Meningen

De optimist in mij zegt dat scenarist/schrijver Peirone zich in heeft laten inspireren door meesterwerken als M (1931), Zero de Conduite (1933), The Great Dictator, Les Yeus Sans Visages, Psycho (1960) en The Godfather. De realist in mijn stelt echter vast dat Peirone niet verder is gekomen dan een ratjetoe aan losse (en stuk voor stuk slechte) ideeën met een puinhoop als resultaat. Scenario, regie en acteerwerk zijn van een abominabel niveau. Het verhaal, voor zover je daarvan kunt spreken, betreft drie jeugdvriendinnen die een nieuwe betekenis geven aan een spelletje dat ze vroeger speelden. Waarom? Geloof me, dat wil je niet weten.

Goed geproduceerd en over het algemeen prima geacteerd, maar te onderkoeld historisch drama over Bram Fischer, de advocaat die in 1963 in een rechtszaak tegen een aantal ANC-kopstukken [waaronder Nelson Mandela] de verdediging voerde en wist te voorkomen dat zij ter dood werden veroordeeld. Hij was zelf betrokken bij de voorbereiding van de sabotage-acties van de ANC, maar door een speling van het lot was hij niet aanwezig bij de bijeenkomst waarbij de ANC-leiders werden opgepakt. Fischer heeft dus een groot geheim te verbergen en dat maakt zijn rol in deze zaak erg complex.

De film verveelt nooit en Peter Paul Muller is uitstekend in de hoofdrol, bovendien geeft Sello Motloung een knappe vertolking weg als Nelson Mandela. Hij lijkt nauwelijks op Mandela, maar heeft wel diens natuurlijke charisma. Wat veel belangrijker is: hij speelt ingetogen, waardoor de dramatische focus altijd blijft waar die thuishoort, bij Bram Fischer. Het onderkoelde acteren is lange tijd effectief, maar verzwakt de dramatische impact van het einde dat niet het gevoel van triomf heeft dat het had moeten hebben. Niettemin onderhoudend en interessant.

Brammetje heeft moeite zich te concentreren in Groep 3 en kan zijn energie en zijn talent (hij is een uitstekend schaker en kent alls verkeersborden uit zijn hoofd, aldus zijn ouders) daar onvoldoende kwijt. Daardoor krijgt hij het regelmatig aan de stok met Meester Vis [René Groothof] die samen met Brams ouders [Katja Herbers, Tjebbo Gerritsma] probeert tot een passende gezamenlijke aanpak te komen. D ieetwat geforceerde pogingen tot luchtigheid (inclusief wat dwaze slapstick) ondermijnen de serieuze achterliggende boodschap over de erkenning van verschillen tussen kinderen in het onderwijs. Maar Van der Heide verdient lof voor het feit dat Meester Vis geen karikatuur is. Dankzij Groothofs ingetogen spel heb je sympathie en begrip voor zijn dilemma’s. Isabelle Smit is bovendien ontwapenend als Brammetjes zorgzame klasgenootje Liselore Luisjes.

De Amsterdamse brandweer staat bekend als racistisch en seksistisch, aldus Burgemeester Femke Halsema tijdens een bespreking bij Brandweerkazerne Dirk, onderdeel van de Brandweer Amsterdam Amstelland. Al jaren is er druk op de brandweer om meer vrouwen en bi-nationale mensen te rekruteren, zonder succes. Bevelvoerder Gerrie Koning werkt al 33 jaar bij de brandweer en vindt het vooral belangrijk dat er voldoende bezetting is. Aan zijn bevlogenheid en werkmentaliteit valt niet te toornen. Joyce van den Berg is er na 17 jaar van overtuigd dat het mannenwerk is. Antwoorden krijg je niet in deze integer gemaakte documentaire van HUMAN, maar je krijgt wel inzicht in de cultuur binnen de brandweer en de aard van de problemen.

Sanne Vogel trapt in elke valkuil van het genre in haar opvolger van het succesvolle Hartenstraat en zadelt ons op met een allegaartje aan standaardpersonages en zo’n beetje elk cliché waaraan iedere Valentijnsdagcynicus zich groen en geel dient te ergeren. Valentijn [Georgina Verbaan] wordt op Valentijnsdag in haar eigen brasserie opgeschrikt door Frank [Egbert Jan Weeber], de ex die haar 12 jaar geleden dumpte en haar nu uit het niets uitnodigt om met hem naar Buenos Aires te gaan om hun oude droom in vervulling te laten gaan. Ober Lesley [Maarten Heijmans] flirt met Mia [Simone van Bennekom] die om niet nader te verklaren redenen de martelaar komt uithangen door op Valentijnsdag in haar ééntje uit eten te gaan. Roos [Lies Visschedijk] is de verveelde echtgenote die wraak neemt op haar echtgenoot en workaholic [Mark Rietman] enz. enz. Alsof het nog niet erg genoeg is dat Vogel medeverantwoordelijk is voor het afschuwelijke scenario, regisseert ze deze absolute onzin zonder enige ironie of subtiliteit waardoor het bijna lachwekkend wordt. Roeland Fernhout is goed als Valentijns alcoholistische broer en chef-kok (zucht!) maar ook hij had beter moeten weten. Een verschrikking.

De vijandigheid tussen vier Schotse clans is bekoeld sinds zij zich hebben verenigd onder een democratisch gekozen leider. Merida [Kelly Macdonald] is de dochter van de huidige leider Fergus [Billy Connolly] en volgens traditie dient zijn met de eerstgeboren zoon van de drie overige clanleiders te trouwen. Hoewel Merida’s moeder [Emma Thompson] haar hier jarenlang op heeft voorbereid, ziet Merida dit totaal niet zitten en zijn verzint een list om deze traditie te doorbreken. Een ontmoeting met een heks [Julie Walters] biedt Merida de kans om haar moeder een lesje te leren, maar dat idee pakt helemaal verkeerd uit waardoor Merida moet vechten voor haar eigen leven... en dat van haar moeder. Brave animatiefilm met de gebruikelijke centrale boodschap over het belang van familie met sterke stemvertolkingen en een originele setting. Een vlot scenario met een aantal sterke actiescènes en vele geslaagde grappen. Een pareltje dat zowel en BAFTA als een Academy Award won voor Beste Animatiefilm.

Nadat Oeding er alles aan heeft gedaan om Joe Braven [Jason Momoa] neer te zetten als de perfecte papa (met een behulp van een dochtertje [Sasha Rossof]dat constant in een deuk ligt om zijn grapjes), is het tijd voor actie. En dus besluit de familie Braven die afgelegen sneeuwhut eens met een bezoekje te vereren. Maar uh-oh, geboefte heeft net gebruik gemaakt van het leegstaande huisje om daar geld van een drugsdeal te verstoppen en dus ontpopt Brave Joe zich al snel als een knokmachine die korte metten maakt met het geboefte. Stephen Lang verhoogt het niveau als Joes sterke, maar verwarde vader, maar gezien de inhoudelijke oppervlakkigheid van dit gevalletje wil dat weinig zeggen.

Dorothea [Tyne Daly] en Greta [Elisabeth Henry] geven al 40 jaar hun hart en ziel aan “The Bread Factory”, een plaats waar kunstenaars de ruimte krijgen om hun vaak controversiële of moeilijk te doorgronden werken te presenteren. Wanneer een meer commercieel kunstcentrum probeert de subsidie voor “The Bread Factory” probeert op te snoepen moeten de twee dames, die geen ervaring hebben met het promoten van hun ‘product’, alle zeilen bijzetten om de beheerders van het budget ervan te overtuigen dat hun kunstcentrum belangrijk genoeg is voor de plaatselijke gemeenschap om behouden te blijven. Klinkt wellicht als droge kost, maar Wang gebruikt dit basisgegeven voor een soms surrealistisch, maar vrijwel altijd bewust theatrale polemiek tegen de teloorgang van vrijzinnige kunst. Dat komt aanvankelijk vreemd over, maar wie dit even tijd geeft zal zich laten meeslepen door Wangs visuele en inhoudelijke inventiviteit en het fraaie spel in dit eerste deel van een tweeluik dat het nadrukkelijk opneemt voor de vrije kunst en zo verrassend en verwarrend is als vrij kunst kan en hoort te zijn.

Dorothea [Tyne Daly] en Greta [Elisabeth Henry] moeten opnieuw alle zeilen bijzetten wanneer de concurrentie ze door middel van overtuiging en subtiele intimidatie probeert over te halen om de handdoek in de ring te gooien en na ruim 40 jaren de deuren van hun kunstcentrum “The Bread Factory” te sluiten zodat er geld vrijkomt voor meer toegankelijke kunstuitingen. Vervolg van Wangs wonderbaarlijke tweeluik begint met een door een klein orkest begeleid en in pantomime gespeelde samenvatting van deel 1 die meteen duidelijk maakt dat Wang geenszins van plan is zijn theatrale vertelwijze overboord te gooien. Het verhaal is een kapstok voor een serie verrassende, uiteenlopende en vaak zeer meeslepende kunstuitingen waaronder een subliem terugkerend segment met tapdansers. Een unieke, uitdagende en fascinerende polemiek voor de vrije kunst die nooit vergeet zowel te intrigeren als te amuseren.

De Canadese auteur Deborah Ellis gebruikte haar ervaring in Afghaanse vluchtelingenkampen als inspiratie voor dit verhaal over een Parvana [Saara Chaudry], wiens leven als meisje onder het Taliban-regime nog lastiger wordt wanneer haar vader, een leraar en oorlogsveteraan, in de gevangenis terecht komt. Aangezien vrouwen alleen onder begeleiding van een man in het openbaar mogen verschijnen besluit Parwana haar haar te laten knippen zodat ze de boodschappen kan doen voor haar moeder, haar oudere zus en haar piepjonge broertje. Aanvankelijk heerst de angst op ontmaskering, totdat ze oud-klasgenoot Shauzia tegen het lijf loopt. Zij gaat al langere tijd als jongen door het leven en blijkt een enorme steun en toeverlaat te zijn. Zal het de meiden lukken om Parvana's vader vrij te krijgen? En zullen ze het onderdrukkende Taliban-regime in Kabul kunnen ontvluchten?

Geschreven voor beginnende tieners is het verhaal ietwat romantisch en tegen het eind wat te nadrukkelijk moraliserend, maar de personages zijn goed uitgewerkt en het is een fraai eerbetoon aan de kracht van het gesproken woord, vooral in de vorm van het inspirerende, spannende, mythische relaas van een tiener die het in zijn ééntje opneemt tegen een geduchte vijand voor zijn volk. De sobere animatie staat bovendien altijd ten dienste van dit boeiende, regelmatig ontroerende verhaal. Hoewel het boek de eerste was uit een trilogie heeft deze animatiefilm (vooralsnog?) geen vervolg gekregen.

Samen met zijn beste vriend Mick [Oscar Aerts] verdient Dylan [Juvat Westendorp] zijn geld door tegen betaling relaties van andere te beëindigen zonder dat er een conflictsituatie ontstaat. Cliënt Sven [Kendrick Elmon] huurt Dylan in om het uit te maken met columniste Zoë [Holly Mae Brood]. Die is zo verbouwereerd over de gang van zaken dat ze via haar hoofdredacteur [Birgit Schuurman] vraagt of ze een column over de ‘Break-Up Club’ mag schrijven. Daarvoor wil ze een weekje met Dylan meelopen. Niet zo moeilijk te raden waar dit heengaat, maar Westendorp vermijdt op knappe wijze de valkuil van de karikatuur en Elbert zorgt dat het grootste deel van de cast zich inhoudt. Minpunt is de romance tussen Mick en fotograaf Lana [Sarah Bannier], die er helaas wel op los schmieren. Maar deze romkom van eigen bodem is in ieder geval goed uit te zitten.

1975 was een sleuteljaar in de Amerikaanse filmgeschiedenis. Fans van films en van politieke geschiedenis komen aan hun trekken in deze fascinerende dissectie van het jaar 1975, waarin Amerika moest bekomen van het Watergateschandaal en het verlies van de Vietnamoorlog. Martin Scorcese, Ellen Burstyn, Joan Tewkesbury en Albert Brooks vertellen over hun ervaringen bij het maken van Alice Doesn’t Live Here Anymore, Nashville en Taxi Driver. Oliver Stone, Josh Brolin, Cameron Crowe e.a. vertellen over de impact die de films (die een weerspiegeling waren van de tijdsgeest) op hen hadden, zowel persoonlijk als professioneel. Een uitstekend gemonteerde, fascinerende (film)geschiedenisles.

Aan de hand van gesprekken met filosofen en activisten stelt Gertten de kapitalistische maatschappij aan de kaak. Ons wordt een beeld voorgehouden als een mens dat in beginsel egoistisch is en een wereld waarin alleen de sterksten overleven. Maar is het niet zo dat het juist de vriendelijkste, meest sociale mensen die overeind blijven? En zien we in crisistijden niet dat mensen juist de samenwerking opzoeken om met gebundelde talenten oplossingen te verzinnen en te implementeren? Gertten gebruikt een recente maatschappelijke aardverschuiving in Chili als voorbeeld van hoe het anders kan in deze inhoudelijk interessante, maar visueel weinig enerverende documentaire.

De helicopterscènes doen weer terugverlangen naar een tijd waarin CGI nog niet bestond en stuntmensen dus werkelijk de gekste capriolen uithaalden met hun vervoersmiddelen. Bronson laat zien dat hij echt wel wat kan acteren: hij speelt Nick Colton, die op verzoek van een vriendin [Jill Ireland] verschillende pogingen onderneemt om haar echtgenoot Jay Wagner [Robert Duvall] uit een Mexicaanse gevangenis te bevrijden, waar hij terecht is gekomen doordat zijn schoonvader [John Huston] hem heeft laten opdraaien voor een moord. Randy Quaid is zeer amusant als Nicks vriend en partner Hawk en Sheree North steelt iedere scène als de sexy vriendin van de sheriff die dolgraag onderdeel uit wil maken van het avontuur. Komt wat langzaam op gang, maar de luchtige toon en de finale - met een spectaculaire achtervolging - maken dit de moeite waard.

Ben [Chandler Riggs] is dolgelukkig dat hij zijn vriendin Cassie [Samantha Isler] tijdens Kerst kan voorstellen aan zijn familie. Onverwachts besluit Cassie de relatie te beëindigen en Kerst met haar eigen familie te vieren. Hevige sneeuwval maakt dat onmogelijk en daardoor moet ze noodgedwongen de Kerst doorbrengen met de familie van haar ex-vriend die zich bovendien niet kan neerleggen bij het einde van de relatie. Raak romantisch drama over het verwerken van je eerste grote liefde vermijdt alle Kerstclichés dankzij authentieke personages. Carly Stewart steelt de film als Bens jongere zusje (en fanatieke vlogger) Liz die ook onzekerheden heeft over haar eerste vriendje.

Stroperige biografie waarin de trailer het hele verhaal al verraadt. De ruim 110 minuten die je er bij het aanschouwen van de volledige film krijgt, voegen daar bijster weinig aan toe. Het scenario van William Nicholson heeft weinig diepgang en verwacht dat je als kijker automatisch sympathie hebt voor Robin [Andrew Garfield] en Diane Cavendish [Claire Foy] omdat ze van elkaar houden en hij ernstig ziek is. Tom Hollander - als Dianes tweelingbroers - en Hugh Bonneville - als uitvinden Teddy Hall - leveren degelijke bijdragen, maar regisseur Andy Serkis richt zich teveel op mooie plaatjes en sentimentele clichés en doet te weinig om de karakters tot leven te brengen. Jammer, want het belang van het levensverhaal van Tom Cavendish had een veel betere film kunnen en moeten opleveren.

Brian [David Earl] is een excentrieke kluizenaar die zijn tijd in een plattelandsgemeenschap verdrijft met het in elkaar knutselen van zinloze constructies. Om de eenzaamheid te verdrijven sleutelt hij een robot [Chris Hayward] in elkaar die hij Charles noemt en zijn beste vriend wordt. Gefilmd als een faux-documentaire à la Christopher Guest met een scenario dat vooral bestaat uit wat losse, zo nu en dan vermakelijke ideeën. Van een verhaal of van karakterontwikkeling is amper sprake. Uitbreiding van een korte film uit 2017 die ook weinig meer was een verzameling aan losse ideetjes van wisselende kwaliteit rondom een niet onaardig basisidee.

Stompzinnig, humorloos, meer van hetzelfde en dus een aanrader voor fans van mooi-boy Paul Walker, wiens carrière hiermee een passende afsluiting heeft gekregen. Ik zou een essay kunnen schrijven over de idioterie die hier de plaats inneemt van een scenario, maar dat is deze film niet waard. Aanstootgevend dom en racistisch bovendien!

Wanneer blijkt dat Victor Radek [Clifton Collins Jr.] verantwoordelijk is voor een liquidatie in Griekenland, krijgt CIA-agent Steve Vail [Aaron Eckhart] opdracht om hem (opnieuw) uit te schakelen. Hij krijgt hulp van de onervaren Kate Bannon [Nina Dobrev]. Explosies en achtervolgingen ten overvloede in deze routinematige actiethriller, maar door de erbarmelijke regie en montage zijn de actiescènes nauwelijks te volgen.

Wilson speelt een geheim agent die haar vaardigheden goed kan gebruiken wanneer het trouwfeest van haar beste vriendin [Anna Camp] wordt verstoord door een groep bandieten onder leiding van Kurt [Stephen Dorff] die zijn zinnen heeft gezet op een lading goud dat zich bevindt in een geheime kluis in de miljonairsvilla waar het feest plaatsvindt. Camp is vermakelijk als de bruid en Wilson doet het niet onaardig als actieheld, maar de bijrollen zijn karikaturen en het scenario bij vlagen bespottelijk.

116 jaar na zijn “geboorte” is Frank [Christian Bale], de creatie van Dr. Frankenstein uit de roman van Mary Shelley, het rondzwerven beu. In het Chicago van 1936 vraagt hij Dr. Euphronius [Annette Bening] om een bruid voor hem te maken. De keuze valt op een pas vermoorde jonge vrouw [Jessie Buckley]. Maar deze beoogde brudi is moeilijk in toom te houden, ook al omdat de geest van Mary Shelley [een dubbelrol voor Buckley] haar gebruikt om allerlei feministische frustraties te uiten. Fraaie sets en verzorgd camerawerk zijn de enige pluspunten van deze puinhoop. Begint als een romantische zwarte komedie, ontaardt in pathetisch, feministisch inclusiviteitsmelodrama, gooit er nog even een musicalnummertje tegenaan, en eindigt als een gangstermelodrama met een finale die wel erg nadrukkelijk is gejat uit een misdaadklassieker. Het groteske spel van Bale en (vooral) Buckley zal voor menigeen genoeg reden zijn om dit niet eens uit te zitten!

Annie [Kristen Wiig] heeft gemengde gevoelens over het aanstaande huwelijk van haar beste vriendin Lilian [Maya Rudolph] met Dougie [Tim Heidecker]. Ze beseft zich dat het huwelijk hun vriendschap zal veranderen, maar ook dat haar eigen leven nergens heen lijkt te gaan. Tot overmaat van ramp ontmoet ze tijdens de voorbereidingen op het huwelijk Helen [Rose Byrne], die zélf beweert Lilians beste vriendin te zijn! En zo ontstaat er een wedstrijdje ‘Wie is Lilians beste vriendin’ dat uitloopt op een fiasco, waarbij met name Dougies zus Megan [een hilarische Melissa McCarthy] een flinke duit in het zakje (en iets anders in een gootsteen) doet. Het type komedie dat lange tijd gemonopoliseerd was voor mannen, maar dankzij de getalenteerde cast en de bereidheid om zichzelf volledig voor schut te zetten opende dit de deur voor soortgelijke vrouwenkomedies. Wiigs poging om ongemerkt het huis van haar minnaar te ontsnappen zet de toon. Andere hoogtepunten: een rampzalig bezoek aan een bruidskledingzaak, Wiigs poging om de aandacht van agent (en potentiële love interest) Rhodes te trekken en Megans ond4eronsje met wat volgens haar een agent-in-burger is. Cudo’s gaan tevens uit naar Matt Lucas en Rebel Wilson als de broer en zus bij wie Annie is ingetrokken.

In 1957 wordt Rudolf Abel [Mark Rylance] in New York opgepakt op verdenking van spionage voor de Russen. James B Donovan [Tom Hanks] krijgt de niet te benijden taak om Abel te verdedigen toegewezen. Tot ergernis van velen – waaronder rechter Byers [Dakin Matthews] – vat Donovan zijn taak zeer serieus op. Op korte termijn brengt hij zichzelf daarmee in diskrediet en wordt ook zijn gezin doelwit van dreigementen en intimidatie. Maar het levert ook een vertrouwensband op met Abel en die band blijkt van grote waarde te zijn wanneer de Amerikaanse piloot [Austin Stowell] van een spionagevliegtuig boven de Sovjet-Unie wordt neergehaald en Donovan betrokken raakt bij een belangrijke diplomatische missie. Het verhaal is droge kost, maar dankzij een sterk scenario (Matt Charman, Ethan Coen en Joel Coen) en Spielbergs intelligente regie verveelt dit nooit. Mark Rylance won de Oscar voor beste mannelijke bijrol en was in vijf andere categorieën genomineerd. Dat Hanks door The Academy over het hoofd werd gezien, is wonderlijk, want het is een van zijn beste prestaties.

“The Bridge on the River Kwai” speelt zich af in een WOII gevangenenkamp midden in de jungle van Thailand. Een eenheid van het Britse leger onder leiding van Colonel Nicholson heeft zich overgegeven en fluiten de melodie van de uitdagende ‘Colonel Bogey March” terwijl ze het kamp binnen marcheren. Wanneer Colonel Saito [Sessue Hayakawa, een internationale filmster in de jaren ’10 en ’20] laat weten dat hij verwacht dat iedereen hard gaat werken, wijst Nicholson hem erop dat de Conventie van Genève duidelijk aangeeft dat officieren in gevangenschap uitgesloten zijn van handmatige arbeid. Saito, die vanuit zijn Bushido-code geen respect kan opbrengen voor die conventie, noch voor het feit dat Nicholson zich heeft overgegeven, geeft echter geen duimbreed toe. Wanneer Nicholson en zijn officieren blijven weigeren, doet Saito er alles aan om hem op zijn knieën te krijgen. Ondertussen plant Commander Sears [William Holden], een Amerikaanse krijgsgevangene, die weigert zich neer te leggen bij de status quo, tegen de zin van Nicholson een ontsnappingspoging.

De actie in deze klassieke oorlogsfilm beperkt zich tot de spannende en ironische finale. “The Bridge on the River Kwai” toont vooral hoe de enorme culturele verschillen tussen de Japanners en de Britten het onmogelijk maken om wederzijds begrip en respect op te brengen. Voor Westerse kijkers is Alec Guinness een held, wiens Victoriaanse halsstarrige hang naar regels hem ertoe brengt om zijn leven op het spel te zetten. Wie de Bushido-code kent, begrijpt ook waarom Saito geen enkel begrip en respect kan opbrengen voor een kolonel die een bevel om zich over te geven blindelings opvolgt en weigert te vechten tot de laatste man. De Amerikaanse Sears is hier een pragmatist, die getuige is geweest van de meedogenloosheid van de Japanners en meer verwondering dan bewondering toont voor Nicholsons koppigheid.

Guinness, Holden en Hayakawa zijn perfect gecast in de hoofdrollen: drie acteerkanonnen die de drie verschillende perspectieven in deze film tot leven weten te brengen. Carl Foreman en Michael Wilson bewerkten het boek van Pierre Boulle tot een ijzersterk scenario en David Lean brengt dit alles sober en effectief in beeld. De opening en de finale zijn huzarenstukjes qua beeld, geluid en montage, maar verder zorgt hij ervoor dat de acteurs het verhaal vooruit stuwen. De film speelt zich vrijwel volledig in het kamp af, dus, afgezien van enkele goed gekozen longshots en aerialshots, blijft de camera in het kam en zijn het de acteurs die de kijkers geboeid weten te houden. Lean bouwt de spanning enorm op in de onvergetelijke finale van één van de meest memorabele oorlogsfilms aller tijden.

Deze film weet op uiterst confronterende, maar ook op boeiend wijze het taboe-onderwerp van zelfmoord in het voetlicht te plaatsen. De regisseur filmde 23 van de 24 mensen die in 2004 zelfmoord pleegden op de Golden Gate Bridge en spreekt met ooggetuigen, familie en vrienden van de zelfmoordenaars. Hun getuigenissen zijn deels gemonteerd over beelden van hun geliefde die over de brug loopt. Als kijker identificeer je je daardoor met die personen en probeer je te begrijpen wat er door het hoofd van die mensen moet zijn gegaan vlak voor ze hun fatale sprong maakten.

Ik kan me niet voorstellen dat de nabestaande niet op de hoogte waren van de controversiële manier waarop deze film is gestructureerd en hun verhalen zullen je nog lang bijblijven.

Vier jaar na de dood van Mark Darcy [Colin Firth] heeft Bridget Jones [Renée Zellweger] haar professionele en sociale leven grotendeels opgegeven om voor hun kinderen Mabel [Mila Jankovi] en Billy [Casper Knopf] te zorgen. Na lang aandringen van haar vrienden pikt ze haar werk als televisieproducent op en via Tinder krijgt ze een date met de knappe, maar veel jongere Roxster [Leo Woodall]. Zou hij de ware kunnen zijn? Ook als je Helen Fieldings boek niet hebt gelezen, kun je wel raden hoe het gaat aflopen. De weg naar die ontknoping bestaat uit allerlei losse incidentjes in plaats van een verhaalstructuur. De ontknoping zorgt voor het enige ontroerende moment. De rest van de tijd moeten we aanzien hoe Zellweger met haar overdreven spel en matige timing iedere kans op een hogere amusementswaarde laat liggen. De aanwezigheid van Hugh Grant als Daniel Cleaver is een pluspunt, evenals die van Chiwetel Ejiofor als het strenge, maar goedbedoelende hoofd van de school waar de kinderen naar toe gaan.

Zellweger, die kort na het rampzalige 'New in Town' van het scherm verdween, keert probleemloos terug in de rol die zowel een zegen als een vloek moet zijn. Het scheelt dat deze verlate sequel veel beter dan de voorgang 'The Edge of Reason'. Bridget raakt op haar 43e zwanger, maar houdt de twee mogelijke vaders [Darcy en de internet-dating-goeroe Jack] aan het lijntje, omdat ze niet weet wie de biologische vader is.

De openingsscène, waarin Zellweger een verrassende playback-act doet, geeft aan dat deze komedie voldoende weet te verrassen om niet te formulematig te zijn. De ontmoetingen met Jack [Patrick Dempsey, perfect gecast] en Darcy zijn vermakelijk en Emma Thompson is uiterst grappig als de ietwat cynische gyneacoloog die Bridgets geheim moet bewaren. De tweede helft is minder sterk, omdat het moet toewerken naar het onvermijdelijk - en dus weinig verrassende - einde. Bridget Jones' Baby lijkt volledig te verzanden in het gebruikelijke romkom-geleuter, totdat Bridget op het punt staat te bevallen. Haar rit naar het ziekenhuis is een ijzersterk stukje slapstick en het hoogtepunt van de film. Daarmee is deze romkom geen meesterwerk, maar mede dankzij de prima cast valt er absoluut genoeg te genieten om dit een voorzichtige aanrader te kunnen noemen.

het verhaal van huisvrouw Laura Jesson [Celia Johnson], echtgenote van de vriendelijke Fred [Cyril Raymond] en moeder van twee kinderen. Iedere donderdag reist ze met de trein naar het dorp om de wekelijkse inkopen te doen, te lunchen in een plaatselijk restaurant en een bezoek aan de bioscoop te brengen. Bovendien houdt ze ervan de express-trein voorbij te zien razen en wanneer ze daardoor op een dag een vuiltje in haar oog krijgt, krijgt ze hulp van de vriendelijke Alec Harvey [Trevor Howard], een dokter die het vuiltje met een zakdoek verwijdert. Een dankwoord volgt en hun wegen scheiden zich. Een tijdje later ontmoeten ze elkaar in het dorp, ze wisselen wat vriendelijke platitudes uit en zeggen nemen opnieuw afscheid. Wanneer ze bij toeval samen een tafel delen in een druk restaurant, raken ze voor het eerst met elkaar in gesprek en er is een duidelijke klik. De twee trekken met elkaar op en genieten van elkaars gezelschap, die geleidelijk – en onvermijdelijk – leidt tot romantische gevoelens waardoor er bij Laura een groot schuldgevoel ontstaat die haar dwingt tot het maken van een pijnlijke keuze.

Brief Encounter gebruikt een bijzondere, maar uiterst effectieve structuur. De film begint in het stationscafé, waar we getuigen zijn van de hilarische stekeligheden die de flirtende stationschef Albert [Stanley Holloway] uitwisselt met de uitbaatster Myrtle [Joyce Bagot], die zich hooghartiger opstelt dan ze feitelijk is. Op de achtergrond zien we Laura en Alec, die we niet horen maar waarvan we duidelijk kunnen zien dat ze iets dwars zit. Dan onderbreekt de praatzieke Dolly Massiter [Everley Gregg] hun gesprek en terwijl zij doorratelt over haar eigen oppervlakkige leven, proberen Laura en Alec zo beleefd mogelijk te luisteren. Een treinsignaal, de twee kijken elkaar even verschrikt aan, Alec meldt dat hij moet gaan. Terwijl hij opstaat en zijn jas aantrekt, zien we een hint van ontreddering in Laura’s ogen. Alec legt zijn hand op haar schouder, Alec en Laura zeggen elkaar gedag en Alec verlaat het pand en Dolly vervolgt haar oninteressante verhaal. Laura wordt steeds onrustiger en rent even later het café uit, net wanneer er een trein aan komt stormen. De camera blijft binnen, we horen en zien alleen de reactie van Albert, Myrtle, Dolly en bediende Mary [Marjorie Mars]. Laura komt het café weer binnen en zegt dat ze naar buiten rende omdat ze de trein zo graag voorbij wilde zien komen. Duidelijk een excuus, maar wat ze buiten deed weten we op dat moment niet. Wanneer Laura even later in de trein naar huis zit dwalen haar gedachten af. Door middel van de stream-of-conciousness-techniek [waarin de hoofdpersoon haar eigen gedachten uitspreekt] weten we dat ze een zware last, een groot geheim met haar meedraagt en dat ze dat geheim nooit, maar dan ook nooit met haar man zal delen.

Brief Encounter is onder anderen bijzonder omdat het zo gemakkelijk is om je met alle hoofdpersonen te identificeren. Fred is een zorgzame, vriendelijke man die geen vlieg kwaad doet en er altijd voor haar is. Sterker nog: Laura geeft zelfs aan dat ze eigenlijk gelukkig getrouwd is. Maar het is ook volstrekt duidelijk dat hun huwelijk bestaat uit regelmaat, uit routine. En wanneer een sympathieke man haar donderdagen opfleurt, is het volstrekt begrijpelijk dat ze die donderdagen gaat koesteren en uiteindelijk ook verliefd wordt. Daar waar in de meeste films over relatieproblemen er altijd wel een schuldige valt aan te wijzen, kun je hier zeggen dat iedereen onschuldig is en dat maakt de film zo hartverscheurend.

David Lean bewaart het beste voor het laatste in een slotscène die zowel hartverwarmend als hartverscheurend is en het feit dat de film erin slaagt om beide emoties zichtbaar en voelbaar te maken, mede door het slimme gebruik van Piano Concert no 2 van Rachmaninoff [waarop schrijver Noel Coward aandrong], maakt dit tot één van de meest effectieve romantische scènes ooit. Eéntje waarbij niemand de tranen zal kunnen bedwingen.

Marco van Geffen en Anna van der Heide kregen de zegen van Jan Terlouw om diens geliefde jeugdroman te moderniseren. De toevoeging van mobiele telefoons en e-mails is bepaald geen verbetering en Van Dusseldorp slaagt er alleen in de finale in om de spanning van het boek te evenaren. De 11-jarige Eva [Hanna Obbeek] is bij toeval getuige van een liquidatie van een handlanger van topcrimineel Brandsema [Filip Peeters] en krijgt een brief met belangrijk bewijsmateriaal letterlijk in haar schoot geworpen. Ze wordt op heterdaad betrapt, maar weet te ontsnappen en roept de hulp in van beste vrienden Jackie [Isabelle Stokkel] en Thomas [Nils Verkooijen] om te achterhalen wat de informatie in de brief betekent, maar ook waarom Eva’s vader [Daan Schuurmans] contact heeft met Brandsema. Goed geacteerd, maar het plot had wel wat eenvoudiger gekund en het had wel wat spannender gekund en gemogen.

Daryl Ward [Will Smith] is een agent in Los Angeles die tegen zijn wordt gekoppeld aan Orc Nick Jacoby [Joel Edgerton], ook omdat Daryl net is hersteld van een zware verwonding die hem door een Orc is toegebracht. Daryl en Nick stuiten op Tikka [Lucy Fry], een Elf die in het bezit is van een toverstaf en waarschuwt dat Leilah [Noomi Rapace] op jacht is naar de drie toverstafjes waarmee ze zoiets als de wereldheerschappij kan opeisen. Maar alleen als je ‘Bright’ bent kun je zo’n toverstaf aanraken. Merkwaardige mix van science-fiction en misdaadthriller om thema’s als discriminatie en racisme aan te zwengelen en het is niet zo moeilijk te raden hoe het gaat aflopen, maar de goede cast en een aantal niet onaardige actiesequenties zijn waarschijnlijk genoeg om de popcornfilmliefhebber tevreden te stellen.