Meningen

James Bowen [Luke Treadaway] is een getalenteerde zanger, liedjesschrijver en gitarist die het geld dat hij illegaal als straatmuzikant verdient verkwanselt aan drugs. Hulpverlener Val [Joanne Froggatt] helpt James aan onderdak op voorwaarde dat hij clean blijft. En dan vindt hij een straatkat die niet van zijn zijde wijkt. De kat biedt James gezelschap en troost en trekt veel aandacht op straat waardoor James iets van een bekendheid wordt. Bovendien raakt hij bevriend met kattenliefhebber Betty [Ruta Gedmintas] die hem de kracht geeft om de zwaarste strijd van zijn leven aan te gaan. Het klinkt misschien te mooi om te waar te zijn, maar het is gebaseerd op de autobiografie van James Bowen en de rol van de kat wordt gespeeld door de echte Bob. Spottiswoode weerhoudt zich van cinematografische hoogstandjes en laat wijselijk de twee hoofdrolspelers hun magie verspreiden.

Het boek “Street Gang: The Complete History of Sesame Street” van Michael Davis is het uitgangspunt voor deze documentaire die mensen die ervoor zorgden dat Bert, Ernie, Grover, Clarence Cookie, Kermit, Big Bird, Oscar, Elmo en The Count de harten van meerdere generaties kinderen wisten te veroveren en ze de basisbeginselen van taal bijbrachten. Speciale aandacht gaat uit naar Joan Cooney, de bedenker van het concept dat experts op het gebied van televisiemarketing koppelde aan experts op het gebied van onderwijs en didactiek. Ook Jon Stone, de producer en regisseur van die eerste seizoenen, komt nadrukkelijk in de schijnwerpers te staan. En er is aandacht voor de sleutelrol die Sonia Manzano, Emilio Delgado en Roscoe Orman speelden in de integratie van etnische minderheden. Houd de zakdoeken in de aanslag de volwassen bewoners van Sesame Street Big Bird uitleggen dat Lloyd, de zogenaamde ‘vader van Sesamstraat’, is overleden en aan het einde van de sketch met Kermit, de pijlen en een ontwapenende peuter. Zo mooi en waardevol kan (en moet) televisie zijn.

Gedateerd, maar nog altijd interessant drama bood een destijds unieke blik op het leven van families in Hell's Kitchen in New York. Elmer Rice bewerkte zijn eigen Pulitzerprijswinnende toneelstuk tot scenario en de film zit vol kleurrijke, levendige karakters die de aandacht vasthouden totdat Sylvia Sidney - in de rol waardoor ze een ster werd - in het scherm verschijnt. Het vertelt het verhaal van de bewoners in een appartementencomplex gedurende 24 (letterlijk en figuurlijk) hete uren en er gebeurt nogal wat. King Vidor doet zijn best om de film visueel interessant te houden, maar het feit dat de film zich op één locatie afspeelt betekent onvermijdelijk dat het geheel wat statisch is.

Nadat popcornverkoper Ash [Falk Hentschel] zich voor schut heeft gezet bij een spontane dansbattle met danskampioen Vince [Anwar Burton] biedt Eddie [George Sampson] zich aan als manager. Eddie komt op het “geniale” idee om heel Europa door te reizen om de beste dansers te verzamelen waarmee ze het kunnen opnemen tegen Vinces danscrew ‘Invincible’. Waar halen ze geld vandaan halen en waarom deze superieure dansers hun hebben en houden achterlaten voor een middelmatige danser en een danswedstrijdje Londen is één van de vele vraagstukken die het belabberde scenario van Jane English weigert te beantwoorden. Sofia Boutella speelt de verplichte love interest, een Latin-danser die na een hoop romantische geharrewar uiteraard op het laatste moment de boel komt redden. Hentschel heeft nul uitstraling en de chemie met Boutella is ver te zoeken, maar het ergste is dat Max (Giwa) en Dania (Pasquini) kiezen voor de visuele stijl van een muziekvideo met snelle cuts waardoor het harde werk van de getalenteerde dansers verpest wordt. Een blamage.

Natuurlijk is dit geïnspireerd door de succesvolle Step Up-franchise, maar met een ijzersterke oer-Britse soundtrack en een finale die (met dank aan choreograaf Will Tuckett) op sublieme wijze streetdance vermengt met klassiek ballet kan dit prima op eigen benen staan. Giwa en Basquin gaat bovendien ‘back to basics’ met dit verhaal van een danscrew die een paar weken voor het UK Championship (en kwalificatie voor het WK) in de steek wordt gelaten door crewleider Jay [Ukweli Roach]. Carly [Nichola Hurley] neemt de leiding over, maar door een combinatie van gebrek aan ervaring en pure pech lijkt alles verkeerd te gaan en ontstaat er frictie binnen de crew. Carly grijpt een reddingsboei aan wanneer dansschooleigenaar Helena Fitzgerald [Charlotte Rampling] haar een aanbod doet: de crew mag kosteloos gebruik maken van de faciliteiten van de dansschool op voorwaarde dat ze Helena’s ballerina’s (die een externe impuls nodig hebben om kans te maken om bij The Royal Ballet te worden toegelaten) toevoegt aan de crew. Voor dramatische diepgang moet je niet zijn bij deze op tieners gerichte dansfilms, maar de cultuurbotsing levert leuke momenten op en het gebrek aan glitter en spektakel betekent dat we hier street dance te zien krijgt zoals het was: op straat, soms in de regen, in parkeergarages of op houten dansvloeren. Vervolg: StreetDance 2.

Bijzonder fraai camerawerk van Andrew Laszlo maakt vooral de actiescènes in het eerste uur van deze vermakelijke pulpthriller een lust voor het oog. Met felle primaire en secundaire kleuren flitst het verhaal aan je voorbij, terwijl Willem Dafoe - in één van zijn eerste filmrollen - een memorabele schurkenrol neerzet als de leider van een motorbende die een concert verstoren en rockzangeres Ellen Aim [Diane Lane] ontvoert. Ellens manager en vriendje Billy Fish [Rick Moranis] doet een beroep op Tom Cody [Michael Paré], een huurling en tevens Ellens ex-vriendje. Maar Tom doet niets voor niets en ziet zich bovendien opgezadeld met McCoy [Amy Madigan], een eigenzinnige jongedame die niet met zich laat spotten. Het is jammer dat de stijl in het laatste kwart wat wegzakt en dat de film uitgaat als een nachtkaars, maar dit is grotendeels scherp gemonteerd, prachtig vormgegeven en regisseur Walter Hill zorgt ervoor dat het acteerwerk van zijn cast aansluit bij de luchtige toon van deze amusante actiethriller. Let op Bill Paxton als een barman met iets teveel praatjes!

Schrijnende, maar fascinerende documentaire geeft een rauw beeld van de dagelijks werkelijkheid voor een aantal dakloze tieners in Seattle. Gemaakt naar aanleiding van een uitgebreid artikel in Life-magazine en terecht genomineerd voor een Oscar, vooral omdat de jongeren volstrekt authentiek over komen. Bijzonder is ook de grote hoeveelheid geïnterviewden die gezamenlijk een dwarsdoorsnede van de maatschappij vormen en aantonen dat dakloosheid niet zozeer gebonden is aan klasse, maar aan problematische thuissituaties. Een niet te missen documentaire die ongetwijfeld ook een belangrijke inspiratiebron voor Penelope Spheeris' The Decline of Western Civilization Part III (1998)

Over een periode van meer dan een jaar registreerde Gomostai het schoolse leven van kinderen en jongeren in Oekraïne. Ze bezoekt steden vlakbij het front, maar ook steden die op meer dan 100 kilometer van dat front liggen. Ook bevrijde steden komen aan bod. Er is geen verhaal, alleen een rode draad. Het heen- en weerspringen tussen de locaties versterkt het gebrek aan structuur, waardoor dit niet verder komt dan een compilatie met enkele aardige momenten. Voor wie geen oorlog heeft meegemaakt, zijn vooral de scènes tijdens een luchtalarm en in de schuilkelders interessant. Met een speelduur van iets meer dan twee uur is dit veel te lang.

Beginnende tiener Dylan [Maik Cillekens] doet niets liever dan voetballen met zijn vrienden, op een voetbalplein in de buurt of op het veld als spits bij voetbalclub V.V. Maasvogels. Het team maakt zich op voor deelname aan de eerste editie van de Touzani Cup wanneer Dylan bij een aanrijding een dwarslaesie oploopt. Voetballen is geen optie, maar Dylan weigert zich daarbij neer te leggen. Straatvoetbalkoning Soufiane Touzani treedt in Dylans fantasie op als een motivatiecoach. Cillekens is buitengewoon goed in de hoofdrol en Martijn Fischer en Maartje van de Wetering leveren prima ondersteunend werk af als Dylans ouders. Een sterk jeugddrama over het belang van vriendschap, doorzettingsvermogen en teamgeest. Jammer van de afgezaagde finale. Won wel de publieksprijs voor beste Nederlandse jeugdfilm op het Cinekid Festival.

De foto van een groep kinderen die vlucht voor eenn napalmbombardement op Trâng Bàng op 8 juni 1972 is een van de iconische beelden van de 20e eeuw. “Napalm Girl” (met de naakte Kim Phúc) werd toegeschreven aan AP-fotograaf Nick Út. Vijfig jaar later bekent Carl Robinson, de redacteur die de credit toekende, dat die foto in werkelijkheid werd gemaakt door een “stringer”, een lokale fotograaf die de foto voor een paar centen had verkocht aan het Algemeen Persbureu. Fotojournalist Gary Knight gaat op onderzoek uit en komt met zeer overtuigend bewijs in een documentaire over hoe een vluchtig genomen beslissing leidt tot een leugen die decennialang in stand wordt gehouden, maar ook over Vietnamese bescheidenheid.

Nu zowel haar huwelijk als de relatie met haar 14-jarige dochter [Anna Leffen] is verpest, gooit Sara [Elise Schaap] alle schroom van zich af tijdens een verblijf op Stromboli, een vulkanisch eiland waar ze ooit gelukkig was. Aan het eind van een rampzalige avond belandt de stomdronken Sara in de residentie van een soort therapiegroep onder leiding van de enigmatische Jens [Christian Hillborg] en Thandi [Neerja Naik]. Mede door de aanwezigheid van Harold [Tim McInnerny], een Britse miljonair die ze een dag eerder heeft leren kennen, en een aantrekkelijk ontbijtbuffet laat ze zich verleiden om met de activiteiten mee te doen en wordt ze gedwongen om haar verleden onder ogen te komen. Het scenario, gebaseerd op een roman van Saskia Noort, loopt niet over van originaliteit maar Schaap verleent waardigheid en geloofwaardigheid aan haar personage dat ondanks haar impulsieve en soms onaangename gedrag dankzij haar altijd de sympathie van de kijker weet te houden. Hillborg is een beetje té, maar de rest van de ondersteunende cast is prima en Van Erp heeft een paar interessante visuele ideeën, zeker tijdens de ontknoping. Rifka Lodeizen, Olga Zuiderhoek, Bert Hana en Kees Hult verschijnen kort in flashbacks.

Het eerste uur van deze uiterst persoonlijke documentaire is een eenzijdige terugblik op een politieonderzoek naar aanleiding van een geweldsdelict in 1992 waarbij Bill Ford, de broer van de regisseur, om het leven kwam en waarvoor de dader niet werd aangeklaagd. Veel pratende hoofden die vertellen hoe geweldig Bill was en dat het politieonderzoek corrupt was in traag gemonteerde sequenties maken dit moeilijk om door te komen. Maar dan komen betrokkenen bij het onderzoek aan het woord en doet Yance zelf een onthulling die het hele relaas in een ander daglicht zetten en waaraan deze film zijn kracht ontleent. Stelt je geduld wel heel erg op de proef, maar roept uiteindelijk toch relevante vragen op over het Amerikaanse rechtssysteem.

Het verhaal is een 'ware-woensdagavond-zakdoekendrama' pur sang! Man raakt door tragedie (aanslag Boston Marathon 2013) zijn benen kwijt, maar komt er - na een hoop obstakels te hebben overwonnen - weer bovenop. Dit heeft dus alle ingrediënten voor een ongelofelijke zeikfilm, maar met name door de voortreffelijke regie van David Gordon Green [Oscar-kandidaat!] wordt het dat nooit en blijkt dit een diepgravend, pijnlijk en regelmatig zeer ontroerend portret te zijn van een man die zich totaal vervreemd voelt van zijn directe omgeving en de media-hype die rond hem ontstaat, enerzijds omdat een foto van hem daags na de aanslag op vele voorpagina's prijkte, anderzijds omdat hij een cruciale ooggetuige was in de jacht op de daders. Door intelligente beeldregie en effectieve geluidseffecten (ook Oscarwaardig) weet Green je inzicht te geven in de belevingswereld van Jeff [Jake Gyllenhaal], wat onder anderen te merken is in de scène waarin hij de vlag mag zwaaien voor aanvang van een ijshockeywedstrijd van de Boston Bruins: in een objectief longshot zien en horen we het enthousiasme van het publiek, maar dan snijdt Green naar een laag, onderbelicht shot waarbij het publiek niet te zien en door geluidseffecten nauwelijks te horen is. Het maakt op treffende wijze dat Jake in zichzelf gekeerd is, zich afsluit voor de adoratie en doodsbang is om iets verkeerds te doen. Soortgelijke scènes tonen ook dat zijn (ex-)vriendin Erin [Tatiana Maslaney] de enige is die in ieder geval deels beseft hoe Jake zich voelt. Niet dat 'Stronger' één groot tranendal is, want de film benadrukt ook het belang van familie, hoe disfunctioneel die ook mag zijn. In een hilarische scène met een schommel en bij Jeffs voorbereidingen op een honkbalwedstrijd onderstreept het scenario van John Pollono [Oscar?] bovendien het belang van vrienden. Andere emotionele hoogtepunten zijn Jeffs ontmoeting met Carlos [Carlos Sanz], de man die Jeffs leven redde en een gesprek met een honkbalfan na afloop van de honkbalwedstrijd. Miranda Richardsons vertolking als Jeffs moeder is wellicht wat te karikaturaal, maar Gyllenhaal en Maslaney zetten voortreffelijke [Oscar-waardige] vertolkingen neer in een film die niet gaat over een held, maar over de effecten van ongevraagd heldendom en de betekenis van dat heldendom voor duizenden volslagen onbekenden. Een meesterwerk en een Oscar-favoriet!

Na een onderzoek van anderhalf jaar krijgen rechercheurs Vic Manning [Dave Bautista] en Sara Morris [Karen Gillan] de kans om meestercrimineel Oka Tedjo [Iko Uwais] op te pakken. De operatie loopt uit op een ramp waarbij Tedjo ontsnapt nadat hij Sara heeft doodgeschoten. Een half jaar later kondigt de FBI aan het onderzoek over te nemen, maar Vic heeft Sara’s familie belooft dat hij persoonlijk met Tedjo zou afrekenen. Vanwege problemen met zijn ogen kan hij niet zelf rijden en daarom huurt hij een Über is om hem van hot naar her te rijden. Bestuurder Stu [Kumail Nanjiani], bijgenaamd Stuber, is de spreekwoordelijke Sjaak. Even vlotte als dwaze actiekomedie met twee acteurs die geen onderlinge chemie hebben. Uwais [The Raid, The Raid 2] verdient een beter vehikel dan deze te verwaarloze popcornfilm.

Deze documentaire vertelt het verhaal van Studio 54 met behulp van mede-oprichter Ian Schrager, die de ondergang van de club, maar vooral de tragische dood van zijn compagnon en beste vriend Steve Rubell met moeite heeft kunnen verwerken en er jarenlang over heeft gezwegen. Het probleem is dat deze documentaire eigenlijk geen nieuwe inzichten of perspectieven biedt. Er ligt veel nadruk op het feit dat de club er alles aan deed om beroemdheden aan te trekken en er is een fascinerend (archief)interview met een jonge Michael Jackson in de legendarische nachtclub. Verschillende personeelsleden en een aantal vaste bezoekers komen aan het woord, maar de beroemdheden - met uitzondering van Chic-voorman Nile Rodgers - schitterend door afwezigheid. Er zijn veel foto's en archiefbeelden die duidelijk maken hoe Studio 54 eruit zag en het is een prima kroniek van de 33 maanden waarin de club bestond, maar daarmee is het vooral een kennismaking of een vrij nostalgische terugblik. Lang niet zo diepgravend als de introductie je doet hopen en/of vermoeden.

Al snel bekruipt je het gevoel dat Dave Grohl de drijvende kracht achter dit filmproject was en dat hij de overige bandleden van Foo Fighters zo lang aan de kop heeft gezeurd dat ze uiteindelijk akkoord zijn gegaan om er maar van af te zijn. Grohl neemt dan ook nadrukkelijk de hoofdrol op zich in deze zeer matig geschreven zogenaamde horrorkomedie waarin The Foo Fighters tot de conclusie komen dat ze voor hun tiende album een andere, inspirerende omgeving nodig hebben. Via hun manager [Jeremy Shill] komen ze terecht in een leegstaande villa in Encino, niet wetend dat dit 30 jaar geleden de plaats was waar een opnamesessie uitliep op een bloedbad. Kortom: er heerst een vloek op het huis en dat brengt de opnames en de levens van de bandleden in gevaar. Grohl heeft duidelijk plezier maar is geen begenadigd acteur en de andere Foo Fighters kunnen er sowieso maar weinig van. Fans van de band weten misschien wel wakker te blijven voor de momenten waarop de mannen hun instrumenten pakken en doen waar ze wél goed in zijn: muziek maken.

Derham spreekt verschillende taxidermisten over de liefde voor hun vak. Meer is het niet en wie weinig op heeft met taxidermie (het opzetten van dieren) zal hier niet echt warm of koud van worden en heel veel inzicht in het vak zélf krijg je ook niet. Liefhebbers van taxidermie zal dit ongetwijfeld bekeren.

Jackie van Parijs - bekend van Spangas - maakt indruk in haar eerste hoofdrol als doodongelukkige Elizabeth en verdiende een betere film dan deze ongemakkelijke en mislukte hybride van sociaal drama en psychologische thriller. De opening is veelbelovend, maar de alarmbellen gaan rinkelen wanneer docent Cas Janssen zich laat afblaffen door leerlinge Yilda de Boer, Elizabeth ongemerkt wordt aangerand in de meisjes-WC op school en Yolanthe Sneijder en Rens Westra een volstrekt ongeloofwaardig en ronduit lachwekkend politieduo vormen. De uitstekende, gewaagde hoofdrol van Van Parijs wordt teniet gedaan door een script dat alle subtiliteit ontbeert en het presteert om van een potentieel zinvol sociaal drama, over de oorzaken en gevolgen van pesten, tot een waanzinnige Psycho-achtige thriller te verworden. Deze veel te lange film wordt hoe langer hoe gekker en resulteert in een finale die - wel beschouwd - niet alleen volstrekt belachelijk is, maar ook een hoop vragen onbeantwoord laat.

“Wat mensen van deze film vinden doet er niet toe. Het belangrijkste is dat we het gemaakt hebben”. Het zijn Hills slotwoorden in deze baanbrekende documentaire waarin Hill na een redelijk boeiende, maar conventionele eerste 25 minuten tot de conclusie komt dat hij moet kiezen voor een radicaal andere vertelvorm. Wat volgt is een portret van de bijzondere relatie die Jonah Hill opbouwde met zijn psycholoog (en mentor) Phil Stutz met wie Hill wilde laten zien welke instrumenten Stutz hem aanreikte om uit zijn staat van depressie te ontsnappen en zijn stemmingswisselingen te beheersen. Die lessen zijn sowieso al interessant, maar het is de radicale vertelstijl en de compromisloze eerlijkheid en openheid waarmee Stutz en Hill spreken die dit onvergetelijk maken, vooral wanneer Hill de rollen omdraait en zijn mentor enkele confronterende vragen stelt. Een diep persoonlijke film die overloopt van liefde in de breedste zin van het woord, maar nooit zwaar op de hand. Mijn favoriete film uit 2022.

Weduwe Rebekka [Ane Dahl Torp] trouwt met de veel oudere Otto [Ralph Carlsson] in de veronderstelling dat ze daarmee financiële zekerheid krijgt. Dat blijkt niet zo te zijn en dus is het aan haar oudste dochter Elvira [Lea Myren] om aan alle onzekerheid een einde te maken door ervoor te zorgen dat prins Julian [Isac Calmroth] haar tijdens een veredelde Missverkiezing zal kiezen als zijn bruid. Elvira is alleen niet de mooiste en dus wordt ze opgeleid door Sophie von Kronenberg [Cecilia Forss] en worden haar fysieke tekortkomingen (zonder verdoving) opgelost door Dr. Esthétique [Adam Lundgren] met wat hulp van Elvira’s zus Alma [Flo Fagerli]. Maar de meer aantrekkelijke stiefzus Agnes [Thea Sofie Loch Nœss] dreigt roet in het eten te gooien. Myren is een openbaring in haar speelfilmdebuut en Blichfeldt maakt op even schokkende als hilarische wijze korte metten met de clichés van sprookjesfilms en – verhalen. De scènes met Dr. Esthétique (“Un, deux … trois!”) zijn een zwartkomische masterclass. Absoluut NIET aan te raden voor mensen die een cosmetische operatie op het programma hebben staan.

Drama over de in Gibraltar werkende Duitse dokter Rieke [Susanne Wolff] die met haar 12 meter lange zeilboot het avontuur tegemoet zeilt in de vorm van een oceaanreis van Gilbraltar naar Ascension Island, 'net boven St Helena' (sic!). Voor haar is het een ontsnapping van haar dagelijkse werkelijkheid, maar op een dag wordt ze geconfronteerd met een andere werkelijkheid: ze stuit op een op drift geraakte, langzaam zinkende vissersboot vol vluchtelingen. Ze neemt contact op met de kustwacht die belooft hulp te sturen en haar op het hart drukt dat ze zich niet met de zaak moet bemoeien, omdat ze zichzelf daarmee in gevaar brengt. Maar als dokter kan ze het niet over hart verkrijgen om de vluchtelingen de rug te keren, dus besluit Rieke te wachten tot de hulp arriveert. Wanneer die hulp erg lang op zich laat wachten, bekruipt Rieke een duister vermoeden dat haar stelt voor een moeilijke keuze.

Susanne Wolff levert een sterke acteerprestatie af in dit fraai gefilmde, op locatie geschoten zeedrama en het eerste deel van de film - waarin vrijwel geen woord wordt gesproken - is prima. Maar zodra Gedion Wekesa Oduor zijn intrede doet

Peter Williams [Tim Abell] is al jaren bezig te achterhalen wat er in 1943 werkelijk gebeurde op een marineschip waardoor de reputatie van zijn grootvader werd verwoest. Herhaalde verzoeken om het schip te onderzoeken zijn op niets uitgelopen en dat heeft Peter zijn huwelijk en zijn baan als professor gekost. Maar dan krijgt hij plotseling de toestemming waar hij op hoopte. Wetenschappers Vicki [Naomi Brockwell], Mike [Mike Beckingham] en ex-vrouw Stacey [Aleisha Force] sluiten zich aan bij het onderzoek, dat uitloopt op een in alle opzichten rampzalige kloon van The Philadelphia Experiment. Regie, camerawerk, montage en acteerwerk zijn van belabberd niveau. Het scenario is een prutswerkje met een slim bedoeld, maar ronduit stupide ontknoping. Alleen de titel is slechter.

Dankzij kassuccessen als Bowling For Columbine (2002), March Of The Penguins (2005) en An Inconvenient Truth (2006) en door de komst van streamingdiensten, zijn documentaires populairder dan ooit. Maar wat voor impact heeft een (succesvolle) documentaire op de mensen die erin te zien zijn? De filmmaker bepaalt tenslotte wat het verhaal is en hoe dat wordt verteld. Het startpunt is The Staircase, een dramatisering van een waargebeurd verhaal over de dood van Kathleen Peterson en de rechtszaak tegen diens echtgenoot Michael, die in 2003 schuldig werd bevonden aan moord met voorbedachten rade. De makers spreken ook met de ‘subjects’ van o.a. Hoop Dreams (1994), Capturing The Friedmans (2003), The Square (2013) en The Wolfpack (2015). Een absolute eyeopener waarmee je met andere ogen gaat kijken naar het genre, en vooral naar True Crime-documentaires. Documentaireliefhebbers dienen hun notitieboekje in de aanslag te hebben, want er komen nogal wat bezienswaardige titels voorbij!

Afgezien van 'The Staircase' had ik de besproken documentaires wel gezien en dat scheelt zonder meer.

Nick [Jakob Cedergren] is een thuisloze alcoholist met woedeaanvallen, zijn jongere broer [Peter Plaugborg] is een heroïnejunk. Een paar weken geleden overleed hun moeder [Charlotte Fich] die jaren geleden stomdronken thuis was gekomen op de avond dat haar pasgeboren zoontje een wiegendood stierf terwijl Nick en zijn broertje van haar op hem moesten letten. Nick en zijn broer (die nooit bij naam wordt genoemd) zijn getormenteerde zielen die afstevenen op de achtergrond, maar Vinterberg weet sympathie voor deze mannen op te wekken door hun betere eigenschappen te benadrukken. Nick is loyaal aan zijn vrienden en heeft een sterk verantwoordelijkheidsgevoel, zijn jongere broer houdt onvoorwaardelijk van zijn zoontje Martin [Gustav Fischer Kjœrulff]. Uitstekend geacteerd, prachtig gefilmd en zeker aan het einde zeer ontroerend zonder sentimenteel te worden.

Danielle Flinders [Alicia Vikander] is een mariene bioloog die wetenschappelijk onderzoek doet in de omgeving van de Faroër Eilanden. James More [James McAvoy] is een spion die zich voordoet als een collega maar zich feitelijk bezighoudt met het oprollen van terroristische netwerken. James zit vast in een cel in Somalië op verdenking van spionage en Danielle maakt zich zorgen over zijn afwezigheid. In flashbacks ontdekken we hoe de twee elkaar hebben leren kennen, hoe hun relatie ze heeft ontwikkelt, maar ook hoe James in Somalië opgepakt. Als romantisch drama is dit zeker niet onaardig, maar het spionagedeel lijkt uit een compleet andere film te komen. En voor het eindeloze gepreek over de toekomst van onze planeet had hier geen plaats mogen zijn.

Vijftigplusser Elisabeth Sparkle [Demi Moore] heeft een Oscar en een ster op de Walk Of Fame en presenteert een aerobics-programma (à la Jane Fonda) op televisie. Bij toeval hoort ze een telefoongesprek waarin producer Harvey (!) [Dennis Quaid] haar volledig de grond in boort en zinspeelt op een jongere vervanger. Dat is blijkbaar genoeg om haar zelfvertrouwen dusdanig te verwoesten dat ze zich laat overhalen om naar een achterbuurt te reizen om in een bouwvallig pand een smerig goedje met een reusachtige injectie (maar geen handleiding) op te halen en … Zonder die irritante soundtrack was ik hier waarschijnlijk bij in slaap gevallen. Niet grappig, alleen extreem overdreven. Niet angstaanjagend, hooguit walgelijk. De slechtste bioscoopfilm sinds Battlefield Earth (2000) met een belachelijk verhaal, belachelijke wendingen, beschamend slecht acteerwerk en waanzinnige verwijzingen naar The Elephant Man, Carrie, Vertigo, 2001: A Space Odyssey en Hellraiser III (?!). Fargeat won een Gouden Palm voor haar scenario op het Cannes Film Festival. Maar goed, een Gouden Palm is inmiddels het equivalent van een Razzie uitgereikt door mensen zonder gevoel voor humor.

George Clooney scoort opnieuw hoge ogen qua acteerprestaties, kostuums, make-up en set-decoration in deze uitstekende verzorgde productie. Maar deze zwarte komedie over een gezin wiens ogenschijnlijk onverstoorbare leventje overhoop wordt gehaald wanneer de vrouw-des-huizes [Julianna Moore] bij een beroving om het leven komt, kent geen subtiliteit en is lang niet zo origineel als het zichzelf lijkt te vinden. Een ander probleem is dat de film bijzonder langzaam op gang komt, zeker als je de trailer hebt gezien. Van spanningsopbouw is nauwelijks sprake en de opdringerige score van Alexandre Desplat varieert op geforceerde wijze van komedie naar melodrama en van romantiek tot horror. Het is tekenend voor de identiteitscrisis waarin deze film lijdt, waardoor het nooit echt spannend, romantisch, ontroerend of grappig wil worden. Het zijlijntje rondom de zwarte buren die het mikpunt worden van racistische pesterijen is niet alleen symptomatisch voor de hele film, maar ook nog eens volstrekt overbodig.

Een maffioso met de bijnaam Samurai [Claudio Amendola] zet een vooraanstaande politicus [Pierfrancesco Favino] en een invloedrijke kardinaal [Elio Germano] op allerlei manieren onder druk om politieke en publieke steun af te dwingen voor de bouw van hotels en casino’s in Ostia, een buitenwijk van Rome dat gelegen is aan de Middellandse Zee. Wanneer de plaatselijke maffia lucht krijgen van deze plannen ontstaat een bendeoorlog en een serie gewelddadige incidenten in de zeven dagen voorafgaand aan “de apocalyps” doe op 12 november 2011 plaats zal vinden. De vele personages maken het soms wat lastig om te weten hoe de onderlinge verhoudingen zijn, maar de goed uitgewerkte personages en Sollima’s stijlvolle regie en vlotte tempo houden je van begin tot eind in de greep.

Zonderlinge mix van genres (IMDB noemt het zowaar een thriller) over een succesvolle modeontwerper [Marc-André Grondin] die in een drukke periode van zijn carrière met tegenzin terugkeert naar Canada na de dood van zijn vader, die hij jarenlang niet heeft gezien. Hij wil de zaken dan ook zo snel mogelijk afhandelen, maar het lot lijkt hem daar te willen houden. En dan doet hij een schokkende ontdekking. Legrand besteedt buitengewoon veel tijd aan de paniekaanvallen van de hoofdpersoon en haalt daarmee iedere schijn van vaart uit dit magere verhaal dat bol staat van de ironie. Een ideaal scenario voor Alfred Hitchcock Presents, want Hitchcock had dit gemakkelijk binnen 25 minuten afgehandeld.

Na een poging om haar stiefvader [Gerard Plunkett] te vermoorden om haar zusje [Frederique de Raucourt] tegen hem te beschermen, belandt een tiener [Emily Browning] in het sinistere Lennox House waar ze door Vera Gorski [Carla Gugino] wordt klaargestoomd om te werken in het casino/bordeel van Blue Jones [Oscar Isaac]. Tijdens haar “optredens” verdwijnt ze in een fantasiewereld waarin ze samen met vier collega’s horden mannen een kopje kleiner maakt. Volstrekt belachelijk “verhaal” is een excuus om jonge, uitdagend geklede dames in schaarse kleding rond te laten rennen, vliegen, springen, duiken, vallen en weer opstaan. Deze natte droom voor tienerjongens met een beduidend lager IQ dan de gemiddelde bioscoopbezoeker is een voorbode van de gebakken lucht waar Snyder om een of andere reden met zou uitgroeien tot een cultfavoriet. 100% stijl, 0% inhoud, want ondanks Snyder pogingen om ons in de epiloog anders te doen geloven, gaat dit werkelijk nergens over.