Meningen

Wat als de Amerikaanse burgeroorlog beslist was in het voordeel van de zuiderlingen? Dat is het intrigerende uitgangspunt van deze goedkoop gemaakt faux-documentaire, met zelf geschoten 'archiefmateriaal' dat slim bedacht is, maar soms wordt ondermijnd door matig acteerwerk. Het resultaat is een redelijk overtuigende revisie van de geschiedenis. De commercial breaks - vol racistische stereotypen die passen binnen de CSA - zijn soms ronduit aanstootgevend, maar wel degelijk [en werkelijk] historisch juist. Een curieuze film, vooral aan te raden voor liefhebbers van geschiedenis en de VS geschiedenis in het bijzonder

Italië, kort na de Tweede Wereldoorlog. Delia [Paola Cortellesi] maakt het beste van haar huwelijk met de veeleisende en bij vlagen brute Ivano [Valerio Mastandrea] en moet ook nog eens zorgen voor Ivano’s vader [Giorgio Colangeli]. Dochter Marcella [Romana Maggiora Vergano] ziet met lede ogen aan hoe haar moeder zich laat kleineren en mishandelen. Gefilmd als een persiflage op het neorealisme van Italiaanse grootheden als Luchino Visconti, Vittorio De Sica en Roberto Rossellini waarin de gewelddadige momenten in beeld zijn gebracht als een sitcom of als een dans. Een vreemde keuze, aangezien dit een (iets te nadrukkelijk) feministische inslag heeft. De ‘rebelse daad’ die Delia tegen het einde pleegt had ik zeker niet zien aankomen en was een behoorlijke anticlimax. Een uiterst zonderlinge en mislukte mix van maatschappelijk drama en sociale satire.

Wist je dat Sergio Leone deze film eigenlijk helemaal niet wilde maken? Hij had begin jaren ’60 de Italiaanse filmindustrie gered met drie zeer succesvolle westerns die zowel voor hem als voor hoofdrolspeler Clint Eastwoord zorgden voor de internationale doorbraak. Nadat hij “A Fistful Of Dollars” [1964], “For A Few Dollars More” [1965] en “The Good, The Bad and The Ugly” [1966] had afgerond, was hij naar eigen zeggen klaar met de western en klaar voor Hollywood. Daar hoopte hij het epos “Once Upon a Time in America” te maken, maar de filmbazen eisten feitelijk dat hij eerst ng een western zou maken, want dat betekende zeker geld in het laatje. Leone maakte toen een dubbel besluit. Ten eerste zou deze western onderdeel uitmaken van een trilogie over de geschiedenis van de VS, een trilogie die een vervolg zou krijgen in 1971 met “Once Upon A Time... the revolution” – beter bekend als A Fistful Of Dynamite – en die in 1984 alsnog zou eindigen met “Once Upon a Time in America”. Ten tweede moest deze western totaal anders zijn dan de drie voorgaande westerns die hij had gemaakt, een breuk in stijl, vorm en inhoud.

De openingsscène zet meteen de toon. Drie duistere figuren – hier gespeeld door Woody Strode, Jack Elam en Al Mulock – arriveren op een afgelegen treinstationnetje. De stationsbeheerder probeert ze een kaartje te verkopen, maar tevergeefs: deze mannen zijn er niet om met de trein te reizen, ze wachten op iemand. Strode laat waterdruppels op zijn hoed vallen en drinkt het een paar minuten later op, Elam wordt lastig gevallen door een rondzoemende vlieg die steeds op zijn gezicht gaat zittenen Mulock kraakt z’n knokkels. Het enige andere geluid dat we horen is het ritmische gepiep van een windmolen op het dak... totdat we de trein in de verte horen. De mannen begeven zich naar strategische posities, de trein stopt... maar niemand stapt uit op het perron. De drie mannen zijn verbaasd, maar op hun hoede. De trein rijdt door en we zien het silhouette van een man die de trein aan de andere kant is uitgestapt. Dan horen we voor het eerst de melancholieke klanken uit de harmonica van de man [Charles Bronson] en komt deze opening, die zo langzaam en zo zorgvuldig is opgebouwd tot een abrupt, schokkend einde dat ik niet zal verraden. Vervolgens maken we kennis met de andere hoofdpersonen: Frank Morgan [Henry Fonda], een immer in het zwart geklede, meedogenloze huurling die er niet voor schroomt om een weduwnaar en zijn kinderen in koelen bloede te doden, want “people scare better when they’re dying”, Claudia Cardinale als de vrouw met wie de weduwnaar in het geheim was getrouwd, en Jason Robards als “Cheyenne”, de man die verdacht wordt van de moord op de familie.

Componist Ennio Morricone componeerde voor de opnamen voor elk van deze vier karakters een muzikaal thema. Deze thema’s werden vaak op de set gespeeld, enerzijds om de acteurs te helpen in karakter te komen, anderzijds om zo het ritme van hun bewegingen te sturen. Elk van deze thema’s zijn wereldberoemd: Beats International samplede het harmonica-thema in hun wereldhit “Dub Be Good To Me” . De muziek speelt dan feitelijk ook de hoofdrol en blijft dan ook nog dagen nadat je de film hebt gezien in je hoofd zitten... en wat een prachtige muziek is het! Maar de film is ook een feest voor het oog, met voortreffelijke make-up, de wonderschone Claudia Cardinale en prachtige longshots van de woestijn en van Monument Valley. En dan is er natuurlijk nog de beroemde extreme close-up van de ogen van Charles Bronson! Maar het emotionele hoogtepunt komt in de sublieme finale, waarin Leone – net als in de openingsscène – de spanning en de emotie enorm opbouwt en op onvergetelijke wijze laat zien wat de ware identiteit is van de mysterieuze “Harmonica Man” en waarom hij de confrontatie zoekt met Frank Morgan.

Poelvoorde speelt hier de rol van Ben en in de openingsscène in een trein zien we hoe hij een willekeurige vrouw overvalt in haar cabine en haar op brute wijze vermoordt. Hij wikkelt haar in een deken en terwijl een andere trein voorbij raast gooit hij het lijk van een spoorbrug, om vervolgens haarfijn uit te leggen hoeveel gewicht je moet toevoegen aan een lijk om ervoor te zorgen dat het niet boven komt drijven. Dit is een zogeheten faux-documentaire en verslaggever Rémy [Rémy Belvaux] en André [André Bonzel] zijn er om inzicht te geven in de werking van een crimineel brein. Ben overvalt, mishandelt en berooft een postbode om de adressen te achterhalen van bejaarden die hun pensioen net hebben ontvangen, die hij vervolgens een dodelijk bezoek brengt. Hij stelt Rémy en André voor aan zijn familie, maakt een vrolijk praatje met een paar kinderen uit de buurt en pleegt daarna vrolijk nog een aantal bloederige moorden. Langzaam maar zeker nemen Rémy en André een steeds meer actieve rol in bij de serie misdaden en blijkt elke grens dusdanig overschreden te zijn dat er voor de documentairemakers geen weg meer terug is.

Benoit Poelvoorde is voortreffelijk in de hoofdrol. Ondanks dat we bij zijn introductie zien dat hij een moordenaar is, blijkt hij ook een charismatische en innemende man te zijn. Hij heeft geen opvliegend karakter, ziet er ook niet uit als een crimineel maar is een intelligente, efficiënte moordenaar die zich kan verschuilen achter een façade die mede wordt opgehouden door zijn familie. Bens ouders en grootouders zijn de werkelijke ouders en grootouders van Poelvoorde en de familiescènes hebben daardoor een authenticiteit en oprechte warmte die de sympathie voor Ben versterkt. Een typisch voorbeeld van hoe je een beperkt budget in je voordeel kunt gebruiken. Hoewel Ben zelfs niet schroomt om een kind te vermoorden, komt de enige scène waarin hij iemand vermoordt uit pure woede absoluut als een schok. Die schok wordt versterkt door de reactie van de aanwezige gasten in een zwart-komische scène die je als kijker een onbehaaglijk gevoel geeft. Datzelfde gevoel krijg je tijdens een groepsverkrachting, waarbij Ben op melige wijze uitlegt hoe je een vrouw het beste kunt ‘verwennen’.

De ironie is dat deze momenten er voor de kijker er blijkbaar uit springen en dat we pas bij een dergelijke explosie van geweld geschokt zijn, terwijl we op dat moment – met André en Rémy – getuige (en medeplichtige?) zijn aan een hele serie gruwelijke moorden. Geen wonder dat deze film zoveel stof deed opwaaien en dat het zowel zijn voor- als zijn tegenstanders heeft. Maar het zijn juist de kunstuitingen die mensen verdelen, die mensen aan het denken zetten over de wereld waarin ze leven, die de meeste zeggingskracht hebben en zichzelf werkelijk tot kunst verheffen. “Man Bites Dog” valt absoluut in die categorie.

Sinds de scheiding van Armelle [Cécile Remy-Boutang] heeft Mario Messina [Bouli Lanners] de zorg voor hun dochter Frida [Justine Lacroix] en Frida [Justine Lacroix] op zich genomen. Nu beide dochters tieners zijn en zich van hem afkeren zoekt Mario hulp bij een theatergroep om zijn emoties te kunnen duiden. Niet geheel toevallig werkt Armelle daar als lichttechnicus. Het plot is vrij voorspelbaar en de oppervlakkig, maar het goede spel houdt de zaak overeind.

Johnny [Joaquin Phoenix] reist met collega’s Roxanne [Molly Webster] en Fern [Jaboukie Young-White] de VS rond om kinderen te interviewen over hun kijk op hun eigen leven, hun ouders, hun eigen toekomst en die van de wereld. Desondanks besluit hij zijn zus Viv [Gaby Hoffman] uit de brand te helpen door zich te ontfermen over haar zoontje Jesse [Woody Norman] terwijl zij zich volledig stort op het herstel van Jesses emotioneel ingestorte bipolaire vader [Scoot McNairy]. Johnny ontdekt al gauw hoe moeilijk het is om voor een kind te zorgen, bovendien draagt Jesse zelf de nodige emotionele bagage met zich mee. Toch ontstaat er een onconventionele vriendschap tussen de twee. Het gebrek aan verhaal en de monotonie van Johnny’s werk zorgen voor wat teveel herhaling, maar Woody Norman is een openbaring in een ontwapenende rol, iets wat zeker op het conto komt van Phoenix en van regisseur Mike Mills. Vaak lijken Phoenix en Norman volstrekt spontaan wat met elkaar te dollen en die momenten maken dit, ondanks het wat meanderende script, de moeite waard. De observaties van de geïnterviewde kinderen zijn eveneens opmerkelijk. Lijkt alleen in zwart wit gefilmd te zijn voor dat ene shot dat een duidelijke hommage is aan Woody Allens Manhattan.

Het is eigenlijk best raar dat het musicalgenre na “Cabaret” binnen een paar jaar vrijwel volledig van de aardbodem leek te zijn geveegd. Films als “Phantom of the Paradise” [1974], “The Rocky Horror Picture Show” [1975], en “Hair” [1979] deden het zo slecht nog niet, maar waren toch nogal campy en misten de serieuze ondertoon die in “Cabaret” wel degelijk aanwezig was. Wellicht dat “The Apple” [1980] (één van de slechtste films aller tijden, en ééntje die ik nog moet zien) wel de doodsteek was. “Cabaret” ging in 1973 aan de haal met maar liefst 8 Academy Awards, onder anderen voor Liza Minelli, Joel Grey en regisseur Bob Fosse. Het won daarmee de concurrentiestrijd met “The Godfather”, dat ‘slechts’ 3 Academy Awards won.

Wie de film jaren geleden ooit een keer heeft gezien, zal zich waarschijnlijk vooral de bekendste en de populairste liedjes herinneren. Uiteraard het klassieke “Willkommen” gezongen door de EmCee [Joel Grey] van de KitKatClub, het euforische “Cabaret” gezongen door Liza Minelli en niet te vergeten het Grey/Minelli-duet “Money, Money”. Joel Grey verschijnt in allerlei uitzinnige kostuums en maakt grote indruk met zijn vertolkingen in het hilarische “Tiller Girls” en zijn zwart-komische interpretatie van “If You Could See Her” is een meesterwerk, vooral met die schokkende twist op het einde. Zijn zang, zijn accent en zijn acteerwerk is ronduit subliem en het is volkomen terecht dat hij de Oscar voor beste mannelijke bijrol afsnoepte van o.a. Al Pacino.

“Cabaret” gaat over de driehoeksverhouding tussen de bi-seksuele Britse student Brian Roberts [Michael York], de Amerikaanse Sally Bowles [Liza Minelli] en de getrouwde Duitser Maximilian von Heune [Helmut Griem], die begin jaren ’30 in Berlijn lange tijd de dagelijkse realiteit weten te ontsnappen in de glamoureuze wereld van de KitKatClub in Berlijn waar je je zorgen kunt vergeten. Hoewel de opkomst van de Nazi’s hun niet kan ontgaan, sluiten ze hun ogen voor de catastrofale gevolgen die de machtsovername in 1932 heeft voor hun toekomstdromen.

De hand van regisseur en choreograaf is zichtbaar in elke frame van de film. Hoewel de decadente aankleding van de club en de kostuums en make-up in ieder geval deels was afgekeken van de Broadwayproductie, is de choreografie van de liedjes 100% Fosse. Vooral in “Mein Herr”, waarin de danseressen ongebruikelijke lichaamsposities innemen die echter hun karakters versterken en vooral zorgen voor enorm veel dynamiek in de dans. Dans is in de handen van Bob Fosse meer dan bij welke choreograaf ook een uiting van de persoonlijkheid en dat op een soms haast abstracte manier. Het is immer verrassend en fascinerend om naar te kijken, ook al omdat het allemaal perfect is uitgevoerd.

Toen ik de film kort geleden voor het eerst in meer dan 10 jaar zag, ontdekte ik hoe subtiel Fosse de opkomst van de Nazi’s toont. Dat gebeurt veelal tijdens de muzikale nummers wanneer hij opeens snijdt naar een tegenstander van de Nazi’s die buiten in elkaar wordt geslagen en tijdens een ander optreden zien we hoe Nazi’s vernielingen plegen daarbij “Juden Juden” scanderend. Fosse bereikt daarmee het effect dat je als kijker, net als de mensen in de club en de hoofdpersonen in de film, bijna vergeet wat er zich in die buitenwereld afspeelt. Dat Fosse daar in slaagt getuigt al van zijn meesterschap, maar hij leidt ons ook mee naar één van de beroemdste scènes uit de film wanneer tijdens wat lijkt op een dorpspicknick een Duitse jongen het lied “Tomorrow Belongs To Me” begint te zingen. Pas dan dringt de werkelijkheid van de nieuwe wereldorde door...

Voor de muziek, voor de choreografie, voor de kostuums, de make-up, de cinematografie en de regie van Bob Fosse... Gaat dat [nog eens] zien!

In de vroege dagen van Hollywood wist men mislukte melodrama’s te redden door ze iets aan te passen en te presenteren als komedies. Cabin In The Woods is in feite een volstrekt formulematige horrorfilm met het brave meisje [Kristen Connolly], de galante footballer [Jesse Williams], de sloerie [Anna Hutchison] met haar hunky boyfriend [Chris Hemsworth], en het blowende vijfde wiel aan de wagen [Fran Kranz]. Goddard en coscenarist Josh Whelan verzonnen een raamvertelling over televisiemakers die de gebeurtenissen in het huisje in het bos regisseren ter vermaak van kijkers en om nog een reden die de moeite van het verraden niet waard is. Hoe zijn gerespecteerde acteurs als Richard Jenkins en Sigourney Weaver (die de meest beschamende teksten moet uitkramen) hierin terecht gekomen?

In 1889 heeft Zuster Francesca Cabrini [Cristiana Dell’Anna] met succes een aantal scholen en weeshuizen opgezet in Lombardije. Na vele schriftelijke afwijzingen besluit Cabrini naar Rome af te reizen om Paus Leo XIII [Giancarlo Giannini] persoonlijk te spreken. De Paus is onder de indruk, maar geeft Cabrini opdracht om haar missie ergens anders voort te zetten. En zo belandt ze in New York, waar dagelijks duizenden Italiaanse immigranten aankomen in de hoop op een beter leven. Met hulp van een groep trouwe, standvastige nonnen bouwt Cabrini in de beruchte wijk ‘Five Points’ haar eerste school en weeshuis op, ondanks weerstand van de plaatselijke pater Morelli [Giampiero Judica] en aartsbisschop Corrigan [David Morse], die geloven dat Cabrini geen enkele kans van slagen heeft. Dell’Anna schittert in de titelrol en zorgt ervoor dat haar personage (sinds 1946 erkend als heilige) met beide benen stevig op de grond blijft staan. De sets en decors zijn net zo fraai als het camerawerk van Gorkan Gómez Andreu, al slaat Monteverde vooral in het laatste kwart door met de religieuze symboliek.

Paris [Dylan O’Brien] overleefde een auto-ongeluk in Caddo Lake waarbij zijn moeder [Gina Limbrick] om het leven kwam. Ellie [Eliza Scanlen] kan de verdwijning van haar vader niet van zich afzetten en heeft daardoor vaak ruzie met haar moeder [Lauren Ambrose] en haar stiefvader [Eric Lange]. Wanneer Ellies stiefzusje Anna [Caroline Falk] spoorloos verdwijnt, wordt een massale zoektocht op touw gezet. Bovennatuurlijk mysterie met een ontknoping die sommige geniaal zullen vinden, anderen vergezocht. Ik val in de laatste categorie en het is aan Scanlens sterke vertolking te danken dat dit goed uit te zitten is.

Een onderhoudend komisch drama, die - net wanneer de film wat lijkt in te zakken - wordt gered door de sterke bijrol van Tim Robbins. De karakteriseringen zijn niet bijzonder sterk, maar er is goed gecast waardoor de acteurs door middel van hun eigen persoonlijkheid [Williams, maar ook Fran Drescher en Pamela Reed] deze karakters toch leven weten in te blazen. Nooit saai, maar slaat slecht enkele keren de spijker op zijn kop. En bravo voor Dreschers hondje!

De 39-jarige DJ Antoine [Kevin Parent] is na 20 jaar gescheiden van Carole [Hélène Florent] met wie hij twee dochters [Joanny Corbeil-Picer, Rosalie Fertier] heeft en woont samen met zijn huidige vriendin Rose [Evelyne Brochu]. Vallée vermengt dit verhaal met dat van Jacqueline [Vanessa Paradis] in het Parijs van 1969 die de moeder is van Laurent [Marine Gerrier], een kind met Downsyndroom waar ze al haar liefde aan geeft. De thematische overeenkomsten tussen beide verhaallijnen worden geleidelijk duidelijk in dit intrigerende, pijnlijke psychologische drama waarin Vallée op inventieve wijze heen en weer springt door tijd en ruimte. Paradis en Florent zijn voortreffelijk.

Schuchtere New Yorker Bobby [Jesse Eisenberg] verlaat midden jaren ’30 voor het eerst zijn geboortestad en komt te werken voor zijn oom Phil [Steve Carell], een succesvolle bemiddelaar in Hollywood. Phil vraagt zijn assistent Vonnie [Kristen Stewart] om zijn neef wegwijs te maken en hoewel zij aangeeft een vaste vriend te hebben, valt Bobby als een blok voor haar. Complicaties ontstaan, zeker wanneer Bobby ontdekt met wie Vonnie een relatie blijkt te hebben. Wel hee erg luchtige romantische komedie met een flinterdun verhaal – en een halfbakken subplot rondom een aantal liquidaties in de misdaadwereld – maar make-up, kostuums, regie en cinematografie (van Allens vaste cameraman Vittorio Storaro) maken dit een lust voor het oog.

Wie Warner Bros. zegt, zegt misdaadfilm. Begin jaren '30 speelden ze met succesvolle en nog steeds indrukwekkende films als The Big House, Little Caesar en Scarface in op de behoefte om de welig tierende misdaad te tonen, waarbij de boodschap 'Crime does not pay' - vanwege de wurggreep van The Hays Office - altijd nadrukkelijk de finale bepaalde. Wallace Beery, Edward G Robinson en James Cagney werden iconen van hun generatie met deze vlotte, scherp geschreven en sterk geacteerde klassiekers.
Caged is te beschouwen als de vrouwelijke versie van The Big House en doet in de meeste opzichten niet onder voor de illustere trendsetters van het genre. Onder de intelligente, maar nooit te opzichtige regie van vakman John Cromwell zien we hoe de onschuldige, naïeve Eleanor Parker door het systeem geleidelijk haar menselijkheid verliest. Uiteraard is daar de gevangenisbewaarder 'from hell', voortreffelijk gespeeld door boomlange, imposante Hope Emerson. Cromwell weet het toenemende gevoel van isolement op knappe wijze visueel over te brengen en het scenario bevat vooral in de tweede helft een aantal indrukwekkende momenten zoals de scène waarin de gevangenen gezamenlijk in Kerstgezang uitbarsten, de ontroerende scènes met een klein katje en toch ook de gevangenisopstand . Minpunt is wel dat het tempo in de eerste helft wat aan de trage kant, waardoor je de aandacht wellicht even dreigt te verliezen. Maar blijf erbij, deze film herstelt zich uitstekend in de tweede helft en leidt tot een intelligente finale.

Ontevreden over het gebrek aan seks in haar huwelijk, geeft Stella [Chantal Demming] zich over aan haar diepste seksuele fantasieën. Begint als een sessie bij haar therapeut [Victor Reinier] en toont in flashbacks wat ze heeft gedaan om haar seksuele behoeftes te bevredigen. Speelt zich voor een aanzienlijk deel af in een kille, afgesloten ruimte waarin ze is opgesloten. Maar gaat het om een ontvoering, of is het slechts onderdeel van een seksuele fantasie? Veel bloot en expliciete seksscènes in deze (in alle opzichten) weinig opwindende erotische thriller met een hoop oeverloos psychogebabbel als ongewenste bonus.

De timide/zwijgzame Cáit [Catherine Clinch] brengt in 1981 een periode door bij tante Eibhlin [Carrie Crowley en oom Seán [Andrew Bennett] waar ze even kan ontsnappen aan de problemen waar haar ouders [Michael Patric, Kate Nic Chonaonaigh] mee kampen. Langzaam maar zeker kruipt Cáit uit haar schulp en groeit een bijzondere band tussen haar, Eibhlin en Seán. Van een verhaal is niet of nauwelijks sprake en de ontwikkeling van de hoofdpersonen is nauwelijks zichtbaar waardoor dit het geduld van liefhebbers van plot behoorlijk op de proef stelt. Genuanceerde vertolking en het fraaie camerawerk van Kate McCullough maken veel goed. Vrijwel volledig gesproken in Irish Gaelic en genomineerd voor een Oscar in de categorie ‘Best International Feature Film’.

Derde verfilming van het toneelstuk van Herman Wouk, een bewerking van zijn eigen roman The Caine Mutiny uit 1951. Luitenant Stephen Maryk [Jake Lacy] moet zich voor een militaire rechtbank onder leiding van Blakely [Lance Reddic] verantwoorden voor zijn besluit om het commando over USS Caine over te nemen van Kapitein Queen [Kiefer Sutherland] toen het schip tijdens een missie in de Perzische Golf in een cycloon belandde. Greenwald [Jason Clarke] is tegen zijn zin in aangesteld om de verdediging van Maryk op zich te nemen. Friedkins laatste film voor zijn dood in augustus 2023, is gefilmd zonder opsmuk en is door de volledige cast uitstekend geacteerd, met Clark en Reddick als uitblinkers. Opgedragen aan Reddick, die in maart 2023 op 60-jarige leeftijd plotseling overleed.

Claire Bennett [Jennifer Aniston] wordt uit een praatgroep voor mensen met chronische pijn geweerd vanwege haar gevoelloze reactie op het besluit van groepslid Nina Collins [Anna Kendrick] om een einde te maken van haar leven. Maar Nina blijft door haar hoofd spoken en daarom besluit Claire een poging te doen te achterhalen wat Nina aanzette tot haar tragische besluit. Dat brengt haar in contact met Nina’s echtgenoot Roy [Sam Worthington] met wie zij een emotionele band krijgt. Aniston bewijst wel degelijk dramatische rollen aan te kunnen en er is goede ondersteuning van Adriana Barraza als Claires geplaagde huishoudster, maar Patrick Tobins scenario geeft ons weinig redenen om sympathie voor de hoofdpersoon op te brengen.

Na zes weken niets te hebben gehoord van zijn Israëlische minnaar Oren [Roi Miller], ontdekt Thomas [Tim Kalkhof] dat Roi om het leven is gekomen bij een ongeluk in Jeruzalem. Thomas laat zijn bakkerij in Berlijn achter en reist af naar Jeruzalem waar hij ontdekt dat Roi getrouwd was met Anat [Sarah Adler] en een zoon [Tamir Ben Yehuda] had. Thomas ontmoet Anat, maar vertelt niets over zijn relatie met Oren en komt voor een dilemma te staan wanneer zijn band met Anat steeds inniger wordt. Een vergezocht, weinig geloofwaardig basisgegeven dat dankzij de sterke cast (met name de innemende Kalkhof) bijna net zo goed te verteren is als de lekkernijen die Thomas steeds op tafel zet.

Judy Garland had natuurlijk de Oscar voor beste vrouwelijke hoofdrol in 1954 moeten winnen voor "A Star Is Born", maar het is mij volstrekt een raadsel waarom Doris Day niet eens een nominatie kreeg voor haar sublieme vertolking in deze uiterst vermakelijke muzikale komedie. Ze speelt "Calamity Jane", een western-girl die meer dan haar mannetje weet te staan in het dorpje "Deadwood" waar verder alleen maar mannen wonen. Saloon-eigenaar Henry [Paul Harvey] belooft de mannen een spectaculair optreden van een vrouwelijke artiest, maar wanneer Francis Fryer [Dick Wesson] een man blijkt te zijn, dreigen de mannen de tent af te breken. Calamity houdt de mannen tegen door te beloven dat ze zelf de grote ster Adelaid Adams [Gale Robbins] uit Chicago zal overhalen om naar Deadwood te komen.

Calamity Jane won de Oscar voor 'best song' en dat is voor een groot deel de verdienste van Doris Day die het lied 'Secret Love' in één take inzong en dat op prachtige wijze deed. Ze is sowieso fantastisch in deze film, waarbij het vooral knap is hoe ze in karakter weet te blijven, ook wanneer Calamity haar wildwest-kledij inruilt voor meer vrouwelijke kleding. In de opening "The Deadwood Stage" en het liedje "The Windy City", waarin ze beschrijft wat ze gezien heeft in de grote stad, zijn voortreffelijk gespeeld. Doris was ooit een getalenteerd danser, maar na een zwaar ongeluk is ze altijd erg huiverig geweest om ingewikkelde danspassen te doen. Toch lijkt ze hier van de energie te barsten en geeft ze precies de juiste combinatie van jeugdig enthousiasme en souplesse om haar karakter onvergetelijk te maken.

Wanneer haar vader gewond raakt biedt Martha Jane [Venna van den Bosch] aan zijn verantwoordelijkheden over te nemen. Daar zijn de mannen in de karavaan die naar Oregon reist niet blij mee maar Martha Jane is vastbesloten om te bewijzen dat zij niet voor hun onderdoet, ook al moet ze daarvoor breken met vooroordelen en tradities. Een ouderwetse western met een sterk verhaal vol spanning, avontuur en humor. Martha “Calamity” Jane is niet alleen zeer innemend, maar ook stevig geworteld in de moderne wereld in de manier waarop ze weigert in een hokje gestopt te worden. Eén van de meest memorabele momenten komt wanneer ze zich moet voordoen als een meisje om een commandant te misleiden die haar alleen kent als een vervelende knul, maar dit is vermakelijk van begin tot eind. Extra complimenten zijn op zijn plaats voor de fraaie, kleurrijke achtergrondanimatie en voor de prachtige muziek van Florencia Di Concilio. Zou iemand het aandurven om hier een live action-versie van te maken? Die zou ik zonder enige twijfel met alle liefde en plezier zien!

Eva [Eugénie Derouand], die als gevolg van een auto ongeluk verlamd is in de onderste ledematen, krijgt voor haar verjaardag op 3 december van vriendin Sophie [Honorine Magnier] een uit Duitsland afkomstige adventkalender. Daarbij zit een geschreven aanwijzing dat ze zich moet houden aan een paar regels en dat overtreding van die regels dodelijk is. Hoewel Eva daar niet al te zwaar aan tilt besluit ze zich netjes aan de regels te houden en al gauw lijkt het erop dat de kalender haar leven beïnvloedt, maar aanvankelijk ook op een uiterst positieve wijze. Maar ja, dit is een horrorfilm dus het gaat op natuurlijk op den duur de verkeerde kant op. Ridremont laat je niet lang wachten op de eerste gruwelmomenten maar verliest nooit het belang van een goed uitgewerkte, interessante hoofdpersoon uit het hoog. Derouand is uitstekend.

Joy Griffin [Elizabeth Banks] is zwanger wanneer bij haar een hartaandoening wordt geconstateerd. De dokter laat er geen twijfel over bestaan: Joy zal een bevalling niet overleven. Maar het is 1968 en abortus is nog altijd verboden. Joy besluit haar eigen leven te redden en komt via via in contact met een cirkel van vrouwen die onder leiding van Virginia [Sigourney Weaver] wanhopige vrouwen in contact brengen met een ‘chirurg’ [Cory Michael Smith], die bereid om illegale abortussen tegen een behoorlijke vergoeding uit te voeren. Joy besluit zich aan te sluiten bij de groep en krijgt een steeds meer vooraanstaande rol en probeert dat krampachtig geheim te houden voor haar echtgenoot [Chris Messina], een advocaat, en haar dochter [Grace Edwards]. Banks maakt indruk in de hoofdrol en Nagy zet een treffend beeld neer van de illegale abortusbeweging van voor Wade v Roe, maar het scenario van Hayley Schore en Roshan Sethi heeft geen oog voor de lichamelijke en geestelijke tol die het ondergaan van een abortus eist. Het is dus louter preken voor eigen parochie.

Bijzonder goed geacteerde en geregisseerde over ontluikende seksualiteit van tiener Elio [Timothée Chalamet] die worstelt met zijn gevoelens jegens Oliver [Armie Hammer], een zelfverzekerde, charmante en aantrekkelijke Amerikaanse die tijdelijk bij Elio's gezin komt inwonen om Elio's vader [Michael Stuhlbarg] te helpen met een archeologische vondst. De film duurt onnodig lang. riekt soms wat teveel naar en heeft nauwelijks een verhaallijn. Maar als document van opbloeiende liefde is dit indrukwekkend geschreven en gespeeld en uitstekend in beeld gebracht door Sayombhu Mukdeeprom. Een genot voor wie houdt van zogenaamde sfeerfilm, maar wie verlangt naar een verhaal, kan deze film wellicht beter overslaan.

Barry Crimmins staat binnen het Amerikaanse comedy-circuit te boek staat als één van de beste shock-comedians die van grote invloed was op onder anderen Bill Hicks, Denis Leary en Bill Burr. Maar de woede die kenmerkend was voor zijn scherp geformuleerde, keiharde en taboedoorbrekende grappen, bleek diepe wortels te hebben. Maar het maakte hem in 1995 ook tot één va de eerste kruisvaarders die de gevaren van het Internet onderkenden en met hand en tand bestreden.

Regisseur Goldthwait, een stand-up comedian die in Nederland vooral bekend is als kadet Zed uit Police Ademy, valt een grote hoeveelheid collega's bij in zijn bewondering voor zowel de komiek als de persoon Barry Crimmins. Wanneer Barry's zus Mary in beeld verschijnt verandert de toon van deze indrukwekkende, soms hartverscheurende documentaire die ruim 25 jaar naar de hoorzittingen waarnaar deze documentaire verwijst helaas nog steeds zeer actueel is. En reken maar dat je na afloop op zoek gaat naar live-materiaal van de bij het grote publiek in de vergetelheid geraakte Cribbins.

Ethel Merman had deze rol 644 (!) keer op Broadway gespeeld voordat ze aan deze verfilming werkte. Haar vertolking is weliswaar energiek, maar ik kon me niet aan de indruk onttrekken dat ze net iets meer in huis had dan ze hier laat zien. Merman is goed, zeker wanneer ze de International Rag zingt, maar ze wordt haast weggespeeld door dat toonbeeld van charme en raffinement: George Sander, die er duidelijk van geniet dat hij eens een good-guy mag spelen... en hij blijkt nog heel behoorlijk te kunnen zingen ook! Donald O'Connor en Vera-Ellen blijken Fred en Ginger te kunnen evenaren met hun prachtige dans op 'It's A Lovely Day Today' en blinken ook uit in hun solo-nummers [The Ocarina met Vera-Ellen en Donald O'Connor met een fantastische dronken ballondans] en dat allemaal op oorstrelende muziek van Amerika's populairste songwriter van de 20e eeuw, Irving Berlin. Weinig inventief gefilmd, maar toch heerlijk om naar te kijken.

Gable en Young hadden een affaire tijdens deze film en dat deed de film goed. De titel is eigenlijk wat misleidend, maar ook lezers van de beroemde novelle van Jack London zullen begrijpen dat de St Bernhardshond in deze film slechts een ondersteunende rol speelt in deze avonturenfilm waarin Gable, Young en de innemende Jack Oakie [zo'n acteur die altijd dezelfde excentrieke rol speelde en daar een goede boterham mee wist te verdienen] de op zoek gaan naar goud tijdens de Goldrush in Yukon in Canada. Daarbij worden ze dwars gezeten door de aangenaam schurkachtige Reginald Owen.

Een vlotte, pretentieloze film die doet wat het belooft en dus onderhoudend is tot het einde. En voor de puristen is er aan het einde toch nog een verwijzing naar de titel van het boek dat doet vermoeden dat de makers het boek van Jack London wellicht toch hebben gelezen.

Verfilming van de klassieke avonturenroman van Jack London over Buck, half Sint-bernard, half Border Collie, die een zorgeloos leven heeft als hond van de plaatselijke rechter [Bradley Whitford]. Tot een tuinier in geldnood hem ontvoerd en verkoopt, waardoor hij terecht komt bij Perrault [Omar Sy] en Francoise [Cara Gee], die Buck toevoegen aan het hondenteam dat de slee moet voorttrekken waarmee ze post ophalen en afleveren in de besneeuwde gebieden in Noord-Amerika, waar de goudkoorts veel avonturiers naar toe heeft gelokt. In een aantal episodes ontdekt Buck de ‘oerhond’ in hem. Een prachtig verhaal dat zich (natuurlijk, zou je zeggen) uitstekend leent voor een animatiefilm. Sanders was zo onverstandig om het toch te proberen met behulp van een CGI-hond. Veel erger is dat hij die hond voorzien heeft van allerlei menselijke trekjes, waardoor dit nooit overtuigd. Met de prima menselijke cast valt het allemaal nog wel mee, maar sommige verhalen werken nu eenmaal beter in hun oorspronkelijke vorm. Leest u het boek er maar eens op na.

Douglas Armstrong [Cosmo Jarvis] is letterlijk en figuurlijk de sterke arm van Dympna [Barry Keoghan], de jonge troonopvolger van de gevreesde Denver-clan die de drugshandel stevig in handen heeft. Dympna geeft Douglas opdracht om ene Fannigan [Liam Carney] af te tuigen om hij de familie beledigt zou hebben. Daarmee lijkt de kous af, totdat de invloedrijke Paudi [Ned Dennehy] zich met de zaak bemoeit. Hij stelt dat Fannigan dood moet en weet door middel van manipulatie en intimidatie Dympna ervan te overtuigen dat er geen andere optie is. Noch Dympna noch Doug is ooit verantwoordelijk geweest voor moord, bovendien probeert Doug juist een rolmodel te zijn voor zijn autistische zoon. Dit dilemma en de gevolgen van de beslissing die Doug neemt staan centraal. Een weinig origineel verhaal dus dat zich afspeelt in een mistroostig landschap. Jarvis is niet meer dan OK in de hoofdrol, maar hij krijgt sterke ondersteuning, vooral van Keoghan.

De ogenschijnlijk integere priester James [Brendan Gleeson] wordt tijdens een biecht met de dood bedreigd en uitgedaagd om enkele dagen later de confrontatie aan te gaan op het nabijgelegen strand. James probeert te achterhalen wie zijn bedreiger kan zijn, maar komt al snel tot de conclusie dat er binnen de dorpsgemeenschap waar hij werkt veel mensen zijn die wrok koesteren jegens hem of het geloof dat hij vertegenwoordigd. Dat dwingt hem om eens goed in de spiegel te kijken, ook al lijkt er maar één manier te zijn om erachter te komen wie zijn bedreiger is.

Deels een whodunit met goed geschreven karakters, maar ook een karakterstudie die een stevige kluif biedt voor Brendan Gleeson. Hij bijt zich vast in deze rol en hoewel het verhaal zo nu en dan wat meandert maakt de sterke cast dit de moeite van het bekijken waard.