Meningen

De hartsvriendinnen zijn weer eens op vakantie en Julia en Marthe hebben een leuke jongen aan de haak weten te slaan. Wanneer Julia in bad gaat, ontdekt ze dat ze in een zeemeermin verandert als de in aanraking komt met water. Dat geldt ook voor Marthe, maar niet voor Julia. Haar jaloezie dreigt de vriendschap tussen de meisjes van K3 te verwoesten, terwijl ze proberen te achterhalen waardoor ze zijn betoverd en hoe ze nu verder moeten. Acteren kunnen de dames nog steeds niet dus houdt rekening met extreem overacteren, Van Leemputten lijkt bovendien vooral geïnteresseerd in het maken van videoclips en de liedjes leveren dan ook de beste momenten op. Hoogtepunt is ‘Ben Ik Dan Zo Anders’, een opmerkelijk ontroerend lied over de eenzaamheid van een buitenstander en het verlangen gezien te worden.

Hanne, Marthe en Klaasje kunnen allicht aardig zingen en hun danspasjes onthouden, maar van acteren hebben ze geen kaas gegeten. Deze film begint veelbelovend met het bijzonder aanstekelijke en energieke 'Hippie Happy Holiday', maar helaas zijn de meisjes opgezadeld met een slap, inspiratieloos scenario vol halfbakken ideetjes. Het idee van een geest die de boel in het honderd jaagt is zelfs gejat uit 'Het Magisch Medaillon', de eerste K3-film en is niet meer dan een excuus om een ratjetoe aan liedjes in de film te verwerken, al is vaak het verband met het verhaal ver te zoeken. 1.000 Kleine Matroosjes en Ik Doe Wat Ik Wil zijn in dat opzicht het dieptepunt. De meisjes van K3 doen te hard hun best om grappig te zijn, maar slagen daar zelden in en Ashley Mantangu is bijzonder slecht gedubd in haar rol als Ashley, een oude vriendin van Klaasje. Nicolette van Dam als directeur Vissers overtuigt gelukkig wel en het is leuk om te zien dat de kleding van de meisjes meer individualiteit uitstraalt en 'Liefde Is Overal'-finale toont dat er nog wel wat magie in K3 zit. Dit is duidelijk een Love Cruise waarbij het vertrek en de aankomst de enige hoogtepunten zijn.

Het Vlaamse antwoord op Lawrence Of Arabia, Raiders Of The Lost Ark en Lara Croft: Tomb Raider is een dwaas, vvergezocht avontuur voor de dames van K3 die nog steeds niet kunnen acteren. Het verhaal is waarschijnlijk tijdens een koffiepauze bedacht en het mocht duidelijk niets kosten. Hanne, Klaasje en Marthe zijn in een historisch museum om zich voor te bereiden op presentatie van hun nieuwe album. Daar bevindt zich een wenskat die door farao Tritanchamon [Peter van de Velde] is vervloekt. Dus wanneer de meisjes van K3 de wenskat aanraken en een wens doen, loopt dat op allerlei dwaze manier verkeerd af. Er zijn een paar aardige liedjes en Jacques Vermeire heeft zijn momenten als de eigenwijze roadie die door de geest van de wenskat wordt overgenomen, maar verder is dit een matig exploitatiefilmpje. Als ik dacht dat de doelgroep daar wakker van zou liggen, had ik een hele ster minder gegeven.

De aanwezigheid van Peter R. de Vries in welk programma dan ook was voor mij al jaren reden om meteen weg te zappen omdat hij in mijn ogen een ijdeltuit was die elke kans (en de bijbehorende centen) aangreep om op de televisie zijn mening over van alles en nog wat te spuwen. Het is dan ook even slikken wanneer Peter R. de Vries bij de opening van deze documentaire samen met de ouders en de zus van Nicky Verstappen op de bank zit. Deze documentaire bewijst echter onomstotelijk dat De Vries zich werkelijk met hart en ziel heeft gestort op de zaak rondom de moord op de 11-jarige Nicky Verstappen die op 10 augustus 1998 spoorloos verdween op een camping op de Brunssumerheide. Een half jaar later riepen Nicky’s ouders de hulp van De Vries en en sinds april 1999 heeft die zich vastgebeten in de zaak die pas in 2018, dankzij de verbeterde ontwikkeling op het gebied van DNA-onderzoek, leidde tot een veroordeling. De emotie van De Vries is ontegenzeggelijk oprecht, evenals de dankbetuigingen van de familie Verstappen. Dat neemt niet weg dat regisseur Vuyk, die als eindredacteur van Peter R. de Vries: Misdaadverslaggever zelf nauw betrokken was bij deze zaak, te opzichtig probeert tranen op te wekken. Stemmige pianootjes, zus Femke dit voor een altaar met een kaarsje droevig voor zich uit staart, en een bezoek aan de repetitieruimte van Rowwen Hèze om een uitvoering van ‘Vlinder’, geschreven voor Nicky, te aanschouwen, liggen er wat te dik bovenop.

Hossein Sadjadi Ghaemmaghami Farahani groeide op in een streng islamitische streek in Iran waar hij op zijn twaalfde voor het eerst in aanraking kwam met literatuur. Boeken waren zijn venster op de buitenwereld en veranderen zijn wereldbeeld. Hij studeerde in Teheran, sloot zich aan bij een ondergrondse linkse partij en schreef illegaal blad onder het pseudoniem Kader Abdolah. In 1985 moest hij Iran ontvluchten en sinds 1988 woont hij In Nederland. Hij spreekt vloeiend Nederlands, dus het is wat frustrerend dat deze woordkunstenaar zijn interessante bespiegelingen op zijn leven en op de wereld hier moet verkondigen in gebrekkig Engels.

Voor deze film bouwden de Marokkaanse Asmea El Moudir en haar vader de buurt in Casablanca na waar ze in juni 1981 woonden. De toen 12-jarige Asmea woonde met haar ouders, haar oom en haar oma tijdens een gewelddadige escalatie waarbij haar buurmeisje Fatima om het leven kwam. Asmae nodigt haar familie en de buren uit om “openlijk te spreken” over de gebeurtenissen van die noodlottige dag, maar haar stokoude oma blijkt nog net zo autoritair als toen en zorgt voor een gespannen sfeer. Voor zover bekend bestaat er maar een foto van het bloedbad dat werd aangericht, maar met hulp van de decors en met de hand gemaakte poppen weet Asmae haar gasten zover te krijgen dat ze voor het eerst hun verhaal doen over die dag. Ondanks de originele en effectieve benadering komt deze documentaire regelmatig gekunsteld over, waardoor het moeilijk is om oprechte emoties en geënsceneerde momenten van elkaar te scheiden. Het meest indrukwekkend is het relaas van buurman Said, destijds een activist die werd gearresteerd en verteld hoe en waarom hij die dag op het nippertje overleefde. Asmae El Moudir verzorgde zelf de effectieve voice-over, gesproken in een fluisterstem die een persoonlijk geheim met je deelt en je er constant aan herinnert dat dit onderwerp ruim 40 jaar later nog altijd taboe is.

Schitterend met de hand getekend sprookjesachtig verhaal over een oude, kinderloze bamboesnijder [James Caan] die in een magische bamboestengel een prinsesje [Chloë Grace Moretz] vindt dat niet groter is dan de palm van zijn hand. Dolgelukkig neemt hij het mee naar huis maar wanneer hij het laat zien aan zijn vrouw [Mary Steenburgen], blijkt het prinsesje al flink gegroeid te zijn. Binnen een mum van tijd kan ze lopen en praten en speelt ze met de kinderen uit de buurt. Wanneer haar vader in een magische bamboestengel goud vindt, besluit hij dat te gebruiken om zijn geadopteerde dochter een strikte, koninklijke opvoeding te geven om haar meer kansen in het leven te geven en – zo denkt hij – haar gelukkiger te maken. Uit loyaliteit jegens haar vader doet Kaguya wat er van haar gevraagd wordt, maar wanneer ze huwelijksaanbiedingen krijgt van een aantal vooraanstaande mannen, komt ze voor een dilemma te staan. Caan is een aangename verrassing in een luchtige rol en Steenburgen levert goed werk af als de moeder, maar Moretz is minder overtuigend. De gezien het simpele verhaal overdadige lengte van deze Oscargenomineerde animatiefilm wordt ten dele gecompenseerd door de ontroerende liedjes en de fraaie muziek van Joe Hisaishi.

Nadat ze ontdekt dat docent Hori [Eita Nagayama] haar zoon Minato [Soya Kurokawa] een bloedneus heeft bezorgd, gaat Saori [Sakura Ando] meteen direct verhaal halen op school. Ze neemt geen genoegen met Hori’s excuses en verwijt schoolhoofd Fushimi [Yûko Tanaka] dat ze geen verdere maatregelen tegen Hori neemt. Vervolgens zien we eerst wat zich heeft afgespeeld door de ogen van Hori en tenslotte vanuit Minato’s perspectief. Net als in de Kurosawa’s meesterlijke Rashomon verandert je kijk op de gebeurtenissen en je oordeel over de betrokken personen bij elk perspectief. Yûji Sakamoto schreef het intelligente, boeiende scenario waarin een belangrijke rol is voor Minato’s klasgenoot Yori [Hinata Hiiragi], die het doelwit van pesterijen is. Uitstekend acteerwerk over de gehele linie, maar vooral het samenspel van Korokawa en Hiiragi laat een diepe indruk achter.

De 26-jarige Old Dolio [Evan Rachel Wood] woont met haar ouders Robert [Richard Jenkins] en Theresa [Debra Winger] in een afgekeurd bedrijfspand. Samen proberen ze huurachterstand te voldoen op de voor hun gebruikelijke manier: door middel van oplichting en zwendel. Wanneer een paar vaste trucs geen resultaat meer opleveren bedenkt Old Dolio een plan waarmee ze het verschuldigde bedrag in één klap. Daarvoor moeten ze wel gebruik maken van een 'gewonnen' vliegreis naar New York. Tijdens die vliegreis besluiten Robert en Therese zonder overleg met Old Dolio een vierde persoon bij de zwendel te betrekken. En dat blijkt verstrekkende gevolgen te hebben voor alle betrokkenen.

Het eerste half uur zit vol vindingrijke, vaak hilarische momenten - let o.a. op de manier waarop het drietal probeert hun verhuurder te ontlopen - en met name Jenkins levert voortreffelijk acteerwerk af. Er is echter nauwelijks sprake van karakterverdieping waardoor het moeilijk is om begrip, laat staan sympathie, te hebben voor de zwendelpraktijken van deze familie. Het scenario weet je gelukkig ook in de zwakke tweede helft nog regelmatig aangenaam te verrassen.

Warren Beatty als een beroepsgokker die een omslachtige, maar vrijwel feilloze manier gebruikt om het spel naar zijn hand te zetten, zou een kolfje naar zijn hand moeten zijn. Maar de natuurlijke charme die zijn latere rollen karakteriseert is hier nog ver te zoeken en hij overtuigt dan ook niet in deze misdaadkomedie. Hij speelt Barney Jones, wiens gokvaardigheden de aandacht trekken van Scotland Yard. Inspecteur Manny McGinnis [Clive Revill] besluit Barney in te zetten als pion in een spel waarmee hij de steenrijke, maar gevaarlijke Harry Dominon [Eric Porter], die Scotland Yard tot nu toe altijd te slim af was, financieel te ruïneren.

Susannah York speelt de mooie dame die Barney in contact brengt met Scotland Yard en de nodige double entendres uitspreekt. De film is verder goed gecast, maar de wat karikaturale ondersteunende karakters voorkomen dat de film als thriller uit de verf komt. Als komedie is het aardig, maar ook niet meer dan dat. Dit is onschuldig, maar niet al te bijzonder vermaak, al is de grote finale van het pokerspel wel goed geregisseerd.

Na vijftien jaren keren boerentweeling Hielke [Sens Gerritsen] en Sietse Klinkhamer [Imme Gerritsen] terug op het grote doek in een modern jasje. Minister De Block [Robin van den Heuvel] van Milieu- en Dieselzaken, zorgt voor onrust in de gemeente met een pilot waardoor iedereen die een dieselvoertuig gebruikt van 10 jaar of ouder een boete van 20.000 euro aan de broek krijgt. Boerenknecht Gerben [Cas Jansen] probeert de moeder bijeen te rapen om Chantal [Annelieke Brouwers] ten huwelijk te vragen, maar wordt jaloers wanneer blijkt dat een acteur [William Spaaij] Chantal mag kussen bij de aanstaande uitvoering van Shakespeares ‘A Midsummer Night’s Dream’. En wanneer 28 geiten en schapen dood worden aangetroffen op de zorgboerderij van Hidde [Syb van der Ploeg], neemt bewoner Nando [Nando Liebregts] de schuld op zich, ook al weet iedereen dat hij geen vlieg kwaad zou doen. Politieman Zwart [Michiel Kerbosch] heeft zijn twijfels, Hielke en Sietse proberen samen met Nando’s boezemvriendin Jossie [Lieke van den Akker] te ontdekken hoe de vork werkelijk in de steel zit. Het centrale mysterie is interessant en de enthousiaste cast zorgt dat dit van begin tot einde vermaakt, de andere verhaallijnen halen de vaart eruit. Maar potjanhinnekont, Kerbosch is de uitblinker samen met Margreet Blanken als de eigengereide Beppe (oma) Klinkhamer. Maar de beste oneliner is voor Nando Liebregts.

Het is 1919 wanneer een groep Franse mijnwerkers in een mijn bij de grens met Duitsland 2 kilometer onder de grond vast komt te zitten na een explosie. Daardoor werkt de lift niet meer en dat betekent dat er maar één manier is om de mijnwerkers te redden: hun Duitse collega’s zullen ze vanaf hun kant van de mijn uit moeten graven. Pabst gebruikte bewust Duitse en Franse acteurs die hun eigen taal spraken. Ondertiteling was nog niet mogelijk en dus konden bioscoopbezoekers in Frankrijk en Duitsland veelal maar de helft van de dialogen verstaan. Het leidt bovendien tot pijnlijke misverstanden in communicatie, maar de solidariteit tussen mijnwerkers, of ze nu Duits of Frans zijn, brengt de mensen ondanks die taalbarrière dichter bij elkaar. De boodschap over harmonie tussen Duitsland en Frankrijk ligt er zo nu en dan wat te dik op, maar Pabst maakt goed gebruik van de locaties en de scènes in de mijn – volledig gefilmd in de studio – zijn zeer overtuigend.

In technisch opzicht is dit een aardige stap vooruit ten opzichte van 'A Generation', de eerste film in Wajda's oorlogstrilogie. De film introduceert de hoofdpersonen middels een ononderbroken trackingshot waarbij deze opstandelingen in het ghetto van Warschau ten tijde van WOII in en uit beeld lopen, ook wanneer de Duitsers ze onder schot nemen. De voice-over zet meteen de toon voor dit indrukwekkende oorlogsdrama door je uit te nodigen te kijken naar de laatste uren van deze strijders. Het is een gewaagde zet, omdat daarmee de uitkomst van het verhaal al is verraden. Gezien het onderwerp (de heldhaftige, maar mislukte en genadeloos neergeslagen opstand in het getto van Warschau in 1943) is die niet geheel verrassend. De sterke karakteriseringen, de claustrofobische setting (de titel verwijst naar het rioolnetwerk waar de rebellen zich een groot deel van de film in bevinden in een poging te ontsnappen) en sterk acteerwerk zorgen ervoor dat je toch meeleeft met de hoofdpersonen. Het laatste deel bevat drie momenten die nog lang na blijven spoken in je hoofd: de fluitspelende muzikant die als een geest zijn kameraden blindelings voorbijloopt, de soldaat die op een steen balanceert terwijl hij de granaten in een booby-trap probeert te ontmantelen en het moment waarop de leider ontdekt dat hij zijn manschappen allang is kwijt geraakt. Een indrukwekkend relaas, spannend, schokkend, maar vooral ontroerend en onderhoudend.

Raquel Welch is verrassend goed als een atlete in de wereld van de rollerderby, een uitputtende entertainmentsport waarin deelnemers alle middelen mogen gebruiken om ervoor te zorgen dat ze al eerste 5 rondjes op een indoorbaan afleggen. Welch speelt de rol van KC Carr, een alleenstaande moeder van twee kinderen [waaronder een piepjonge Jodie Foster] die haar kinderen noodgedwongen achter moet laten bij haar eigen moeder terwijl zij de ene na de andere rollerderbywedstrijd uitvecht. Ze hunkert naar succes, maar ook naar serieuze relatie om haarzelf en haar kinderen stabiliteit te geven. Maar relaties binnen haar eigen sportwereld leiden tot jaloezie en conflicten die vaak op de baan worden uitgevochten.

Op effectieve documentaire-achtige wijze gefilmd door Jerrod Freeman met veel goed uitgevoerde en onderhoudende rollerderby-sequenties waarin de cast zich (letterlijk en figuurlijk) goed staande houdt. Het geeft bovendien een interessant kijkje achter de schermen van deze loodzware sport. Het heeft niet erg veel dramatische diepgang, maar de bitchfights tussen KC en haar grootste rivale Jackie [prima gespeeld door Helena Kallianiotes die werd genomineerd voor een Golden Globe voor haar rol] zijn overtuigend en ook McCarthy levert vakwerk af.

Een gemaskerde crimineel benadert Pete Harris [Jack Elam], Tony Romano [Lee Van Cleef] en Boyd Kane [Neville Brand] één voor één en biedt ze een kwart van de opbrengst van een bankroof die hij tot in detail heeft uitgewerkt. De roof is een groot succes, maar wanneer bloemist Joe Rolfe, een ex-gevangene, ten onrechte wordt gearresteerd en zijn baan verliest, besluit die gebruik te maken van zijn oude vrienden om de mannen te vinden die hem erin hebben geluisd.

Goed uitgedachte, stijlvol geregisseerde en prima geacteerde misdaadfilm blijft spannend tot het einde. De klappen die hier en daar worden uitgedeeld overtuigen niet, maar het sterke plot maakt die tekortkoming meer dan goed.

Het is maar goed dat ik dit niet in de bioscoop heb gezien want ik vond het onmogelijk om mijn lachen in te houden bij deze dik aangezette oliedomme verfilming van het gelijknamige boek van Carry Slee. Tonko Bossen leidt een hevig schmierende cast die geen enkele kaas gegeten hebben van subtiel acteren. Het voorspelbare verhaal betreft drie vrienden: de brave Sander [Tonko Bossen], de zogenaamd ‘goedzak’ Maarten [Timo Wils] en de fanatieke Chris [Joes Brauers] die al vanaf de kleuterschool elkaars beste vrienden zijn. Wanneer Sander interesse toont in Indra [Bente Fokkens] zoekt Chris zijn heil bij Emiel [Tobias Kersloot] en presto: opeens maken Chris en ultieme meeloper Maarten deel uit van een criminele bende en moet Sander natuurlijk het morele boegbeeld spelen. Slecht geacteerd, erbarmelijk geschreven, maar zo slecht dat hij leuk is.

Terecht met prijzen overladen film geeft een glansrol aan Beppie Melissen en bevat bijzonder naturel spel van Vita Heijmen. De ouders van de tienjarige Romy [Heijmen] zijn gescheiden. Moeder Margot [Noortje Herlaar] moet nu extra hard werken om rond te komen en Romy kan moeilijk verkroppen dat haar vader Willem [Guido Pollemans] een ander heeft en haar steeds probeert over te halen zijn nieuwe vriendin te ontmoeten. Noodgedwongen ontfermt Romy's 69-jarige oma Stine [Melissen] zich veelvuldig over haar kleindochter. Hun contact verloopt aanvankelijk moeizaam, maar wanneer Romy haar oma te hulp schiet in diens kapsalon raken de twee steeds meer aan elkaar gehecht. Wanneer oma steeds vergeetachtiger wordt en haar verlangen uitspreekt om nog één keer naar haar geboortegrond terug te keren, besluit Romy haar daarbij te helpen.

Scenariste Tamara Bos toont op intelligente wijze hoe een kind het geestelijke verval van een grootouder beleeft en haar hoopvolle eindconclusie is een eerbetoon aan de veerkracht en het relativeringsvermogen van kinderen. Dat koppelt ze echter nadrukkelijk aan het belang van actieve aandacht en liefde voor dat kind. Hoewel de rol van de ouders hier beperkt is, weet regisseur Kamp ze toch scherp neer te zetten en dat maakt de even hartverwarmende als hartverscheurende slotscène zo effectief.

Een ronddwalende ziel neemt plaats in het lichaam van tiener Makoto Kobayashi [Kazato Tomizawa] die een zelfmoordpoging heeft gedaan. Daarvoor moet hij ontdekken wie Makoto is en waarom hij overging tot zijn wanhoopsdaad. Daarbij krijgt hij hulp van Pura Pura [Michael]. Miho Maruo bewerkte de gelijknamige roman van Eto Mori dat op knappe wijze suïcide onder tieners onder de loep legt, zonder vals sentiment en zwaarmoedigheid. Combinatie van mysterie en psychologisch drama met prachtig getekende decors en een hoopvolle, indringende ontknoping. Ook te zien in een Engels gesproken versie.

Moderne remake van de 80s klassieker met Jaden Smith als de Amerikaanse tienjarige Dre die na de dood van zijn vader verhuist met zijn moeder [Taraji P. Henson] naar Peking. Daar krijgt hij interesse in de muzikaal getalenteerde Meying [Wenwen Wan] en klappen van een groepje jongeren dat traint bij de vechtschool van Master Li [Rongguang Yu]. Jackie Chan speelt de conciërge die het opneemt voor Dre en min of meer gedwongen wordt Dre voor te bereiden op een kungfu toernooi. Het scenario is op een aantal punten gemoderniseerd en Chan is ideaal als de conciërge die Dres mentor wordt, maar Smith vertoont komt arrogant over en mist het charisma en de kwetsbaarheid van Ralph Macchio. En gezien de aanwezigheid van Chen is het een gotspe dat er van de aangename humor van het origineel bijna niets overblijft.

Li Fong [Ben Wang] verhuist met zijn moeder [Ming-Na Wen] van Beijing naar New York. Hij valt voor de Chinees-Amerikaanse Mia [Sadie Stanley], krijgt bonje met haar (min of meer) ex Conor [Aramis Knight] en gebruikt zijn kennis van kungfu om Mia’s vader, ex-bokser Victor Lipani [Joshua Jackson] voor te bereiden op een comeback. Wanneer dat gevecht wordt gesaboteerd door Conors trainer [Tim Rozon] is dat een goed excuus om Li Fong te laten meedoen aan een vechtsporttoernooi. Hij roept de hulp in van zijn oud-trainer Mr. Han [Jackie Chan] en die andere pupil van Mr. Miyagi, Daniel LaRusso [Ralph Macchio]. De titel doet al vermoeden dat deze film het vooral moet hebben van nostalgie en van een poging tot vernieuwing is dan ook geen sprake. Wang en Stanley hebben gelukkig een prettige chemie en de aanwezigheid van Chan en Macchio helpt.

Betreft de Engels gesproken versie.

Omdat Katak [Robert Naylor] nog steeds niet de witte kleur heeft gekregen – het teken van volwassenheid – leeft hij met tegenzin onder de hoede van zijn moeder Marina [Eleanor Noble]. Wanneer Kataks grootmoeder [Ginette Reno] op sterven blijkt te liggen, besluit Katak in zijn eentje een gevaarlijke reis te ondernemen om zijn zelfstandigheid te bewijzen. Als hij zijn grootvader [Richard M. Dumont] in ‘Het Grote Noorden’ kan vinden, kan hij bovendien oma’s laatste wens in vervulling laten gaan en misschien ook contact leggen met andere beloega’s waar zijn familie zich bij kan aansluiten. Onderweg komt hij verschillende dieren tegen, waaronder Jack-Lynn [Angela Galuppo], de dochter van de gevreesde orka Jack-Knife [Terrence Scammel]. Volwassen kijkers weten dat het verhaal bepaald niet origineel is en zullen ook niet onder indruk zijn van het gebrek aan detail in de animatie, maar voor de jeugdige doelgroep is dit een aangenaam tijdverdrijf dat wat meer rust uitstraalt dan de soms wat jachtige animatiefilms van Pixar/Disney e.d.

Gelaagde, verontrustende documentaire volgt actrice Kate Lyn Sheil tijdens haar voorbereiding op het spelen van Chrstine Chubbuck, een nieuwslezeres die in 1974 tijdens een live-uitzending zelfmoord pleegde en één van de belangrijkste inspiratiebronnen was voor de filmklassieker Network. Kate verdiept zich in haar rol door af te reizen naar de omgeving van Christine woonde en spreekt met mensen die contact met haar hadden en probeert de laatste dagen uit Christines leven te construeren. Daarbij maakt Kate tevens gebruik van psychologische experts die inzicht geven in de depressie waar Christine mee kampte. Greene volgt Kate tijdens haar confronterende emotioneel loodzware reis en weet je als kijker mee te trekken in de uiterlijke en innerlijke transformatie die deze actrice doormaakt. Het einde is ontluisterend en biedt zeer veel stof tot napraten. Een uniek, niet te missen meesterwerk.

Het eerste uur van deze gladde documentaire over popfenomeen Katy Perry is een grote lofzang, maar besteedt wél aandacht aan haar streng religieuze jeugd en de lange weg die ze moest afleggen voor ze in één keer een wereldwijd fenomeen werd met haar doorbraaksingle “I Kissed A Girl”. Halverwege krijgt het verhaal een dramatische wending wanneer blijkt dat haar toenmalige echtgenoot Russell Brand de relatie verbreekt. Katy’s reactie zegt veel over haar complexe persoonlijkheid, maar toont ook op pijnlijke wijze aan dat ook voor de meest kleurrijke, ogenschijnlijk vrolijke popsterren geldt: “The show must go on.”

De Japanse grootmeester (My Neighbor Totoro, Princess Mononoke, Spirited Away) heeft de lat zo hoog gelegd dat deze biografie van luchtvaartpionier Jirô Horikoshi [Joseph Gordon-Levitt] wat tegenvalt. Miyazaki’s keuze om een film te maken over de ontwerper van de vliegtuigen waarmee de Japanners tijdens WOII hun kamikazeaanvallen mee uitvoerden leent zich ook niet echt voor de poëtische animatiestijl, maar er zijn voldoende memorabele momenten om de fans van de meester tevreden te stellen.

Wanneer neven Rell [Jordan Peele] en Clarence [Keegan-Michael Key] stuiten op een ultraschattige kitten, besluiten ze het een thuis en de naam Keanu te geven. Helaas is Keanu het favoriete huisdier van een levensgevaarlijke gangster. Wanneer die Keanu stelen besluiten Rell en Clarence hun kitten te redden, ook al moeten ze zich daarvoor staande zijn in een gangstermilieu dat ze alleen maar kennen uit films. Peele en Key hebben een uitstekende komische timing en deze misdaadkomedie bevat dan ook genoeg vermakelijke momenten. De pogingen van Peel en Key om zich voor te doen als stoere gangsta’s zijn vaak hilarisch, maar het is één van de grappen die ze tot het bot uitmelken – hetzelfde geldt bijvoorbeeld voor de doorlopende grap over George Michael.

Kattenliefhebbers genieten ongetwijfeld meer van de eindeloze shots van katten, maar het is vrij onsamenhangend gemonteerd en eerlijk gezegd niet bijster interessant. We zien katten eten, lopen, zitten, bedelen, spinnen, klimmen en springen. Deze film gaat uiteindelijk ook niet zozeer over de katten, maar meer over de mensen wie pad ze kruizen en Istanbul zelf natuurlijk. Er zitten wat teveel shots uit de catalogus van Istanbul Tourism Board in, al ontloopt deze film de arme buurten, met krakkemikkige woningen, niet. Er komen alleen kattenliefhebbers aan het woord en die vertellen waarom ze zo van katten houden, maar die verhalen zijn niet zo bijzonder. De meest dramatische anekdote komt van een man die vertelt dat een kat hem hielp een portemonnee (van iemand anders, voor alle duidelijkheid) te vinden. Fragmentarisch en uitsluitend aan te raden voor een ieder die geen genoeg kan krijgen van katten.

De vijftienjarige Maxime [Kacey Mottet Klein] en Mélanie [Galatéa Bellugi] zijn smoorverliefd op elkaar. Een beetje jammer dat ze niet zo hebben opgelet tijdens de seksuele voorlichting waardoor Mélanie zwanger wordt. Abortus of niet? En hoe gaan ze dit aan hun ouders vertellen? En dat in een periode waarin Maxime kans maakt om door grote clubs gescout te worden als keeper van zijn voetbalteam. Het acteerwerk is prima, maar het scenario is net zo oppervlakkig als de twee naïeve tienerpersonages zelf.

Tijdens een romantische reis blijft Liz [Tatiana Maslany] alleen achter nadat Malcolm [Rossif Sutherland], een dokter, een spoedgeval heeft. Liz heeft psychologische problemen die zich onder andere manifesteren als hallucinaties. Daarom wil Malcolm dat Liz het huis niet verlaat. Het zit uiteraard wat ingewikkeld in elkaar. Mooi gefilmd en Perkins roept enkele memorabele, bizarre beelden op, terwijl er in feite niets gebeurt. Van verhaal is nauwelijks sprake en de vergezochte verklaring voor de gebeurtenissen duidt erop dat scenarist Nick Lepard geen idee had hij hoe van losse ideeën samenhangend geheel moest maken.

Het leven van het burgerlijke stel Jeff [Zach Galifianakis] en Karen Gaffney [Isla Fisher] komt op z’n kop te staan wanneer ze kennis maken met hun nieuwe buren Tim [Jon Hamm] en Natalie jones [Gal Gadot]. Bij toeval ontdekken de Gaffneys dat de Joneses in feite globetrottende, geheime agenten zijn die zich hoopten te kunnen verschuilen in een slaperig buitenwijkje. Maar door hun ‘vriendschap’ met de Joneses worden de Gaffneys zelf doelwit van de beruchte Scorpion [Patton Oswalt]. Een simpel plot als kapstok voor een serie vlotte actiescènes en een grote hoeveelheid slapstickscènes. Melig en oppervlakkig, maar de vier hoofdrolspelers leveren puik werk af waardoor het nimmer verveelt en er meer dan genoeg te lachen valt.

De dove Keiko Ogawa [Yukino Kishii] bokst ruim anderhalf jaar in een sobere boksclub waar ze met trainer Matsumoto [Shinichirô Matsuura] een efficiënte manier van communiceren heeft ontwikkeld waardoor ze inmiddels professioneel bokser is geworden. Wanneer de eigenaar [Tomokazu Miura] laat doorschemeren dat de toekomst van de boksclub op het spel staat, dreigt Keiko’s sportieve en persoonlijke mentaliteit verloren te gaan. De trainingsequenties zijn indrukwekkend en Miyakes keuze om de bokswedstrijden te filmen als de stilistische tegenhanger van Raging Bull of Rocky, geeft dit een hoge mate van originaliteit. Kishii is bijzonder goed in de hoofdrol, maar het verhaal is wat aan de magere kant.