel zit en ontstaat er extra suspense, wat leidt tot een ware nagelbijter van een finale, gevolgd door de veelbesproken epiloog. Tilly is eveneens uitstekend en Dennis Franz maakt indruk in zijn belangrijke bijrol als de man van Bates Motel een 'succes' heeft weten te maken. Regisseur Richard Franklin vult de film bovendien met vermakelijke visuele verwijzingen naar het origineel, die echter nooit afleiden van het uitstekende plot. Deze fan van Hitchcock en Psycho had zich geen beter vervolg kunnen wensen.

Met behulp van animaties en gelikte montages maakt Michael McNamara hoe het beeld is ontstaan dat mopshondjes schattige hondjes en perfecte modeaccessoires zijn. Het versterkt het contrast met de werkelijk die geschetst wordt door met name Blanche Axton. Zij is pleegcoördinator van Pugalug Pug Rescue en vangt mopshondjes op die zijn afgedankt, meestal omdat de eigenaar de zorg voor de arme beestjes niet langer op zich kunnen of willen nemen. Dan zijn er ook nog de professionele fokkers die constant praten over ‘the perfect pug’ zonder ooit duidelijk te maken waar hun definitie van perfectie op is gebaseerd. De gevolgen van amateurfokkerij en van het verwrongen imago van mopshondjes, mede veroorzaakt door vloggers als Christie Young, zijn schrijnend. Onderhoudend en leerzaam.

Allard Detiger legde de uiterst complexe relatie met zijn inmiddels bejaarde moeder vast in deze merkwaardige documentaire die zich voltrekt gedurende een periode van 10 jaar. Omdat zijn oudere broer op zijn 20e in de VS woont krijgt Allard heel wat op zijn bordje wanneer de politie contact met hem opneemt omdat buren grote zorgen hebben uitgesproken over het gedrag van zijn moeder en de leefbaarheid in haar woning. Allard suggereert op enig moment dat zijn moeder een narcist is met borderline. Ze werkt iedereen in het harnas met het geklaag over haar gezondheid, en het gebrek aan (tijdige) zorg. Tja, een lastig mens is het zeker, maar getuige de bizarre intermezzo’s in een zwembad is Allard vooral bezig zichzelf af te schilderen als slachtoffer. Die boodschap was zeker overtuigender geweest als hij deze documentaire in handen van een buitenstaander had gegeven. Deze documentaire lijkt eerder een signaal dat hij net zo narcistisch is als zijn moeder.

Met de belofte van een zomerhuisje met een zwembad neemt Agus [Joenoes Polnaija] zijn 14-jarige dochter Robin [Joy Esschendal] mee naar de buurt waar hij opgroeide. Daar hoopt hij de band aan te halen met zijn ouders en met zijn voormalige boezemvriend [Gerson Oratmangoen]. Schwab groeide zelf op in een Moluks gezin en schets een authentiek beeld van de bijbehorende normen en waarden. Nel Lekatompessy heeft een mooie rol als Robins oma, die haar kleindochter een stapje op weg helpt bij de zoektocht naar haar identiteit. Telefilm kent weinig verrassingen en de vliegerscènes werken niet, maar het acteerwerk is redelijk en het is een verademing dat ‘gewone’ Molukkers centraal staan in een Nederlandse film.

Jim [Jordan Oosterhof] wordt door zijn vader Stan [Tim Roth] klaargestoomd om diens droom te vervullen en het te maken als professioneel bokser. Stan verliest zich echter in de drank en Jim maakt kennis met Whetu [Conan Hayes], een homoseksuele sekswerker voor wie hij al snel meer dan vriendschappelijke gevoelens koestert. Redelijk, maar weinig memorabel romantisch melodrama omdat het voornamelijk platgetreden paden volgt.

Tachtiger Michael Hellgardt is een 83-jarige kunstenaar die ondanks zijn fysieke beperkingen nog altijd in een trappenhuis Amsterdam een Amsterdamse gracht woont. Aan het begin van deze naar ijdelheid riekende documentaire (het was Hellgardts eigen idee) verkondigt hij dat hij het leven beu is en wil hij zijn dood plannen. Zijn arts weet hem met de nodige omzichtigheid over te halen om zijn besluit nog even uit te stellen: hij is namelijk al meerdere keren van gedachten veranderd. We zien hem worstelen met alle fysieke ongemakken van een bijna uitgeleefd (en broodmager) lichaam. Klaagt hij de ene keer over de uitzichtloosheid van zijn bestaan, dan klaagt hij vervolgens over het feit dat hij nog één keer naar het Concertgebouw en dus nog niet klaar is om te sterven. Steeds hetzelfde liedje dus. Uit fotoalbums blijkt dat hij vroeger een levensgenieter was. Maar ja, dat maakt hem óók niet bijzonder. Of interessant.

Vanwege zijn betrokkenheid en enthousiasme geniet voetbaltrainer Ries [Gijs Naber] het volste vertrouwen van zijn club en de ouders van de jongens die hij traint. Voor Daan [Bart De Wilde] is hij een soort tweede vader met wie hij kan praten en leuke dingen (een broodje kroket eten, een wedstrijd van Vitesse kijken) kan doen. Wanneer Daan regelmatig bij Ries thuis aanklopt, beseft Daan niet dat Ries stapje voor stapje zijn grenzen overschrijdt. Junger rekent af met het stereotype van de pedofiel door Ries neer te zetten als een vriendelijke, innemende en geduldige man en schetst zo een realistisch beeld neer van het groomingproces. Naber schittert in een gewaagde rol, Hadewych Minis en Marcel Hensema leveren eveneens goed werk af als Daans ouders, maar De Wilde is minder overtuigend. Gebaseerd op het autobiografische boek Je Ogen Verraden Je van Stefan van der Loeven.

Hoewel de pers meende een link te moeten leggen tussen deze verschrikkelijke Kerstkomedie en Kerstklassieker Home Alone, valt hier geen greintje magie te bespeuren. Lundgrens komische rol is goed genoeg is voor wat gegniffel, maar het feit dat zijn karakter Victor van Manure heet maakt duidelijk welk niveau je hier kunt verwachten. De detectives heten Duewrong en Tom Foolery, Nicholas Turturro doet een beschamende imitatie van Joe Pesci en Rob Schneider en Danny Trejo vinden het blijkbaar prima om beledigende stereotypes (voor zowel mensen als honden) neer te zetten. De honden zitten maar wat voor zich uit te staren terwijl Jerry O’Connell, Jennifer Love Hewitt en Malcolm McDowell hun dialogen uitspreken. Een luie film met dat typische valse Amerikaanse sentiment waaraan de meeste Kerstfilms ten onder gaan.

De ‘New Founding Fathers’ van de VS zijn erin geslaagd om zowel de misdaadcijfers op het laagste niveau ooit te krijgen door het instellen van ‘The Purge’: een jaarlijkse periode van 24 uur waarin iedereen zich ongestraft kan overgeven aan misdaad en geweld. Zoals zovelen heeft de welgestelde familie Sandin het huis omgebouwd tot een onneembare, zwaarbeveiligde vesting en een symbool opgehangen dat toont dat ze achter ‘The Purge’ staan. Kort nadat tienerdochter Zoey [Adelaide Kane] die nacht een om hulp smekende vreemdeling [Tony Oller] zonder toestemming van haar ouders binnen heeft gelaten, eist een groep yuppen dat de man wordt uitgeleverd, of anders … Niet onaardige variant op de stalkerthriller biedt volop mogelijkheden voor maatschappelijke satire, maar DeMonaco laat die kansen schieten. Tot op het einde, waarin hij opeens prekerig wordt. Bij vlagen toch zeer spannend en Wakefield is erg goed als de sinistere leider van de ‘purgers’. Kreeg 4 inferieure vervolgen, te beginnen met The Purge: Anarchy.

In de nacht van 21 op 22 maart 2023 is het weer tijd voor ‘The Purge’, de jaarlijks terugkerende 24 uur waarin iedereen ongestraft mag moorden, plunderen en al het andere wat de wet verbiedt. Een aantal mensen lukt het om uiteenlopende redenen niet om voor middernacht een veilig onderkomen te vinden, maar een nobele agent [Frank Grillo] werpt zich op als beschermheer. Alleen in naam een vervolg op The Purge, zonder de claustrofobische sfeer die zo bepalend was. De doden vallen uit het niets, waardoor er hier en daar een verrassing, maar nauwelijks spanning is. Wat ook ontbreekt, is een memorabele schurk zoals Rhys Wakefield die speelde in The Purge. LaKeith Stanfield heeft een klein rolletje als een gemaskerde motorrijder.

The Purge haalde veel van de spanning uit de claustrofobische setting, The Purge: Anarchy was meer uit op het erin rammen van zijn onsubtiele, bleek-satirische boodschap. Die boodschap zet zich hier voort: het idee dat er in ieder mens een moordenaar schuilt als we de door onszelf opgelegde moraliteit maar terzijde durven te schuiven. In dit derde deel komen mensen uit heel de wereld als 'moord-toeristen' naar de VS en verder is het meer van hetzelfde.

Mijn probleem met het hele concept is dat het uitgangspunt niet overtuigend is uitgewerkt: de enige mensen die meedoen aan The Purge zijn criminelen, psychopaten en vandalen. De film zou veel interessanter zijn als het juist brave burgers waren geweest die deze nacht gebruikten om die vervelende buurman, die irritante bureaucraat of dat groepje hangjongeren zou afschieten. Nu mist de satire zijn doel en is het niet veel meer dan een serie gewelddadige scènes, afgewisseld met slow-motion beelden van uitzinnig geklede psychopaten, voorzien van een steeds irritanter worden rock-soundtrack.

Zeven jaar nadat Puss In Boots [Antonia Banderas] in Shrek 2 voor het eerst in deze gedaante verscheen, besloot Dreamworks hem een eigen film te geven. Puss In Boots is een losse persiflage van Zorro en regisseur Chris Miller slaagt erin een animatiestijl te creëren die doet denken aan de (spaghetti)westerns van de jaren '60 en '70. Het scenario bevat voldoende in-jokes voor de liefhebbers van het genre en zetten de conventies behoorlijk op zijn kop. Zo krijgt een duel tussen Puss In Boots en een mysterieuze, gemaskerde bandiet die hem tot last is een onverwachte, hilarische wending en is er in Kitty Softpaws (Salma Hayek) een vrouwelijke heldin in een door mannelijke karakters gedomineerd genre.

Het scenario bevat ook tal van terloopse grapjes, waardoor de film in de eerste helft keer op keer weet te verrassen. De scène waarin Puss In Boots een saloon binnenloopt voor 'leche' en 'a score' is een hoogtepunt en er is een hilarische bijrol voor de 'ooooh-cat', mijn favoriete grap in de hele film. De tweede helft, waarin Puss en Kitty samen met Puss' jeugdvriend Humpty Dumpty [Zack Galifianakis] is weliswaar een inventief smorgasbord van elementen uit bekende sprookjes en vertellingen, maar is niet zo leuk als het eerste deel van de film.

Na een confrontatie met de angstaanjagende Wolf [Wagner Moura] komt Puss in Boots [Antonio Banderas] tot het inzicht dat hij acht van zijn negen levens heeft verspeelt en daardoor kan hij niet langer meer de dood in zijn gezicht uitlachen. Hij trekt zich met enige tegenzin terug in het huis van een kattenvrouw [Da’Vine Joy Randolph], tot hij ontdekt dat Jack Horner [John Mulaney] over een schatkaart beschikt die de weg wijst naar een steen waarmee je één wens kan laten uitkomen. Dé manier om zijn 9 levens terug te krijgen, en dus gaat Puss in Boots op zoek naar de schat, geholpen door Perrito [Harvey Guillén]. Maar ook Goldlocks [Florence Pugh] is met Mama [Olivia Colman], Papa [Ray Winstone] en Baby Bear [Samson Kayo] uit op die wens, evenals een oude bekende. Rekent in de enerverende opening meteen af met het ééndimensionale personage uit de twee voorgaande films en dat biedt de ruimte voor nieuwe ideeën en enkele ‘greatest hits’ (waaronder de ‘Oooh Cat’). Dat alles speelt zich af tegen een decor dat uitblinkt in visuele schoonheid. Kevin McCann doet een verdienstelijke James Stewart-imitatie als de zogeheten ‘Ethical Bug’, die (net als een ander personage) zo uit een ander sprookje lijkt te zijn gekomen. Een onverwachte uitschieter in de franchise dat zowaar doet hopen op meer! Misschien een spin-off met de hilarische Familie Beer?

De in ballingschap levende Iraanse filmmaker Sepideh Farsi wilde een documentaire over het leven in de Gazastrook, maar kreeg geen toestemming om daar te filmen. Via via komt ze in contact met Fatima Hassouna, een Palestijnse journalist die foto’s van het leven in grotendeels verwoeste omgeving met Farsi deelt. De titel verwijst naar Fatima’s omschrijving van hoe het is om buiten te lopen in de wetenschap dat er elk moment een bom kan vallen. Farsi filmde de videogesprekken met een tweede telefoon. De slechte Internetverbinding, wegvallend geluid en het gebrekkige Engels van beide vrouwen zijn stoorzenders. Dat is echter de enige manier waarop Farsi enigszins kan overbrengen hoe het is om te leven in oorlogsgebied dat door Israël grotendeels is afgesloten voor de buitenwereld.

Opzienbarende documentaire waarin het verhaal van Rusland onder Putin wordt verteld aan de hand van twee spelers die aanvankelijk aan beide kanten van het politieke spectrum staan. Oleg Kashin is een journalist die zijn kritiek op het Putin-regime niet onder stoelen of banken steekt en daar veel weerstand mee opwekt. Masha Drokova werd wereldberoemd als het tienermeisje dat in een opwelling haar grote held en rolmodel Vladimir Putin besloot te omhelzen. Masha sloot zich aan bij Nashi (what's in a name?!), een jongerenbeweging die Russische jongeren 'heropvoedt' en ze maakt tot burgers die niet alleen trouw zijn aan het (huidige) gezag, maar ook bereid én in staat zijn om de 'landverraders' die het wagen het huidige regime te bekritiseren monddood te maken. Een samenloop van omstandigheden dwingt Masha om haar denkbeelden onder de loep te nemen.

Deze documentaire schetst een portret van Rusland dat onherroepelijk doet denken aan het Nazi-regime en niet alleen in de vorm van een Putin-jugend dat zichzelf anti-fascistisch durft te noemen. Anton Smirnov, één van de nieuwe kopstukken van Nashi, spreekt openlijk over de twijfelachtige tactieken die ze gebruiken om tegendemonstraties te saboteren. Zoals we kunnen zien in beelden van bewakingscamera's, is Oleg Kashin veelvuldig slachtoffer van pogingen tot vernedering en erger. Het probleem is dat iedereen weet dat Nashi achter de acties zit, maar dat het niet formeel valt te bewijzen. Een kijkje in de wereld van Russische politiek en journalistiek dat bewijst dat Rusland zijn communistische verleden van intimidatie en repressie nog lang niet achter zich heeft gelaten.

Tiener Leah [Nicole Muñoz] worstelt met de gebruikelijke tienerproblemen, maar ook met de dood van haar vader en haar emotioneel labiele moeder [Laurie Holden]. In navolging van haar vader heeft Leah zich volledig verdiept in zwarte magie en na een pijnlijke ruzie met haar moeder voert ze een ritueel uit waarmee ze de Pyewacket oproept. Slecht plan! Het type horrorfilm dat vooral bezig is de tijd te doden met stemmige muziekjes en teasers tot aan het laatste kwartier. Kortom: meer dan een uur lang gebeurt er niets interessants. De finale biedt in ieder geval een schokkende wending, maar als het mogelijk is hebt zou ik het eerste uur op dubbele snelheid afspelen. Je kunt dit natuurlijk ook helemaal laten schieten.