Meningen

Na een gewapende bankroof weten Paul [Artus] en zijn vader [Clovis Cornillac] te ontsnappen omdat Alice [Alice Belaïdi] ze aanziet voor Sylvain (een jongeman met een verstandelijke beperking) en diens begeleider. Daardoor mogen ze met hun buit mee op de jaarlijkse vakantiereis. Even bespottelijke als voorspelbare komedie houdt het cliché van de goedlachse, lollige verstandelijk gehandicapte overeind en suggereert dat je met misdrijven weg kunt komen, als zij je maar aardig vinden. Marie Colin krijgt de nodige klappen te verwerken en Ludovic spuit alleen maar schuttingtaal. Stuitend en sentimenteel, maar Balaïdi en Céline Groussard (als een van de andere begeleiders) weten desondanks toch sympathieke personages neer te zetten. De leukste momenten zijn de twee scènes met de échte Sylvain. Opgedragen aan iedereen “met dat beetje extra” en hun begeleiders. En zo wast Artus zijn handen in onschuld.

Waar "Reefer Madness" dusdanig over-the-top was dat je er bij vlagen hard om kon lachen, is deze sneue soortgenoot weliswaar belachelijk, maar nauwelijks lachwekkend. Een jonge vrouw met hoofdpijn krijgt van haar kersverse (maar criminele) vriendje 'hoofdpijnpoeder' en uiteraard is dat het begin van een enorme berg ellende. Maar Eddies verhaal is zowaar nog tragischer (en idioter) in deze vertoning die valt onder de categorie dat bekend staat onder het understatement 'een beetje jammer'. Dat geldt wellicht nog meer voor de extreem sneue muzikale intermezzo's die de looptijd van een uur vol maken. Vermijden, dit prutswerkje.

Dit is het type SF-actiefilm waar clichébingokaarten voor zijn gemaakt. Een Amerikaanse held, een Aziatische partner, een Australische schavuit. een Britse leidinggevende en excentrieke wetenschappers met brillen die voor een komische noot hadden moeten zorgen etcetera. Leeghoofdig plot is uiteraard slechts een excuus om monsters en enorme door mensen bestuurde robots wereldsteden in puin te laten leggen. “Boeiend”, zou Hans Teeuwen zeggen. Even stompzinnig vervolg: Pacific Rim: Uprising (2018).

Tokio ontruimen is geen probleem. De ruim 9 miljoen inwoners kunnen immers gewoon terecht in de schuilkelders en hebben ook genoeg tijd om dat te doen wanneer de Japanse hoofdstad onder de voet dreigt te worden gelopen door een nieuwe generatie Kaiju. Gelukkig maar, want dat geeft de 'helden' in deze film een vrijbrief om de stad genadeloos in puin te leggen - en niet per ongeluk!

De meest stompzinnige SF-actiefilm die ik ooit in de bioscoop heb mogen zien, met een waardeloos verhaal, hilarisch slechte dialogen, totaal mislukte grappen, zwakke regie, bordkartonnen karakters en abominabel acteerwerk. De enige aanbeveling is dat deze film zo opzichtig is in zijn slechtheid, dat er genoeg te lachen valt. Ik zeg: "Cambot, Gypsy, Tom Servo, Croooow! Doe je ding!

Magimel speelt De Roller, een vertegenwoordiger van de Franse Republiek die op Tahiti is om de gemoederen te bedaren. Enkele bewoners beweren een nucleaire onderzeeër te hebben gezien en dreigen met harde acties als dat betekent dat Frankrijk de nucleaire testen in de omgeving gaat hervatten. De Roller hangt rond op het terras, in een nachtclub, vaart wat in het rond, vliegt wat in het rond, kletst met Jan en alleman over koetjes en kalfjes. Op het uur zegt iemand iets wat doet vermoeden dat we 140 minuten lang uit onze neuzen vreten en aan onze konten krabben voor een spectaculaire, spannende ontknoping. Ik verraad weinig als ik zeg dat een halfnaakte vrouwelijke dj en een dansje tussen een Admiraal en een gespierde eilandbewoner bepaald niet aan die verwachting voldoet. Een stomvervelende, bij vlagen pretentieuze reclamecampagne voor Polynesië. Welterusten.

Een simpel verhaal, een door-en-door Britse cast die uitdaagt tot een spelletje 'herken de TV-persoonlijkheid' en Hugh Grant die zich kostelijk vermaakt als de schmierende acteur Phoenix Buchanan. Wanneer Buchanan hoort dat Paddington [opnieuw uitstekend ingesproken door Ben Wishaw] geld aan het sparen is voor een prachtig pop-up boek over Londen dat in handen is van antiekhandelaar Mr Gruber [Jim Broadbent], steelt hij het boek en laat hij Paddington opdraaien voor de diefstal. Terwijl Paddington probeert zijn draai te vinden in de gevangenis, doet zijn familie er alles aan om zijn onschuld te bewijzen.
Dit is een prima sequel wiens simpele boodschap over de waarde van goed fatsoen hartverwarmend is, maar het lijkt ook een bescheiden politiek statement te willen maken over het Britse gevangenisleven dat de laatste jaren regelmatig in een negatief daglicht heeft gestaan. Paddington scoort vooral hoge ogen op visueel vlak, met sterk productiedesign en een paar oogstrelende fantasie-sequenties. De scène waarin Paddington droomt dat hij zijn tante een rondleiding geeft in een papieren Londen is een meesterwerkje an sich. Brendan Gleeson (als de gevreesde gevangeniskok met een hart van peperkoek) en Peter 'Dr Who' Capaldi (als de buurtbewoner die Paddington uit de straat wil verjagen) vermaken zich ook kostelijk in een rol waarin ze hun huidige imago op de hak mogen nemen. De slapstick-humor is wellicht niet altijd even geslaagd, maar dit is een film met het hart op de juiste plaats en zeker vermakelijk genoeg voor een avondje uit met de familie.

De animatie is beter dan ooit en Ben Whishaws stemvertolking heeft niet van zijn charme verloren, maar door Londen te verruilen voor Peru en een formulematige avonturenfilm voor kinderen is dit beduidend minder geslaagd dan de twee voorgaande films uit de franchise. Paddington [Ben Whishaw] en de familie Brown reizen af naar Peru omdat Paddingtons tante Lucy [Imelda Staunton] spoorloos verdwenen is uit een berenzorgcentrum. Ze worden opgevangen door een non [Olivia Colman] die zich “verdacht” gedraagt en krijgen hulp van schipper en avonturier Hunter Cabot [Antonio Banderas] en zijn dochter Gina [Carla Tous] tijdens hun zoektocht naar El Dorado. De verwijzingen naar onder anderen Fitzcarraldo, Aguirre en Raiders Of The Lost Ark zijn amusant, evenals Banderas’ dubbelrol (als zijn voorvader uit een schilderij), maar Paddington en slapstick gaan niet goed samen.

Johnny Worricker [Bill Nighy] is een veteraan bij MI5 die onraad ruikt wanneer zijn baas en beste vriend Benedict Baron [Michael Gambon] hem betrekt bij een bespreking van een gevoelig dossier die enkele politieke kopstukken, waaronder Prime Minister Alec Beasley [Ralph Fiennes], in verlegenheid kunnen brengen. De enige mensen die Johnny nog lijkt te kunnen vertrouwen is een oude collega [Ewan Bremner] en een buurvrouw [Rachel Weisz] die toenadering tot hem zoekt. Nighy is perfect in de titelrol en de indrukwekkende ondersteunende cast houdt dit interessant, ondanks dat het vrijwel volledig leunt op dialoog. Kreeg in 2014 twee vervolgen: Turk and Caicos en Salting the Battlefield.

Wanneer een vogel onverhoopt het huis binnenvliegt waar de jonge turnster Tinja [Siiri Solalinna] woont, draait Tinja’s moeder [Sophia Heikkilä] het arme beestje letterlijk de nek om. Wanneer Tinja een vogelei ontdekt besluit ze het uit te broeden. Een bizar uitgangspunt voor een uiterst bizarre psychologische horrorfilm waar Scandinavische filmmakers een patent op hebben. De band die Tinja opbouwt met het ‘kuiken’ is uiteraard een metafoor. Het zonderlinge uitgangspunt maakt dit niet voor iedereen toegankelijk, Bergholm – die zelf het verhaal bedacht – vindt een goede balans tussen zwarte komedie, familiedrama en psychologische horror.

Gezien het feit dat dit een reconstructie is van een waargebeurd misdrijf is dit een opvallend luchtig vehikel voor de vaak onderschatten talenten van Mark Wahlberg en Dwayne Johnson, die hier hun imago als All American Male Muscle hier zowel omarmen als op de hak nemen. Na een seminar van de gehaaide Jonny Wu [Ken Jeong] is Daniel Lugo [Mark Wahlberg] er helemaal klaar voor de wereld te veroveren met wat een fitnessimperium moet worden. Wanneer rijke zakenman Victor Kershaw [Tony Shalhoub] hem een snelle weg naar rijkdom lijkt te bieden, vraagt Daniel de hulp in van vriend en bodybuilder Adrian Doorbal [Anthony Mackie] en de net uit de gevangenis vrijgekomen kleerkast Paul Doyle [Dwayne Johnson] om een plan in werking te stellen waarmee financiële onafhankelijkheid een zekerheid zou moeten zijn. Naïviteit en incompetentie zorgen er echter voor dat wat op papier een crimineel meesterwerk was uitloopt op een fiasco. “I watch a lot of movies, I know what I’m doing” zegt Daniel op zeker moment zonder enige spoor van ironie. Bij voorbaat een kansloze missie dus! Dankzij het charisma en de komische timing van de hoofdrolspeler is dit zeer aangenaam kijkvoer.

Emily Blunt schittert in dit op ware feiten gebaseerd drama over corruptie in de farmaceutische industrie. Liza [Emily Blunt] werkt als danseres in een stripclub wanneer ze Pete Brenner [Chris Evans] leert kennen. Die nodigt haar uit om op gesprek te komen bij het farmaceutische bedrijf met de belofte dat ze binnen een maand tienduizenden dollars kan verdienen. Vanwege de gezondheidsproblemen van dochter Phoebe [Chloe Coleman] heeft Liza het geld hard en dankzij een dosis lef – en wat hulp van Pete – krijg ze een kans. Ze moet artsen zien over te halen om Lonafen, een nieuwe pijnstiller voor terminale kankerpatiënten, uit te schrijven aan hun patiënten in plaats van het gangbare Fetanol. Al snel leert ze op welke manier ze de grenzen van de wet kan gebruiken voor het gewenste resultaat. De namen zijn veranderd, maar de epiloog onthult het ware verhaal. Wells Tower bewerkte het gelijknamige boek van Evan Hughes en weet een complex verhaal op overzichtelijke, boeiende en vermakelijke wijze te vertellen.

Bob Ross is natuurlijk de voornaamste inspiratiebron voor deze tragikomedie. Wilson zet een eerbiedige, overtuigende persiflage neer, maar kan weinig doen om McAdams’ zwakke scenario te redden. De schilderprogramma’s van Carl Nargle [Owen Wilson] zijn al jaren een kijkcijferhit bij Burlington Public Broadcasting Center, het centrum van de publieke televisie in Vermont. Maar zijn zoetgevooisde presentatiestijl, zijn hippiegeest en niet te vergeten die pijp, passen niet meer in de moderne tijd. Dus wanneer de veel jongere Ambrosia [Clara Renée] voor hem invalt, komt zijn toekomst zowel binnen als buiten de studio op het spel te staan. Er zijn veel aardige ideeën, maar die zijn stuk voor stuk onvoldoende uitgewerkt.

Vroege geluidswestern leidt onder de trage, statische regie van Howard Higgin, die duidelijk nog moet wennen aan het vernieuwde medium. Het verhaal over een bloedvete die ontstaat wanneer twee mannen een baby vinden die de enige overlevende is van een overval (ze willen het jongetje allebei voor zich opeisen) berust op een wat bizar basisgegeven, maar profiteert van een interessante cast. Het is Clark Gables eerste rol in een geluidsfilm en het is één van de weinige nog circulerende films van Helen Twelvetrees - één van de grootste beloften begin jaren '30, die Hollywood aan het eind van het decennium de rug toekeerde wegens een gebrek aan goede rollen. Hoofdrolspeler William Boyd zou enkele jaren later bovendien wereldfaam vergaren als de legendarische cowboy Hopalong Cassidy. Deze western is dan ook vooral aan te raden voor fans of liefhebbers van de acteurs, maar ook dan is het niet meer dan een gedateerd curiosum.

Een fraai gefilmde, uiterst verzorgde productie, maar het aandacht voor historisch detail en mooie plaatjes gaat ten koste van de vertolkingen in dit klassieke melodrama waarin bacterioloog Walter Fane [Edward Norton] zijn kersverse echtgenote Kitty [Naomi Watts] dwingt mee te gaan naar een door cholera geteisterd gebied in China. Vrouwlief is namelijk vreemd gegaan met Charlie Townsend [Liev Schreiber] en Walter dreigt een scheiding aan te vragen die Kitty's reputatie om zeep zou helpen. Dus gaat ze mee, maar het verblijf in het politiek instabiele China heeft onverwachte consequenties voor hun relatie. Naomi Watts' wat gemanierde vertolking is minder storend dan het apathische acteerwerk van Norton. Ook Liev Schreiber maakt (ironisch genoeg) een wat lusteloze indruk en het gebrek aan chemie tussen de hoofdrolspelers is funest voor een verhaal dat draait om passie en verlangen. Wat resteert zijn mooi plaatjes,de met een Golden Globe bekroonde muzikale score van Alexander Desplat en goed werk van Toby Jones en Diana Rigg.

Centraal staat een familie die behoort tot de Wayuu-stam in Colombia, een cultuur met z'n eigen tradities, geschreven en ongeschreven regels en omgangsvormen. Hoewel de jonge Rapayet [José Acosta] een sleutelrol heeft in de groei van de marihuanahandel die de betrokken families enorme voorspoed brengt, heeft zijn schoonmoeder Ursula [Carmiña Martínez] een bijzonder grote invloed op de gang van zaken. De film begint Er is een tussenpersoon in de vorm van een bode, een opvliegende broer [Greider Meza] en de film opent met een bruiloft. Inderdaad, dit Columbiaanse antwoord op de Godfather-trilogie bevat vrijwel alle sleutelelementen van Scorceses meesterlijke epos.

Regisseurs Cristina Gallego en Ciro Guerra leggen veel nadruk op de Wayuu-cultuur, onder anderen door het verhaal in te leiden door een oud stamlid dat door middel van een lied - het tragische relaas van de opkomst en ondergang van een familie - inleidt en al duidelijk maakt dat het mis zal gaan doordat ze de eigen stamcultuur verloochenen. Dat relaas is bovendien in vier als liederen aangekondigde hoofdstukken, die elk een duidelijk eigen toon hebben. Het eerste deel verloopt langzaam, maar toont daardoor op effectieve wijze hoe simpel en (dus) verleidelijk het was om snel geld te verdienen met de handel in marihuana. De onvermijdelijke eerste geweldsuitbarsting komt daardoor als een schok, maar het is één van de weinige keren dat we expliciet geweld zien. Gallego en Guerra kiezen er daarna vooral voor om zich te richten op de relaties tussen de karakters en tonen lange tijd alleen de resultaten van de geweldsuitbarstingen. Door op die manier te spelen met het verwachtingspatroon van de kijker is de spanning te snijden bij elke ontmoeting of confrontatie tussen de aartsrivalen. Een onvergetelijk misdaadepos vol gedenkwaardige momenten, waaronder de komst van een sprinkhanenplaag en de verwoesting van een villa middenin de woestijn - niet de meest veilige plek ter wereld, hetgeen de waanzin van de hele onderneming extra lijkt te onderstrepen.

Frank Sinatra moet kiezen tussen Kim Novak (sekssymbool van de jaren '50) en oude vlam Rita Hayworth (sekssymbool van de jaren '40) en de drie sterren zingen, ter afwisseling van de toespelingen en andere woordenwisselingen, klassiekers als The Lady is a Tramp, Bewitched, Bothered & Bewildered en niet te vergeten My Funny Valentine. Een perfect vehikel voor de sterren en George Sidney levert ogenschijnlijk probleemloos een muzikale komedie af die niets minder (maar ook niet veel meer) levert dan je verwacht: Hayworth was zelden zo sexy als wanneer ze 'Bewitched...' zingt en Kim Novak doet zelfs een striptease! En Franks natuurlijke charme zal vrouwenharten ongetwijfeld laten smelten. Niks mis mee, lijkt me.

Polanski bereikt zijn dieptepunt met deze beschamende, smakeloze rip-off van The Grand Budapest Hotel waarin Hansueli [Oliver Masucci] zich voorbereidt op de jaarwisseling 1999/2000 in hotel The Palace, waar allerlei zonderlinge (veelal hoogbejaarde) figuren voor de op papier knotsgekke perikelen moeten zorgen. Mickey Rourkes pruik zorgt voor het enige hilarische moment, verder is het een parade van vergane glorie dat probeert een hopeloos oubollig scenario tot iets verteerbaars te maken. Polanski die jat van Weekend At Bernie’s? Je moet het ziet om het te geloven!

De ogenschijnlijke zelfdoding door kadet Fry [Steven Maier] is voor Superintendant Thayer [Timothy Spall] aanleiding voor een grondig onderzoek. Hij huurt voormalig topdetective Augustus Landor [Christian Bale] om te onderzoeken of er een link is tussen Fry’s dood en de militaire academie waaraan hij was verbonden. Sleutelfiguur in het onderzoek is lijkschouwer Daniel Marquis [Toby Jones], maar de eerste concrete aanwijzingen komen van kadet Edgar Allan Poe [Harry Melling] met wie Augustus gaat samenwerken om de zaak op te helderen. Aan sfeer geen gebrek en Bale en Melling leveren degelijk werk af, maar het scenario verloopt als een trage whodunnit met ondervragingen en uiteraard een paar verrassend bedoelde twists. En die twists zijn het grootste probleem.

Intrigerende, maar eenzijdige geschiedenisvertelling richt zich op een tot nog toe onderbelicht sleutelmoment uit de geschiedenis van het Midden-Oosten: de Arabische Opstand die duurde van 1936 tot en met 1939. Centraal staan Yusuf [Karim Daoud Anaya], een jongen van het platteland die zich aangetrokken voelt tot het bruisende stadsleven in Jeruzalem, en journalist Hanan [Hiam Abbass], die zich bezighoudt met de diplomatieke ontwikkelingen en zo de toenemende weerstand tegen de Britten (en High Commissioner Wauchope [Jeremy Irons]) van dichtbij meemaakt. De opstand zorgde voor een vereniging van Arabische stammen en de bewustwording van een gezamenlijke (Palestijnse) identiteit. De Britten komen er vanzelfsprekend bekaaid vanaf en het Joodse perspectief laat Jacir buiten beschouwing, zodat dit historisch gezien vooral waardevol is als een eerste kennismaking met een belangrijk hoofdstuk uit de geschiedenis van het Midden-Oosten.

Paardenliefhebbers zullen ongetwijfeld geen enkel begrip op kunnen brengen voor de Palio Di Siena, een paardenrace die sinds 1287 twee keer per jaar plaatsvindt in het centrum van Siena. Spender richt haar camera’s vooral op twee deelnemers. Luigi Bruschelli is de veteraan die alle toegestane middelen, waaronder omkoping, gebruikt om zijn kansen te vergroten Giovanni Atzeni is de ambitieuze jonge ruiter die, geheel tegen de traditie in, zich door niets en niemand wil laten afhouden van de winst. Sportiviteit is ver te zoeken in de Palio, maar dat is precies wat deze eeuwenoude traditie zo fascinerend maakt. Spender bouwt de spanning flink op tijdens de beide races uit 2013 die centraal staan en de races zijn zonder enige twijfel even spectaculair als bizar.

Nyles [Andy Samberg] en Sarah [Cristin Milioti] ontmoeten elkaar op een bruiloft waar hij opzichtig met haar flirt. De twee wandelen samen de duinen in waar hun potentiële romance wordt onderbroken door een met pijl en boog gewapende, woedende man [JK Simmons] die het op Nyles heeft gemunt. Tijdens hun vlucht stuiten ze op een geheimzinnige grot. Nyles smeekt Sarah om hem niet de grot in te volgen, maar tevergeefs. En dat zet beide levens - maar vooral dat van Sarah - volledig op de kop.

Zonder teveel te verklappen: dit is een originele variant op een vaak gebruikt basisgegeven, dankzij een scenario dat vanaf het begin subtiel strooit met hints over hoe de vork in de steel zit. Samberg en Milioti profiteren van hun onderlinge chemie en Barbakows vlotte regie zorgt ervoor dat de geslaagde grappen zich in hoog tempo opvolgen. Wordt iets te serieus van toon wanneer het zich naar een ietwat geforceerd happy end toewerkt. Simmons heeft een amusante bijrol als een lotgenoot die zich schikt in de status quo. Blijf nog even zitten wanneer aftiteling begint!

De moord op de Deense premier Olof Palme in 1986 is nooit opgelost. Maar in 2020 beweert de stiefmoeder van de in Nederland wonende Signe Zeilich-Jensen op televisie dat Signes vader de moord heeft gepleegd. Signe brak al jaren voor zijn dood met haar vader, maar besluit op onderzoek uit te gaan. Intrigerend uitgangspunt, maar het resultaat is in alle opzichten teleurstellend. Signes commentaar is net zo mechanisch als de interviews die ze heeft. Het betreft een uiterst persoonlijk verhaal, maar het lijkt Signe allemaal niets te doen en dat gebrek aan emotie of spanning doet deze documentaire de das om. Blijkbaar wist ze van tevoren al dat de ontknoping teleurstellend zou zijn.

Goede karakteriseringen maar een wat onsamenhangend plot dat daardoor niet al te vrolijk kabbelt door zuipfeestjes, seksuele uitspattingen en de misverstanden en ruzies die dat met zich meebrengt. De jonge cast is prima, maar het gebrek aan dramatische opbouw voorkomt dat dit drama over teenage angst beklijft. Gebaseerd op een serie verhalen van James Franco die zelf de rol speelt van een twijfelachtige voetbalcoach.

Chevrollier filmde zijn regiedebuut op plaatsen waar hij als motorcrosser zijn jonge jaren doorbracht. Centraal staan Willy [Sayyid El Alami] en Jofo [Amaury Foucher], twee levenslang bevriende motorcrossers die trainen op het La Pampa circuit als Willy ontdekt dat Jojo homoseksueel is en een affaire heeft met mechanicien Teddy [Artus]. Willy verwijt Jojo dat hij dit voor hem verborgen heeft gehouden komt tussen twee vuren te staan wanneer Jojo’s moeder [Florence Janas] Jojo en Teddy betrapt en Jojo’s vader (en trainer) door het lint gaat. Het enige opmerkelijke aan het verhaal is Willy’s reactie op zijn ontdekking. Verder onderscheidt dit zich van soortgelijke volwassenwordingsdrama’s met authentieke personages en knap gefilmde en scherp gemonteerde racesequenties.

Feng shui meester en ‘geomancer’ Kim Sang Deok [Choi Min-sik] slaat de handen ineen met sjamanen Lee Hwarim [Kim Go-eun] en Bong Gil [Lee Do-hyun] voor een lucratieve opdracht. De Koreaans-Amerikaanse Park Ji Yong [Kim Jae-cheol] gelooft dat zijn pasgeboren kind vervloekt is en dat die vloek alleen verbroken kan worden als het lichaam van zijn grootvader opnieuw wordt begraven. Sang Deok voelt meteen dat er buitengewoon sterke en duistere krachten verbonden zijn aan het graf, maar gaat na enige aandringen toch akkoord met een bizar ritueel dat de vloek op grond waarin het graf zich bevindt moet opheffen. Bovennatuurlijke horror heeft lang nodig om op gang te komen en had meer gebruik mogen maken van de kracht van suggestie, maar dit ziet er prachtig uit en zorgt voor genoeg kippenvelmomenten.

Schreeuwerige prequel op het klassieke verhaal van Peter Pan begint in “Lambeth Home for Boys” eind jaren ’20, waar Peter [Levi Miller] en zijn vriendjes zuchten onder de terreur van Moeder-Overste Barnabas [Kathy Burke], tot een aantal jongens worden ontvoerd door Blackbeard [Hugh Jackman]. Vanaf dat moment is het een vergaarbak van technisch fraaie, maar dramatisch verstorende special effects en verzuipen de acteurs in het visuele geweld. Rooney Mara hobbelt rond als Tiger Lily in dit oogverblindende, maar vooral slaapverwekkende en zielloze avontuur.

Let goed op: Stark [Mel Gibson] geeft Becker [Cole Hauser] de opdracht om via een contactpersoon [Maurica Hénao] contact te leggen met Marco Justines [Néstor Rodulfo], na President Noriega de machtigste man in Panama. De bedoeling is dat hij een Russische helikopter koopt die hij vervolgens ruilt voor wapens en informatie over de Russen?! Een op zijn zachtst gezegd zonderling verhaal in een op zijn zachtst gezegd nogal seksistische film vol mannen die kicken op auto’s, motors, zwijgzame, hitsige, in sexy kledij gehulde dames en voor wie een vuurwapen duidelijk een toonbeeld van hun seksualiteit is. Waarschijnlijk heteroseksualiteit. Er zijn ongetwijfeld mannen die dol zijn op dit soort oubollige actieprullen. Ik behoor zeker niet tot die categorie.

De winnaar van de Oscar voor beste documentaire heeft als enig minpuntje het wat mechanische commentaar van Elizabeth Montgomery, maar het is een zeer overtuigende, inzichtelijke en (helaas) nog altijd actuele analyse van de uiterst twijfelachtige rol die speelt in de internationale politiek. Vol met pakkende, soms ronduit schokkende beelden - zoals het moment waarop de nieuwe president en vice-president, stromannen van de VS, door betogers op straat worden aangevallen - aangevuld met interviews van mensen aan beide kanten van het conflict. Regisseur Barbara Trents uitgangspunt is dat de VS geen list schuwt om de touwtjes in handen te houden in landen waar het grote belangen heeft. In dit geval betreft het de manier waarop George Bush Sr, mede om zijn imago als zwakke leider op te krikken, het bewind van het Panamese staatshoofd Manuel Noriega ondermijnde toen bleek dat hij de Amerikaanse belangen niet langer meer genoeg behartigde. Doel was om Noriega af te zetten en er op toe te zien dat de 'democratische verkiezingen' ertoe leiden dat de nieuwe leiders de belangen van de VS - met name betreffende het Panama-kanaal - blijven behartigen. De parallellen met het huidige Venezuela zijn zeer groot, bovendien werd het Trent moeilijk gemaakt om gesprekken te voeren met het gewone Panamese volk. Twee argumenten die het idee versterken dat Trent het behoorlijk bij het rechte eind heeft. Een must voor een ieder die zich ook maar enigszins interesseert in geopolitiek.

Pandabeer Pang [Yootha Wong-Loi-Sing] reist van Azië naar Afrika om haar beste vriendin Jielong [Georgina Verbaan] te redden. Jielong is een ijsspuwende draak die is ontvoerd door de oom [Thulani Nzonzo] van leewenprins Ade [Namisa Mdalose] als wapen tegen de gezworen vijanden van de hyena’s. Aangekomen op het Afrikaanse continent krijgt Pang van hulp van het even charismatische als sluwe aapje Jojo [Maurits Delchot]. De animatie verdient geen schoonheidsprijs en het verhaal geen originaliteitsprijs, maar de hoofdpersonages zijn goed uitgewerkt in dit vlotte avontuur voor de kleintjes.

De twee geportretteerde natuurfotografen begeven zich in de onherbergzame bergen van Tibet om weg te zijn van de drukte van het normale leven en beweren bovendien dat ze dit doen om de natuur te beschermen. Dat laatste valt moeilijk serieus te nemen aangezien deze mannen er alles aan doen om de bijzondere, zeldzaam geziene dieren in dit gebied vast te leggen. Begrijpen ze dan echt niet dat het maken van deze film kijkers alleen maar zal aanzetten om zélf dit stukje natuur te betreden en aan te tasten? Mooie plaatjes genoeg, maar veel van hetzelfde en in feite een hypocriete documentaire.