Meningen

Jacinda Ahern was 37 en zwanger toen ze onverwacht partijleider werd en enkele weken later (ook tegen de verwachtingen) werd verkozen tot de 40e Minister-president van Nieuw-Zeeland. Als onderdeel van een internationaal project hield ze een politiek (film) dagboek bij en die vormt de basis voor deze periode die uiteraard veel aandacht besteedt aan de twee sleutelmomenten: de terreuraanslag op een moskee in Christchurch in 2019 en de Covid-crisis. Een boeiend document van één van de meest opmerkelijke politieke leiders van haar generatie die in een mum van tijd ging van vereerde volksheld tot volksvijand nummer één.

Een brandweermens [Margherita Buy], een ex-turner [Sara Serraioco], een ‘bullshit goeroe’ [Valerio Mastandrea] en een YouTuber [Gabriele Cristini] staan op het punt een einde te maken aan hun leven wanneer de engelachtige Uomo [Toni Servillo] ingrijpt. Gedurende een week laat hij zien wat hun wanhoopsdaad betekent voor hun directe omgeving en hoe hun toekomst er uit had kunnen zien. Genovese verfilmt zijn eigen roman, dat over geen enkele originaliteit beschikt. Volstrekt voorspelbaar en volledig verstoken van de magie van ‘A Christmas Carol’, ‘Tom Sawyer’ en It’s A Wonderful Life. Als die titels je weinig zeggen, beleef je hier mogelijk meer plezier aan en heb je bij deze een paar lees- en kijktips.

Sarah [Nina Toussaint-White] laat haar echtgenoot Rob [Kevin McKidd] achter en neemt haar kinderen Phoebe [Ava Joyce McCarthy], Perry [Tylan Bailey] en Becks [Ida Brooke] mee naar een afgelegen Schots dorpje. De fantasierijke Phoebe kan alleen maar gissen naar de redenen waarom haar vader er niet bij is. Bovendien ziet ze dat haar moeder wel erg close is met de plaatselijke stationsbeheerder [Ian Pirie]. Geïnspireerd door het klassieke kinderboek ‘The Railway Children’ van Edith Nesbit is dit een prima familiefilm gemaakt voor CBBC.

Reconstructie van de gebeurtenissen die vooraf gingen aan het besluit van koningin Elizabeth II om haar jongste zoon Andrew feitelijk te verbannen. Wie het Britse koningshuis al een tijdje volgt zal niet erg opkijken van deze documentaire, die in feite niets meer doet dan netjes alle feiten op een rij te zetten zonder nieuwe onthullingen of inzichten. De deelname van Annette Witheridge, die verantwoordelijk was voor de roemruchte foto van Andrew met pedofiel Jeffrey Epstein in Central Park, en mensen die in een officiële capaciteit met Andrew te maken hadden, geeft dit de nodige geloofwaardigheid.

Shakespeares toneelstuk over de lotgevallen van de Deense prins Hamlet mag dan niet helemaal historisch correct zijn, maar die is zo bekend (en zo populair) dat je nogal wat risico neemt als je met een andere versie van het verhaal komt. Met Gabriel Byrne, Helen Mirren, Tom Wilkinson en Brian Cox heeft Gabriel Axel in ieder geval een ijzersterke ondersteunende cast. De amper 20-jarige Christian Bale houdt zich bovendien goed staande als Hamlet, die doet alsof hij gek is om te voorkomen dat zijn oom [Byrne] hem (net als Hamlets broer) laat vermoorden omdat hij getuige was van de moord op zijn vader [Wilkinson]. Verder is het interessant om Kate Beckinsale, Andy Serkis en Ewen Bremner te zien voor zij hun definitieve doorbraak maakten. Deze verfilming heeft zo zijn momenten, maar de dialogen kunnen uiteraard niet tippen aan die van Shakespeare. Het camerawerk is vaak erg slordig en de regie van de veldslag in de finale is om te huilen zo slecht. Maar dit is zeker niet zo slecht als zijn reputatie doet vermoeden.

De titel verwijst naar Dastan [Jake Gyllenhaal], die is geadopteerd door de Perzische koning [Ronald Pickup]. Wanneer de koning onder verdachte omstandigheden sterft, krijgt Dastan de schuld in de schoenen geschoven. Hij kan zijn onschuld alleen bewijzen door te ontdekken wie de koning in werkelijkheid heeft verraden. Een hoop hocus pocus in deze schreeuwerige avonturenfilm met gedateerde special effects en afgezaagd verhaal, met onder anderen een romantisch subplot met een eigenwijze prinses [Gemma Arterton]. Zoals zoveel verfilmingen van computerspellen belooft dit veel, maar levert het weinig. Het oorspronkelijk geplande vervolg is er dan ook gelukkig uitgebleven.

Sidney Lumet en Jay Presson Allen kregen een Oscar-nominatie voor het scenario van dit lange, complexe, maar altijd boeiende verhaal dat gebaseerd is op de ervaringen van New York detective Robert Leuci, die zich vrijwillig meldde bij een commissie die onderzoek deed naar corruptie binnen het politiekorps. Een onderzoek dat het directe resultaat van de onthullingen van collega Frank Serpico eind jaren '60, vereeuwigd in Al Pacino's definitieve doorbraakfilm Serpico die geregisseerd werd door... Sidney Lumet! Lumet keert dus terug naar dit thema met Treat Williams in de rol van klokkenluider Sonny Leuci. Zijn besluit om te praten en mee te werken met de commissie betekent dat hij door zijn collega's verguist zal worden, maar dat is een prijs die hij bereid is te betalen. Waar Sonny niet op had gerekend is dat een aantal onderzoekers hem niet vertrouwd omdat hij zelf een paar keer schuldig is geweest aan corruptie. En zo belandt Sonny tussen de wal en het schip en wordt het steeds moeilijker om (letterlijk en figuurlijk) overeind te blijven, ondanks de steun van zijn vrouw [Lindsay Crouse].

Je moet je hoofd er van begin tot einde bij houden om het plot goed te kunnen volgen, ook al omdat vanwege de vele verschillende personages en omdat de scheidslijn tussen de 'goeden' en de 'slechten' (bewust) niet altijd scherp zichtbaar is. Treat Williams geeft de film regelmatig een flink adrenalineshot en zorgt ervoor dat dit relevante, schrijnende relaas zeer de moeite waard is.

Omar [Bruce Willis] verloor zijn vrouw en kind als gevolg van een autobom. Twintig jaar later verdwijnt studente Beth [Gia Mantegna] en reist haar vader Paul [Jason Patric] met Beths vriendin Angela [Jessica Lowndes] naar New Orleans om Beth op te sporen. Wat Paul en Omar met elkaar te maken hebben wordt geleidelijk duidelijk in deze niet onaardige, maar ook niet al te hoogstaande misdaadthriller die ideaal is voor een zorgeloos avondje op de bank met een (bij voorkeur legaal) verdovend middel bij de hand. John Cusack en Curtis “50 Cent” Jackson verschijnen in een paar scènes voorafgaand aan de slotconfrontatie.

Samen met een aantal collega’s/vriendinnen probeert de uit Nigeria afkomstige Princess [Kevin Glory] in de bossen nabij Rome financieel te overleven door zich te prostitueren langs een drukke autoweg. Contact met een man betekent voor haar seks en een kans om geld te verdienen, maar om een of andere reden besluit een zachtaardige natuurliefhebber [Lino Musella] zich om Princess te bekommeren. Veelal in gebroken Engels gesproken semi-romantisch drama doet denken aan een improvisatiestuk van een amateurgezelschap met rommelige dialogen, veel herhalingen en knullig gespeelde emoties. Dat kun je bestempelen als rauw en realistisch, maar ook als saai en zinloos. Mijn keuze moge duidelijk zijn.

Compilatie van televisiebeelden van en over Diana Spencer vanaf 1981, toen ze (letterlijk) in beeld kwam als de mogelijke verloofde van Prince Charles tot aan de rouwplechtigheden na haar tragische dood in 1997. Aangezien Lady Di gedurende die periode de meest gefotografeerde vrouw ter wereld was, verdient Perkins lof voor de manier waarop hij een balans heeft gevonden tussen vaak vertoond materiaal, vergeten archiefbeelden en amateurmateriaal. De opening maakt meteen duidelijk dat dit niet een conventioneel portret is en Perkins laat het commentaar over Diana over aan de mensen die te zien of te horen zijn en geeft daarmee vooral gehoor aan de wisselende denkbeelden die het pers, het volk, politici en andere publieke figuren hadden over Diana. De belangrijkste conclusie: iedereen had een mening, meningen waren vrijwel altijd verdeeld en Diana had een haat/liefde-verhouding met de media. Een uitstekend beginpunt voor degenen die Lady Di vooral van naam kennen, een fraaie aanvulling/herinnering voor degenen die de periode hebben meegemaakt.

Mannen die naakt door het zand rollen, naakte mannen onder de douche, een hoofdrolspeler die hysterisch droogneukt in het gras en flink wat seksscènes. Als je nu een gat in de lucht springt, dan is dit voor jou. Exploitatieve gay-cinema dat zich tevergeefs probeert te vermommen als politieke allegorie. Een gebrek aan diepgang en karakterontwikkeling maakt dit om verscheidene redenen pijnlijk voor het zitvlak.

Coppola bewerkte zelf het autobiografische ‘Elvis And Me’ van Priscilla Presley en Sandra Harmon, maar dat resulteert bepaald niet in revolutionaire inzichten. Het toont het verloop van de relatie tussen Priscilla Beaulieu [Acilee Spaeny] en rockster Elvis Presley [Jacob Elordi] vanaf hun eerste ontmoeting in Duitsland in 1959 tot het moment in 1970 waarop Priscilla haar echtgenoot verlaat. Elvis is vanzelfsprekend vaak van huis om films te maken, de pers verspreidt geruchten over affaires met Nancy Sinatra en Ann-Margret en Priscilla moet altijd maar huis blijven “to keep the home fires burning”. Een nogal saai leven en de film is er ook naar. Natuurlijk zijn er conflicten, maar erg spannend of interessant wil het maar niet worden.

Nadat John Wilkes Booth [Francis McDonald] president Lincoln [Frank McGlynn Sr.] heeft vermoord tijdens een toneelvoorstelling, breekt hij zijn been wanneer hij van het balkon op het podium springt. Booth weet te ontsnappen en met hulp van David Herold [Paul Fix] laat hij zich behandelen door dokter Samuel Mudd [Warner Baxter] die de laars kapot snijdt en het been voldoende weet te behandelen zodat zijn patiënt direct weer kan vertrekken. Wanneer twee soldaten zich de volgende dag melden bij Dr Mudd vinden ze de laars met daarin de naam Booth en arresteren ze de dokter wegens betrokkenheid bij de samenzwering om de president te vermoorden.

Tot zover is het verhaal historisch correct. Dr Mudd werd veroordeeld maar ontsnapte op het nippertje aan executie. In plaats daarvan moest hij zijn levenslange gevangenisstraf uitzitten op Shark Island. De veroordeling van Mudd is nog altijd controversieel, maar verschillende pogingen om zijn naam te zuiveren zijn op niets uitgelopen. Het scenario van Nunnally Johnson schildert Mudd af als een onschuldig slachtoffer, iemand die het slachtoffer werd van zijn doktersplicht. Daarmee negeert deze film cruciaal bewijsmateriaal. Johnson suggereert zelfs dat de jury onder druk werd gezet om alle aangeklaagden te veroordelen om rellen te voorkomen.

Dat maakt het verhaal van de barmhartige dokter weliswaar interessant, maar het verdraaien van de werkelijkheid is moeilijk te slikken. Uiteraard geldt dat ook voor de racistische stereotypering van de zwarte karakters. Dat doet niets af aan het uitstekende acteerwerk van Warner Baxter, die in John Carradine een ijzersterke schurk tegenover zich weet te vinden. An sich is dit een luchtig, vlott en goed gemaakt actiedrama, dus wie zich niet teveel bezig houdt met historische correctheid zal hier absoluut van kunnen genieten.

Alec Guinness herhaalt hier zijn rol als kardinaal in het gelijknamige toneelstuk van Bridget Boland die zich baseerde op het relaas van de Hongaarse geestelijke József Mindszenty, die zich nadrukkelijk uitsprak tegen fascisme en communisme en daarvoor meerdere keren voor werd opgepakt. Boland bewerkte haar eigen toneelstuk maar noch zijn noch regisseur Peter Glenville vond een manier om het stuk open te breken. Gezien de toneelmatige setting - de film bevat vrijwel uitsluitend uit ondervragingen in de gevangenis - is dat niet gemakkelijk, maar hier lijkt niemand het te willen proberen. Daardoor is dit een visueel oninteressante registratie geworden van het sterke acteerwerk van Guinness en tegenspeler Jack Hawkins. Fans van die acteurs zullen deze film waarschijnlijk iets meer kunnen waarderen.

Wanneer Anna [Erin Gerasimovich] en haar vriendinnetje Joy [Kyla-Drew] op klaarlichte dag verdwijnen is Anna’s vader Keller [Hugh Jackman] er heilig van overtuigd dat ze zijn ontvoerd door de eigenaar van een camper die zich op het moment van de verdwijning vlakbij hun huis bevond. Detective Loki [Jake Gyllenhaal] weet eigenaar Alex Jones [Paul Dano], een man met een verstandelijke beperking, snel op te sporen maar vindt geen enkel spoor van de meisjes. Met een echtgenote [Maria Bello] die radeloos is van verdriet en een zoon [Dylan Minnette] die kampt met een enorm schuldgevoel, besluit Keller het recht in eigen handen te nemen. Scenarist Aaron Guzikowski laat je als kijker in het ongewisse over de vraag of Alex schuldig is of niet (Loki heeft ondertussen een andere verdachte [David Dastmalchian] in het vizier) en contrasteert Kellers onverbiddelijkheid met de houding van Franklin [Terrence Howard] en Nancy [Viola Davis], de ouders van het andere vermiste meisje. Jackman excelleert in een emotioneel complexe rol maar ook Gyllenhaal en Dano laten een onuitwisbare indruk achter. Villeneuve maakt effectief gebruik van de mistroostige setting (waar de zon nimmer schijnt en het veelvuldig regent), daarbij in grote mate geholpen door het camerawerk van Roger Deakins, die voor zijn sfeervolle fotografie zijn 11e Oscarnominatie kreeg.

Nicholas Cage belandt letterlijk en figuurlijk in Niemandsland met deze pretentieuze, volstrekt oninteressante SF-thriller waarin hij boete moet doen voor een mislukte bankoverval met dodelijke slachtoffers. Hij krijgt opdracht van de gouverneur [Bill Moseley] om Bernice [Sofia Boutella] op te sporen en te bevrijden uit Ghostland voor de explosieven in zijn pak zijn edelen delen opblazen. Wat volgt is een rariteitenkabinet en een serie wazige scènes die je volstrekt onverschillig laten. Sono denkt blijkbaar dat hij Fellini, Bergman en Lynch is. Ik denk het ook ja...

Alma [Isabelle Huppert] bezoekt wekelijks de gevangenis waar haar echtgenoot [Magne-Håvard Brekke] vastzit. Mina [Hafsia Herzi] krijgt geen toestemming om haar echtgenoot [Lionel Dray] te bezoeken. Mina heeft 5 uur gereisd, Alma woont in een riant huis in de buurt en zij biedt Alma een plaats aan om te overnachten. Ondanks de tegenstellingen qua cultuur, voorgeschiedenis en persoonlijke omstandigheden, ontstaat er een vriendschap tussen de twee vrouwen. Door een samenloop komt die vriendschap in het gedrang. Met haar subtiele, maar diep gelaagde vertolking toont Huppert opnieuw aan één van de grootste actrices van haar generatie te zijn. Herzi houdt zich prima staande in deze aanklacht tegen een maatschappij waarin je kansen (ook voor criminelen) afhangen van je rijkdom of aanzien. Maar het toont ook waarom het haast onmogelijk is om op eigen houtje een brug te slaan tussen de sociale klasses.

Rachel [Katryn Hahn] en Richard [Paul Giamatti] hebben hun voornemen om een gezin te stichten steeds op de lange baan geschoven. Nu ze allebei de 40 zijn gepasseerd blijkt het biologisch niet meer mogelijk. Daarom gaan ze op zoek naar iemand die een eicel wil afstaan, maar dat blijkt bepaald niet gemakkelijk. Realistisch drama over een relatie dat ten onder dreigt te gaan aan de obsessie met het krijgen van een kind en het naïeve idealisme van een jonge vrouw dat probeert te helpen. Jenkins richt zich niet zozeer op de procedure, maar op de psychologische effecten en de daaruit voortkomende frustraties en emotionele uitbarstingen waar de betrokkenen dagelijks mee te kampen hebben. Hahn, Giamatti en Carter (als de beoogde eiceldonor) leiden een uitstekende cast. Het laatste shot is subliem.

The Legion Of Decency gaf deze film het predikaat 'blasfemisch en heiligschennend', maar alleen de titel doet al vermoeden dat de makers daar niet al te zeer van wakker zullen hebben gelegen. Wie had kunnen denken dat Mickey Rooney - die in de oorlogsjaren '40 als Andy Hardy hét rolmodel was voor brave Amerikaanse jongeren - ooit samen met de ordinaire, maar altijd vermakelijke Mamie van Doren in een film zou verschijnen? Van Doren speelt Eve Simms, de echtgenote van Ad Simms [Martin Milner], die tijdens een busreis worden overvallen door een stortbui waardoor ze gedwongen zijn te overnachten in een kerk. Daar dromen ze dat ze Adam en Eva zijn en dat ze verschillende obstakels moeten overwinnen (waaronder de concurrentie van Lilith [Fay Spain], die andere vrouw in Het Hof Van Eden) alvorens ze het ware geluk kunnen vinden. Mickey Rooney speelt verschillende verschijningen van de duivel en in die hoedanigheid voorziet hij de gebeurtenissen regelmatig van commentaar, vaak in de vorm van melige woordspelingen ("No fastballs! I like the curves!"). Het is natuurlijk pure onzin, maar wie zelf in een melige bui is - of onder invloed - zal dit best kunnen waarderen.

Tijdens de opnames van The Ten Commandments had Charlton Heston een maand waarin hij niet op de set hoefde te zijn. In die maand speelde hij in dit vermakelijke niemendalletje dat bewijst dat Heston zijn imago best op de hak durfde te nemen. Hij speelt een eigenzinnige officier die hoge eisen stelt aan zichzelf en aan de mensen met wie hij werkt en niet schroomt om zijn onvrede over de gang van zaken in het openbaar uit te spreken. De legerleiding is zijn gedrag behoorlijk beu en dwingt hem de leiding te nemen over een militaire academie voor jongens die verbonden zijn aan een Katholiek klooster. Het spreekt voor zich dat Major Benson uit een ander vaatje moet tappen om het respect van zijn zeer jonge kadetten te winnen. Dat valt hem behoorlijk zwaar, maar hij krijgt (aanvankelijk ongevraagde) hulp van Dr Kay Lambert [Julie Adams] die ontdekt dat de strenge majoor een zachtere kant heeft.

Het is allemaal vrij formulematig, met een bonte, maar voorspelbare verzameling jeugdige karakters, maar Heston is een openbaring in één van zijn weinige komische rollen. Dat maakt dit vooral voor kenners en liefhebbers van zijn werk een bescheiden aanrader.

Meer een karakterstudie dan een biografie, aangezien deze film, gebaseerd op een Vanity Fair-artikel dat kort na Marie Colvins dood werd gepubliceerd, zich beperkt tot de periode van 2001 tot 2012. Marie Colvin [Rosamunde Pike] is een doorgewinterde oorlogscorrespondent die tijdens haar verblijf bij de Tamil Tijgers op Sri Lanka gewond raakt tijdens een vuurgevecht en daarbij haar linkeroog verliest. Desondanks behoudt ze haar drive om oorlogshaarden te betreden en zet ze gedurende verschillende conflicten haar leven (opnieuw) op het spel om de waarheid naar boven te krijgen. Daarbij doet ze haar best om de psychologische trauma's die ze in de loop der jaren heeft opgelopen te verbergen, maar dat gaat haar steeds moeilijker af.

Het is jammer dat het scenario van Arash Amel geen aandacht besteedt aan de periode van 1986 tot 2001, aangezien die wat meer inzicht hadden kunnen geven in haar drijfveren en de manier waarop haar werk Colvins privéleven en haar persoonlijkheid heeft beïnvloed. Ondanks prima ondersteunend werk van Tom Hollander als Sean Ryan, de hoofdredacteur van The Sunday Times, zijn de scènes in Engeland weinig interessant. Daar staat tegenover dat de scènes in de oorlogshaarden zeer overtuigend zijn gefilmd en geregisseerd, zodat je als kijker een (voor zover dat mogelijk is) realistisch, indringend beeld krijgt van de wanhoop en de angst die heerst onder de burgers die het grootste slachtoffer van de conflicten zijn. En de titelsong, geschreven en gezongen door Annie Lennox, is een juweeltje.

Student Finn [Max Schimmelpfennig] gebruikt experimentele medicatie vanwege een traumatische gebeurtenis uit zijn jeugd waarbij zijn zus [Caroline Hartig] om het leven kwam. Samen met een lesbische, activistische vriendin [Lea Van Acken] en het mooiste meisje van de school [Tijan Marei] ontdekt hij dat hun exclusieve school onderdeel uitmaakt van een duister complot. Een boeiend mysterie met een aantal geslaagde schokmomenten. Helaas zijn er in de eerste helft veel nepschrikeffecten en is de finale over-the-top.

De Salvadoraanse Alejandro Martinez [Julio Torres] gaat naar de VS in de hoop daar een baan als speelgoedontwerper bij Hasbro te bemachtigen. Zijn sollicitatie loopt op niets uit, deels vanwege zijn onzekere houding, deels omdat hij zonder sponsor geen werkvisum kan krijgen. Daarom is hij gedwongen allerlei klusjes te doen en zo komt hij in contact met Elizabeth [Tilda Swinton], de even excentrieke als narcistische echtgenote van Bobby Asenscio [RZA], een ambitieuze kunstenaar die zich lang geleden liet invriezen in de hoop dat zijn kunstwerken (schilderijen van eieren) later veel waard worden en dat hij daar de vruchten van kan plukken. Ondanks dat Alejandro en Elizabeth qua persoonlijkheid elkaars tegenpolen zijn, besluiten ze de handen ineen te slaan om het werk van Bobby tentoon te stellen. Regiedebuut van komiek en voormalig SNL-schrijver Torres getuigt van een rijke fantasie, maar het scenario hangt als los zand aan elkaar en er is nauwelijks sprake van persoonlijke ontwikkeling. Torres schiet tekort als regisseur door het overdadige gebruik van een voice-over (van Isabella Rossellini) en het overdreven spel van Swinton, die mij in ieder geval behoorlijk op de zenuwen werkte. Scoort hoog qua originaliteit en fantasie, maar laag qua amusement.

De Pools-Joodse communistische activist Pierre Goldman pleegde eind jaren 60 een aantal geruchtmakende overvallen, maar werd in 1974 veroordeeld tot een levenslange gevangenisstraf nadat hij was veroordeeld voor de moord op twee apothekers in 1969. In 1975 verscheen zijn autobiografie en op basis daarvan boog een rechtbank zich in 1976 opnieuw over ‘Le Procès Goldman’. Deze film reconstrueert dit tweede proces dat duidelijk een mediasensatie was. Kijkers die niet bekend zijn met de voorgeschiedenis van Pierre Goldman, hier gespeeld door Arieh Worthalter, zullen zich lange tijd afvragen waarom de emoties zo hoog oplopen bij het publiek, maar het sterke acteerwerk en de nauwkeurig georganiseerde chaos die zo nu en dan ontstaat zorgen ervoor dat de aandacht zelden verslapt.

Nadat drie volwassen mannen in een persconferentie vertelden als kind seksueel misbruikt te zijn door Katholieke priesters, nam filmmaker Robert Green contact met ze op. Samen met nog drie mannelijke overlevenden van seksueel misbruik besloten ze een poging te doen om hun trauma’s gezamenlijk te verwerken. De mannen besluiten over te gaan op een experiment waarbij één van hen de kans krijgt om een scenario te schrijven dat gebaseerd is op de eigen ervaringen en waarin de andere overlevenden de rollen spelen van de daders en de mensen die hielpen te voorkomen dat de waarheid aan het licht kwam. Kindacteur Terrick Trobough speelt in die korte films steeds de rol van het misbruikte kind. Deze documentaire volgt de overlevenden gedurende het langdurige proces van voorbereiding en uitvoering en toont hoe de mannen elkaar helpen om hun traumatische verleden onder ogen te komen en hoe ze zich met zichzelf weten te verzoenen. Een ongelofelijk moedig project waarin de mannen in alle opzichten hun ziel blootleggen is een monument voor de kracht van expressie door middel van kunst.

Even dwaze als voorspelbare horrorthriller waarin een seriemoordenaar [Paul Fauteux] op het moment dat hij wordt doodgeschoten door politie de ziel inneemt van een pasgeboren baby. Die groeit op als het wonderkind uit de titel, een element dat overigens helemaal niet ter zake doet, maar wanneer hij gewelddadige trekjes vertoont (hij bewerkt een klasgenootje met een steeksleutel) beginnen vader John [Peter Mooney] moeder Sarah [Taylor Schilling] te vermoeden dat er iets ernstigs aan de hand is. Zou het?! Hoogste tijd om de hul in te roepen van een 'specialist' [Colm Feore], maar langzaam maar zeker realiseert moederlief is dat er maar één manier is om de ziel van haar zoon [Jackson Robert Scott] te redden.
Hoewel regisseur Nicholas McCarthy goed gekeken heeft naar The Omen en Damien: Omen II en Schilling alles uit haar rol haalt wat er in zit, weten ze niet te verhullen dat het verhaal nogal rammelt en dat je als kijker grote vraagtekens zet bij de motivatie van de hoofdpersonen. Toegegeven, er zijn een paar schokkende momenten, maar de oplettende kijker ziet die ruim van tevoren aankomen. Ondraaglijk is beduidend anders...

Farhad Safinia neemt teveel hooi op zijn vork in dit oppervlakkige, te nadrukkelijke geregisseerde historische drama door te proberen zowel recht te doen aan James Murray [Mel Gibson], de autodidactische talendeskundige die zich stort op de schier onmogelijke taak om de eerste editie van The Oxford Dictionary te voltooien, en William Chestor Minor [Sean Penn], een voormalig officier in de Amerikaanse Burgeroorlog die in een krankzinnigengesticht terecht is gekomen nadat hij in een vlaag van verstandsverbijstering de onschuldige George Merrett [Shane Noone] dood schoot. Murray moet zich zien staande te houden onder de druk die 'echte' Oxford-academici hem steeds opleggen met behulp van een select groepje trouwe medewerkers en worstelt met zijn rol als echtgenoot en vader, Minor worstelt met zijn geestelijke gezondheid en schuldgevoel, maar vindt iets van zijn oude zelf terug wanneer hij zich volledig stort op het lezen van boeken na een algemene oproep van Murray. Er is ook nog een subplot omtrent Merrets weduwe [Natalie Dormer]. Het feit dat Safinia al deze elementen in iets meer dan twee uur wil proppen betekent dat bepaalde aspecten nadrukkelijk onderbelicht blijven - de dood van Murrays echtgenote is het meest schrijnende voorbeeld. Penn acteert er enorm op los en Gibson doet zijn best om hem te evenaren, ook al is zijn rol beduidend minder interessant. De sterkste momenten komen echt op het conto van Jennifer Ehle, als Murrays geduldige echtgenote en de altijd betrouwbare Eddie Marsan als Muncie, de gevangenisbewaarder die een sleutelrol speelt in Minors rehabilitatie. Zij zorgen voor enkele zeer ontroerende momenten in een regelmatig wat frustrerende reconstructie van een cruciaal stuk geschiedenis.

Piepjonge militair Giovanni [Alessandro Momo] wordt aangesteld als gezelschap en begeleider van Fausto Consolo, een voormalige kapitein die door een ongeluk met een bom blind is geworden. De venijnige Vittorio sleept zijn jonge metgezel door de stad op zoek naar hoeren en andere oppervlakkige pleziertjes, maar later blijkt dat zijn losbandige gedrag een diep emotionele oorzaak heeft. Gassman en Momo zijn uitstekend in deze vlot geregisseerde komedie die vanwege het (deels bewust aangedikte) seksisme mogelijk minder goed in de aarde valt bij een modern publiek. De gelijknamige film uit 1992 met Al Pacino en Chris O'Donnell is een losse remake.

Reconstructie van de carrière van wielrenner Lance Armstrong [Ben Foster], bij kort na het behalen van de wereldtitel teelbalkanker werd vastgesteld. Hij overwon de ziekte en met hulp van dr. Ferrari [Guillaume Canet] zet hij een dopingprogramma op, zodat het op papier onbeduidende team van US Postal heerst in de Tour de France, de wielerronde die Armstrong in totaal zeven keer zou winnen. Met het dopingschandaal rondom de Festina-ploeg van 1998 nog vers in het geheugen, is de Ierse sportjournalist David Walsh [Chris O’Dowd] de enige die hardop vraagtekens durft te zetten bij miraculeuze wederopstanding van Armstrong. Voor wie de wielersport volgt, bevat het scenario geen verrassingen en dat is jammer, want Foster is zeer overtuigend (ook qua uiterlijk) als Armstrong en houdt vast aan een nuance die gemakkelijk ondergesneeuwd had kunnen raken in de controverse. Na verloop van tijd zal dit mogelijk een interessante geschiedenisles zijn, maar ook dan zal het niet kunnen tippen aan de documentaire Lance.

Een scheikundeleraar [Ryan Gosling] is de enige overlevende van een missie die bedoeld is om de aarde te redden. Heeft iets te maken met astrofagen, maar er valt geen touw aan vast te knopen en Lord en Miller lukt het niet enige spanning of interesse op te wekken voor het lot van de hoofdpersoon. Een steenachtig ruimtewezen [James Ortiz] zorgt voor geforceerde humor en de flashbacks zijn overbodig. Na een hoop wetenschappelijk gebazel, een stortvloed aan special effects en 150 minuten (!) komt er eindelijk een einde aan de ellende.