Meningen

Vijf jaar lang weet de Pools-Joodse Harry Haft [Ben Foster] Auschwitz te overleven door een verbond te sluiten met Naziofficier Schneider [Billy Magnussen]. Schneider biedt Harry bescherming zolang hij de bokswedstrijden tegen andere gevangenen weet te winnen. Elk gevecht is er eentje op leven en dood: de verliezer wordt direct na afloop geëxecuteerd of vergast. Na de oorlog begint Harry aan een carrière als professioneel bokser en daagt hij zelfs de legendarische Rocky Marciano [Anthony Molinari] uit, maar hij bokst vooral op tegen zijn oorlogstrauma’s en zijn schuldgevoel over de dood van zijn tegenstanders in Auschwitz. Een opzienbarend waargebeurd verhaal waarin Levinson elk middel aangrijpt om de afschuw over gebeurtenissen in Auschwitz en de officieren zo dik mogelijk aan te zetten. Foster was een prima keuze geweest voor de titelrol, als hij wat minder deed denken aan Robert De Niro in Raging Bull. Die vergelijking kan dit boksdrama met alle goede wil bij lange na niet doorstaan.

Tijdens de verkiezingsnacht van 1979 waarin Margaret Thatcher een grote overwinning boekt voor de Conservatieve Partij, wordt de zwarte Leon Delroy [Clint Dyer] op intimiderende wijze overhoord door detectives Darn [Ralph Brown] en Wilby [Rafe Spall] voor een misdaad die hij hardnekkig ontkent. Naarmate het verhoor steeds grimmigere wordt ontdekken we welke persoonlijke motieven de detectives hebben voor hun behandeling van Leon, tegen wie geen enkel concreet bewijs voor handen is. De titel verwijst naar de bevoegdheid die de politie destijds had om mensen preventief op te pakken als er het vermoeden was dat die persoon een misdaad zou plegen, een bevoegdheid waar niet-witte Britten veelvuldig slachtoffer van waren en die verklaard waarom er nog steeds groot wantrouwen is jegens de politie. De emoties lopen zo snel op dat de acteurs al gauw overgaan tot overacteren. Heaths veelvuldige gebruik van extreme close-ups maakt karikaturen van de personages waardoor dit ondanks de duistere achtergrond regelmatig doet denken aan een farce.

Uitstekend mysterie zou een meesterwerk geweest zijn als Hitchcock niet gedwongen was om zich te conformeren aan een uitdrukkelijke wens van de studio waardoor de ontknoping teleurstellend is. Fontaine kreeg een Oscar voor haar rol als Lida McLaidlaw, een intelligente, welgestelde vrouw die als een blok valt voor de charmante Johnnie Aysgarth [Cary Grant]. Na een stormachtige romance trouwen Lida en Johnnie, maar vanaf dat moment lijkt het er steeds meer op dat Johnnie niet te vertrouwen is. Grant schittert in een rol waarin hij (bij hoge uitzondering) de duistere kant van zijn personage mag opzoeken en Nigel Bruce (destijds wereldberoemd als Dr Watson uit de Sherlock Holmesfilm) levert uitstekend ondersteunend werk af als Johnnies trouwe, maar ogenschijnlijk wat naïeve beste vriend. De scène met het melkglas is onvergetelijk.

In de opening van deze losse remake van Dario Argento's "Three Mothers"-trilogie maakt scenarist David Kajganich meteen duidelijk dat dit een andere benadering is van dat verhaal, dat overigens gebaseerd is op "Suspiria de Profundis" van Thomas de Quincy. Susie Bannion [Dakota Johnson] hobbelt langs de Berlijnse Muur en de Lufthansa-kaping door leden van Baader-Meinhof houdt de gemoederen erg bezig. Ook de Holocaust blijkt nog een rol te spelen in deze eerder afstotelijke dan schokkende horrorthriller die vooral gemaakt lijkt voor liefhebbers van expressieve dans. Het eerste uur had wat mij betreft schriftelijk afgedaan kunnen worden, maar bijna net zo erg is het feit dat de eerste zogenaamde horrorscène als een complete verrassing komt. Gruwelijk mag het dan wel zijn, maar omdat je als kijker waarschijnlijk niet begrijpt waar het allemaal op slaat, is het eerder bizar dan angstaanjagend. Het typeert de rest van deze film, waarin veel wordt gedanst maar waar nauwelijks een touw aan vast valt te knopen. Het leidt allemaal tot een extreem hysterische, waanzinnige finale bestaande uit een rariteitenkabinet vol bloedvergieten (en expressieve dans door naakte vrouwen natuurlijk) maar zonder suspense. Tilda Swinton is sinister als Madame Blanc en Renée Soutendijk blinkt uit in een kleine rol waaraan ze duidelijk bijzonder veel plezier beleeft. Helaas valt het voor de kijker niet mee om mee te delen in de feestvreugde.

Portret van het succesvolle muzikale duo Suzan & Freek begint tijdens een welverdiende vakantie in Santa Barbara, de afsluiting van een periode waarin Suzan & Freek snel uitgroeiden tot één van de meest populaire en succesvolle muzikale acts in Nederland, met als hoogtepunt een optreden in een uitverkocht Ziggo Dome. Een leuk kijkje achter de schermen voor de fans, maar afgezien van wat geklaag over de drukte en zorgen over Suzans stem is eer van drama geen enkele sprake. Op het podium zijn ze innemend, maar voor de camera blijken Suzan & Freek ronduit degelijk en saai te zijn. Dat is zonder meer goed voor hun en is misschien zelfs wel te typeren als ‘Typisch Twents’, maar het doet deze documentaire weinig goed.

Sinds haar moeder vermist raakte tijdens de tsunami van 2011, woont de nu 17-jarige Suzume bij haar tante Tamaki [Eri Fukatsu]. Wanneer de zonderlinge, knappe Souta [Hokuto Matsumura] haar de weg vraagt naar een ruïne, is ze zo nieuwsgierig dat ze besluit te achterhalen wat Souta daar te zoeken heeft. Daardoor is ze getuige van een bizar fenomeen dat haar leven voorgoed verandert, ook al omdat ze daardoor het lot van de wereld in handen krijgt. Tienerfantasie met een aangenaam vleugje absurdisme en de bijbehorende humor, waaronder Daijin [Ann Yamane], een schattig ogende, pratende kat met twijfelachtige motieven en een belangrijke rol voor een stoel met drie poten. De ontknoping en de moraal van het verhaal is weinig origineel, maar de goed uitgewerkte personages en de visuele inventiviteit houden je aandacht probleemloos vast.

Het verzet van het Zweedse leger tegen een niet nader benoemde vijand, die vanuit het noorden het land is binnengevallen, staat op het punt van instorten. Vijf soldaten onder leiding van Kapitein Forsberg [Aliette Opheim] vervoeren op schaatsen twee capsules, die een keerpunt in de strijd zullen zijn in de strijd, over ruim 180 kilometer open ijsvlakte naar een wetenschappelijk centrum in Öd. Marathonschaatsers draaien hun hand niet om voor zo’n afstand, maar deze soldaten zijn zo’n kwetsbaar doelwit voor de vijand dat je dit gerust een zelfmoordmissie mag noemen. Maar Caroline Edh [Noomi Rapace] heeft een sterke, diep persoonlijke motivatie om deze missie te volbrengen. Een aardige variant op een beproefd recept dat een gebrek aan verrassingen compenseert met een originele, boeiende setting en de fraaie, suspensevolle score van Dead People.

“We zullen op de Jelzinjaren terugkijken als een gelukkige periode” verkondigt Natalia, de echtgenote van filmmaker Vitaliy Manskiy op Oudjaarsavond 1999 wanneer Boris Jelzin onverwacht zijn aftreden aankondigt en Vladimir Putin aanwijst als waarnemend president tot de aanstaande verkiezingen. Manskiy maakte onderdeel uit van Putins presidentscampagne en volgde hem op de voet in de aanloop naar de verkiezing die op 26 maart 2000 plaatsvonden. Het resultaat was ‘The Leap Year’, een portret van de presidentskandidaat waarmee Putin zijn imago wilde verbeteren en die van grote invloed was op de publieke opinie. Met de wetenschap van nu keert Manskiy terug naar die film, naar opnames die destijds niet werden gebruikt en naar beelden die hij in de loop van dat jaar maakte. Het maakt op pijnlijke wijze duidelijk dat Putin in feite altijd behoorlijk open is geweest over zijn ideeën en intenties, maar dat hij er op de één of andere manier in slaagde om dat te verhullen. Tja, met de kennis van nu... Opzienbarend en fascinerend.

Zwarte komedie met thrillerelementen over Hunter Conrad [Haley Bennett] die zwanger is van haar zelfingenomen echtgenoot Richie [Austin Stowell]. Richie staat op het punt het succesvolle bedrijf van zijn vader [David Rasche] over te nemen. In haar nieuwe rol als traditionele huisvrouw, waarin ze zich met moeite tracht te schikken, moet Hunter sowieso al het nodige slikken, maar al gauw gaat ze dat wel erg letterlijk nemen. Wat drijft haar tot deze obsessie en wat betekent dat voor haar huwelijk en haar zwangerschap?

Davis' scenario maakt op geen enkel moment duidelijk wat Hunter en Richie in elkaar zien en zet ze neer als vrij karikaturale karakters. De uitgekauwde satirische boodschap rondom de marginalisatie van vrouwen ligt er dik bovenop en Davis blijft daar wat te lang in hangen. Bennett slaagt er toch in haar personage van een diepgang te voorzien die er op papier niet is en Davis bouwt de spanning een paar keer goed op wanneer Hunters gedrag steeds meer bizarre vormen aanneemt, maar daar moet je vrij lang op wachten.

Nu hun vader, kapitein van een torpedojager, lange tijd verblijft in de wateren bij Hong Kong, reizen John [Dane Hughes], Tatty [Teddie-Rose Malleson-Allen], Susan [Orla Hill] en Roger Walker [Bobby McCulloch] met hun moeder [Kelly Macdonald] naar het huis van meneer en mevrouw Jackson [Henry Enfield, Jessica Hynes] in The Lake District. De kinderen zijn hier eerder geweest en willen deze keer dolgraag zelfstandig kamperen op een eilandje dat ze Walker Island hebben genoemd, in het midden van een groot meer. Moeder twijfelt vooral over het verantwoordelijkheidsgevoel van John, de oudste van het stel, maar geeft de kinderen toch toestemming voor hun avontuurlijke reis. Onderweg stuiten 'The Swallows' op de mysterieuze 'piraat' die ze tijdens hun treinreis ontmoetten en dat blijkt het begin van een serie avonturen, waaronder een confrontatie met 'The Amazons' die Walker Island voor zich hebben opgeëist.

Het scenario van Andrea Gibb, gebaseerd op de geliefde serie boeken van Arthur Ransome, neemt de tijd om de personages en hun onderlinge relaties te leren kennen, maar introduceert al heel snel een spannend spionagesubplot. De kinderen doen qua acteerwerk niet onder voor de sterke volwassen cast en de scènes op het meer zijn prachtig in beeld gebracht en scherp gemonteerd. Dit alles maakt dit tot een spannende, vaak opwindende en zeer vermakelijke familiefilm die in alle opzichten superieur is aan de gelijknamige film uit 1974..

Swamp Dogg is het pseudoniem voor de in 1942 geboren Jerry Williams Jr. en is één van de cultfiguren uit de Amerikaanse muziekgeschiedenis. In deze documentaire kijkt hij met zijn muzikale vrienden en kompanen Moogstar en Guitar Shorty terug op zijn leven als zanger, muzikant, liedjesschrijver en producent terwijl zijn zwembad een radicale makeover ondergaat. De makers proberen op geforceerde wijze een conventioneel portret van een onconventioneel figuur op te leuken met visuele trucs en vreemde verbindingsscènes en dat was helemaal niet nodig. Swamp Dogg en zijn levensverhaal spreken voor zichzelf, ook al is de goede man op zijn zachtst gezegd een tikje zelfingenomen.

In een niet nader gespecificeerde toekomst bezoekt Cameron Turner [Maheshala Ali] de kliniek van Dr. Jo Scott [Glenn Close] om een kloon van zichzelf te laten maken. Cameron voelt zich nog fit maar weet dat hij aan een terminale ziekte lijdt en wil zijn zwangere vrouw [Naomie Harris] en zijn zoon [Dax Rey] de pijn en het verdriet van zijn aftakeling besparen. Als hij de procedure doorzet moeten al zijn herinneringen en emoties gekopieerd worden en sterft Cameron alleen, zonder afscheid te kunnen nemen van zijn geliefden. Is hij die prijs wel bereid te betalen? Ali is overtuigend in zijn eerste hoofdrol en kan rekenen op een prima ondersteunende cast, maar het beeld van Camerons huwelijk is zo geromantiseerd dat het te mooi is om waar te zijn waardoor dit uiteindelijk niet overtuigd en alleen dankzij Ali’s innemende spel niet over de rand van zoetsappige sentimentaliteit valt.

Sylwia [Magdalena Kolesnik] is een influencer met 600.000 volgers op Instagram en sponsors die het voor haar mogelijk maken om te toeren met haar live fitness-show Sweat. Op Social Media en op het podium is zij het stralende middelpunt, maar achter die façade gaat een diep onzekere persoonlijkheid schuil. Een dynamische gefilmd portret dat afrekent met het de glamoureuze beeld van de influencer, verankert door een onvergetelijke vertolking van Kolesnik, die een treffende gelijkenis vertoont met Scarlett Johansson. Intelligent geschreven en zeer meeslepend.

Update van de gelijknamige Britse politieserie uit de jaren 70 over een eenheid die de grenzen van de wet opzoekt om zware misdaad te bestrijden. Jack Regan [Ray Winstone] is de oude rot, George Carter [Plan B] een nieuweling die als kind de wetten van de straat ontdekte. Zij krijgen het aan de stok met een misdaadbaas [Paul Anderson] die verantwoordelijk is voor een aantal gewelddadige overvallen terwijl inspecteur Ivan Lewis [Steven Mackintosh] toekijkt of ze hun boekje niet te buiten gaan. Seks, bruut geweld, maar vooral een hoop penisnijd in deze afgezaagde Britse misdaadthriller met stemmig camerawerk, duistere muziekjes en hoop fysieke en verbale stoerdoenerij. Jammer dat de personages zo verwerpelijk zijn dat ze geen enkele sympathie opwekken.

Spike Lee is één van de weinige filmmakers die elementen uit verschillende genres probleemloos lijkt te kunnen verwerken tot een samenhangend en vermakelijk geheel. Ondanks de onderliggende kritiekpunten over de maatschappelijke positie van zwarte Amerikanen, blijkt Lee geen kaas te hebben gegeten van het horrorgenre. Het resultaat is een warrige mix van romantiek, satire en religieus getinte horror, waarbij Lee zijn best heeft gedaan om het geweld aanzienlijk te temperen. De ironie is dat hij daarmee zijn maatschappelijke kritiek verder ondermijnt.

Mooie plaatjes en sterk werk van Sam Neill. Maar mijn hemel, wat is dit een slaapverwekkende film zeg. In de jaren '50 zou dit een vlotte actiewestern van een uurtje opleveren, maar hier wordt een mager verhaal extreem uitgerekt. Sterker nog: na 90 minuten is het verhaal eigenlijk voorbij, maar moeten we het nog allemaal nog een keer aanhoren in de vorm van een rechtszaak! Een uitstekende film om een uiltje bij te knappen, maar daar is dan ook alles wel mee gezegd.

Indonesië, rond 1900. De toekomst van een suikerplantage komt in gevaar wanneer de Nederlandse eigenaar [Hans Dagelet] plotseling overlijdt. Hij blijkt de plantage niet aan zijn vrouw Agathe [Renée Soutendijk] of zijn zoon Cornelis [Florian Myjer] na te laten, maar aan de onwettige zoon [Rio Kaj den Haas] dat hij kreeg van zijn huisslaaf en maîtresse Siti [Hayati Azis]. Agathe zit in zak en as, Cornelis komt met zijn hoogzwangere vrouw [Lisa Zweerman] orde op zaken stellen om er toch nog een slaatje uit te slaan. Dat lijkt misschien de basis voor een interessant steekspel, maar Sendijarevic lijkt vooral geïnteresseerd in wat zij ziet als een revisionistische kijk op het koloniale verleden van Nederland. Revisionistisch, omdat ze het verhaal vertelt vanuit het perspectief van de vrouwen. Subtiel is het niet, wel buitengewoon (en bij vlagen tenenkrommend) melodramatisch.

Tijdens een schoolexcursie in Washington D.C. maakt Lillian [Talia Ryder] gebruik van een incident in een bar om haar leven te ontvluchten. Onder wisselende namen belandt ze achtereenvolgens bij een activistische jongerencommune, een extreemrechtse intellectueel [Simon Rex], op de set van een film met de Britse ster Ian Reynolds [Jacob Elordi] en in wat lijkt op een geïsoleerd gelegen kamp voor jonge Moslimmannen. Qua sfeer en opzet doet dit wat denken aan The Man Who Fell From Earth (1975), vooral omdat Lillian zich als een kameleon aanpast aan haar nieuwe situatie. Nick Pinkertons scenario zit vol personages aan de zelfkant van de zelfkant van de samenleving die wanhopig proberen hun stempel te drukken op de wereld. Veel gepraat, maar weinig diepgang, al is Ryder gepast enigmatisch in de hoofdrol en is er na iets meer dan een uur een indrukwekkende surrealistische sequentie.

Billie [Lana Rockwell] en Nico [Nico Rockwell] hebben te kampen met een alcoholistische vader [Will Patton] en een egocentrische moeder [Karyn Parsons]. De situatie wordt er niet beter op wanneer vader het gezin verlaat om van zijn verslaving af te komen. Moeder papt namelijk aan met een vent [M.L. Josepher] die nog veel erger blijkt te zijn. Billie en Nico laten echter niet zomaar met zich sollen en met hulp van Malik [Jabari Watkins], een jongen die ze pas op het strand hebben leren kennen, ontsnappen ze aan hun familie. Het scheelt dat Malik probleem kan autorijden, dat niemand raar opkijkt dat een kind een auto bestuurt en dat de kinderen zich totaal niet druk lijken te maken om wat er is gebeurd. Wie denkt dat dat weinig geloofwaardig is daag ik uit om het belabberde en geforceerde happy end tot zich te nemen.

De enige verklaring die ik kan bedenken voor het feit dat deze film vrijwel volledig in korrelige en chaotische zwart-witbeelden is gefilmd, is dat scenarist/regisseur Alexandre Rockwell dan met een paar ogenschijnlijk willekeurig gekozen kleurenscenes in ieder geval nog de schijn van afwisseling denkt op te kunnen houden. Tevergeefs, want als het hoofdpijnopwekkende camerawerk niet voldoende is om je ogen te doen sluiten, dan is er altijd nog het gebrek aan verhaal om je in slaap te sussen.

April (die het liefst AJ genoemd wil worden) [Nell Barlow] moet met haar doodsaaie familie mee naar een vakantiepark. Aprils gedrag drijft haar moeder Tina [Jo Hartley] tot wanhoop. Via Elvis [Spike Fearn] vindt ze aansluiting bij een groepje vrienden en dat leidt tot een ongemakkelijk moment met Isla [Ella-Rae Smith] dat April meer duidelijk maakt over de gevoelens die ze heeft. Maar worden die wel oprecht beantwoord? Goed gecast coming-of-age verhaal met een geloofwaardige Barlow, geloofwaardige personages en situaties en een slim gekozen setting.

Het is 1990 wanneer een sportjournalist [Jim Caviezel] in New York een diepgaand gesprek over basketbal heeft met de chauffeur van zijn taxi. Wat volgt is het relaas van enkele briljante zwarte basketballers die in de jaren 40 vanwege een boycot van zwarte spelers niet deel mogen nemen aan de NBA. Abe Saperstein [Kevin Pollak] heeft ze bij elkaar gebracht onder de naam ‘Harlem Globetrotters’, waarmee ze hun briljante trucs door heel Amerika tonen aan laaiend enthousiaste (en veelal witte) toeschouwers. Joe Lapchick [Jeremy Piven] en Ned Irish [Cary Elwes], respectievelijk de coach en de eigenaar van de New York Knickerbockers, zijn ervan overtuigd dat deze zwarte spelers de NBA in alle opzichten zullen verrijken. Ze besluiten de NBA te trotseren door Nat ‘Sweetwater’ Clifton [Everett Osborne] te contracteren. De optredens van de Globetrotters zijn fenomenaal en de reconstructie van basketbal rond 1950 is met zorg gedaan. Het vlakke spel van Osborne versterkt alleen maar het gevoel dat Guigui meer interesse had in de witte personages. Dat zou niet eens zo’n bezwaar zijn geweest, maar dan had hij dit beter Lapchick & Irish kunnen noemen.

Het waargebeurde verhaal van Syrische zusjes en topzwemsters Yusra [Nathalie Issa] en Sara Mardini [Manal Issa], die in 2015 na lang aandringen bij hun vader [Ali Suliman], proberen te vluchten naar Duitsland, in de hoop dat ze daar beroep kunnen doen op gezinshereniging om hun gezin in veiligheid te brengen. Ze krijgen hulp van hun neef [Ahmed Malek] en deze film volgt hun loodzware en levensgevaarlijke tocht richting de vrijheid, alsmede wat ze na aankomst moesten doorstaan om verder te kunnen met hun leven. Yusra koestert nog een droom: namens Syrië meedoen aan de Olympische Spelen in Rio. Het feit dat de twee hoofdrolspelers ook in werkelijkheid zussen zijn verhoogt de authenticiteit en El Hoasini houdt zich wijselijk aan een niet-sentimentele, realistische vertelwijze waardoor de personages nooit overschaduwd worden door de onderliggende vluchtelingvraagstukken die als een zwaard van Damocles boven Yusra, Sara en hun lotgenoten hangen. Yusra’s kwalificatiewedstrijd in Syrië is een onvergetelijk moment.

Elke Astaire/Rogers-film is de moeite van het bekijken waard, maar in Swing Time” laten Astaire en Rogers net iets meer van hun acteertalenten zien. Het verhaal betreft Lucky [Astaire], een danser met een gokprobleem die een schuld van $25.000 moet inlossen om te kunnen trouwen met zijn verloofde [Betty Furness]. Hij reist af naar New York in het gezelschap van Pop [Victor Moore] waar hij een ongelukkige ontmoeting – zeg maar gerust een aanvaring – heeft met Penny [Rogers], een dansinstructeur. Lucky probeert haar gunst te winnen, maar wanneer ze hem afsnauwt worden zij en haar cynische collega Mabel [Helen Broderick] ontslagen. Fred redt Penny wanneer hij laat zien wat hij heeft geleerd van zijn ‘proefles’, waardoor Gordon [Eric Blore] Penny niet alleen haar baan terug geeft, maar haar ook dwingt om met Lucky mee te doen aan een danswedstrijd. Maar uiteraard gaat de weg daar naartoe niet over rozen.

Dit is werkelijk een genot om naar te kijken, mede omdat de liedjes “A Fine Romance” en vooral “The Way You Look Tonight” nog steeds ontzettend populair zijn. De regie van George Stevens zorgt er bovendien voor dat deze scènes altijd luchtig blijven. “A Fine Romance” is heeft sowieso voldoende humor en Rogers en Astaire weten dat perfect uit te buiten. De eerste uitvoering van “The Way You Look Tonight” met Fred Astaire die zich langzaam draait richting Ginger Rogers, die net uit de badkamer is gekomen... met shampoo in haar haar! “Pick Yourself Up” is nog zo’n onvergetelijk nummer dat nog steeds mensen kan inspireren met de simpele, maar doeltreffende boodschap over vallen en weer opstaan. “The Waltz in Swing Time” is het hoogtepunt voor het duo. Fred Astaire blijkt bovendien de enige filmster te zijn die in ‘blackface’ optreedt en er mee weg komt. Het is een waardig eerbetoon aan Bojangles Robinson, een legendarische danser aan wie alleen iemand met het talent en het perfectionisme van Fred Astaire recht kan doen. Moore en de fantastische Broderick zijn een prachtige komische double-act en hebben samen enkele van de grappigste momenten in de film, vooral in de poging om een dans van Lucky en Penny na te doen in de dansschool.

Dit is de perfecte combinatie van humor, romantiek, muziek, zang en dans. En zeg nou zelf, vergelijken bij “Swing Time” is “La La Land” toch gewoon prutswerk?

Semi-autobiografische terugblik op het leven in Australië in de jaren ’70 speelt zich af in 1975 en draait om drie bevriende families. De kinderen komen vaak samen om filmpjes te maken onder de regie van Jeff Marsh [Atticus Robb]. Dat ze daarvoor bizarre en gevaarlijke stunts doen lijkt niemand te deren, letterlijk en figuurlijk. Tijdens een feestje voor de ouders komt één van hen op het idee om een “Swinging Safari” te doen, oftewel partnerruil en dat zet de verhoudingen aardig op zijn kop. En het dorp wordt overspoeld door media nadat een blauwe vinvis aanspoelt op het plaatselijke strand. Guy Pearce heeft gebleekt haar, Kylie Minogue draagt een belachelijke pruik en iedereen loopt erbij als een clown. Het is typerend voor een film die pretendeert een tijdsbeeld te willen neerzetten, maar het is meer een aaneenschakeling van waanzinnige anekdotes gespeeld door een hevig overacterende volwassen cast. Heel energiek, maar zonder duidelijke structuur. De stunts van de kinderen leveren enkele werkelijk grappige momenten op en de ontwikkeling van de vriendschap tussen Jeff en Melly [Darcey Wilson] had het hart van deze rommelige komedie moeten zijn.

De neurotische Wally [Jason Bateman] is geschokt wanneer zijn 40-jarige beste vriendin Kassie [Jennifer Aniston] aankondigt dat ze gebruik wil maken van een zaaddonor om haar kinderwens in vervulling te laten gaan. Kassies vriendin Debbie [Juliette Lewis] organiseert zelfs een “zwangerschapsfeestje” op de dag dat het zaad wordt ingebracht in het bijzijn van zaaddonor Roland [Patrick Wilson]. Onder invloed van drank en drugs spoelt Wally het zaad door de gootsteen en vervangt hij het door zijn eigen zaad. Omdat hij zich de volgende dag niets kan herinneren van het feest en om dat Kassie voor haar bevalling verhuist, leert Wally pas zes jaar later Kassies zoon Sebastian [Thomas Robinson] kennen. Geleidelijk begint hem te dagen hoe de vork in de steel zit, ondertussen verschijnt de pas gescheiden Roland opnieuw ten tonele om zijn vermeende zoon te leren kennen. De ontknoping zal niemand verrassen, maar Bateman speelt zijn rol met gepaste subtiliteit en er is fijn ondersteunend werk van Jeff Goldblum als zijn minstens zo neurotische broer. Gordon en Speck behandelen het onderwerp met gepaste eerbied en de subtiele humor die voortkomt uit de interactie tussen Wally en Sebastian is daardoor des te effectiever. Zeker geen meesterwerk, maar aanzienlijk minder voorspelbaar dan je op basis van de proloog zou verwachten.

Mede omdat ze het beu is om in de schaduw te staan van haar kunstenaarsvriend [Eirik Sæther], heeft Signe [Kristine Kujath Thorp] er een handje van op pathetische wijze de aandacht op te eisen. Door een bizar vooral bij de broodjeszaak wie ze werkt, ontdekt ze een manier waarmee ze pertinent de aandacht op zich kan laten vestigen. Niet alleen door haar naaste omgeving, maar door de hele wereld. Maar al gauw beginnen de negatieve effecten steeds zwaarder te wegen. Zwarte komedie over het door sociale media aangespoorde narcisme met goed acteerwerk van Kujath Thorp. Helaas is haar personage zo sneu en de humor zo onderkoeld dat de grappen vaak doodslaan. Een interessant basisgegeven, maar matig uitgewerkt.

De titel van dit portret van Sylvana Simons in de aanloop naar de Gemeenteraadsverkiezingen van 2018, waarbij ze met haar partij BIJ1 een zetel in de Amsterdamse gemeenteraad wist te bemachtigen, geeft een treffend beeld van hoe mensen op haar reageren. Tijdens een fotosessie met één van haar mede-kandidaten bij een fietsenstalling krijgt ze vreselijke beledigingen naar haar hoofd geslingerd en zowel AT5 als GeenStijl zoeken vol de aanval. Sylvana krijgt ook steun, vooral (maar niet uitsluitend) vanuit de Surinaamse gemeenschap. Hoewel deze documentaire uitstekend de conventies van de fly-on-the-wall-benadering volgt en daarmee een vrij objectief beeld geeft van de echte Sylvana Simons, leidt dat niet tot veel nieuwe inzichten. Het meest onthullend is dat Sylvana erkent dat ze soms te fel reageert op mensen die haar bekritiseren en dat ze zeer kritisch (misschien zelfs te kritisch) is op haar eigen gedrag. Maar als je al een mening hebt over Sylvana, denk ik niet dat deze documentaire je van gedachten zal doen veranderen. Maar dat liedje van Rob van Daal blijf ik verdedigen, dat is muzikale humor op zijn best!

David Chamberlain [Joel Kinnaman] is net aangekomen bij het ziekenhuis in Las Vegas waar zijn vrouw op het punt staat te bevallen, wanneer een man [Nicolas Cage] zomaar in zijn auto stapt en David sommeert om hem een lift te geven naar zijn moeder in Boulder City. Uiteraard zit het niet zo simpel in elkaar en de ware motieven voor deze gijzeling ontvouwen zich gedurende de autorit. Het basisgegeven leent zich veel beter voor een korter format en Adler worstelt met de statische setting van het verhaal (dat zich voor een groot deel afspeelt in de auto), maar Cage geeft zijn rol kleur op de intense wijze die we van hem kennen en krijgt prima tegenspel van Kinnaman.

Een wat vergezocht SF-drama waarin ambulancemedewerker Steve [Anthony Mackie] op zoek gaat naar de bron van de synthetische drug Synchronic die de laatste tijd tot bizarre doden leidt. Een toevallige ontmoeting met de ontwikkelaar van deze drug brengt Steve tot het besluit om zelf te experimenteren met deze drug. Niet onaardig basisidee leidt onder een matige uitwerking die een wirwar van ideeën samenvoegt. De special effects zijn zeer wisselend van kwaliteit en het romantische einde lijkt uit een hele andere film te komen. Mackie houdt de boel overeind.

De Ierse Maureen Kearney [Isabelle Huppert] combineert haar baan als docent Engels, al jarenlang met werk als vakbondsvertegenwoordiger bij Areva, een bedrijf in de nucleaire industrie met 50.000 werknemers. Aan de prima verstandhouding met het bestuur van Areva komt een einde wanneer directeur Anne Lauvergeon [Marina Foïs] plaatsmaakt voor Luc Oursel [Yvan Attal], een opvliegende man die niets moet hebben van de vakbond. Wanneer zijn poging om Maureen in te palmen op niets uitloopt en Maureen als vanouds haar ongezouten kritiek op de besluitvorming blijft uitspreken, probeert Areva haar op andere wijze het zwijgen op te leggen. Waargebeurd verhaal onthult meteen dat Maureen slachtoffer is geweest van een brutale overval. Het verloop van het onderzoek, onder leiding van Nicolas Brémon [Pierre Deladonchamps], is haast net zo stuitend als wat er aan vooraf ging. Vertoond onvermijdelijk overeenkomsten van Paul Verhoevens Elle, niet in de laatste plaats omdat Huppert ook nu schittert als een slachtoffer die niet voldoet aan de eisen die mannen aan een slachtofferrol stellen. Gacebois is eveneens voortreffelijk als de man die haar door dik en dun steunt. Maar waar slaan die verwijzingen naar Vertigo op?

Terry Savage [Tyrese Gibson] is een oorlogsveteraan die zijn vaardigheden inzet om op gewelddadige wijze overvallen te plegen. Zijn militaire achtergrond, financiële problemen en een superschattig, maar ernstig ziek dochtertje heeft moet voldoende zijn om onze sympathie te behouden. Wanneer Terry wordt betrapt biedt de politiecommissaris [Ric Reitz] hem een deal aan: hij kan zonder strafblad vrijkomen als hij bereid is mee te werken aan een onderzoek naar ‘het systeem’ van corruptie in een gevangenis die onder leiding staat van Warden Lucas [Jeremy Piven] en waar gereguleerde knokpartijen gebruikt worden om de machtsverhoudingen vast te stellen en de gevangenen van vermaak te voorzien. Een paar aardige knokpartijen leven een extra halve ster op, verder is dit stompzinnige pulp.

Over een periode van drie jaar volgde Joris Postema drie activisten. Aan het eind van de rit brengt hij hen samen om te bespreken wat ze hebben bereikt en wat de toekomst hen en de wereld zal brengen. Müller is een veteraan die door schade en schande een stuk terughoudender (en cynischer) is geworden, Pippi van Ommen is een ouderwetse spreekwoordelijke straatvechter die onder andere betrokken is bij de acties van Extinction Rebellion op de A12 en Henk Ovink is een diplomaat die bergen verzet om bij de Verenigde Naties tot concrete afspraken en besluiten te komen. De verschillende benaderingen en de tafelbesprekingen zijn pluspunten in deze boeiende, maar zeker niet erg hoopvol stemmende documentaire.

Het opmerkelijke spel van Helena Zengel als de 9-jarige Benni, de 'system crasher' uit de titel, maakt deze film alleen al de moeite van het bekijken waard. Zengel weet Benni afwisselend volstrekt onuitstaanbaar en ontwapenend te maken en die overtuigend gespeelde grilligheid is het centrale probleem in een psychologisch drama dat jammer genoeg geen inzicht geeft in de oorzaken voor het gedrag (afgezien van een traumatische ervaring met luiers) en uiteindelijk nergens toe leidt.

Regisseur/scenarist Nora Fingscheidt heeft veel oog voor de mensen die haar proberen te helpen en constant door Benni, haar moeder of een gebrek aan opties in de steek worden gelaten en daar duidelijk door geraakt worden. Maar als kijker bekruipt je al snel het gevoel dat de situatie voor Benni hopeloos is, mede doordat Ringscheidt je als kijker meer toeschouwer dan deelgenoot maakt van Benni's roerige leven. Het is dan ook onduidelijk wat Ringscheidt precies wilde bereiken met deze film, met oplossingen komt ze in ieder geval niet. Na afloop vraag je je wel af wat wij als samenleving zouden kunnen doen voor Benni. Sterker nog: is het de tijd en de energie wel waard?