Meningen

Het wel erg romantische verhaal van de familie Sullivan, bestaande uit vader Thomas [Thomas Mitchell], moeder Alleta [Selena Royle] en hun zes kinderen. Het verhaal richt zich vooral op het leven van de vijf broers die op 13 november 1943 omkwamen bij De Slag om de Solomon Eilanden. Schaamteloos sentimentele propaganda, maar Mitchell en Royle zijn voortreffelijk en volstrekt geloofwaardig als de strenge, maar rechtvaardige (en dus voorbeeldige) ouders. De eerste 45 minuten behandelt de jeugd van broers in de late jaren '20 en wordt ontsierd door het onverklaarbare, constante geschreeuw van de jonge acteurs. Het tweede deel, dat begint vlak voor de uitbraak van de Tweede Wereldoorlog, is een stuk beter. De Sullivans zijn iets te nadrukkelijk een prototype van de ideale Amerikaanse familie, maar de oprechte vertolkingen (ook van Anne Baxter, als de grote liefde van Albert, de jongste van de broers) doen deze film toch boven het gemiddelde uitsteken. Maar was het nou echt nodig om de slotscène van 'All Quiet on the Western Front' te kopiëren?

Jennifer [Kathy Bates], Nora [Diane Keaton] en Mary [Alfre Woodard] leerden elkaar als tieners kennen tijdens een zomerkamp en zijn nu al meer dan 50 jaar hartsvriendinnen. Door omstandigheden is het contact in de afgelopen jaren wat verwaterd en daarom haalt Jennifer haar beste vriendinnen over om een reünie van het zomerkamp te bezoeken. Daar merken ze dat ‘The Pretty Committee’ van Jane [Beverly D’Angelo], Evelyn [Victoria Rowell] en Judy [Maria Howell] nog steeds geobsedeerd is met uiterlijk en hernieuwen ze contact met Tommy [Dennis Haysbert] en Stevie [Eugene Levy]. Jennifer is een verstokte vrijgezel, Nora een weduwe en workaholic en Mary zit vast in een liefdeloos huwelijk en vanzelfsprekend komen de dames tot nieuwe inzichten op het gebied van de liefde. De humor komt voort uit de rivaliteit tussen de vrouwelijke trio’s en door 60-plussers die zich als een paar dagen als kleine kinderen mogen gedragen. Betsy Sodaro is een ramp als de irritante kampbegeleider, maar Bates brengt redding in de verrassend ontroerende slotscène van deze verder pretentieloze en weinig opmerkelijke ensemblekomedie.

Een Britse variant op één van de vele matige Elvis-films en dat is maar goed ook. In tegenstelling tot Elvis Presley is Cliff Richard een weinig getalenteerd acteur en een weinig begenadigd danser dus past dit soort formulematige oubollige lolmakerij precies in zijn straatje. Wat moet doorgaan voor een verhaal is een excuus om verschillende Europese locaties aan te doen en Cliff en kornuiten te laten flirten en flikflooien met bevallige jonge dames. De titelsong en 'Bachelor Boy' zijn Cliff-klassiekers, maar afgezien van een welkome cameo van The Shadows is het muzikaal niet interessant, soms tegen het bizarre aan - een erg knullige poging om de magie van "Seven Brides for Seven Brothers" te evenaren is een dieptepunt.. Het zal fans van Cliff weinig deren. Op zijn zang valt namelijk niets aan te merken en het feit dat hij zijn carrière tot diep in de 21 eeuw heeft weten voort te zetten getuigt van een groot talent gecombineerd met een bewonderenswaardige doorzettingsvermogen en werklust.

18 jaar na haar hoofdrol in de succesvolle tienerkomedie She’s All That is Rachael Leigh Cook blijkbaar veroordeeld tot lopendebandwerk voor de rijke, witte Noord-Amerikaanse goegemeente. Geliefden Frankie [Rachael Leigh Cook] en Nat [Brendan Penny] doen hun best om een succes te maken van hun wijngaard en bereiden zich voor op de jaarlijkse proeverij, de belangrijkste dag van het jaar in hun branche. Wanneer de organisatie door een ongeluk onder druk kom te staan, besluit Nate – zonder te verleggen – de organisatie over te nemen. Een teken aan de wand, en niet alleen op professioneel gebied. Uiteraard zijn er meer tegenslagen die uiteindelijk als sneeuw voor de zon verdwijnen. Het wel en wee over steenrijk volk dat nog rijker wil worden. Bah! Een verzorgde productie, maar het scenario is een vergaarbak van genreclichés.

In hetzelfde jaar dat het Woodstock de hoogtijdagen van het hippietijdperk vierde, organiseerde Tony Lawrence een serie festivals in Mount Morris Park in Manhattan, New York. Deels een viering van en een manifest voor zwarte bewustwording, maar ook een middel om herhaling van de rellen van een jaar eerder naar aanleiding van de moord op Martin Luther King te voorkomen, bleek het festival een sleutelmoment te zijn voor de aanwezige toeschouwers, maar ook voor de deelnemende artiesten. Het festival werd met een aantal camera’s opgenomen maar tot een uitzending kwam het nooit. 50 jaar nodigt muzikant en filmmaker Questlove artiesten, technici en toeschouwers uit om de beelden te bekijken, herinneringen op te halen en die te plaatsen in de context van hun persoonlijke geschiedenis en de beeldvorming over en binnen de zwarte gemeenschap. Qua cameravoering en beeldkwaliteit kan dit begrijpelijkerwijs nimmer tippen aan Michael Wadleighs Woodstock, maar door te kiezen voor meerdere perspectieven is deze documentaire net zo waardevol als cultuurhistorisch document. Fraai zijn de verhalen over hoe hele families naar het park trokken om er een buurtpicknick van de maken en de reactie van twee leden van The 5th Dimension, voor wie dit optreden in alle opzichten een keerpunt was. En dan zijn er natuurlijk nog de gedenkwaardige optredens van o.a. Stevie Wonder (die door dit concert de inspiratie vond om zelf activist te worden), Sly & The Family Stone, Gladys Knight & The Pips. Maar het muzikale hoogtepunt is wat mij betreft het duet dat Mavis Staples (van de Staples Singers) mocht zingen met haar grote idool Mahalia Jackson. Hun uitvoering van ‘Precious Lord, Take My Hand’, het favoriete lied van Martin Luther King, is er ééntje waar je met eerbied, bewondering en een stevige brok in de keel naar zult kijken.

Stroperig, volstrekt voorspelbaar relaas van de humeurige, verbitterde Alice [Gemma Arterton] die ten tijde van WOII opgezadeld wordt met Frank [Lucas Bond], een jongen die de bombardementen in Londen is ontvlucht. Zijn vader is piloot en zijn moeder werkt voor de Britse regering en kan Londen niet verlaten. Vanzelfsprekend kan ze het joch aanvankelijk niet uitstaan, maar de versleten formule vereist dat daar verandering in komt.

Wie enigszins bekend is met de formule ziet de 'wendingen' al lang van tevoren aankomen en zal zich veelal stierlijk vervelen, ondanks de aanwezigheid van veteraan Tom Courtenay als schoolhoofd en het spel van de talentvolle Dixie Egerickx als Franks klasgenote Edie. Regisseur/scenarist Jessica Swale probeert oubollige thema's een moderne twist te geven - Alice is lesbisch en haar grote liefde was een zwart vrouw - maar het is tevergeefs. De VVV van East Sussex zal echter blij zijn met de vele mooie plaatjes van Laurie Rose en componist Volker Bertelmann levert een passende score af.

Michael [Freddie Thorp] laat zich door zijn goede vriend JP [Michel Biel] overhalen om zijn kantoorbaantje even achter te laten voor een bergvakantie in de Zwitserse Alpen. Gesteund door een groep ervaren beklimmers laat Michael zich overhalen om drie lastige beklimmingen te doen in Berner Oberland. Iedereen is zich bewust van de gevaren, maar voor Michael is dit een kans om zijn grenzen te verleggen en om eer te doen aan zijn zus Lucy [Laura Ferries] die om het leven kwam bij het beklimmen van een berg. Ryan Phillippe is de grote naam in de cast en maakt deel uit van de bergbeklimmers in dit episodische en zichzelf herhalende bergbeklimmingsdrama. De scènes in het hotel of in de kroeg weten amper te boeien, maar zodra de actie zich verplaatst naar de bergen weet Gilbey de spanning goed op te bouwen en levert hij een paar puike schrikmomenten af.

Hoewel ze in de VS is geboren wordt Natasha Kingsley [Yara Shahidi] met haar ouders uitgezet naar Jamaica. Een dag voor haar gedwongen vertrek zoekt ze wanhopig hulp bij advocaat Jeremy Martinez [John Leguizamo]. Diezelfde dag blijkt Daniel Jae Ho Bae [Charles Melton], die eveneens een migratieachtergrond heeft, een sollicitatiegesprek bij diezelfde Jeremy Martinez te hebben! Daniel ziet Natasha op een treinstation, valt meteen als een blok voor haar en weet haar over te halen om een weddenschap aan te gaan waarmee hij haar binnen een uur verliefd kan laten worden. Daniel is een hopeloze romanticus, maar Natasha is zeer sceptisch. Hoe zal dit aflopen? Ondanks het geforceerde basisgegeven is dit een redelijk romantisch drama geworden, vooral dankzij de chemie tussen de twee charismatische hoofdrolspelers. Liefdessceptici (zoals ik) halen hier wellicht hun schouders bij op, maar de hopeloze romanticus zal hier vast van genieten.

Diep ontroerend portret van tiener Doris [Nico Parker] vanaf het moment dat haar ouders broer Max [Cree Kawa] wordt overgeplaatst naar Suncoast, een zorginstelling voor mensen die in de laatste fase van hun leven zijn. Max heeft een hersentumor en Doris heeft zes jaar lang het grootste deel van de zorg voor haar broer op zich genomen. De opname voelt eerst als een bevrijding en Doris weet voor het eerst in jaren vriendschappen te sluiten. Maar haar dominante moeder [Laura Linney] is verbolgen over Doris’ drang naar vrijheid. Doris vindt steun in Paul Warren [Woody Harrelson], een weduwnaar die bij Suncoast is vanwege de euthanasiezaak rondom Terri Schiavo. Autobiografisch drama is buitengewoon goed geschreven en bevat een briljant spel van Parker, die zich probleemloos staande houdt naast de eveneens uitstekende Linney en Harrelson. Ook Ella Anderson, Daniella Taylor, Ariel Martin en Amarr verdienen lof voor de authentieke wijze waarop ze Doris’ nieuwe vriendenclubje neerzetten. Geen valse noot te bekennen in dit meesterwerk waarbij ik aan het einde mijn tranen niet kon (en niet wilde) bedwingen.

Dat The Ed Sullivan Show een cultureel fenomeen was en de Amerikaanse doorbraak betekende voor Elvis Presley, The Beatles en The Rolling Stones, is redelijk bekend. Dat ook zwarte artiesten als Bojangles Robinson, Bo Diddley en Cab Calloway in zijn show verschenen, was zeker niet vanzelfsprekend. Smokey Robinson, Harry Belafonte en Dionne Warwick bevestigen de sleutelrol die Ed Sullivan persoonlijk speelde in een culturele omslag en Jenkins plaatst Sullivan zelfs overtuigend op één lijn met Martin Luther King. Interviews en dagboekfragmenten (voorgedragen door een AI-versie van Sullivan) maken duidelijk hoe Sullivan er zelf over dacht. Een sociaalhistorisch relevante documentaire met een indrukwekkende verzameling archiefbeelden.

Neil Bennett [Tim Roth] is met zijn zus Alice [Charlotte Gainsbourg] en diens tienerkinderen Colin [Samuel Bottomley] en Alexa [Albertine Kotting McMillan] op vakantie in Acapulco. Ondanks een taalbarrière legt Neil het aan met de Mexicaanse Berenice [Iazua Larios] en verliest hij zijn zus daarbij uit het oog. Michel Franco speelt een spelletje met de kijker en volgens de trailer beweerde een recensent voor Variety: “No two people will see the film the same way.” Deze film is net zo raadselachtig als die bewering, maar dat is puur omdat Franco ervoor kiest om cruciale informatie over de personages simpelweg niet met ons deelt. De film Roth die van de regen in de drup valt en wat hij meemaakt nemen we maar voor kennisgeving aan. Technisch niet onaardig en er zijn sterke momenten, maar het zijn slechts losse flarden.

Het is op zijn zachtst gezegd opmerkelijk dat Oskouei toestemming kreeg om te filmen in een Iraans Huis van Bewaring in jongeren waar tienermeisjes en jonge vrouwen vastzitten wegens zware delicten. Maar Oskouei geeft je de tijd om de dames als mensen te leren kennen alvorens te onthullen waarom ze vastzitten. Ze zijn zo open over hun familiegeschiedenis en de motieven voor hun daad en zo nu en dan lijkt het wel gezelligheid troef. Misschien is opzienbarend een betere omschrijving.

De ouders [James Norton, Jessica Gunning] van de 17-jarige kankeroverlever Ivy [Bella Ramsey] brengen haar naar een kamp voor lotgenoten. Via haar kamergenote [Ruby Stokes] maakt ze nieuwe vrienden, maar na een misstap verplicht kampleider Patrick [Neil Patrick Harris] haar tot gesprekken met haar kamppsycholoog [Jasmine Elcock]. Volwassenwordingsdrama heeft weinig inhoudelijke verrassingen, maar het energieke, authentieke spel van de vriendengroep maakt indruk en vooral Ramsey en Stokes maken indruk in de meer emotionele scènes. Erg grappig, erg ontroerend en nooit sentimenteel. Opgedragen aan familieleden van de voltallige cast en crew die zijn overleden aan kanker.

Abrams’ imitatie van en eerbetoon aan Steven Spielberg (die dit produceerde) speelt zich af in 1979, ironisch genoeg (alsof de duvel ermee speelt) het jaar waarin Spielberg zijn grootste flop afleverde. Net als 1941 is dit een lawaaiig, rommelig project van een regisseur die iets teveel in zijn eigen ongenaakbaarheid is gaan geloven en bombastische effecten verwart met amusement. Een aantal jongeren is op een treinstation bezig met het filmen van een zombiefilm wanneer dr. Woodward [Glynn Turman] frontaal inrijdt op een naderende trein. De kids nemen uiteraard poolshoogte en doet een ontdekking die landelijke autoriteiten hadden willen voorkomen. Vol karikaturen, gestolen oneliners en Elle Fannings bekkentrekkerij. Hier is duidelijk een hoop geld tegenaan gegooid en het ziet er allemaal mooi uit, maar het is volstrekt stompzinnig. Een hevig overschat SF-spektakel van een regisseur die gelukkig leerden van deze blunder.

Voor een conferentie over hoe je “Super Happy Forever” kunt leven, keert Sano [Hiroki Sano] met zijn boezemvriend Miyata [Yoshinori Miyata] terug naar de stad waar hij 5 jaar geleden zijn pas overleden echtgenote Nagi [Nairu Yamamoto] leerde kennen. Alledaagse dingen als een rode pet en een geneuriede melodie herinneren Sato aan Nagi. In een lange flashback (gefilmd vanuit Nagi’s perspectief) ontdekken we waarom die kleine dingen zoveel betekenis hebben in de reconstructie van die eerste ontmoeting die volledig is gefilmd vanuit Nagi’s perspectief. Het ongekunstelde acteerwerk en het filmen op locatie maken dit delicate, simpele liefdesverhaal erg meeslepend en ontroerend.

Mario [Chris Pratt] en Luigi [Charlie Day] denken na het maken van een reclamespotje dat de loodgieterswereld meteen aan hun voeten ligt. Wanneer dat niet zo blijkt te zijn en de riolering in Brooklyn letterlijk en figuurlijk rampzalig blijkt te zijn, besluiten ze een poging te doen de zaak op eigen houtje te fixen. Daardoor komt Mario op een of andere manier terecht in Toadland en Luigi in The Underworld. Om Luigi te kunnen bevrijden moet Mario de steun krijgen van Princess Peach [Anya Taylor-Joy] en Donkey Kong [Seth Rogen] om het op te nemen tegen Bowser [Jack Black]. Niets meer dan een reclamespot voor alle varianten op het legendarische spel dat louter tot doel heeft om de zakken van Nintendo te vullen. Een goede, enthousiaste cast is opgezadeld met een ontzettend slap scenario.

De zoon [Benny Safdied] van de gevangen genomen Bowser [Jack Black] neemt wraak door prinses Rosalina [Brie Larson] te ontvoeren en haar krachten te gebruiken om de stad die hij heeft gebouwd van energie te voorzien. Mario [Chris Pratt], Luigi [Charlie Day], prinses Peach [Anya Taylor-Joy], Toad [Keegan-Michael Key] en Yoshi [Donald Glover] to the rescue. Niets meer dan een excuus voor een animatieversie van de levels van het computerspel. Een hoop gebakken lucht, visueel geweld en herrie (inclusief een opdringerige score) in dit luie, vermoeiende exploitatieproductje dat gemaakt is ter gelegenheid van het 40 jarig bestaan van de Super Mario-franchise.

Met zijn voor een Oscar-genomineerde documentaire Super Size Me bracht Spurlock McDonald’s een flinke deuk toe. Voor die film gebruikte hij zichzelf als proefpersoon om te ontdekken wat de lichamelijke en geestelijke gevolgen zijn van een eetpatroon dat uitsluitend bestaan uit een McDonald’s-Menu. Twaalf jaar later lijkt de fastfoodindustrie een ommekeer te hebben gemaakt en is hun eten in de ogen van het publiek in ieder geval een stuk gezonder/minder ongezond te worden. In deze sequel onderzoekt Spurlock wat de waarde is van termen als ‘zelfgemaakt’, ‘lokaal geproduceerd’ en ‘vrije uitloop’ door zijn eigen fastfood-restaurant te beginnen. Met de hulp van voedselspecialisten, marketingbureaus en ervaren kippenboeren probeert hij het volledige productieproces in eigen hand te houden zodat hij zijn eigen kippenvlees uiteindelijk kan aanbieden in zijn restaurant “Holy Chicken”, waar hij volledige transparantie belooft te geven over hoe het eten tot stand is gekomen. Een uitstekende sequel waarin Spurlocks charisma en bevrijdende gevoel voor humor een goede tegenbalans vormt voor de tragische verhalen van uitgebuite kippenboeren en de op zijn zachtst gezegd twijfelachtige praktijken waarmee kuikentjes in korte tijd worden klaargemaakt voor menselijke consumptie.

Het bijzondere levensverhaal van de charismatische, energieke acteur Christopher Reeve die zich vol overgave stortte op de titelrol in Superman (1978) dat dankzij hem, de chemie met Margot Kidder en revolutionaire special effects tot een onverwacht kritisch en commercieel succes leidde. Maar nadat hij in 1995 ternauwernood een val van zijn paard overleefde, was hij tot aan zijn nek verlamd. Aan de hand van familieleden en goede vrienden (waaronder Glenn Close en Susan Sarandon) geeft deze documentaire inzicht in het proces dat Reeve uiteindelijk deed besluiten om zijn status te gebruiken om meer aandacht en meer geld te vragen voor onderzoek naar oplossingen voor verlammingen. Daarbij was een belangrijke rol weggelegd voor Robin Williams. Een deel van het beeldmateriaal bestaat uit met AI gegenereerde fictieve droomsequenties die nauwelijks te onderscheiden zijn van de authentieke beelden. Dat doet de geloofwaardigheid van deze zinvolle documentaire geen goed, vooral niet voor degenen die Christopher Reeve alleen van naam kennen. Jammer, want dat werpt een smet op deze ontroerende en inspirerende documentaire.

Soapachtige taferelen in de aanloop naar de Super Bowl, één van de grootste sportevenementen ter wereld. Een beetje jammer dat deze TV-film bij lange niet over het budget beschikte om de sfeer rondom die Super Bowl ook maar enigszins te ensceneren. Wie dacht dat het budget op was gegaan aan een scenarist komt eveneens bedrogen uit: de verschillende verhaallijnen lijken zo gejat uit een kajuit van de Pacific Princess. Je kunt je ook nog ergeren aan racistische stereotypen, je verbijsteren over het feit dat bijvoorbeeld Jane Wyatt en Van Johnson zich deze vernedering laten welgevallen. Maar Tom Selleck brengt het er nog niet zo slecht van af en regisseur Jerry Jameson probeert maximaal resultaat met een minimum aan middelen te bereiken. Dat resultaat is echter niet om over naar huis te schrijven...

Slap verhaal over een drugskoning met een hilarisch kapsel [Trevor Jackson] die met zijn beste vriend [Jason Mitchell] de klassieke laatste slag te slaan en de misdaad te verlaten. Zijn mentor [Michael Kenneth Williams] blijkt niet bereid hem te helpen, omdat een bloedbad dreigt te ontstaan. Jackson is hopeloos en deze herinterpretatie van de gelijknamige blaxploitationklassieker uit 1972 wordt bevolkt door slecht gespeelde karikaturen en loopt over van seksisme en narcisme. Het pseudoniem dat Montero Lamal Hall AKA Lil Nas X gebruikt als regisseur zegt genoeg. Tijdverspilling.

Supergirl, [Milly Alcock] het nichtje van Superman [David Corenswet], verdrijft de eenzaamheid met sterke drank. Op haar 23e verjaardag wordt de monotonie doorbroken door twee gebeurtenissen: de 13-jarige Ruthye [Eve Ridley] vraagt hulp bij de klopjacht op de brigand [Diarmaid Murtagh] die haar familie vermoordde, en een andere brigand [Matthias Schoenaerts] vergiftigd Superhond Krypto. Supergirl heeft drie dagen om het tegengif te vinden. Het cliché van de voormalige held die aan de drank is geraakt, is de inleiding van een clichématige actiekomedie waarin Jason Momoa er met de haren bij is gesleept als een sarcastische, sigarenrokende premiejager. Schoenaerts is een geniale keuze als de schurk, maar hij wordt in de steek gelaten door een schmierende cast, een slap verhaal en slecht gemonteerde actiescènes.

De Amerikaanse singer/songwriter Drake Bell speelt de rol van Rick Riker, het typische watje dat smoorverliefd is op het mooiste meisje van de school, maar te onzeker is om haar aan te spreken. Tijdens een excursie naar een laboratorium waar Dr Strom [Brent Spiner] genetische experimenten uitvoert op dieren, richt Rick per ongeluk een ravage aan nadat hij is gebeten door een genetisch gemanipuleerde libelle. De beet maakt hem aanvankelijk ziek, maar al snel ontdekt hij dat hij beschikt over bijzondere gaven die het voor hem mogelijk maken om in een zelfgemaakte kostuum de superheld uit te hangen. De mysterieuze Doctor X [Tracy Morgan] spoort Rick op en biedt hem een plaats aan op zijn school voor mutanten, zodat hij zijn bijzondere gaven leert te beheersen. Hij heeft die gaven hard nodig om het op te nemen tegen miljonair Lou Landers, een miljonair die door een genetisch experiment niet alleen genezen lijkt te zijn van een dodelijke ziekte, maar ook superkrachten heeft verworven waarmee hij de wereld aan zijn voeten hoopt te krijgen.

Natuurlijk slaat ook “Superhero Movie” de plank wel eens mis, maar de grappendichtheid is hoog en Drake Bell blijkt een uiterst charismatische acteur te zijn die het maximale uit de meligheid weet te halen. Hoogtepunten uit de film zijn een achtervolging met een hilarische “shortcut through the playground” en de “World Humanity Awards” die uitlopen op een vechtpartij waarbij onder anderen Nelson Mandela, Desmond Tutu en Paus Benedictus XVI betrokken zijn. Stephen Hawking is vaak het mikpunt van spot, maar hier vind je een parodie op de eminente wetenschapper die écht leuk is. Miles Fisher doet bovendien een sublieme imitatie van Tom Cruise en natuurlijk is Leslie Nielsen ook van de partij als Ricks oom en voogd Uncle Albert die Rick voorziet van volstrekt waanzinnig advies en ook nog wat andere problemen veroorzaakt. Simpelweg de beste van de genrespoofs uit de 21e eeuw tot nu toe, al wil dat an sich helaas niet al teveel zeggen...

Acht jaar geleden verruilde Carol [Melissa McCarthy] haar lucratieve carrière bij Yahoo om te werken voor liefdadigheidsinstellingen. Haar pogingen om een nieuwe baan in de techwereld te krijgen komen tot stilstand wanneer ze geconfronteerd wordt met Superintelligence, een AI met de stem van James Corden (omdat Carol daar fan van is). Die hoopt met hulp van Carol te besluiten of hij dan wel alle wereldproblemen gaat oplossen, dan wel de wereld vernietigd, dan wel de mensheid tot slaaf maakt. Carol doet er uiteraard alles aan om ervoor te zorgen Superintelligence kiest voor de meest aangename oplossing, maar krijgt ook de kans om zich te herenigen met haar grote liefde van weleer [Bobby Cannavale]. Grotendeels een one-woman show van McCarthy en dat is – ondanks haar niet geringe komische kwaliteiten – toch wat te weinig om te volstaan voor en hele film.

Alleen de allerkleinsten zullen dit zonder ergernis uit kunnen zitten. Josje [Diewertje Dir] begint als juf op een nieuwe school en neemt haar intrek in het huis van haar avontuurlijke tante. In diens huis ontdekt ze een amulet met magische krachten waardoor ze per ongeluk veranderd in een superheld die het opneemt voor dieren. Dat lijkt van pas te komen wanneer een jonge tijger spoorloos uit het plaatselijke dierentuin verdwijnt, maar eerst moet Superjuffie haar krachten leren te beheersen. Een slap verhaal met een paar slecht uitgewerkte zijplotjes, inclusief een plichtmatige romance met klusjesman Hakim [Hassan Slaby]. Dir is uitstekend in de titelrol, maar Piekema en Wijs zetten vervelende karikaturen neer. De special effects voor de pratende dieren zijn meer schatplichtig aan De Seend dan aan Babe.

Dierenbeschermvrouwe en “Superjuffie” Josje [Diewertje Dir] en leerlingen Toby [Polle van Geffen], Mila [Quinthe Hozee] en Mano [Béla Bussink] vliegen supersonisch naar de jungle. Eduardo [Oscar Aerts] heeft een koepel aangelegd waarin hij dieren gevangen houdt voor een toeristisch “paradijs”. Superjuffie staat voor haar grootste uitdaging en twijfelt of ze dit wel aankan. Meester Snor [Harry Piekema] bereidt zich voor op de 10-jaarlijkse snorrenwedstrijd en Hakim helpt hem tijdens de schoolvakantie bij het opknappen van het schoolgebouw. Dir is prima in de titelrol en Piekema is amusant als de schooldirecteur, maar het acteerwerk van de kinderen laat te wensen over. Aerts zet zijn schurkenrol veel te dik aan en matig stemmenwerk verpest de meeste kansen om de amusementswaarde te verhogen met de vele pratende dieren.

Superieure DC-verfilming is de beste sinds de originele Superman dankzij een perfecte cast en een scenario dat de (vervelende) clichés van het genre vermijdt, nadrukkelijk breekt met vermeende conventies en meer dan genoeg verrassingen in petto heeft. Corenswet en Broanahan (die opvallend veel lijken op en klinken als Christopher Reeve en Margot Kidder) weten wel raad met de geestige dialogen die de relatie tussen Clark Kent/Superman en Lois Lane op een realistische wijze van diepgang voorzien en de film wordt gestolen door de computergegenereerde superhond Krypto. Verfrissend is het gebrek aan idealisering: Superman heeft persoonlijkheid en tekortkomingen, zijn Aardse ouders zijn eenvoudige, integere mensen en Nicholas Hoult een verrassend, maar geslaagde keuze als de buitengewoon geslepen Lex Luthor. Een heerlijke mix van actie, komedie en romantiek die hopelijk het SF-actiegenre op het juiste pad zal leiden.

Zelfs het vakwerk van Colin Firth en Stanley Tucci kan dit zwaarmoedige gezever niet redden. Zij spelen een somber gesteld echtpaar dat met een camper door Engeland rijdt en plaatsen aandoet uit hun gezamenlijke verleden voordat ze aankomen bij een familiebijeenkomst. Het is niet zo moeilijk om te raden wat er aan de hand is en welke kant dit op gaat en regisseur en scenarist Macqueen doet geen enkele moeite om het niveau van de ‘ziekte-van-de-week’-film te ontstijgen. Dat laat hij over aan Firth en Tucci en die weten dit in ieder geval nog deels te redden.

Sean Penn kreeg een behoorlijke lading stront over zich heen vanwege dit vermeende ijdelheidsproject, maar dat zegt vooral iets over de polarisatie van het publieke debat dan over Penn zelf. Hij begon deze documentaire als een portret van een voormalig vakgenoot (Volodymyr Zelenskyy) en diens presidentschap. Penn merkt terecht op dat zijn status als filmster en tweevoudig Oscarwinnaar hem toegang geeft tot plaatsen waar gewone verslaggevers niet zo gemakkelijk komen. In feite is hij een burgerjournalist die bij toeval in Kyiv was toen Rusland het land binnenviel en besloot te blijven in de hoop dat hij zijn status kon gebruiken om een eerlijk portret van Zelenskyy en het Oekraïense volk neer te zetten. Het is zonneklaar waar Penns loyaliteit ligt en vooral aan het einde verzandt hij in gepreek en tegeltjeswijsheden, maar dit is zeker waardevol als terugblik op de recente voorgeschiedenis van het conflict, de eerste maanden van Zelenskyy’s presidentschap en de eerste fase van de Russische invasie.

Laat ik beginnen met te zeggen dat ik een groot fan ben van Oasis. Zoals Noel Gallagher in deze documentaire terecht zegt: al het gedoe er omheen zal men vergeten, het is de muziek die de tand des tijds zal doorstaan. De vele ruzies en schandalen waarmee de ruziënde tegenpolen Noel en diens jongere broer Liam veelvuldig de Britse pers een plezier deden, komen weliswaar aan bod, maar gelukkig richt deze documentaire zich met name op de periode waarin de jongens worstelden om aan de bak te komen. Er blijkt bijzonder veel archiefmateriaal uit deze periode voor handen te zijn en er wordt ook slim gebruik gemaakt van animaties, waardoor hier - net als in Amy, van dezelfde makers - geen pratende hoofden te zien zijn. Wat opvalt is dat Noel en Liam vrij mild over elkaar zijn: ze zijn zich bewust van hun eigen tekortkomingen en beseffen ook dat ze elkaar nodig hadden om zo succesvol te worden. Het resultaat is een brave [want door de beide broertjes geproduceerde] biografie waarin veel valt te genieten voor de fans en die hopelijk de onwetende uitdaagt om eens te luisteren naar Definitely Maybe of Be Here Now.