Meningen

Compilatie van televisiebeelden van en over Diana Spencer vanaf 1981, toen ze (letterlijk) in beeld kwam als de mogelijke verloofde van Prince Charles tot aan de rouwplechtigheden na haar tragische dood in 1997. Aangezien Lady Di gedurende die periode de meest gefotografeerde vrouw ter wereld was, verdient Perkins lof voor de manier waarop hij een balans heeft gevonden tussen vaak vertoond materiaal, vergeten archiefbeelden en amateurmateriaal. De opening maakt meteen duidelijk dat dit niet een conventioneel portret is en Perkins laat het commentaar over Diana over aan de mensen die te zien of te horen zijn en geeft daarmee vooral gehoor aan de wisselende denkbeelden die het pers, het volk, politici en andere publieke figuren hadden over Diana. De belangrijkste conclusie: iedereen had een mening, meningen waren vrijwel altijd verdeeld en Diana had een haat/liefde-verhouding met de media. Een uitstekend beginpunt voor degenen die Lady Di vooral van naam kennen, een fraaie aanvulling/herinnering voor degenen die de periode hebben meegemaakt.

Mannen die naakt door het zand rollen, naakte mannen onder de douche, een hoofdrolspeler die hysterisch droogneukt in het gras en flink wat seksscènes. Als je nu een gat in de lucht springt, dan is dit voor jou. Exploitatieve gay-cinema dat zich tevergeefs probeert te vermommen als politieke allegorie. Een gebrek aan diepgang en karakterontwikkeling maakt dit om verscheidene redenen pijnlijk voor het zitvlak.

Coppola bewerkte zelf het autobiografische ‘Elvis And Me’ van Priscilla Presley en Sandra Harmon, maar dat resulteert bepaald niet in revolutionaire inzichten. Het toont het verloop van de relatie tussen Priscilla Beaulieu [Acilee Spaeny] en rockster Elvis Presley [Jacob Elordi] vanaf hun eerste ontmoeting in Duitsland in 1959 tot het moment in 1970 waarop Priscilla haar echtgenoot verlaat. Elvis is vanzelfsprekend vaak van huis om films te maken, de pers verspreidt geruchten over affaires met Nancy Sinatra en Ann-Margret en Priscilla moet altijd maar huis blijven “to keep the home fires burning”. Een nogal saai leven en de film is er ook naar. Natuurlijk zijn er conflicten, maar erg spannend of interessant wil het maar niet worden.

Nadat John Wilkes Booth [Francis McDonald] president Lincoln [Frank McGlynn Sr.] heeft vermoord tijdens een toneelvoorstelling, breekt hij zijn been wanneer hij van het balkon op het podium springt. Booth weet te ontsnappen en met hulp van David Herold [Paul Fix] laat hij zich behandelen door dokter Samuel Mudd [Warner Baxter] die de laars kapot snijdt en het been voldoende weet te behandelen zodat zijn patiënt direct weer kan vertrekken. Wanneer twee soldaten zich de volgende dag melden bij Dr Mudd vinden ze de laars met daarin de naam Booth en arresteren ze de dokter wegens betrokkenheid bij de samenzwering om de president te vermoorden.

Tot zover is het verhaal historisch correct. Dr Mudd werd veroordeeld maar ontsnapte op het nippertje aan executie. In plaats daarvan moest hij zijn levenslange gevangenisstraf uitzitten op Shark Island. De veroordeling van Mudd is nog altijd controversieel, maar verschillende pogingen om zijn naam te zuiveren zijn op niets uitgelopen. Het scenario van Nunnally Johnson schildert Mudd af als een onschuldig slachtoffer, iemand die het slachtoffer werd van zijn doktersplicht. Daarmee negeert deze film cruciaal bewijsmateriaal. Johnson suggereert zelfs dat de jury onder druk werd gezet om alle aangeklaagden te veroordelen om rellen te voorkomen.

Dat maakt het verhaal van de barmhartige dokter weliswaar interessant, maar het verdraaien van de werkelijkheid is moeilijk te slikken. Uiteraard geldt dat ook voor de racistische stereotypering van de zwarte karakters. Dat doet niets af aan het uitstekende acteerwerk van Warner Baxter, die in John Carradine een ijzersterke schurk tegenover zich weet te vinden. An sich is dit een luchtig, vlott en goed gemaakt actiedrama, dus wie zich niet teveel bezig houdt met historische correctheid zal hier absoluut van kunnen genieten.

Alec Guinness herhaalt hier zijn rol als kardinaal in het gelijknamige toneelstuk van Bridget Boland die zich baseerde op het relaas van de Hongaarse geestelijke József Mindszenty, die zich nadrukkelijk uitsprak tegen fascisme en communisme en daarvoor meerdere keren voor werd opgepakt. Boland bewerkte haar eigen toneelstuk maar noch zijn noch regisseur Peter Glenville vond een manier om het stuk open te breken. Gezien de toneelmatige setting - de film bevat vrijwel uitsluitend uit ondervragingen in de gevangenis - is dat niet gemakkelijk, maar hier lijkt niemand het te willen proberen. Daardoor is dit een visueel oninteressante registratie geworden van het sterke acteerwerk van Guinness en tegenspeler Jack Hawkins. Fans van die acteurs zullen deze film waarschijnlijk iets meer kunnen waarderen.

Wanneer Anna [Erin Gerasimovich] en haar vriendinnetje Joy [Kyla-Drew] op klaarlichte dag verdwijnen is Anna’s vader Keller [Hugh Jackman] er heilig van overtuigd dat ze zijn ontvoerd door de eigenaar van een camper die zich op het moment van de verdwijning vlakbij hun huis bevond. Detective Loki [Jake Gyllenhaal] weet eigenaar Alex Jones [Paul Dano], een man met een verstandelijke beperking, snel op te sporen maar vindt geen enkel spoor van de meisjes. Met een echtgenote [Maria Bello] die radeloos is van verdriet en een zoon [Dylan Minnette] die kampt met een enorm schuldgevoel, besluit Keller het recht in eigen handen te nemen. Scenarist Aaron Guzikowski laat je als kijker in het ongewisse over de vraag of Alex schuldig is of niet (Loki heeft ondertussen een andere verdachte [David Dastmalchian] in het vizier) en contrasteert Kellers onverbiddelijkheid met de houding van Franklin [Terrence Howard] en Nancy [Viola Davis], de ouders van het andere vermiste meisje. Jackman excelleert in een emotioneel complexe rol maar ook Gyllenhaal en Dano laten een onuitwisbare indruk achter. Villeneuve maakt effectief gebruik van de mistroostige setting (waar de zon nimmer schijnt en het veelvuldig regent), daarbij in grote mate geholpen door het camerawerk van Roger Deakins, die voor zijn sfeervolle fotografie zijn 11e Oscarnominatie kreeg.

Nicholas Cage belandt letterlijk en figuurlijk in Niemandsland met deze pretentieuze, volstrekt oninteressante SF-thriller waarin hij boete moet doen voor een mislukte bankoverval met dodelijke slachtoffers. Hij krijgt opdracht van de gouverneur [Bill Moseley] om Bernice [Sofia Boutella] op te sporen en te bevrijden uit Ghostland voor de explosieven in zijn pak zijn edelen delen opblazen. Wat volgt is een rariteitenkabinet en een serie wazige scènes die je volstrekt onverschillig laten. Sono denkt blijkbaar dat hij Fellini, Bergman en Lynch is. Ik denk het ook ja...

Alma [Isabelle Huppert] bezoekt wekelijks de gevangenis waar haar echtgenoot [Magne-Håvard Brekke] vastzit. Mina [Hafsia Herzi] krijgt geen toestemming om haar echtgenoot [Lionel Dray] te bezoeken. Mina heeft 5 uur gereisd, Alma woont in een riant huis in de buurt en zij biedt Alma een plaats aan om te overnachten. Ondanks de tegenstellingen qua cultuur, voorgeschiedenis en persoonlijke omstandigheden, ontstaat er een vriendschap tussen de twee vrouwen. Door een samenloop komt die vriendschap in het gedrang. Met haar subtiele, maar diep gelaagde vertolking toont Huppert opnieuw aan één van de grootste actrices van haar generatie te zijn. Herzi houdt zich prima staande in deze aanklacht tegen een maatschappij waarin je kansen (ook voor criminelen) afhangen van je rijkdom of aanzien. Maar het toont ook waarom het haast onmogelijk is om op eigen houtje een brug te slaan tussen de sociale klasses.

Rachel [Katryn Hahn] en Richard [Paul Giamatti] hebben hun voornemen om een gezin te stichten steeds op de lange baan geschoven. Nu ze allebei de 40 zijn gepasseerd blijkt het biologisch niet meer mogelijk. Daarom gaan ze op zoek naar iemand die een eicel wil afstaan, maar dat blijkt bepaald niet gemakkelijk. Realistisch drama over een relatie dat ten onder dreigt te gaan aan de obsessie met het krijgen van een kind en het naïeve idealisme van een jonge vrouw dat probeert te helpen. Jenkins richt zich niet zozeer op de procedure, maar op de psychologische effecten en de daaruit voortkomende frustraties en emotionele uitbarstingen waar de betrokkenen dagelijks mee te kampen hebben. Hahn, Giamatti en Carter (als de beoogde eiceldonor) leiden een uitstekende cast. Het laatste shot is subliem.

The Legion Of Decency gaf deze film het predikaat 'blasfemisch en heiligschennend', maar alleen de titel doet al vermoeden dat de makers daar niet al te zeer van wakker zullen hebben gelegen. Wie had kunnen denken dat Mickey Rooney - die in de oorlogsjaren '40 als Andy Hardy hét rolmodel was voor brave Amerikaanse jongeren - ooit samen met de ordinaire, maar altijd vermakelijke Mamie van Doren in een film zou verschijnen? Van Doren speelt Eve Simms, de echtgenote van Ad Simms [Martin Milner], die tijdens een busreis worden overvallen door een stortbui waardoor ze gedwongen zijn te overnachten in een kerk. Daar dromen ze dat ze Adam en Eva zijn en dat ze verschillende obstakels moeten overwinnen (waaronder de concurrentie van Lilith [Fay Spain], die andere vrouw in Het Hof Van Eden) alvorens ze het ware geluk kunnen vinden. Mickey Rooney speelt verschillende verschijningen van de duivel en in die hoedanigheid voorziet hij de gebeurtenissen regelmatig van commentaar, vaak in de vorm van melige woordspelingen ("No fastballs! I like the curves!"). Het is natuurlijk pure onzin, maar wie zelf in een melige bui is - of onder invloed - zal dit best kunnen waarderen.

Tijdens de opnames van The Ten Commandments had Charlton Heston een maand waarin hij niet op de set hoefde te zijn. In die maand speelde hij in dit vermakelijke niemendalletje dat bewijst dat Heston zijn imago best op de hak durfde te nemen. Hij speelt een eigenzinnige officier die hoge eisen stelt aan zichzelf en aan de mensen met wie hij werkt en niet schroomt om zijn onvrede over de gang van zaken in het openbaar uit te spreken. De legerleiding is zijn gedrag behoorlijk beu en dwingt hem de leiding te nemen over een militaire academie voor jongens die verbonden zijn aan een Katholiek klooster. Het spreekt voor zich dat Major Benson uit een ander vaatje moet tappen om het respect van zijn zeer jonge kadetten te winnen. Dat valt hem behoorlijk zwaar, maar hij krijgt (aanvankelijk ongevraagde) hulp van Dr Kay Lambert [Julie Adams] die ontdekt dat de strenge majoor een zachtere kant heeft.

Het is allemaal vrij formulematig, met een bonte, maar voorspelbare verzameling jeugdige karakters, maar Heston is een openbaring in één van zijn weinige komische rollen. Dat maakt dit vooral voor kenners en liefhebbers van zijn werk een bescheiden aanrader.

Meer een karakterstudie dan een biografie, aangezien deze film, gebaseerd op een Vanity Fair-artikel dat kort na Marie Colvins dood werd gepubliceerd, zich beperkt tot de periode van 2001 tot 2012. Marie Colvin [Rosamunde Pike] is een doorgewinterde oorlogscorrespondent die tijdens haar verblijf bij de Tamil Tijgers op Sri Lanka gewond raakt tijdens een vuurgevecht en daarbij haar linkeroog verliest. Desondanks behoudt ze haar drive om oorlogshaarden te betreden en zet ze gedurende verschillende conflicten haar leven (opnieuw) op het spel om de waarheid naar boven te krijgen. Daarbij doet ze haar best om de psychologische trauma's die ze in de loop der jaren heeft opgelopen te verbergen, maar dat gaat haar steeds moeilijker af.

Het is jammer dat het scenario van Arash Amel geen aandacht besteedt aan de periode van 1986 tot 2001, aangezien die wat meer inzicht hadden kunnen geven in haar drijfveren en de manier waarop haar werk Colvins privéleven en haar persoonlijkheid heeft beïnvloed. Ondanks prima ondersteunend werk van Tom Hollander als Sean Ryan, de hoofdredacteur van The Sunday Times, zijn de scènes in Engeland weinig interessant. Daar staat tegenover dat de scènes in de oorlogshaarden zeer overtuigend zijn gefilmd en geregisseerd, zodat je als kijker een (voor zover dat mogelijk is) realistisch, indringend beeld krijgt van de wanhoop en de angst die heerst onder de burgers die het grootste slachtoffer van de conflicten zijn. En de titelsong, geschreven en gezongen door Annie Lennox, is een juweeltje.

De Salvadoraanse Alejandro Martinez [Julio Torres] gaat naar de VS in de hoop daar een baan als speelgoedontwerper bij Hasbro te bemachtigen. Zijn sollicitatie loopt op niets uit, deels vanwege zijn onzekere houding, deels omdat hij zonder sponsor geen werkvisum kan krijgen. Daarom is hij gedwongen allerlei klusjes te doen en zo komt hij in contact met Elizabeth [Tilda Swinton], de even excentrieke als narcistische echtgenote van Bobby Asenscio [RZA], een ambitieuze kunstenaar die zich lang geleden liet invriezen in de hoop dat zijn kunstwerken (schilderijen van eieren) later veel waard worden en dat hij daar de vruchten van kan plukken. Ondanks dat Alejandro en Elizabeth qua persoonlijkheid elkaars tegenpolen zijn, besluiten ze de handen ineen te slaan om het werk van Bobby tentoon te stellen. Regiedebuut van komiek en voormalig SNL-schrijver Torres getuigt van een rijke fantasie, maar het scenario hangt als los zand aan elkaar en er is nauwelijks sprake van persoonlijke ontwikkeling. Torres schiet tekort als regisseur door het overdadige gebruik van een voice-over (van Isabella Rossellini) en het overdreven spel van Swinton, die mij in ieder geval behoorlijk op de zenuwen werkte. Scoort hoog qua originaliteit en fantasie, maar laag qua amusement.

De Pools-Joodse communistische activist Pierre Goldman pleegde eind jaren 60 een aantal geruchtmakende overvallen, maar werd in 1974 veroordeeld tot een levenslange gevangenisstraf nadat hij was veroordeeld voor de moord op twee apothekers in 1969. In 1975 verscheen zijn autobiografie en op basis daarvan boog een rechtbank zich in 1976 opnieuw over ‘Le Procès Goldman’. Deze film reconstrueert dit tweede proces dat duidelijk een mediasensatie was. Kijkers die niet bekend zijn met de voorgeschiedenis van Pierre Goldman, hier gespeeld door Arieh Worthalter, zullen zich lange tijd afvragen waarom de emoties zo hoog oplopen bij het publiek, maar het sterke acteerwerk en de nauwkeurig georganiseerde chaos die zo nu en dan ontstaat zorgen ervoor dat de aandacht zelden verslapt.

Nadat drie volwassen mannen in een persconferentie vertelden als kind seksueel misbruikt te zijn door Katholieke priesters, nam filmmaker Robert Green contact met ze op. Samen met nog drie mannelijke overlevenden van seksueel misbruik besloten ze een poging te doen om hun trauma’s gezamenlijk te verwerken. De mannen besluiten over te gaan op een experiment waarbij één van hen de kans krijgt om een scenario te schrijven dat gebaseerd is op de eigen ervaringen en waarin de andere overlevenden de rollen spelen van de daders en de mensen die hielpen te voorkomen dat de waarheid aan het licht kwam. Kindacteur Terrick Trobough speelt in die korte films steeds de rol van het misbruikte kind. Deze documentaire volgt de overlevenden gedurende het langdurige proces van voorbereiding en uitvoering en toont hoe de mannen elkaar helpen om hun traumatische verleden onder ogen te komen en hoe ze zich met zichzelf weten te verzoenen. Een ongelofelijk moedig project waarin de mannen in alle opzichten hun ziel blootleggen is een monument voor de kracht van expressie door middel van kunst.

Even dwaze als voorspelbare horrorthriller waarin een seriemoordenaar [Paul Fauteux] op het moment dat hij wordt doodgeschoten door politie de ziel inneemt van een pasgeboren baby. Die groeit op als het wonderkind uit de titel, een element dat overigens helemaal niet ter zake doet, maar wanneer hij gewelddadige trekjes vertoont (hij bewerkt een klasgenootje met een steeksleutel) beginnen vader John [Peter Mooney] moeder Sarah [Taylor Schilling] te vermoeden dat er iets ernstigs aan de hand is. Zou het?! Hoogste tijd om de hul in te roepen van een 'specialist' [Colm Feore], maar langzaam maar zeker realiseert moederlief is dat er maar één manier is om de ziel van haar zoon [Jackson Robert Scott] te redden.
Hoewel regisseur Nicholas McCarthy goed gekeken heeft naar The Omen en Damien: Omen II en Schilling alles uit haar rol haalt wat er in zit, weten ze niet te verhullen dat het verhaal nogal rammelt en dat je als kijker grote vraagtekens zet bij de motivatie van de hoofdpersonen. Toegegeven, er zijn een paar schokkende momenten, maar de oplettende kijker ziet die ruim van tevoren aankomen. Ondraaglijk is beduidend anders...

Farhad Safinia neemt teveel hooi op zijn vork in dit oppervlakkige, te nadrukkelijke geregisseerde historische drama door te proberen zowel recht te doen aan James Murray [Mel Gibson], de autodidactische talendeskundige die zich stort op de schier onmogelijke taak om de eerste editie van The Oxford Dictionary te voltooien, en William Chestor Minor [Sean Penn], een voormalig officier in de Amerikaanse Burgeroorlog die in een krankzinnigengesticht terecht is gekomen nadat hij in een vlaag van verstandsverbijstering de onschuldige George Merrett [Shane Noone] dood schoot. Murray moet zich zien staande te houden onder de druk die 'echte' Oxford-academici hem steeds opleggen met behulp van een select groepje trouwe medewerkers en worstelt met zijn rol als echtgenoot en vader, Minor worstelt met zijn geestelijke gezondheid en schuldgevoel, maar vindt iets van zijn oude zelf terug wanneer hij zich volledig stort op het lezen van boeken na een algemene oproep van Murray. Er is ook nog een subplot omtrent Merrets weduwe [Natalie Dormer]. Het feit dat Safinia al deze elementen in iets meer dan twee uur wil proppen betekent dat bepaalde aspecten nadrukkelijk onderbelicht blijven - de dood van Murrays echtgenote is het meest schrijnende voorbeeld. Penn acteert er enorm op los en Gibson doet zijn best om hem te evenaren, ook al is zijn rol beduidend minder interessant. De sterkste momenten komen echt op het conto van Jennifer Ehle, als Murrays geduldige echtgenote en de altijd betrouwbare Eddie Marsan als Muncie, de gevangenisbewaarder die een sleutelrol speelt in Minors rehabilitatie. Zij zorgen voor enkele zeer ontroerende momenten in een regelmatig wat frustrerende reconstructie van een cruciaal stuk geschiedenis.

Piepjonge militair Giovanni [Alessandro Momo] wordt aangesteld als gezelschap en begeleider van Fausto Consolo, een voormalige kapitein die door een ongeluk met een bom blind is geworden. De venijnige Vittorio sleept zijn jonge metgezel door de stad op zoek naar hoeren en andere oppervlakkige pleziertjes, maar later blijkt dat zijn losbandige gedrag een diep emotionele oorzaak heeft. Gassman en Momo zijn uitstekend in deze vlot geregisseerde komedie die vanwege het (deels bewust aangedikte) seksisme mogelijk minder goed in de aarde valt bij een modern publiek. De gelijknamige film uit 1992 met Al Pacino en Chris O'Donnell is een losse remake.

Reconstructie van de carrière van wielrenner Lance Armstrong [Ben Foster], bij kort na het behalen van de wereldtitel teelbalkanker werd vastgesteld. Hij overwon de ziekte en met hulp van dr. Ferrari [Guillaume Canet] zet hij een dopingprogramma op, zodat het op papier onbeduidende team van US Postal heerst in de Tour de France, de wielerronde die Armstrong in totaal zeven keer zou winnen. Met het dopingschandaal rondom de Festina-ploeg van 1998 nog vers in het geheugen, is de Ierse sportjournalist David Walsh [Chris O’Dowd] de enige die hardop vraagtekens durft te zetten bij miraculeuze wederopstanding van Armstrong. Voor wie de wielersport volgt, bevat het scenario geen verrassingen en dat is jammer, want Foster is zeer overtuigend (ook qua uiterlijk) als Armstrong en houdt vast aan een nuance die gemakkelijk ondergesneeuwd had kunnen raken in de controverse. Na verloop van tijd zal dit mogelijk een interessante geschiedenisles zijn, maar ook dan zal het niet kunnen tippen aan de documentaire Lance.

Een scheikundeleraar [Ryan Gosling] is de enige overlevende van een missie die bedoeld is om de aarde te redden. Heeft iets te maken met astrofagen, maar er valt geen touw aan vast te knopen en Lord en Miller lukt het niet enige spanning of interesse op te wekken voor het lot van de hoofdpersoon. Een steenachtig ruimtewezen [James Ortiz] zorgt voor geforceerde humor en de flashbacks zijn overbodig. Na een hoop wetenschappelijk gebazel, een stortvloed aan special effects en 150 minuten (!) komt er eindelijk een einde aan de ellende.

Uitstekend geregisseerde tragikomedie over de 40-jarige Herbert [Thomas Höppener] die zich als baliemedewerker op het stadhuis precies aan de regels houdt. Tot zijn moeder [Celia van den Boogert] hem dwingt om op zichzelf te gaan wonen. Hij gebruikt zijn regeltjeskennis om een kamer te krijgen in een studentenhuis en leert daar dat orde en regelmaat niet zo vanzelfsprekend is als hij dacht. Om zich staande te houden zal hij zijn levensstijl en zijn houding moeten aanpassen. Met zijn licht verdwaasde blik en zijn uitgemeten stemverheffingen vindt Höppener de juiste balans tussen pathetisch en aandoenlijk en maakt hij van Herbert een herkenbaar, sympathiek personage. Hoewel de meeste personages in essentie archetypes zijn, zorgt Bredero ervoor dat niemand in karikatuur vervalt. Nazmiye Oral (als passief-agressieve collega Jenny) en André Dongelmast (als vermeende visfanaat Freek) springen het meest in het oog. Het laatste shot is briljant.

Hopeloos SF-prulletje met idiote kostuums, ultragoedkope (en volstrekt ongeloofwaardige) sets, mislukte special effects en een dwaas scenario met een einde dat je moet zien om het te geloven. Alhoewel, je doet er wellicht verstandig aan om deze film simpelweg helemaal niet te zien.

Extreem braaf, formulematig Disney-niemendalletje over een keur aan volstrekt bordkartonnen karakters dat zich druk maakt om de aanstaande Prom. Uiteraard draait alles om het vinden van een date en leidt dat tot misverstanden, ruzies en andere ongemakkelijke situaties. In het einde komt alles natuurlijk goed in een even fantasieloze als kleurloze finale. Louter interessant voor beginnende tieners die nog nooit een film over dit thema hebben gezien, voor meer ervaren kijkers zou je wellicht een cliché-bingokaart in de aanslag kunnen houden. Het is overigens wel prettig om eens een tienerfilm te zien waarin het niet gaat om seks, drugs, alcohol een aanverwante artikelen.

Een school in Indiana besluit onder druk van kritische ‘The Prom’ af te blazen omdat de lesbische Emma Nolan [Jo Ellen Pellman] heeft aangekondigd om tegen de traditie in een vrouwelijke date mee te nemen. Dee Dee Allen [Meryl Streep] en Barry Glickman [James Corden] zijn twee zelfingenomen Broadwayveteranen die in zak en as zitten nadat ook hun nieuwe productie, een musical over Eleanor en Franklin Delano Roosevelt, is geflopt. Zij zien de controverse rondom The Prom als een uitgelezen mogelijkheid om zichzelf op de kaart te zetten als LHBTG-activisten en zo hun reputatie wat op te vijzelen. Met hulp van de ambitieuze danseres Angie Dickinson [Nicole Kidman] en sitcomster Trent Oliver [Andrew Rannells] vestigen ze met een hoop bombarie de aandacht op de kwestie... maar vooral op zichzelf. Maar wanneer ze Emma en de schooldirecteur [Keegan-Michael Key] die het voor haar opneemt leren kennen, raken ze daadwerkelijk persoonlijk betrokken bij de strijd voor een ‘all-inclusive prom’. Energieke, vrolijke showmusical met een ijzersterke cast klinkt wellicht als een liberale pamflet voor acceptatie van de LHBTG-gemeenschap – en het einde zal dan ook geen verrassing zijn – maar onderscheidt zich door het milde, empathische standpunt ten opzichte van de tegenstanders en hilarische, maar niet te missen kritiek op de zelfingenomenheid waarmee beroemdheden hun beroemdheid kunnen misbruiken voor eigen gewin onder het mom van activisme. Met meer dan voldoende goede song en een tomeloze energie is een brede glimlach – en zo nu en dan een traan – gegarandeerd. Oorspronkelijk (hoe kan het ook anders) een Broadwaymusical.

Betreft de Japans gesproken versie:

Galo Thymos [Ken’ichi Matsuyama] is de leider van Burning Rescue, een groep die 30 jaar geleden voorkwam dat de Burnish – ‘verkeerd begrepen’ mutanten – de aarde volledig in as legden. Maar Lio Fotia [Taichi Saotome] doet nu een nieuwe poging met zijn Mad Burnish. Er is ook nog een Freeze Force, een alternatief voor de brandweerdiensten van Burning Rescue. Het doet er allemaal niet toe, want aangezien dit begint met een visueel overweldigend (in het kwadraat) duel dat 20 minuten (!) duurt gaat het hier niet om het verhaal. Er is veel gekrijs (in het Japans) tussen de eindeloze gevechten door. De visuele stijl kan ik het beste omschrijven als Marvel Avengers Assemble gezien onder invloed van LSD of hele sterke truffels. Zeer inventief, maar dit is een aanslag op alle zintuigen en wat mij betreft niet in positieve zin.

De beroemde Franse schrijver Romain Gary [Pierre Niney] is in Mexico waar hij zo’n ernstige last heeft van hoofdpijnen dat hij denkt een dodelijk hersentumor te hebben. Onderweg naar Mexico Stad leest zijn vrouw [Catherine McCormack] Romains autobiografische manuscript getiteld ‘La Promesse de l’Aube’. In een lange flashback ontdekken we de invloed van Romains moeder Nina [Charlotte Gainsbourg] die zich na elke tegenslag weet op te richten en de antisemitische bewoners van het Poolse dorpje Vilna belooft dat haar zoon een succesvol schrijver zal worden. Gainsbourg is voortreffelijk in de moederrol en Pawel Puchalski biedt uitstekend tegenspel als de jonge Romain. De scène waarin hij solo een tango danst om zijn moeder op te vrolijken is bijzonder memorabel, maar dit is een tragikomische historische vertelling vol bijzonder momenten en tevens een weerspiegeling van de behandeling van Joden in de jaren ’30 en ’40 in Polen en Frankrijk. Ronduit prachtig.

Het is 2094 wanneer wetenschappers Elizabeth Shaw [Noomi Rapace] en Charlie Holloway [Logan Marhall-Green] een expeditie leiden naar een planeet waar grottekeningen op Aarde naar zouden verwijzen. De wetenschappers vermoeden dat de bewoners van deze planeet de mensheid hebben geschapen. Wanneer ze aankomen blijkt dat financier Peter Weyland [Guy Pearce] de feitelijke leiding heeft gegeven aan Meredith Vickers [Charlize Theron] die de expeditie een ander doel geeft. De onderlinge spanningen tussen de bemanningsleden nemen toe wanneer ze een angstaanjagende ontdekking doen op de planeet. Scotts prequel op Alien toont aan is visueel verbluffend en vindt in Noomi Rapace een uitstekende heldin en in Fassbender een puike modernisering van de Android waarvan de eigenlijk motieven nooit helemaal duidelijk zijn. Fans van de Alien-franchise zullen niet teleurgesteld zijn.

Toen Soekarno aan het eind van de Tweede Wereldoorlog verklaarde dat het voormalige Oost-Indië voortaan als het onafhankelijke Indonesië verder zou gaan, beloofde Nederland de 800.000 inwoners van Papua een referendum om te bepalen of zij zich wilden aansluiten bij Indonesië of als zelfstandig land verder wilden gaan. Die belofte is uiteindelijk niet nagekomen en een van de gevolgen is dat Indonesië de macht heeft gegrepen en zich naar verluidt (Indonesië laat geen onafhankelijke pers toe) schuldig maakt aan genocide. Waarom kwam Nederland haar belofte niet na? En waarom spreekt het zich niet uit over wat zich daar afspeelt? Julia Jouwe is een journaliste die in de archieven duikt om antwoorden te krijgen op deze vragen en Oridek Ap is een activist die soms op ludieke, soms op confronterende wijze aandacht voor de situatie in Papua te krijgen. Een boeiende en relevante les (onder het tapijt geveegde) Nederlandse geschiedenis met schitterend gerestaureerd archiefmateriaal. Helaas laat Veldhuizen een tijdlijn, locaties en namen en functies van de betrokkenen achterwege waardoor de archiefbeelden regelmatig meer voor verwarring dan verheldering zorgen.

Multinational Global Gas stuurt vertegenwoordigers Steve Butler [Matt Damon] en Sue Thomason [Frances McDormand] naar een plattelandsdorpje om de bewoners over te halen hun huis en hun grond te verkopen, zodat ze daar een frackingoperatie kunnen beginnen. Steve en Sue doen willens en wetens beloftes die ze niet waar kunnen maken, maar stuiten op weerstand dankzij de kennis van zaken van een vooraanstaande natuurkundige [Hal Holbrook], die zijn medebewoners achter zich heeft staan. Kort daarna verschijnt Dustin Noble [John Krasinski], een activist in dienst van een grote milieubeweging, op om het verzet tegen Global Gas handen en voeten te geven. Steve krijgt bovendien gewetenswroeging wanneer hij bevriend raakt met plaatselijke lerares Alice [Rosemarie DeWitt]. Milieudrama behoort niet tot de meest meeslependen in het genre en heeft een nogal twijfelachtige ontknoping, maar vooral Damons transformatie van praatjesverkoper tot een mens van vlees in bloed is overtuigend.

Fennell won een Oscar voor het scenario van deze gitzwarte komedie over een ‘veelbelovende jonge vrouw’ Cassandra [Carey Mulligan] die haar studie medicijnen afbrak en op haar 30e in en koffiezaak werkt en nog steeds thuis woont. Een toevallige ontmoeting met een voormalige klasgenoot [Bo Burnham] brengt haar op het spoor van een aantal personen met wie ze nog een rekening te vereffenen heeft in verband met iets wat tijdens haar studietijd is gebeurd. Een fraaie rol voor Mulligan en met veel gevoel voor stijl geregisseerd. Een film die expliciet verwijst naar The Night of the Hunter heeft bij mij sowieso een streepje voor, maar het scenario beschikt over een aantal aangename wendingen. De slotwending is jammer genoeg een gemakzuchtige uitvlucht.