Meningen

Betreft de Engels gesproken versie.

Omdat Katak [Robert Naylor] nog steeds niet de witte kleur heeft gekregen – het teken van volwassenheid – leeft hij met tegenzin onder de hoede van zijn moeder Marina [Eleanor Noble]. Wanneer Kataks grootmoeder [Ginette Reno] op sterven blijkt te liggen, besluit Katak in zijn eentje een gevaarlijke reis te ondernemen om zijn zelfstandigheid te bewijzen. Als hij zijn grootvader [Richard M. Dumont] in ‘Het Grote Noorden’ kan vinden, kan hij bovendien oma’s laatste wens in vervulling laten gaan en misschien ook contact leggen met andere beloega’s waar zijn familie zich bij kan aansluiten. Onderweg komt hij verschillende dieren tegen, waaronder Jack-Lynn [Angela Galuppo], de dochter van de gevreesde orka Jack-Knife [Terrence Scammel]. Volwassen kijkers weten dat het verhaal bepaald niet origineel is en zullen ook niet onder indruk zijn van het gebrek aan detail in de animatie, maar voor de jeugdige doelgroep is dit een aangenaam tijdverdrijf dat wat meer rust uitstraalt dan de soms wat jachtige animatiefilms van Pixar/Disney e.d.

Kate [Mary Elizabeth Winstead] kwam op zeer jonge leeftijd onder hoede te staan van mentor en vaderfiguur Varrick [Woody Harrelson], die haar opleidde tot een efficiënte huurmoordenaar. Nadat een aanslag op een yakuza mislukt, ontdekt Kate dat ze is vergiftigd en nog hooguit 24 uur te leven heeft. Die tijd gebruikt ze om te ontdekken wie haar in de val heeft gelokt, maar ook om een fout uit het verleden recht te zetten. Kinetische actiescènes en goed spel van Winstead en Harrelson kunnen niet op tegen een routinematig, voorspelbaar plot.

Gelaagde, verontrustende documentaire volgt actrice Kate Lyn Sheil tijdens haar voorbereiding op het spelen van Chrstine Chubbuck, een nieuwslezeres die in 1974 tijdens een live-uitzending zelfmoord pleegde en één van de belangrijkste inspiratiebronnen was voor de filmklassieker Network. Kate verdiept zich in haar rol door af te reizen naar de omgeving van Christine woonde en spreekt met mensen die contact met haar hadden en probeert de laatste dagen uit Christines leven te construeren. Daarbij maakt Kate tevens gebruik van psychologische experts die inzicht geven in de depressie waar Christine mee kampte. Greene volgt Kate tijdens haar confronterende emotioneel loodzware reis en weet je als kijker mee te trekken in de uiterlijke en innerlijke transformatie die deze actrice doormaakt. Het einde is ontluisterend en biedt zeer veel stof tot napraten. Een uniek, niet te missen meesterwerk.

Het eerste uur van deze gladde documentaire over popfenomeen Katy Perry is een grote lofzang, maar besteedt wél aandacht aan haar streng religieuze jeugd en de lange weg die ze moest afleggen voor ze in één keer een wereldwijd fenomeen werd met haar doorbraaksingle “I Kissed A Girl”. Halverwege krijgt het verhaal een dramatische wending wanneer blijkt dat haar toenmalige echtgenoot Russell Brand de relatie verbreekt. Katy’s reactie zegt veel over haar complexe persoonlijkheid, maar toont ook op pijnlijke wijze aan dat ook voor de meest kleurrijke, ogenschijnlijk vrolijke popsterren geldt: “The show must go on.”

De Japanse grootmeester (My Neighbor Totoro, Princess Mononoke, Spirited Away) heeft de lat zo hoog gelegd dat deze biografie van luchtvaartpionier Jirô Horikoshi [Joseph Gordon-Levitt] wat tegenvalt. Miyazaki’s keuze om een film te maken over de ontwerper van de vliegtuigen waarmee de Japanners tijdens WOII hun kamikazeaanvallen mee uitvoerden leent zich ook niet echt voor de poëtische animatiestijl, maar er zijn voldoende memorabele momenten om de fans van de meester tevreden te stellen.

Christian [Dar Salim] zit vast in een ongelukkig huwelijk met Leonora [Sonja Richter] en stort zich op zijn bedrijf en een affaire met een stagiaire [Sus Wilkins]. Wanneer de toch al ontevreden Leonora lucht krijgt van de affaire, doet de wanhopige Christian een poging om haar uit de weg te ruimen. Dat mislukt en de gevolgen zijn niet te overzien. Door het serieuze spel houdt Tospøe-Rothenborg knkap het midden tussen psychologische thriller en zwarte komedie, waardoor dit afwisselend spannend en hilarisch is.

Wanneer neven Rell [Jordan Peele] en Clarence [Keegan-Michael Key] stuiten op een ultraschattige kitten, besluiten ze het een thuis en de naam Keanu te geven. Helaas is Keanu het favoriete huisdier van een levensgevaarlijke gangster. Wanneer die Keanu stelen besluiten Rell en Clarence hun kitten te redden, ook al moeten ze zich daarvoor staande zijn in een gangstermilieu dat ze alleen maar kennen uit films. Peele en Key hebben een uitstekende komische timing en deze misdaadkomedie bevat dan ook genoeg vermakelijke momenten. De pogingen van Peel en Key om zich voor te doen als stoere gangsta’s zijn vaak hilarisch, maar het is één van de grappen die ze tot het bot uitmelken – hetzelfde geldt bijvoorbeeld voor de doorlopende grap over George Michael.

Kattenliefhebbers genieten ongetwijfeld meer van de eindeloze shots van katten, maar het is vrij onsamenhangend gemonteerd en eerlijk gezegd niet bijster interessant. We zien katten eten, lopen, zitten, bedelen, spinnen, klimmen en springen. Deze film gaat uiteindelijk ook niet zozeer over de katten, maar meer over de mensen wie pad ze kruizen en Istanbul zelf natuurlijk. Er zitten wat teveel shots uit de catalogus van Istanbul Tourism Board in, al ontloopt deze film de arme buurten, met krakkemikkige woningen, niet. Er komen alleen kattenliefhebbers aan het woord en die vertellen waarom ze zo van katten houden, maar die verhalen zijn niet zo bijzonder. De meest dramatische anekdote komt van een man die vertelt dat een kat hem hielp een portemonnee (van iemand anders, voor alle duidelijkheid) te vinden. Fragmentarisch en uitsluitend aan te raden voor een ieder die geen genoeg kan krijgen van katten.

De vijftienjarige Maxime [Kacey Mottet Klein] en Mélanie [Galatéa Bellugi] zijn smoorverliefd op elkaar. Een beetje jammer dat ze niet zo hebben opgelet tijdens de seksuele voorlichting waardoor Mélanie zwanger wordt. Abortus of niet? En hoe gaan ze dit aan hun ouders vertellen? En dat in een periode waarin Maxime kans maakt om door grote clubs gescout te worden als keeper van zijn voetbalteam. Het acteerwerk is prima, maar het scenario is net zo oppervlakkig als de twee naïeve tienerpersonages zelf.

Tijdens een romantische reis blijft Liz [Tatiana Maslany] alleen achter nadat Malcolm [Rossif Sutherland], een dokter, een spoedgeval heeft. Liz heeft psychologische problemen die zich onder andere manifesteren als hallucinaties. Daarom wil Malcolm dat Liz het huis niet verlaat. Het zit uiteraard wat ingewikkeld in elkaar. Mooi gefilmd en Perkins roept enkele memorabele, bizarre beelden op, terwijl er in feite niets gebeurt. Van verhaal is nauwelijks sprake en de vergezochte verklaring voor de gebeurtenissen duidt erop dat scenarist Nick Lepard geen idee had hij hoe van losse ideeën samenhangend geheel moest maken.

Het leven van het burgerlijke stel Jeff [Zach Galifianakis] en Karen Gaffney [Isla Fisher] komt op z’n kop te staan wanneer ze kennis maken met hun nieuwe buren Tim [Jon Hamm] en Natalie jones [Gal Gadot]. Bij toeval ontdekken de Gaffneys dat de Joneses in feite globetrottende, geheime agenten zijn die zich hoopten te kunnen verschuilen in een slaperig buitenwijkje. Maar door hun ‘vriendschap’ met de Joneses worden de Gaffneys zelf doelwit van de beruchte Scorpion [Patton Oswalt]. Een simpel plot als kapstok voor een serie vlotte actiescènes en een grote hoeveelheid slapstickscènes. Melig en oppervlakkig, maar de vier hoofdrolspelers leveren puik werk af waardoor het nimmer verveelt en er meer dan genoeg te lachen valt.

De dove Keiko Ogawa [Yukino Kishii] bokst ruim anderhalf jaar in een sobere boksclub waar ze met trainer Matsumoto [Shinichirô Matsuura] een efficiënte manier van communiceren heeft ontwikkeld waardoor ze inmiddels professioneel bokser is geworden. Wanneer de eigenaar [Tomokazu Miura] laat doorschemeren dat de toekomst van de boksclub op het spel staat, dreigt Keiko’s sportieve en persoonlijke mentaliteit verloren te gaan. De trainingsequenties zijn indrukwekkend en Miyakes keuze om de bokswedstrijden te filmen als de stilistische tegenhanger van Raging Bull of Rocky, geeft dit een hoge mate van originaliteit. Kishii is bijzonder goed in de hoofdrol, maar het verhaal is wat aan de magere kant.

Broers Cemal [Tolka Tekin] en Kenan [Bartu Küçükçaglayan] en hun zus Suzan [Tugce Altug] die de weg wat kwijt zijn geraakt in het leven, komen samen in een afgelegen dorpje om hun vader te begraven. De botsing van hun karakters en de meningsverschillen over de laatste wensen van hun vader vormt de basis voor dit komische drama dat ik helaas zag in een versie met iets te letterlijk vertaalde Engelse ondertiteling waardoor een deel van de humor ongetwijfeld aan mij voorbij is gegaan. Het concept is niet buitengewoon origineel maar de cast is sterk en er is een mooi einde dat de titel verklaart.

Het verhaal van het beleg van Haarlem in de winter van 1572, dat een keerpunt in de strijd tegen de Spanjaarden bleek en waarin een koppige vrouw - de Kenau uit de titel - een sleutelrol speelt door voorop te gaan in de strijd en die zo de vrouwen in de stad weet te mobiliseren en er zo voor zorgt dat Haarlem maandenlang stand houdt tegenover een grote Spaanse meerderheid.

Aangezien we hier niet op kunnen tegen de Hollywoodbudgetten, wagen Nederlandse filmmakers zich zelden aan een film met veel actiescènes, laat staat een historische actiefilm waarin ook nog eens geld gestoken moet worden in kostuums. Maar Kenau is verrassend succesvol op alle fronten (sic!) en hoewel het scenario hier en daar terug valt op dialogen die rechtstreeks vertaald zijn uit Hollywoodformulefilms, is dit een film geworden die een goede balans weet te vinden tussen drama, actie aangevuld met een vleugje romantiek en snufje humor. Monique Hendrickx blijkt perfect gecast in de titelrol, maar de rest van de cast levert ook degelijk vakwerk af, waardoor hierop eigenlijk weinig aan te merken valt. Een boeiende, spannende geschiedenisles over een vrouw van wie de naam - tot nu toe - alleen bekend stond als een synoniem voor 'manwijf'.

Krijg je maar geen genoeg van die stroperige, kitscherige Kerstreclames (supermarkten hebben er een handje van) waarin grote problemen in 30 seconden worden opgelost met een chic Kerstdiner met familie? Dan zul je dit ongetwijfeld een hogere waardering geven. Dit is namelijk een collectie van dat soort flinterdunne familiedrama’s met als thema het belang van samenzijn. Een indrukwekkende cast, maar ik mag hopen dat dit ook voor de gemiddelde kijker tenenkrommend sentimenteel is.

"Willen de doden die zijn neergeschoten zich omdraaien?" Als ik het goed begrijp betreft deze artistiekerige 'thriller' een aantal geesten van recentelijk gestorvenen dat iets moet rechtzetten. Isabelle Adjani heeft haar vader [de 82-jarige Louis Negan] naakt geketend aan haar bed, al mag hij soms wel met een zweepje meppen. Een jong stel wipt er vrolijk op los, een naakte vrouw rent met haar honden door het huis, één geest neemt de (nog levende) schoonmaakster van achteren en er is nog een jongeman die zich nonstop masturbeert in een hokje onder de trap. Er is ook nog iets met een gijzeling, maar daar valt al evenmin een trouw aan vast te knopen. Alles is in kunstzinnig zwart/wit gefilmd, lichtbronnen zwaaien constant heen en weer en de montage is een treurige interpretatie van 'dynamisch'. Een pretentieuze puinhoop van de man die door sommigen gezien wordt als 'De Canadese David Lynch'. Diezelfde mensen beschouwen ongetwijfeld VV Gersloot als het FC Barcelona van Nederland. Niet serieus te nemen...

De 70-jarige Mahin [Lili Farhadpour] is al 30 jaar weduwe en wordt iedere ochtend gewekt door een telefoontje van Puran [Mansoore Ilkhani] die klaagt over haar fysieke gebreken. Na een gezellig etentje met vriendinnen besluit Mahin de stoute schoenen aan te trekken. Ze bezoekt een aantal plaatsen waar ze mannen kan ontmoeten. In een restaurant voor gepensioneerden luistert ze naar een gesprek tussen oude mannen en ze besluit één van hen, taxichauffeur Faramarz [Esmaeel Mehrabi], te vragen of hij haar een lift naar huis kan geven. Het etentje met vriendinnen is zo naturel geschreven en zo ontspannend gespeeld dat dit direct doet denken aan een (buitengewoon vermakelijke) documentaire. Vanaf het moment dat Farhadpour en Mehrabi elkaar ontmoeten, hoeven Moghadam en Sanaeeha deze voortreffelijke acteurs alleen maar de ruimte geven om hun magie over ons uit te strooien. Een heerlijk, hartverwarmend romantisch verhaal … tot de totaal onverwachte ontknoping waarvan de betekenis en/of de meerwaarde volstrekt onduidelijk. Vertedering verandert in verontwaardiging en dat is werkelijk doodzonde.

Een grootschalige productie over een legendarisch conflict, fantastische locaties en een op papier perfecte cast: de Koning van de Epos is aanwezig in de vorm van Charlton Heston en de meest vooraanstaande Britse acteur van zijn generatie, Laurence Olivier, mag met hem het acteerduel aangaan. Heston speelt de Britse (!) generaal Charles Gordon, een volksheld sinds zijn heroïsche strijd tegen de opstandeling in de Taipingopstand, de opdracht krijgt om Khartoum te evacueren voordat de fanatieke volgelingen van Muhammad Ahmad - een zelfverklaarde Mahdi - de stad overrompelen en de inwoners uitmoorden. De Met Ralph Richardson, Michael Hordern en Nigel Green in belangrijke bijrollen, verwacht je een betere film dan dit. Eén van de schuldigen is Basil Dearden, de regisseur uit de Ealing-studio's, die er niet in slaagt om de massascènes de energie en de overtuiging te geven die nodig is. Figuranten doen halfslachtig mee, behalve als ze in close-up verschijnen en soldaten vallen letterlijk bij bosjes neer in vechtscènes. Een slag in de woestijn is zelfs ronduit amateuristisch: locatieshots van de oprukkende legers in de zonovergoten woestijn worden afgewisseld met opzichtige studio-shots van Heston waarop het bijna nacht is. Ondanks deze tekortkomingen is dit wel een ietwat geromantiseerde reconstructie van een sleutelmoment uit de Britse en Afrikaanse geschiedenis en het acteerwerk is - afgezien van Oliviers bizarre accent - prima in orde.

Jafar Panahi tart opnieuw het Iraanse regime met nog een film die op sublieme wijze de scheidslijnen tussen fictie en werkelijkheid betreedt. Omdat het hem verboden is om (zelf) films te maken, geeft hij zijn assistent-regisseur van afstand instructies bij het filmen van het op ware feiten gebaseerde relaas van Zara [Mina Kavani] en Bakhtiar [Bakhtiyar Panjeei] die een vals paspoort proberen te bemachtigen waarmee ze met hulp van een mensensmokkelaar naar Europa kunnen vluchten. Jafar communiceert vanuit een klein dorpje aan de grens waar hij gast is van Ghanbar [Vahid Mobasheri]. Nadat hij een aantal foto’s in het dorp heeft gemaakt raakt hij conflict met een aantal dorpelingen, aangevoerd door dorpsoudste Sherif [Naser Hashemi], en moet hij het opnemen tegen tradities die botsen met zijn eigen liberale normen en waarden. Een film zoals alleen Panahi ze op dit moment weet te maken, werkelijk uniek, maar minder meeslepend als 3 Faces.

De 12-jarige Ali [Roohollah Zamani] is de aanvoerder van een groepje jongens dat volledig op zichzelf is aangewezen. Ze overleven door alles aan te nemen wat geld oplevert en dat maakt ze ideaal voor de twijfelachtige praktijk van Hashem [Ali Nassirian]. Er gloort iets van hoop aan de horizon wanneer het empatische hoofd van een school [Javad Ezati] de jongens besluit een kans te geven om lessen te volgen, maar de jongens zij zo gewend aan het leven op straat dat ze het geduld van hun nieuwe vaderfiguur danig op de proef stellen. Wanneer het Zahra [Shamila Shirzad], het zusje van Abolfazi [Abolfazi Shirzad], wordt opgepakt door de immigratiedienst besluiten de jongens ritselaar Hashem [Ali Nassirian] te helpen een ‘verborgen schat’ te vinden die zich ergens onder de grond bevindt. Het eerste uur van dit drama is ondanks het ééndimensionale spel van Zamani, die elke scène speelt alsof de dood hem op de hielen zit, enerverend genoeg met Shirzad een positieve uitschieter als de eigengereide Zahra. In de tweede helft betrekt scenario van regisseur Majidi en Nima Javidi teveel subplots in het verhaal.

Gebaseerd op het gelijknamige stripboek van Mark Millar en John Romita waarin de zelfverklaarde “onzichtbare nerd” Dave Lizewski [Aaron Taylor-Johnson] ervan droomt een superheld te zijn, zodat zijn klasgenoot Katie [Lyndsy Fonseca] hem eindelijk ziet staan. Hij besluit een superheldenpak aan te schaffen en loopt rond door de stad in afwachting van een kans om zich te bewijzen. Wanneer die kans zich op gelukkige wijze aanbiedt, wordt zijn alter ego Kick-Ass een mediasensatie. Dat valt niet direct in goede Aarde bij Damon [Nicholas Cage] en Mindy Macready [Chloë Grace Moretz}, die als superhelden Big Daddy en Hit-Girl al geruime tijd de straten veilig houden. Veel zorgwekkender is het feit dat miljonair en meestercrimineel Frank D’Amcio [Mark Strong] van plan is om Kick-Ass voorgoed uit de weg te ruimen. Een vermakelijke, fantasierijke actiekomedie met scherpe karakteriseringen, vermakelijke en bij vlagen indrukwekkende actiescènes en Nicholas Cage die op hilarische wijze Adam West als Batman persifleert. Moretz doet het ook bepaald niet slecht. Kreeg in 2013 een inferieur vervolg: Kick-Ass 2.

De heldendaden van Kick-Ass en Hit-Girl hebben vele mensen geïnspireerd om hun eigen superhelden te creëren. Mindy Macready alias Hit-girl [Chloë Grace Moretz] neemt het sinds de dood van haar vader alleen op tegen gespuis, maar beseft zich dat ze Dave / Kick-Ass [Aaron Taylor-Johnson] nodig heeft om haar werk te kunnen blijven doen. Ondertussen zint Chris D’Amico [Christopher Mintz-Plasse] op wraak voor het verlies van zijn vader en verzamelt hij een aantal superhelden om voorgoed met Hit-Girl en Kick-Ass af te rekenen. Die vinden hulp in een genootschap van superhelden onder leiding van Colonel Stars and Stripes [Jim Carrey]. Inferieure sequel bewijst dat overdaad schaadt en weet nauwelijks interesse op te wekken voor de personages of voor het onderliggende verhaal. Clark Duke en Augustus Prew zijn er gelukkig weer bij als Daves trouwe vrienden en Carrey is goed voor een glimlach hier en daar, maar het alter ego van Chris D’Amico (‘Motherfucker’), geeft een indruk van het niveau van de humor.

Kort nadat Kurt Sloane [Alain Moussi] een kampioensgevecht in Las Vegas heeft gewonnen, reist hij met zijn verloofde Liu [Sara Malakul Lane] naar Thailand. In de trein naar Bangkok (waar anders) wordt Liu ontvoerd. Echt waar! Opdrachtgever is Thomas Tong Moore [Christopher Lambert], die Kurt daarmee wil overhalen om – je raadt het nooit – mee te doen aan een gevecht tegen de gigantische Mongkut [Hafþór Július Björnsson]. Als Kurt blijft weigeren, laat Moore hem opsluiten in een gevangenis vol vechtersbazen. Een mooi excuus voor enkele (toegegeven) goed uitgevoerde en stijlvol gefilmde knokpartijen, al vraag je je af hoe handig het is om iemand af te laten tuigen zodat hij voor je kan vechten?! Van Damme is de inmiddels blinde mentor die Kurt met onconventionele methodes probeert te behoeden voor een slecht einde.

Tegen het advies van zijn broer Kurt [Alain Moussi] in laat Eric Sloane [Daren Shahlavi] zich door Marcia [Gina Carano] verleiden tot een zeer lucratief gevecht ‘tot de dood erop volgt’ in Thailand. Tegenstander is kampioen Muay-thai Tong Po [Dave Bautista]. Dat loopt natuurlijk niet goed af en dus zint Kurt op wraak. Hij bereidt zich voor op zijn eigen strijd op leven dood met behulp van Duran [Jean-Claude van Damme]. Verwacht niet te veel, dan krijg je wat je verwacht.

Humphrey Bogart staat weliswaar groot op deze poster, maar hij speelt hier een bijrol als de meedogenloze, door-en-door corrupte concurrent van bokspromotor Nick Donati [Edward G Robinson]. Nick hoopt al jaren op de ideale bokser 'who can go all the way', zodat hij goede deals kan sluiten en grof geld kan verdienen, ook al gaat dat ten koste van de bokser zelf. Wanneer een vriendelijke, naïeve ober [Wayne Morris] op een feest een topbokser tegen de grond slaat omdat die Nicks vriendin Louise [Bette Davis] heeft beledigd, denkt hij zijn man te hebben gevonden.

Een uitstekend vehikel voor Robinson die vakwerk levert. De (volledig Italiaans gesproken) keukenscène waarin Nick zijn moeder [de charmante Soledad Jiménez] verrast, is een juweeltje. Bette Davis is een verademing als de uiterst sympathieke, warme Louise. Bogarts rol is vrij ondankbaar en de boksscènes zijn wat gedateerd. Wayne Morris is bovendien wat kleurloos in de titel, maar dat past eerlijk gezegd ook wel bij het karakter dat hij speelt. Dit is niet de ultieme boksfilm, maar liefhebbers van Robinson en vooral van Bette Davis zullen deze film niet willen missen!

Deze muzikale komedie mist de inventieve choreografie van Busby Berkeley en de glamour van Florenz Ziegfeld. De grote shownummers kunnen simpelweg niet tippen aan die in 42nd Street en Gold Diggers of 1933, al komt het (in Three Strip Technicolor gefilmde) slotnummer behoorlijk in de buurt. Maar Eddie Cantor is in absolute topvorm en zijn 'dansduel' met The Nicholas Brothers is geniaal. Arthur Sheekman, Nat Perrin en Nunnaly Johnson zijn verantwoordelijk voor het script dat Cantor als gegoten zit en vol zit met hilarische dialogen die soms als een spervuur worden afgeschoten en je best wel eens de slappe lach zouden kunnen bezorgen. Eddies kennismaking met zijn 'moeder' ("You look a bit young to be my mother. How old are you?" "I'm 19" "Gee, I'm 25... maybe I'm YOUR mother!") en zijn 'oom' ("You don't kiss like mum, uncle Louie!") is subliem. Eva Sully is een genot als de volstrekt gestoorde Princess Fanya, de dochter van Sheik Mullah [Paul Harvey] met wie Eddie eveneens de ene na de andere woordspeling uitwisselt. Dat Eddie Cantor ook kon ontroeren blijkt wel uit zijn prachtige vertolking van het dromerige 'When My Ship Comes In', een sentimenteel lied dat het publiek tijdens de depressie in het bijzonder geraakt zal hebben. Een heerlijke film!

Een vlotte, vermakelijke variant op de legende van Koning Arthur met prima spel van de jonge hoofdrolspelers en een aantal originele ideeën. Angus Imrie steelt de film als de jonge Merlijn die weinig moeite doet om zich aan te passen aan de omgangsvormen van jongeren in de 21e eeuw. Er is een prima finale, helaas vond regisseur en scenarist Cornish het nodig om te eindigen met een bombastisch en volstrekt overbodig special effects-spektakel. Werkelijk zonde.

Chaplin begaf zich op glad ijs door een poging te doen ouderwetse slapstick te combineren met onvervalst melodrama, maar zijn eerste lange speelfilm bleek een triomf. Chaplin liet zijn grote ontdekking Jackie Coogan alle scènes precies naspelen zoals hij voor had gedaan en het gevolg is dat Coogan zijn mentor en regisseur bijna van het scherm speelt. Chaplins zwervertje stuit op een achtergelaten baby en door een briljant bedachte samenloop van omstandigheden rest hem geen andere keuze dan het kind onder zijn hoede te nemen. Vijf jaar later hebben de twee een slimme manier gevonden om in hun onderhoud te voorzien en gelukkig te zijn, ook al leven ze in armoede. Maar dan komen goedbedoelende instanties tussenbeide en dreigen het kind en zijn surrogaatvader voorgoed van elkaar te worden gescheiden. Goed voor” een lach en, misschien, een traan”, verklaart de openingstitel. Reken maar van yes!

Lu [Rosa van Leeuwen] verblijft in een kinderopvang en is natuurlijk dolblij wanneer haar moeder Karina [Friede Barnhard] haar komt bezoeken. Wanneer Karina meldt dat ze Lu mee wil nemen naar Polen om geld te halen bij haar moeder, weet Lu niet goed wat ze moet doen. Al gauw laat Lu zich meeslepen in de Hollywood-fantasieën van haar moeder. Een zonderlinge roadmovie vol verwijzingen naar oude films die kinderen over het hoofd gaan, maar ook volwassenen (en filmkenners) niets toevoegen. Er is een prettige chemie tussen de twee hoofdrolspelers en vooral Van Leeuwen maakt indruk, maar het scenario geeft de personages geen enkele diepgang en hobbelt betekenisloos van incident naar incident. Een zonderlinge roadmovie, maar geen al te beste.

Onvoorstelbaar saai... onvoorstelbaar dom... onvoorstelbaar dat dit de Nederlandse schermen kan komen vervuilen... onvoorstelbaar dat Oscarwinnares Halle Berry zich hiervoor laat lenen... onvoorstelbaar dat ik 'm heb weten uit te zitten. Als je van een dergelijke uitdaging houdt...