Meningen

"Son Of a Bitch" bijt actrice Sally Miles [Julie Andrews] haar producent/regisseur en echtgenoot Felix Farmer [Richard Mulligan] toe wanneer zij ontdekt dat manlief haar gekoesterde imago als het braafste meisje van de klas wil verwoesten in een wanhopige poging te voorkomen dat de duurste film aller tijden de grootste flop uit de filmgeschiedenis wordt. Inderdaad, Julie Andrews vloekt en dat is niet de enige onthulling die we zien in deze uiterst bijtende satire over het opportunisme in de filmwereld van Hollywood waar schrijver/scenarist Blake Edwards in zijn eigen ogen zelf slachtoffer was aan het begin van de jaren '70. De film begint met een muzikale scène uit "Nightwind", waarin Sally het tenenkrommende Polly Wolly Doodle' zingt met een keur aan figuranten in dwaze kostuums. De producenten, onder aanvoering van David Blackman [Robert Vaughn], zijn woedend over deze aanstaande mislukking en eisen dat de film volledig opnieuw wordt gemonteerd. Het probleem is dat Felix de waanzin nabij is én dat hij de rechten van de film heeft. De situatie lijkt hopeloos, totdat Felix op een verrassend moment opeens een ingeving heeft waarmee hij van deze flop een box office hit zal weten te maken!

Dit is een satire uit de categorie 'van dik hout zaagt men planken', ook al omdat Edwards zijn acteurs helemaal los laat gaan. Dat geldt zeker voor Mulligan, Larry Hagman (als co-producent) en Shelley Winters (als Sally's agent). Robert Preston scoort als de onconventionele dokter Irving Feingarten, een rol die een sollicitatie lijkt voor Victor/Victoria, waarin hij herenigt zou worden met Edwards en Andrews. Vaughn en William Holden (als Felix' agent) houden de film op de rails met meer genuanceerde vertolkingen. De humor is zo nu en dan erg aan de botte kant, maar er valt meer dan genoeg te lachen in deze bittere, maar uiterst vermakelijke satire en is de gelukkig geen Standard Operational Bullshit.

Travis Hall [Sam Jaeger] een man [Michael Jai White] ontdekken die in een scheepscontainer is gemarteld. Wie is deze man, waarom werd hij gemarteld, wie zijn de verantwoordelijken en waar zijn die gebleven? De titel onthult al dat het uitloopt op een veldslag. Redelijk geacteerde actiethriller met een scenario van dertien in een dozijn en vechtscènes die regelmatig meer lijken op een demonstratie dan op een gevecht, is er typisch eentje om op een druilerige na-avond met een gerust hart bij weg te dutten.

Stien den Hollander vond in het schrijven en zingen van liedjes een manier om de zware psychologische problemen waar ze sinds haar tienerjaren meer worstelt een plaats te geven. Haar teksten gaan vaak over die worsteling en in deze documentaire zien we dat ze ook tijdens haar optredens haar publiek vertelt over hoe die gevoelens. S10 gaf Linda Hakeboom en Rolf Hartogensis haar vertrouwen en dat hebben ze zeker niet beschaamd. Het is een eerlijk portret over een jonge artieste die dagelijks de strijd aan moet gaan tegen haar onzekerheden en niet bang is om te leunen op anderen, waaronder haar manager Froukje Bouma. Twee sleutelmomenten (het Eurovisie Songfestival 2022 en een optreden in AFS Live) komen voorbij, maar leiden nooit af van waar het de makers eigenlijk om te doen is: de mens achter de artiest. S10 is een moedige jonge vrouw die er ondanks haar kwetsbaarheid voor kiest om zich kwetsbaar op te stellen. Vooral achteraf gezien is de titel van dit portret simpelweg geniaal.

Koerdische meisjes en jonge vrouw uit het in Syrië gelegen Baghouz zijn door IS in groten getale ontvoerd en verkocht als ‘sabay’ (seksslaaf). Deze documentaire volgt de poging van een familie om te achterhalen of hun dochter zich nu bevindt tussen de IS-krijgsgevangenen in Kamp Al-Hol. Dat betekent dat andere vrouwen zich undercover onder de gevangenen begeven. Ondertussen hangt de dreiging van een invasie vanuit Turkije en/of een nieuwe aanval van IS hun boven het hoofd. Niet altijd even goed te volgen, maar het zit vol bizarre en of/spannende momenten, zeker in het laatste half uur.

Hitchcock was niet tevreden met deze film: hij was wat afgeraffeld, John Loder was ongeschikt voor de rol van de detective en hij vond dat hij een fout had gemaakte in de scène met de tijdbom. Toch valt er bijzonder veel te genieten in deze spannende thriller die opnieuw inspeelt op de politieke onrust die er op dat moment heerste. In de briljante opening ontdekken we meteen dat hoofdpersoon Karl Verloc [Oscar Homolka] een terrorist is en dat hij - zonder succes - geprobeerd heeft chaos te veroorzaken door middel van sabotage. Zijn vrouw [Sylvia Sydney] runt de bioscoop waar Karl in het geheim ontmoeting heeft met zijn terroristische vrienden. Een detective [John Loder] werkt undercover bij de groenteboer in de straat en gebruikt mevrouw Verlocs broertje Stevie [Desmond Tester] om meer informatie te winnen. Losse bewerking van het boek The Secret Agent van Joseph Conrad met een briljante scène aan de eettafel en een memorabele bijrol voor William Dewhurst als vriendelijk ogende, maar uiterst sinistere 'Professor'.

John Warton [Arnold Schwarzenegger] leidt een groep keiharde DEA-agenten in de strijd tegen drugs. Tijdens een van hun operatie vinden ze $ 10 miljoen die ze besluiten te verstoppen om op een later moment zelf te gebruiken. De verdwijning van het geld resulteert in een maandenlang durend onderzoek. Wanneer de groep het geld wil opgraven blijkt het te zijn verdwenen. Het duurt niet lang voordat leden van het team één voor één worden geliquideerd. Is het een wraakactie van het Mexicaanse kartel? Of is er een verrader in het team? FBI Agent Caroline Brentwood [Olivia Williams] moet het onderzoeken. Met zoveel verwerpelijke karakters die geen zin kunnen zeggen zonder het F-woord, ben je blij als ze het lootje beginnen te leggen. Uiteraard is Arnie de uitzondering die de regel bevestigt, maar dat maakt hem alleen maar minder geloofwaardig. Naargeestig, seksistisch en oninteressant.

"Een hoop goede ideeën maken nog geen goede film", was één van Hitchcocks conclusies over deze virtuele remake van The 39 Steps (en blauwdruk voor North by Northwest). Robert Cummings en Lane zijn wat ongelukkige keuzes in de hoofdrollen, maar Norman Lloyd is indrukwekkend als de ware saboteur uit de titel en Otto Kruger is briljant gekozen als het terroristische meesterbrein. Cumming speelt een arbeider in een fabriek waar gevechtsvliegtuigen worden gebouwd en moet op de vlucht slaan wanneer hij verantwoordelijk wordt gehouden voor een enorme brand waarbij een collega om het leven komt. Hij vindt sympathie bij een blinde man [Vaughan Glazer] en neemt diens dochter [Priscilla Lane] mee op een reis door de VS om zijn onschuld te bewijzen. Vol kleurrijke, uitstekend geschreven karakters, waaronder een avontuurlijke vrachtwagenchauffeur [Murray Alper] en de bijzondere leden van een circus en de climax (een schietpartij in een bioscoop en de legendarische finale op het Vrijheidsbeeld) is onvergetelijk.

Het waargebeurde verhaal van de Joodse broers Joseph [Darian Le Clech] en Maurice [Batyste Fleurial], eerder verfilmd in 1975, die tijdens de Duitse bezetting van hun vader opdracht krijgen om op de vlucht te slaan en koste wat kost hun Joodse identiteit te ontkennen. Een zak met knikkers is het enige wat ze meenemen en dat helpt de jongens onthouden wie ze zijn en waarom ze doen wat ze moeten doen. Weinig beklemmend oorlogsdrama profiteert van het overtuigende spel van de 12-jarige Le Clech en de diep ironische ondertoon. De echter Joseph en Maurice verschijnen kort in beeld bij aanvang van de aftiteling.

Patrick [Kentucker Audley] werkt voor Vice, een multimediabedrijf dat zich richt op international nieuws, kunst en cultuur en daarvoor gebruikt maakt van wat ze omschrijven als een vorm van New-age journalistiek: “Immersionism”. Wanneer zijn zus [Amy Seimetz] hem laat weten dat ze New York heeft verruild voor een sektarische, religieuze gemeenschap op een afgelegen locatie, neemt hij zijn collega Sam [AJ Bowen] en cameraman Jake [Joe Swanberg] mee om een reportage te maken. Nadrukkelijk geïnspireerd door Jonestown en wie het verhaal daarvan kent weet jammer genoeg al hoe dit af zal lopen. Gelukkig weet Gene Jones precies de juiste toon aan te slaan als de charismatische “Father”, die zijn volgelingen volledig naar zijn hand heeft weten te zetten. Eli Roth behoort tot de co-producers

Voluptueuze, mooie vrouwen in nonnenkledij gaan lijf aan lijf in deze afwisselend tenenkrommend slechte, smakeloze en belachelijke poging om deze zogenaamde satire op te leuken. Masturbatie, soixante-neuf en niet te vergeten SM: het komt allemaal voorbij in erbarmelijk slecht gefilmde scènes die om volstrekt onbegrijpelijke redenen zijn voorzien van wat een horrorsoundtrack lijkt te zijn. Probeer jezelf er maar eens van te weerhouden om zo'n orgeldeuntje uit één van die Duitse seksfilms uit de jaren '70 in je hoofd te krijgen. Hoewel de film vol zit met dialogen die (min of meer) bedoeld zijn als frontale aanval op de seksuele hypocrisie van De Kerk, is het acteerwerk over de hele linie zo slecht dat dit het niveau van een Tiroler seksfilm nimmer ontstijgt. Dus wie dit leuk vindt weet op welke zoekterm 'ie moet Googlen voor meer van hetzelfde.

Gloria Swanson is goed gecast in de rol die latere filmdiva's Joan Crawford en Rita Hayworth eveneens op geslaagde wijze zou vertolken. Swanson speelt Sadie Thompson als een vileine, maar charistmatische levensgenieter die de mannen alleen al met haar glimlach achter haar aan krijgt. Ze geniet volop van het gezelschap van de mariniers en heeft een oogje op sergeant Timothy O'Hara [Raoul Walsh]. Maar haar nachtelijke feestjes wekken de ergernis op van missionaris Alfred Davidson [Lionel Barrymore] die al snel besluit alles te doen om een einde te maken aan het losbandige gedrag van Ms Thompson.

Dit is een rol waar iedere zichzelf respecterende actrice van droomt en in de eerste verfilming van het verhaal van W. Somerset Maugham legt Swanson de lat erg hoog. Het is een vertolking die alle kwaliteiten van de grootste filmdiva van het zwijgende tijdperk bloot legt. Lionel Barrymore was eveneens op het top van zijn kunnen en geeft uitstekend tegenspel. Raoul Walsh deed er verstandig aan het verhaal te filmen zonder al teveel opsmuk en de acteurs hun gang te laten gaan. Een uitstekende introductie tot het fenomeen Gloria Swanson dat iets van zijn klassieke status heeft verloren omdat de latere verfilmingen Rain (1932) en Miss Sadie Thompson (1953) eveneens bijzonder goed bleken te zijn.

Houterig acteerwerk, een (zelfs voor Sinbad-begrippen) dwaas verhaal en een ronduit bizarre finale maken dit tot een klassieker der wansmaak, hoewel deze film destijds nog een prijs won (!) op het filmfestival van Venetië. Goed, er is een aantal redelijk overtuigende special effects te zien, maar de magie is vaak ver te zoeken, zeker wanneer Sinbad aankomt bij Neptunus en kornuiten en ontdekt dat het ook onder water hard kan waaien. En dat is dan nog nadat we de goedkope en ietwat vulgaire sets van Atlantis hebben moeten zien. Het meest bewonderenswaardige van deze film is dat de acteurs hun lachen hebben weten in te houden terwijl ze door de dwaze sets hobbelen. Een rommeltje, slechts tot op beperkte hoogte vermakelijk. Maar dan wel om de verkeerde redenen.

Kooivechter Luke Wright [Jason Statham] wil een einde aan zijn leven maken nadat de Russische gangster Emilie Docheski [Sándor Técsy] zijn vrouw heeft laten vermoord omdat Luke weigerde een gevecht te verliezen. In plaats daarvan redt hij wiskundegenie Mei [Catherine Chan] van handlangers van de Chinese gangsterbaas Han Jiao [James Hong]. Omdat politiechef Wolf [Robert John Burke] een onderhandse deal heeft gesloten met Han Jiao krijgt Luke ook nog eens de politie op zijn dak. De opzet is aardig, maar het is slechts een excuus om Statham in zijn eentje zo’n beetje de hele criminele onderwereld in New York tot moes te laten slaan.

In paniek vlucht Erin [Julianne Hough] van Atlanta naar het dorpje Southport. Daar vindt ze onder een schuilnaam een baan als barvrouw en vindt ze morele steun bij buurvrouw Joe [Cobie Smulders]. Al snel maakt ze kennis met winkeleigenaar en weduwe Alex [Josh Duhamel] met wie ze goed bevriend raakt, tot vreugde van zijn extreem schattige dochtertje Lexie [Mimi Kirkland]. Zoon Josh [Mimi Kirkland]. Ondertussen bijt detective Tierney [David Lyons] zich volledig vast in de zoektocht naar Erin. Een in grote lijnen formulematige combinatie van romantisch melodrama en thriller, maar de chemie tussen Hough en Duhamel houdt de zaak interessant. Het helpt dat de reden voor Erins vlucht stap voor stap uit de doeken wordt gedaan, waardoor er in ieder geval nog een beetje mysterie gehandhaafd blijft tot de melodramatische ontknoping. De epiloog had wat mij betreft niet gehoeven.

Matt Weston [Ryan Reynolds] is een geheime agent voor de CIA die een Safe House beheert in Johannesburg. Het is een vrij ondankbare taak en Matt hoopt dat ook op overplaatsing naar Parijs. Aan de verveling komt een abrupt einde wanneer Matt de taak krijgt om de beveiliging op zich te nemen van Tobin Frost [Denzel Washington], een voormalige CIA-agent en specialist in psychologie in verhoortechnieken die beschikt over waardevolle informatie en daardoor zijn leven niet zeker is. Wanneer de locatie van de Safe House wordt verraden zijn Matt en Tobin volledig op elkaar aangewezen, vooral omdat meteen duidelijk is dat ieder contact binnen de CIA de verrader kan zijn. Desondanks is Matt vastbesloten om Tobin ‘af te leveren’, maar dan moet hij niet alleen een kat-en-muisspel spelen met de CIA, maar ook met Tobin, een meester in manipulatie. Washington en Reynolds – in een voor hem ongebruikelijke serieuze rol – zijn uitstekend in deze vlotte, explosieve actiethriller die de kijker tot aan de ontmaskering van de verrader volstrekt in het ongewisse laat over diens identiteit en zowel op het gebied van actie als spanning constant hoge ogen scoort.

Het scheelt uiteraard als je bekend bent met de serie Safety First, maar gelukkig is dan geen vereiste om te begrijpen hoe de hoofdpersonen in deze vrolijke, maar toch ook wel gewaagde familiekomedie zich tot elkaar verhouden. De mensen van beveiligingsdienst ‘Safety First’ krijgen de prestigieuze taak om de volgende editie van Tomorrowland te beveiligen. Smos [Matteo Simoni] hoopt van de gelegenheid gebruik te maken om zijn eigen dancetrack te pluggen, maar Dirk staat komt voor een heel ander dilemma te staan wanneer hij verwart raakt door zijn gevoelens voor Andy [Tom van Dyck], een oude vriend die hij voor het eerst sinds jaren weer eens ziet. Het scenario van David Vennix grossiert niet in briljante grappen maar genereert regelmatig een gniffel en stelt de worsteling met seksuele identiteit centraal op een manier waar je wel vrolijk van móet worden. Verschillende DJs spelen zichzelf en Tom Waes steekt op een verrassende manier de draak met zichzelf.

Sinds de dood van haar moeder voelt Darius [Aubrey Plaza] zich een buitenbeentje en heeft ze nauwelijks nog een sociaal leven. Ze loopt stage bij een tijdschrift in Seattle wanneer Jeff [Jake Johnson] haar en Arnua [Karan Soni] uitkiest om met hem te werken aan het verhaal achter een oproep waarin iemand een partner zoekt om mee terug in de tijd te reizen, ‘safety not guaranteed’. Het drietal verblijft een aantal dagen in de omgeving van de postbus uit de advertentie maar terwijl Jeff de tijd gebruikt om een oude liefde na te jagen, maakt Dariues contact met de Kenneth [Mark Duplass], persoon die de oproep heeft geplaatst. Plaza en Duplass zijn uitstekend gecast en spelen hun rollen zonder enige ironie. Het subplot rondom Jeff en zijn oude liefde Liz [Jenica Bergere] is echter veel minder interessant. Of beter gezegd: overbodig.

De hilarische volledige titel van deze pseudo-feministische avonturenfilm, alsmede het feit dat Roger Corman het brein is achter de productie, doet al vermoeden dat je de verwachtingen aardig naar beneden mag bijstellen. Alleen de laatste minuten 'rechtvaardigen' overigens de titel, want in feite gaat dit over een groepje vikingvrouwen dat na een hilarisch, want technisch volstrekt onbekwaam, spelletje speerwerpen besluit op zoek te gaan nar hun vermiste echtgenoten. Ze ontdekken dat die worden vastgehouden op een eiland waar mannelijk chauvinisme hoogtij viert. Nou, dan hebben ze deze vikingdames nog niet leren kennen! Vaak zo slecht dat het leuk is, maar feit blijft dat je hier opgescheept wordt met een talentloze cast.

Gezien de niet geringe talenten van beide hoofdrolspeelsters is dit een wat teleurstellende film die een beetje voortkabbelt in een wat oppervlakkig verhaal zonder werkelijk dramatische momenten. Regisseur Provost lijkt zich gedurende het hele opnameproces te hebben afgevraagd of hij nu een melodrama of een komedie wilde maken. Het voorspelbare resultaat is dat de film op geen van beide fronten echt slaagt. Froth en Deneuva redden de film, maar hier had zoveel meer in gezeten.

In 1883 nam de toen 31-jarige Catalaanse architect Anton Gaudí de bouw van een kerk in het hart van Barcelona over van Francisco de Paula de Villiar, die overhoop lag met zijn opdrachtgevers. Tot aan zijn tragische dood in 1926 werkte Gaudí aan een project waarvan hij wist dat hij de oplevering ervan sowieso niet zou meemaken. Deze boeiende documentaire toont hoe Gaudí zijn visie wilde overdragen op zijn opvolgers en maakt duidelijk waarom dat uiteindelijk erg lastig bleek te zijn. 140 jaar na de start van de bouw is de Sagrada Familia uitgegroeid tot het visitekaartje van Barcelona en bereikt de bouw een nieuwe mijlpaal. Alle huidige hoofdrolspelers bij de bouw komen aan het woord.

George Sanders keert terug als "The Saint" in de derde film uit deze reeks. In dit vlotte, maar naar huidige maatstaven weinig opzienbarende misdaadmysterie werkt Simon Templar a.k.a The Saint samen met de onervaren, maar vindingrijke Penny Parker [Sally Gray] om een geldvervalser te ontmaskeren. Redelijk onderhoudend ondanks de technische beperkingen (waaronder opzichtige achtergrondprojecties), maar gezien het beperkte budget levert regisseur John Paddy Carstairs een degelijke film af.

Ben Gazzara geeft één de beste vertolkingen van zijn carrière als de charismatische en pragmatische Jack Flowers, een pooier die veel respect geniet in de rosse buurt van Singapore waar hij iedereen kent en goed met de mensen om kan gaan. Hij hoopt snel een fortuin te vergaren zodat hij kan rentenieren, dus wanneer CIA-agent Eddie Schuman [Peter Bogdanovich] hem een flinke som geld biedt om compromitterende foto's te maken van de seksuele escapades van een senator [George Lazenby], heeft Jack daar wel oren naar. Maar hij weet dat hij zijn reputatie op het spel zet met deze actie. Is dat een prijs die hij bereid is te betalen?

Bogdanovich maakte de film geheel op locatie met een flink aantal lokale bewoners in kleine rollen of als figuranten. Gazzara voelt zich ogenschijnlijk als een vis in het water en contrasteert op effectieve wijze met Denholm Elliot als de vriendelijke, maar wat burgerlijke vriend die eens per jaar op bezoek komt. Het is jammer dat dit één van Bogdanovich minder bekende films is, want het verdient meer erkenning dan het tot nu toe heeft gekregen. Sterker nog: dit is één van zijn beste werken!

Schrijver Rama [Kayije Kagame] bereidt zich voor op een moderne bewerking van de mythe van Medea en bezoekt daarom het proces tegen Laurence Coly [Guslagi Malanda] die haar 16 maanden oude dochter vermoordde. Rechtszaken zijn per definitie lastig te verfilmen vanwege het statische gegeven, maar Diop doet werkelijk geen enkele moeite om het visueel interessant te maken. En dus zit je te kijken naar pratende mensen gefilmd in statische totaalshots . Tussen de sessies door zien we Rama volstrekt oninteressante, dan wel vage dingen doen, zoals slapen. Won een aantal aansprekende prijzen, waaronder een César voor beste debuut! Ik zeg het er maar even bij...

De veertienjarige Ralph Walker [Adam Butcher] heeft moeite om zijn draai te vinden op de Katholieke jongensschool waar hij regelmatig het slachtoffer is van pesterijen, mede omdat hij sociaal wat onhandig is. Zijn vader sneuvelde tijdens WOII en zijn moeder [Shauna MacDonald] ernstig verzwakt door kanker. Wanneer zijn moeder in een coma belandt en Ralph te horen krijgt dat er een mirakel nodig is om haar leven te redden, is Ralph vastbesloten voor dat mirakel te zorgen. Wanneer hij hoort dat een aantal leerlingen zich voorbereid op de Boston Marathon, maar dat kansloos zijn voor de eindoverwinning, ziet Ralph daar een kans voor het mirakel dat zijn moeder uit haar coma zal doen ontwaken: Ralph besluit alles op alles te zetten om de Boston Marathon van 1954 te winnen.

Wie nog nooit van Ralph Walker heeft gehoord denkt waarschijnlijk aanvankelijk belandt te zijn in een variant of 'Diary of a Wimpy Kid', mede door het ontwapenende spel van Butcher. Op papier is het verhaal een echte tranentrekker, maar regisseur/scenarist Michael McGowan benadert het verhaal met humor en zelfrelativering waardoor de toon aangenaam luchtig is. McGowan was zelfs een verdienstelijk marathonloper (hij won in 1995 een marathon in Detroit) en die ervaring zorgt ervoor dat zowel de trainingssequentie als de marathon zelf overtuigen. Het is bovendien prettig om Jennifer Tilly eens in een normale, sympathieke rol te zien.

Abbas [Eriq Ebouaney] is met zijn broer Etienne [Bibi Tanga] en zijn gezin gevlucht uit Centraal Afrika, een vlucht waarbij zijn vrouw en de moeder van zijn kinderen [Aalayna Lys, Ibrahim Burama Darboe] het leven heeft gekocht. Zijn asielaanvraag is echter afgewezen in Frankrijk en in afwachting van het hoger beroep is hij genoodzaakt om met zijn kinderen te verhuizen van de ene naar de andere woning. De situatie is veel minder rooskleurig dan Abbas zichzelf en vooral zijn kinderen had voorgesteld, maar zijn liefde voor Carole [Sandrine Bonnaire], zelf een Poolse immigrante.

Het uitgangspunt is interessant: het gaat hier om een hoog opgeleide immigrant die zich voorbeeldig gedraagt, de taal perfect spreekt en een baan heeft. Regisseur/scenarist Mahamat-Saleh Haroun wil hier duidelijk de immigranten neerzetten als slachtoffer van een onrechtvaardig, bureaucratisch systeem en laat derhalve enkele belangrijke vragen onbeantwoord. Zo komen we namelijk niet te weten wat de reden is voor de afwijzing. Haroun lijkt haast te willen suggereren dat Frankrijk bepaalde immigranten weert omdat het gewoon geen immigranten wil, maar dat is wel heel erg kort door de bocht. Ondanks het prima acteerwerk is dit propagandistisch gepreek voor eigen parochie.

De titel doet al vermoeden dat regisseurs Perrin en Cluzaud niet overlopen van creativiteit. En dus doorlopen we de verschillende jaargetijden nog maar eens, al gebeurt dat deze keer in de context van de geschiedenis van de mensheid, waardoor we dus dieren zien lopen die niet meer bestaan en ons er (dus) aan herinneren dat deze natuurdocumentaire voor een groot deel leunt op CGI. Dat levert weliswaar oogstrelende plaatjes op, maar die plaatjes zijn te vaak te mooi om waar te zijn. Je waardering voor deze film hangt dan ook af van je tolerantie voor door een computer gegenereerde dieren

Journalist Seon-joo [Cho Yeo-jeong] krijgt een interviewverzoek van een man [Jung Sung-il] die beweert dat hij 11 moorden op zijn geweten heeft. Ze heeft iets te bewijzen en kan de verleiding niet weerstaan, al roept ze wel de hulp in van haar minnaar [Kim Tae-Han] die werkt bij de politie om het gesprek te volgen en haar te beschermen. Een intrigerend psychologisch spel volgt en dankzij Cho’s prachtige, intelligente visuele stijl en het uitstekende ensemblewerk staat de statische setting niet in de weg van een flinke dosis spanning.

Franco Nero ziet er goed uit in zijn rol als Italiaanse agent die onderzoek doet naar de liquidatie van enkele machtige mensen in de Italiaanse politiek. Is er een coup op komst? En wat is de rol van The Salamander? En wie is dat dan wel?

Eén probleem is het feit dat het Engels van Franco Nero erbarmelijk is. Hij legt klemtonen verkeerd, spreekt met een ongepast luchtige intonatie en lijkt derhalve zelf vaak niet begrijpen wat hij zegt. Een ander probleem is dat deze zogenaamde samenzweringsthriller teveel leunt op dialoog om het verhaal voort te stuwen. De eindeloze (en vaak eindeloos saaie) ondervragingen halen het tempo en spanning al snel uit de film, waardoor de paar - overigens goed uitgevoerde - actiescènes niet meer zijn dan een welkom intermezzo dat uit een hele andere film lijkt te komen. Met een keur aan Hollywoodveteranen in ondersteunende rollen had dit veel beter kunnen en moeten zijn.

Kort nadat de 14-jarige Djibril [Dalil Abdourahim] hoort dat zijn eveneens 14-jarige vriendin Camilla [Maryssa Bakoum] zwanger is van hem, belandt hij in de gevangenis. Ruim 12 jaar later wordt hij vervroegd vrijgelaten en probeert hij zijn dochter Ali [Wallenn El Gharbaoui] er van te overtuigen dat zij – net als hem – beschikt over genezende krachten en dat is voorbestemd om de bloedvete met een naburige wijk te beëindigen. De eerste deel, waarin we ontdekken waarom Djibril uiteindelijk in de gevangenis belandde, is een boeiend, maar weinig origineel misdaaddrama. De tweede helft, met een aantal plotgaten en een zonderlinge religieuze insteek, is minder overtuigend. Vernieuwend is het wel, maar dat blijkt niet direct een aanbeveling.

In oktober 1975 keert bestsellerschrijver Ben Mears [Lewis Pullman] terug naar zijn geboorteplaats die hij 19 jaar geleden verliet nadat zijn ouders daar omkwamen bij een verkeersongeluk. Ben wil zijn fascinatie met het mysterieuze Marsden Residence gebruiken als inspiratie voor zijn boek en ontdekt dat het huis kortgeleden is opgekocht door F.T. Straker [Pilou Asbœk] en Kurt Barlow [Alexander Ward]. Dauberman verruilt het mysterie en de onheilspellende sfeer van de uitstekende miniserie uit 1979 voor een minder effectieve apocalyptische variant op The Night Of The Living Dead. Meer actie en meer bloedvergieten dus, maar minder spanning. James Mason, joe wordt gemist!