Meningen

De serie Baantjer heb ik volledig aan mij voorbij laten gaan. Ondanks een aantal zeer matige Amsterdamse accenten is dit een goed geconstrueerde en sterk gecaste prequel die zich afspeelt in de laatste dagen van april 1980. Jurre de Cock [Waldemar Torenstra] is een beginnend agent die op zoek was naar 'een uitdaging' en meer krijgt dat hij had verwacht wanneer hij kennis maakt met zijn partner Tonnie Montijn [Tygo Gernandt], iemand die de groezelige straten van Amsterdam goed kent en daar een uitgebreid, maar twijfelachtig netwerk heeft opgebouwd. De politiechef [Willem Bolhuis] maakt meteen duidelijk dat de politie zich volledig moet richten op het beveiligen van de aanstaande abdicatie van Koningin Juliana die verstoord dreigt te worden door leden van kraakbeweging. Wanneer De Cock tijdens een klopjacht door De Wallen bij toeval stuit op het zwaar verminkte lichaam van een drugshandelaar wil niemand daar z'n vingers aan branden, maar De Cock bijt zich vast in de zaak. Al gauw blijkt dat de zaak veel complexer is dan het op eerste gezicht leek en ontbloot De Cock een complot waardoor hij onbedoeld verschillende mensen in gevaar brengt.

Dit is een opzichtige poging om de Amerikaanse politiethrillers van de jaren '90 te imiteren, maar dat is geen bezwaar. Regisseur Arne Toonen maakt uitstekend gebruik van locaties in Schiedam, Leiden en Amsterdam, die voor de gelegenheid natuurlijk wel een kleine 40 jaar terug in de tijd moesten. Het is bekwaam gefilmd en strak gemonteerd bovendien waardoor de actiescènes behoorlijk overtuigend zijn. Torenstra's De Cock is een tikje aan de softe kant, maar Gernandt is volstrekt overtuigend. Fedja van Huet en Robert de Hoog leveren eveneens sterk acteerwerk af als respectievelijk een meedogenloze vastgoedhandelaar en de leider van een knokploeg die krakers overigens eerst wel 'vriendelijk' verzoeken het pand te verlaten. Het meest indrukwekkende werk komt echter van Lindsay Zwaan als Tessie, een radicale kraakster die wel tegen een stootje kan.

Essie Davis en Noah Wiseman zijn indrukwekkend als respectievelijk alleenstaande moeder Amelia en diens zevenjarige zoon Samuel. De combinatie van een baan die haar geen voldoening geeft en ernstige gedragsproblemen van Samuel, die niet alleen agressieve buien heeft maar Amelia ook iedere nacht wakker houdt met z'n nachtmerries, zorgen ervoor dat ze er zowel lichamelijk als geestelijk doorheen ziet. Wanneer ze een bizar, luguber kinderboek vindt getiteld 'The Babadook' en dit aan Samuel voorleest, beginnen Samuels nachtmerries steeds ernstigere vormen aan te nemen.

Dit is een psychologisch familiedrama, verpakt in een uiterst sinister horrorjasje, waarbij regisseur Kent (in haar eerste lange speelfilm) je vanaf de indrukwekkende opening meesleept in de psyche van moeder en zoon. De transformatie de 'The Babadook' teweeg brengt in het het gedrag en de onderlinge relatie tussen Amelia en Samuel is intelligent uitgewerkt in Kents eigen scenario en voortreffelijk gespeeld door beide hoofdpersonen. Er is een verrassende finale en een bevredigende epiloog die duidelijk maakt dat moeder en kind eindelijk een liefdevolle relatie hebben gekregen als gevolg van de confrontatie met 'The Babadook'. Het is kers op de taart van deze ronduit geniale, meeslepende horrorfilm die je vanaf het begin bij de keel grijpt en niet meer loslaat.

Een zelfverklaarde grap in drie delen. Het eerste deel toont wat de ongewenste publicatie van een sex-tape op Pornhub heeft op een lerares [Katia Pascariu]. Deel 2 is een ‘woordenboek met anekdotes, tekens en wonderen’ en is een soort Ontdek je Plekje met ondertitels waarin een stukje Roemeense sociale en culturele geschiedenis aan ons wordt voorgelegd. Het laatste deel introduceert zichzelf als een ‘sitcom’ en toont een hoorzitting waarbij de lerares zich moet verantwoorden tegenover de ouders van de kinderen waaraan ze les geeft. Zij zullen bepalen of ze op school kan blijven werken. Begint met de ongecensureerde vertoning van de sex-tape in kwestie en blijkt al gauw een vergaarbak van slecht uitgewerkte ideeën te zijn. Het type film dat je het beste kunt omschrijven als ‘apart’. Kortom: het liet mij volledig koud.

Kort nadat de alleenstaande Eden [Ilana Glacer] haar beste vriendin Dawn [Michelle Buteau] heeft bijgestaan bij de bevalling van haar tweede kind, raakt ze tijdens een treinreis in gesprek met Claude [Stephan James]. Er is een klik en de avond eindigt in onveilige seks (want Eden is ongesteld). Eden is stomverbaasd wanneer ze zwanger blijkt te zijn en leunt enorm op Dawn om haar te helpen de zwangerschap te volbrengen. Maar Dawn heeft het ontzettend druk met haar eigen gezin en verwijt Eden dat ze te naïef en onvoldoende zelfstandig is. Glazer schurkt zo nu en dan tegen een karikatuur aan, maar de vriendschap tussen Eden en Dawn voelt authentiek en de dialogen zijn hilarisch. John Carroll Lynch heeft een amusante bijrol als Edens gynaecoloog in een komedie die niet geheel ten onrechte is vergeleken met Bridesmaids.

Na een tijd in jeugddetentie te hebben gezeten, moet de 18-jarige Wellington [João Pedro Mariano] het in zijn eentje redden in de buitenwereld. Hij ontmoet Ronaldo [Ricardo Teodoro] die hem leert overleven op straat onder anderen door geld te verdienen als prostituee en de verkoop van drugs. De relatie tussen Wellington en Ronaldo komt onder hoogspanning te staan wanneer drugscrimineel Torres [Luis Bertazzo] steeds meer invloed op Wellington begint te krijgen. Won flink wat prijzen, maar gezien het gebrek aan verhaal (en veel onnodige seksscènes) is het moeilijk te zien waarom.

Gehaaide zakenvrouw JC Wiatt [Diane Keaton] leeft om te werken en heeft hare hele leven daarop ingesteld. Maar wanneer ze te horen krijgt dat ze een baby 'erft' gooit dat haar leven overhoop. Pogingen om Elizabeth te laten adopteren of haar toe te vertrouwen aan een kinderjuffrouw lopen op niets uit en wanneer haar beloofde promotie afketst neemt ze acuut ontslag en verhuist ze naar het rustieke Vermont waar ze na veel tijd en de nodige tegenslagen haar draai weet te vinden.

Deze film is Keaton op het lijf geschreven en onder de regie van Charles Syer - die samen met Nancy Myers het scenario schreef - vervalt ze nooit in de neurotische acteerstijl die haar carrière wel eens hebben gehinderd. Het is zeer verfrissend dat er geen enkele poep- of piesgrap te bekennen is, ook niet in de grappige sequentie waarin JC poogt een luier te verschonen. Er valt sowieso veel te lachen, bijvoorbeeld wanneer JC Elizabeth meeneemt naar The Center For Brighter Babies en wanneer ze Elizabeth linguini met mes en vork wil laten eten. Britt Leach is bovendien hilarisch als de loodgieter die regelmatig bij JC over de vloer moet komen voor reparaties en wiens vocabulaire niet veel verder lijkt te gaan dan "yup" en "nope". Sam Shepard is charismatisch als de 'arts' die JC behandelt nadat ze is flauwgevallen. Van alle baby-komedies is dit wat mij betreft de leukste.

Ari Nagel groeide op in een strikt, maar het orthodox-joods gezin, werkt als docent wiskunde en heeft drie kinderen uit zijn huwelijk. Inmiddels staat hij internationaal bekend als ‘The Sperminator’ omdat hij tientallen vrouwen met zijn zaad heeft geholpen aan het krijgen van een gezin. Deze documentaire volgt Ari tijdens een reis met zijn oudste zoon Tyler die meegaat tijdens een trip waarbij Ari zijn ‘klanten’ bezoekt. De ethische vraagstukken komen aan bod, maar Cymerman en Rabinovici proberen vooral te achterhalen wat Ari’s ware drijfveer is en wat de gevolgen van zijn ‘hobby’ zijn voor zijn gezin en (op termijn) voor de tientallen kinderen die dankzij hem zijn verwekt. Een even amusante als prikkelende tragikomische documentaire.

'Een pakketje schroot met een dun laagje chroom' is de perfecte omschrijving van deze heistfilm. Centraal staat een jongeman [Ansel Algort] met een gehooraandoening waar hij geen last van heeft als hij muziek luistert. Zijn ouders zijn jong gestorven (och germ!] en 'Baby' woont sindsdien bij een doofstomme (och germ!) en inmiddels hulpbehoevende oude man, voor wie hij natuurlijk héél goed zorgt. Hij werkt als chauffeur voor topcrimineel Doc [Kevin Spacey], maar alleen om een schuld te vereffenen. Crimineel-tegen-wil-en-dank-en-met-een-hart-van-goud, zo wil regisseur/scenarist Edgar Wright ons doen geloven. Wanneer hij Debora [Lily Jones] ontmoet in het restaurant waar hij dagelijks komt omdat zijn moeder daar werkte [och germ!] springt er een vonk over... maar Baby moet eerst nog even zijn criminele leventje achter zich laten zodat hij en Debora de ondergaande zon tegemoet kunnen rijden.

Wright probeert je op alle manier te laten geloven dat de hoofdpersoon onze sympathie verdient, maar door zijn zwakke karakteriseringen. Baby vindt het prima om mee te helpen bij overvallen op banken en juweliers, zolang hij maar z'n centjes krijgt en van zijn schuld af komt. Dat hij opeens in gewetensnood komt na zijn kennismaking Debora doet daar niets aan af. De romance is sowieso vrij belachelijk, maar het is ook niet meer dan dat laagje chroom dat dient te verhullen dat dit eigenlijk niets meer is dan een oppervlakkige heistfilm. De soundtrack is een rommelig allegaartje waarbij alleen de keuze voor Young MCs 'Know How' (met een sample uit Theme From Shaft van Isaac Heyes) een intelligente keuze lijkt. Dat in het langdurige shot waarin Baby door Atlanta loopt alle handelingen op de maat van de muziek gebeuren en dat een aantal actiescènes zijn gemonteerd op de maat van de muziek, is niets meer dan een gimmick die niets toevoegt, ook al is dat op het ritme van Hollands Hoop in Bange Dagen: Focus. Elgort en James zijn overigens wel acteurs om in de gaten te houden en Jamie Foxx [als een wantrouwige handlanger] en Cj Jones [als Baby's doofstomme pleegvader] halen ook het maximale uit hun rol.

Betreft de originele versie van 166 minuten.

In de aanloop naar Halloween 1977 gaf Frank Zappa een serie concerten in The Palladium in zijn geliefde New York. Deze documentaire toont Zappa en zijn band tijdens de voorbereidingen, de repetities en natuurlijk de concerten zelf. Het maakt duidelijk dat een Zappa-concert een unieke belevenis was. Nauwkeurig ingestudeerde, vaak complexe muzikale composities worden afgewisseld met ogenschijnlijk ter plekke geïmproviseerde muzikale monologen waarbij Zappa zijn vele bandleden dirigeert. Uiteraard is Zappa veelvuldig in beeld, maar er is ook voldoende aandacht voor het enorme muzikale talent van zijn bandleden. Zelfs tourmanager Phil Kaufman draagt zijn steentje bij als 'The Human Trombone'.

Baby Snakes is een unieke gelegenheid om één van de meest geniale muzikale geesten van zijn generatie aan het werk te zien, maar Zappa had er goed aan gedaan om de regie aan iemand anders over te laten. Het camerawerk is middelmatig, soms ronduit belabberd en hoewel de claymation van Bruce Bickford indruk maakt is het allemaal wat teveel van het goede. Blijf nog wel even zitten wanneer de aftiteling begint, want een Zappafilm kent natuurlijk geen conventioneel einde.

Romy [Nicole Kidman] is de CEO van een door mannen gedomineerd technologisch bedrijf en heeft een liefhebbende echtgenoot [Antonio Banderas] en twee florerende dochter [Esther McGregor, Vaughan Reilly]. De kennismaking met stagiaire Samuel [Harris Dickinson] opent de deur naar seksuele fantasieën die Romy decennialang heeft onderdrukt. Begint als een soort 50+ Shades Of Grey met veel seksscènes en weinig verdieping van de personages. Reijn toont haar zelfverzekerdheid in haar uitgekiende cameraregie en de seksscènes waarin Kidman zich opmerkelijk kwetsbaar opstelt. Het blijft allemaal wat braaf (om de conservatieve kijkers niet te veel voor het hoofd te stoten) en de ontknoping is afgezaagd, maar de boodschap over het belang van communicatie binnen seksuele relaties is waardevol en Kidman, Dickinson en Banderas leveren uitstekend werk af.

In de proloog wordt een man ondergekakt door een olifant, een corpulente acteur heeft plasseks in een feestzaal en een enthousiaste menigte geeft zich over aan een orgie van drank, drugs en sodomie. Tegen die veel te nadrukkelijk aanwezige achtergrond volgen we de rijzende ster van jongeling Nellie LaRoy [Margot Robbbie, de val van Jack Conrad [Brad Pitt], en de pogingen van diens persoonlijke assistent Manny [Diego Calva] om het zélf te maken in Hollywood. Chazelle liet zich veel te nadrukkelijk inspireren door Singing In The Rain (hij kopieert zelfs scènes uit dat meesterwerk) en slaat je dood met groteske, luidruchtige en al snel vermoeiende pogingen tot humor. Hysterisch acteerwerk voert de boventoon (met Robbie als aanvoerder) maar er zijn drie goede scènes: Nellies debuut in een geluidsfilm (tot het ontaardt in hysterie), Conrads confronterende gesprek met columniste Elinor St. John [Jean Smart], en Manny’s woedeuitbarsting wanneer Nellie hem om hulp vraagt. Da’s onvoldoende voor ruim drie uur. Het subplot rondom trompettist Sidney Palmer [Jovan Adepo] lijkt er alleen te zijn om aan diversiteitsverplichtingen te voldoen. Ook Tobey Maguires bijdrage had van mij zeker niet gehoeven.

Een gemaskerde moordenaar maakt in de aanloop naar Halloween korte metten met de meisjes die behoren tot de ‘Babysitter Club’ in Ray Falls, Ohio. Zou er een verband kunnen zijn de met verdwijning van een inmiddels dood verklaarde vriendin, exact zeven jaar geleden? Als je na de openingsscène nog niet hebt kunnen achterhalen wie de moordenaar is, bestaat de kans dat je dit meer kunt waarderen. Maar dat zou wel bijzonder triest zijn. Amateuristisch in alle opzichten.

Harry [J.T. Walsh] en Dolly Parker [Lee Garlington] bezatten zich op een feestje met vrienden. Dolly fantaseert over een affaire met gastheer Bill [George Segal] en Harry over babysitter Jennifer [Alicia Silverstone] die thuis op hun kinderen let. Jennifers platonische vriend Jack [Jeremy London] laat zich opfokken door Mark [Nicky Katt] om zijn eigen seksuele fantasieën over Jennifer om te zetten in daden. Maar ook de 11-jarige Jimmy [Ryan Slater] voelt zich aangetrokken tot zijn babysitter!

Vermeende ero-thriller is 80 minuten tease en 10 minuten matig melodrama met een dwaze finale waar de kinderen in huize Parker van wakker schrikken. Ik betwijfel ernstig of dat de inmiddels in slaap gesuste kijker ook zal overkomen. Silverstone is charmant en ziet er leuk uit, maar daarmee is werkelijk alles wel gezegd.

Samara Weaving is perfect gecast als de even aantrekkelijke als vriendelijke babysitter Bee die nog één keer moet passen op de twaalfjarige Cole [Judah Lewis]. Ze neemt het voor Cole op wanneer zijn plaaggeest Jeremy [een hilarische Miles J Harvey] opduikt en de twee vermaken zich prima. Cole ligt net in bed wanneer een aantal vrienden van Bee onaangekondigd verschijnen en hij besluit ze te bespieden. En da's maar goed ook, want zo ontdekt hij voortijdig dat Bee en haar 'vrienden' niet van plan zijn hem rustig te laten slapen.

Begint als een onschuldig jeugddrama over de eerste verliefdheid van een beginnende puber ontaardt in iets totaal anders in deze constant verrassende, bijzonder vermakelijke en regelmatig visueel inventieve horrorkomedie. Het samenspel van Weaving en Lewis is perfect en McG houdt het tempo hoog. De cast heeft duidelijk veel plezier en dat werkt aanstekelijk. Maar vermijd de abominabele sequel Babysitter: Killer Queen!

Hoewel Weaving op het einde nog even komt opduiken, wordt ze node gemist in deze vermeende sequel die in feite gewoon een remake is van The Babysitter. Cole [Judah Lewis] heeft deze keer te kampen met zijn buurmeisje Melanie [Emily Alyn Lind], maar dat is zo'n beetje het enige verschil met het origineel. In alle opzichten inferieur. Wie het origineel heeft gezien ziet de grappen en plottwists al ruim van tevoren aankomen, wie het heeft gemist begrijpt niets van de vele verwijzingen naar dat origineel. Een cynische cash-in.

Alleen de introductietitels van elke episode doen vermoeden dat er iets komisch is aan deze ongebruikelijke benadering van de 'ziekte-van-de-week'-film. Scholiere Milla [Eliza Scanlen] staat op een treinstation te wachten wanneer ze plotseling opzij wordt gebeukt door de dakloze junk Moses [Toby Wallace] die voor de trein lijkt te willen springen. Volstrekt logisch natuurlijk dat Milla zich aangetrokken voelt tot de onverzorgde, stinkende Moses en dat de twee binnen de kortste keren beste maatjes zijn. Milla's ouders zijn ook rare snuiters: vader Henry [Ben Mendelsohn] is een psycholoog die een oogje heeft op de hoogzwangere overbuurvrouw [Emily Barclay] en Milla's moeder Anna [Essie Davis] zoveel pillen voert dat zij niet meer normaal kan functioneren. Zij zitten natuurlijk niet op een junkie te wachten en dat zorgt voor een toenemende spanning in het gezin, dat moet proberen in het reine te komen met het feit dat Milla opnieuw een langdurig gevecht tegen kanker aan moet gaan.

Het valt niet mee om mee te voelen met deze weinig sympathieke karakters tijdens hun lange weg naar het onvermijdelijke einde. De ongebruikelijke karakteriseringen leveren weliswaar verrassende momenten op, maar ook dat is in de meeste gevallen geen aanbeveling. Op het acteerwerk van de vier hoofdrolspelers valt niets aan te merken en Davis is ronduit indrukwekkend als de emotioneel verscheurde moeder. Vooral dankzij de cast bezorgt het niet verrassende slot je mogelijk toch een brok in de keel, maar de vraag is of je het zolang weet uit te houden.

Na de zoveelste intense confrontatie met de goed georganiseerde misdaad Marseille-Noord concluderen agenten Greg [Gilles Lellouche], Yass [Karim Leklou] en Antoine [François Civil] dat ze beter af zijn als ze een overeenstemming kunnen bereiken met hun gezworen vijanden. Met hulp van een informant [Kenza Fortas] voldoen ze aan de quota’s die hun teamleider [Cyril Lecocmte] heeft opgesteld, maar ze verkopen en deel van de drugs die ze vinden zelf en delen die winst met de georganiseerde misdaad. Begint als een razendsnelle, ietwat verwarrende politiethriller waarin de spanning tussen de politie en de buurtbewoners zichtbaar en voelbaar is, maar in de tweede helft neemt het een wending die minder interessant is en er toe leidt dat de film als een nachtkaars uitwaait.

Christian Mungiu weet opnieuw een psychologisch drama neer te zetten over gewone, integere mensen die door één twijfelachtige beslissing in een neerwaartse spiraal komen waar ze niet uit lijken te komen. Deze film betreft een gerespecteerde, integere arts die alles op alles heeft gezet om zijn dochter de kans te geven om in Oxford te kunnen studeren. Daarvoor moet ze op haar laatste examen [de 'bacalaureat'] nog één keer een goed resultaat houden. Maar een dag voor dat examen wordt ze aangerand en ziet vader zijn dochters toekomst in duigen vallen.

Mungiu weet opnieuw een documentaire-achtig drama neer te zetten waarin je als kijker wordt meegesleept in de zware morele dilemma's van de hoofdpersonen. Het acteerwerk is even onderkoeld als naturel en het feit dat de film op mistroostige Roemeense locaties is gefilmd, versterkt de dramatiek. Net als in het sublieme 4 Months... biedt Mungiu geen gemakkelijke antwoorden en blijf je als kijker achter met een onbehaaglijk gevoel achter. Niet zo goed als 4 Months... maar een uitstekende toevoeging aan Mungiu's sterke oeuvre.

Vrijgezellen Regan [Kirsten Dunst], Katie [Isla Fisher] en Gena [Lizzy Caplan] worden gevraagd als bruidsmeisjes voor Becky [Rebel Wilson], de schoolvriendin die ze vroeger achter haar rug belachelijk maakten. In de 24 uur die voorafgaan aan de bruiloft ontmoeten ze elk een man die hen een spiegel voorhoudt en tot nieuwe inzichten brengt. Fijn om Wilson eens in de serieuze rol te zien in deze vermakelijke variant op Bridesmaids die de valkuil van de karikatuur netjes omzeilt.

Nadat zijn echtgenote [Kimberley Crandall] na een lang ziektebed is overleden, besluit Bill [J.K. Simmons] halsoverkop te verhuizen en zijn carrière als wiskundedocent elders voort te zetten. Overmand door verdriet heeft hij geen oog voor het verdriet dat tienerzoon Wes [Josh Wiggins] met zich meedraagt vanwege de dood van zijn moeder en de plotselinge verhuizing. Bills collega Carine [Julie Delpy] brengt verandering in de situatie. Enerzijds door toenadering te zoeken tot Bill, anderzijds door wes (die Frans van haar krijgt) samen te laten werken met Lacy [Odeya Rush] die eveneens een groot verdriet met zich meedraagt, maar daar op een hele andere wijze mee omgaat als Wes. Voorspelbaar, grotendeels formulematig familiedrama blijft overeind dankzij het sterke spel van de hoofdrolspelers. De confrontatiescène met Simmons en Wiggins is een sterk staaltje samenspel.

Vijftien jaar geleden namen Emily [Cameron Diaz] en Matt [Jamie Foxx] een nieuwe identiteit aan om hun spionnenleven te verruilen voor een onopvallend leven als ouders. Nu moeten ze hun oude vaardigheden gebruiken om hun 14-jarige dochter Alice [McKenna Roberts] en hun 12-jarige zoon Leo [Rylan Jackson] te beschermen wanneer hun oude vijanden van misdaadorganisatie Volka ze op weet te sporen. Dit alles heeft verband met een gevaarlijke device die Matt 15 jaar geleden had verstopt bij Emily’s moeder [Glenn Close]. Diaz’ eerste film in elf jaar (ze verkoos tijdelijk het ouderschap boven acteren) laat zien dat ze nog steeds kont kan trappen, maar we hebben het allemaal al eens eerder (en beter) gezien.

Geautoriseerde biografie van Amy Winehouse [Marisa Abela], wat tot gevolg heeft dat iedereen er zonder kleerscheuren afkomt. Fijn voor hen, maar het levert een buitengewoon saaie film zonder drama op. Abela zou niet misstaan in een playbackshow, maar ook zij is opgezadeld met een oppervlakkig script. Amy verpest haar carrière door drank en drugs, mede door haar relatie met junkie Blake [Jack O’Connell], die er ook buitengewoon genadig van af komt. Dan maar de vinger halfhartig wijzen naar de media en vooral geen duidelijkheid geven over de omstandigheden rondom Amy’s vroegtijdige dood. Een cash in, alleen voor haar diehard fans en voorzien van te veel liedjes en te weinig verhaal.

Canadees melodrama onderscheidt zich vooral van de vele middelmatige melodrama's uit die tijd met een aantal scènes die gefilmd zijn in de besneeuwde Canadese landschappen. Maar het meest opvallende moment is een scène waarin twee van de hoofdrolspelers in een stroomversnelling geraken, omdat het behoorlijk doet denken aan de legendarische finale van de Amerikaanse klassieker Way Down East. Niet slecht dus, maar ook zeker niet opzienbarend.

Zeven jaar geleden was Macdonald [Matthew Modine] betrokken bij een schietpartij na geruzie over de buit van een bankroof. Daarbij raakte hij ernstig gewond aan het hoofd maar hij overleefde het incident. Dat ging echter ten koste van zijn geheugen en dat is lastig, want hij is de enige nog levende persoon die zou kunnen weten waar de buit verstopt is. Een gevangenisdokter ontvoert Macdonald uit de gevangenis en dwingt hem een experimenteel serum te nemen dat hem zou moeten helpen zij geheugen terug te krijgen.

Modine doet weinig meer dan rondstrompelen als een boer met hoofdpijn en Stallone is de wel heel erg laconieke detective die hier en daar wat commando's spuwt en op het laatst komt opdraven om de boel te redden. Stallone zien we wel vaker in dit soort flauwekul, maar wat bezielde Modine om zijn naam aan dit flutproject te verbinden?

Fantastische thriller met sociale en politieke ondertonen over de bewoners van Bacurau, een klein dorpje in het noordoosten van Brazilië, dat door een niet nader verklaard incident geïsoleerd is geraakt van de rest van het land. De dood van de 94-jarige Carmelita brengt een groot deel van haar enorme familie, die zich in de afgelopen decennia over alle continenten zijn verspreid, bij elkaar. Carmelita's uitvaart valt echter samen met een aantal mysterieuze gebeurtenissen, die erop lijken te wijzen dat machten van buitenaf van plan zijn om Bacurau (letterlijk en figuurlijk) van de kaart te vegen.

Het verhaal weerspiegelt de geschiedenis van Brazilië en was mede daardoor een enorm succes in eigen land, maar ook een Europees publiek zal het niet ontgaan dat het hier gaat om de strijd van eenvoudige burgers tegen autoriteiten die geen middel schuwen om hun zin te krijgen. Dit is een moderne, Zuid-Amerikaanse western, waarin de scheidslijn tussen goed en slecht aanvankelijk duidelijk is getrokken (hint: Udo Kier behoort niet tot de dorpsbewoners), maar in de loop van de film verrassende en vaak schokkende grijstinten vertoont.

De gewelddadige, maar evenzo zenuwslopende, spannend climax maakt dit zeker niet geschikt voor mensen met een zwakke maag, maar wie houdt van westerns of thrillers met een dosis zwartgallige humor mag dit Brazilliaanse juweeltje niet laten schieten.

Visueel indrukwekkend drama met veel sfeer, een soundtrack vol popliedjes, een interessant en opvallende bijrol voor Jim Carrey. Wat ontbreekt is karakterisering, een verhaal en een rechtvaardiging voor de enorme speelduur. Hoofdpersoon Arlen [Suki Waterhouse] blijft een enigma van begin tot eind en wanneer enkele van haar ledematen worden afgezaagd en gebakken onder de klanken van 'All That She Wants' van Ace of Base is het duidelijk dat we hier met een stijloefening te maken hebben. Amirpour heeft ongetwijfeld talent als regisseur, maar ze had haar scenario drastisch moeten laten redigeren. Of herschrijven.

Voormalig kindster Lucy [Jennifer Connelly] zondert zich af in een toevluchtsoord waar ze onder begeleiding van spiritueel leider Elon Bello [Ben Whishaw] op zoek gaat naar handvaten waarmee ze de moeizame relatie met haar dochter [Alice Englert] kan verbeteren. Whishaw is uitstekend in deze Nieuw-Zeelandse zwarte komedie dat lange tijd leunt op een milde parodie op het spiritualisme in de vorm van zweverige groepsoefeningen. Pas wanneer Lucy het contact hernieuwt met haar dochter, krijgt dit wat vlees en bloed. Helaas is dat deel minder onderhoudend dan wat eraan vooraf ging.

Nadat politieagent Jack [Werner Kolf] een operatie verpest waarbij zijn partner Kevin [Yannick Jozefzoon] om het leven komt, besluit zijn baas [Romana Vrede] hem een lesje te leren door hem te degraderen tot BOA. Jack wordt gekoppeld aan Ramon [Jandino Asporaat] zonder te weten dat zijn nieuwe partner Kevins halfbroer is. Wanneer het tweetal bij toeval stuit op een spoor naar de criminele organisatie waar Jack en Kevin zich mee bezighielden, krijgen de BOA’s kans om zich te onderscheiden. Asporaat presenteert zich als de zwakke broeder van Martin Lawrence en Kevin Hart met een samenraapsel van gestolen ideeën waaronder de proloog, een droomsequentie waarin Ramon op heldhaftige wijze een overvaller [Raymond Thiry] op het rechte pad krijgt. De ster is voornamelijk vanwege de afwezigheid van Judeska en Asporaats wijze besluit om het eens bij één rol te houden. Kolf doet een beetje denken aan Idris Elba.

Net als in de vorige Bad Boys-films is de actie al net zo leeghoofdig als het basisplot. Isabel Aretas [Kate Del Castillo] weet met de hulp van haar zoon Armando [Jacob Scipio] op gewelddadige wijze te ontsnappen uit de gevangenis en eist vervolgens dat Armando iedereen die verantwoordelijk was voor haar arrestatie en opsluiting uit de weg ruimt. De laatste persoon in dat rijtje blijkt Mike [Will Smith] te zijn. Het nieuws van Isabels ontsnapping is blijkbaar totaal niet bekend bij Mike en zijn collega's van de politie, want zelfs 6 maanden na een serie liquidaties - inclusief een aanslag op Mike - hebben ze totaal geen idee wie er verantwoordelijk zou kunnen zijn voor dit bloedbad.

Veel leuker is het contrast tussen de nog altijd energieke Mike en zijn collega Marcus [Martin Lawrence], die opa is geworden en besluit met pensioen te gaan zodat hij zijn dochter kan zien opgroeien. In één van de goede momenten wordt het contrast tussen Mike en Marcus op grappige wijze weergegeven in een scherpe montage. Er is sowieso meer karakterisering en verdieping van de relatie tussen Marcus en Mike en die dramatische elementen verheffen deze sequel boven haar voorgangers.

Op de dag waarop Mike [Will Smith] trouwt met Christine [Melanie Liburd] overleeft zijn beste vriend en getuige Marcus [Martin Lawrence] ternauwernood een hartaanval, waardoor hij denkt dat hij onkwetsbaar is. Het duo komt in actie wanneer hun voormalige baas Captain Howard [Joe Pantoliano] na een beschuldiging van moord dood wordt aangetroffen. Ze ontvangen postuum een videoboodschap van Howard die duidelijk maakt dat hij grootschalige corruptie op het spoor was. In een van de vele toevalligheden blijkt Mikes zoon Armando [Jacob Scipio], die levenslang vast zit, de enige te zijn die de schuldige kan identificeren. Het script is een puinhoop, het flitsende camerawerk zorgt alleen maar voor meer verwarring in de toch al chaotische actiescènes, waardoor je regelmatig niet weet naar wie je nu zit te kijken. Zo nu en dan valt er wat te lachen en de actiescène in een vliegtuig kan er zeker mee door, maar er valt amper een touw aan vast te knopen.