Meningen

Renner blaast de serie nieuw leven in, al is het vooral verwarrend dat deze film direct verwijst naar de Bourne-trilogie die hieraan vooraf ging. Hij is het beste aan deze film, waarin weer wat ruimte is voor karakterisering. Er zijn ook een paar spannende actiescènes, maar het geneuzel van de FBI en de voorspelbare achtervolgingen hebben ook hier helaas de overhand. Maar wel een stap in de goede richting, die helaas totaal niet werd verzilverd door het ronduit bedroevende Jason Bourne.

Zodra Marie uit beeld verdwijnt, blijkt deze film niet meer dan een lompe wraakfilm. Van enige menselijkheid is bij Bourne niet of nauwelijks sprake, hij is nu de dodelijke gevechtsmachine die hij was voor hij zijn geheugen verloor. Het is daarom moeilijk om enige sympathie voor hem op te brengen, wat vooral duidelijk wordt in de scène waarin hij FBI-medewerkster Julia Stiles op brute wijze ondervraagt. Greengrass filmt op een realistische manier en zijn obsessieve gebruik van handheld-camera is hier nog niet erg storend, maar dit is een behoorlijke teleurstelling na het ijzersterke Bourne Identity.

Bourne reist rond de wereld en schudt overal de FBI en diens huurmoordenaars af, die blijkbaar niets geleerd hebben [en ook nooit iets blijken te leren] van eerder gemaakte fouten. Een simplistische actiefilm die helemaal niets toevoegt en dus totaal overbodig was. De bibberige handheld-camerabeelden doen mij afvragen wat er gebeurd is met de steadycam. Wilt u hoofdpijn? Gaat dit zien! Een andere reden kan ik niet bedenken...

Boezemvrienden Ziggy [Kees Nieuwerf] en Bas [Julian Ras] hebben samen meerdere keren de jaarlijkse Bouwdorpwedstrijd. Nu ze de lagere school hebben afgerond mogen ze nog maar één keer meedoen. Ziggy mag naar het Gymnasium en speelt de hoofdrol in de eindejaarsmusical en dat werkt jaloezie op bij Bas, deels door zijn vader die hem er steeds aan herinnert dat hij het Gymnasium niet aankan, anderzijds door een paar kwajongens die de musical proberen te saboteren. Bas keert Ziggy definitief de rug toe door zich aan te sluiten bij de pestkoppen van FC Cola, maar Ziggy wordt met open armen ontvangen door het team van zijn broertje Flin [Bart Reuten]. En zo begint een felle strijd waarbij niet zozeer de winst, maar de vriendschap tussen Ziggy en Bas op het spel staat. Prima jeugdfilm profiteert van opvallend goed acteerwerk van de jonge hoofdrolspelers. Moos van der Meulen en Noah de Nooij geven geweldig tegenspel als de irritant grappige pestkoppen. Enig minpunt: Joep van der Geest als de onuitstaanbare DJ Coyoty.

Sinds de verdwijning van de baby Trubshaw [Max Mitchell] is er een avondklok in Cheesebridge zodat Snatcher [Ben Kingsley] en zijn handlangers ‘s nachts ongestoord jacht kunnen maken op de verantwoordelijke Boxtrolls. Maar de baby wordt liefdevol opgebracht door Fish [Dee Bradley Baker] en groeit uit tot een jongen met de bijnaam Eggs [Isaac Hempstead Wright]. Nieuwsgierig naar de bovengrondse wereld begeeft Eggs zich onder de mensen en ontdekt hij waarom Snatcher op The Boxtrolls jaagt. En hij ontmoet Winnie [Elle Fanning], de dochter van een gerespecteerde kaasfabrikant [Jared Harris], die hem misschien kan helpen de waarheid aan het licht te brengen de klopjacht op The Boxtrolls te beëindigen. Animatiefilm van de makers van Paranorman en Missing Link vol kleurrijke personages en visuele verrassingen met een aardige variant op een standaardverhaal. Fannings stemvertolking laat te wensen over, maar het duo Nick Frost en Richard Ayoade is een giller als handlangers Mr. Trout en Mr. Pickle.

Charbonier en Powell hebben iets te vaak naar Kubricks The Shining gekeken en concludeerden blijkbaar (onterecht) dat ze zoiets wel konden evenaren. Er zijn dan ook veel teveel momenten die ons er expliciet aan herinneren dat dit daar totaal niet aan kan tippen, bovendien is het spel van de jeugdige cast niet om over naar huis te spreken. Het verhaal betreft twee jongens die tijdens het buiten spelen bewusteloos worden geslagen en ontwaken in een duister, afgelegen huis. Deze thriller volgt hun pogingen om te ontsnappen. Er is een argwanende agent, een moordenaar met een bijl en één van de jongens heeft alleen een keukenmes om zichzelf te verdedigen. Wie The Shining heeft gezien kan al raden wat er dan gebeurt.

Schrijnend, waargebeurd verhaal waarin tiener Jared [Lucas Hedges] tegenover zijn ouders opbiecht te fantaseren over mannen. Zijn strenggelovige vader en predikant Marshall [Russell Crowe] roept de hulp in van enkele buitenstaanders die het 'probleem' van homoseksualiteit denken te kunnen verhelpen door Jared 12 dagen het "Love In Action"-programma te laten volgen bij Victor Sykes [regisseurEdgerton], zodat Jared af kan komen van deze gedachten. Door zijn schaamtegevoel doet Jared aanvankelijk zijn uiterste best bij de 'therapeutische oefeningen', maar de repressieve aanpak van de 'therapeuten' begint hem al snel tegen te staan.

Hedges is subliem in de complexe hoofdrol en Edgerton verdient lof voor het feit dat hij de ouders niet neerzet als karikaturale godsdienstfanatici, maar als mensen van vlees en bloed. De regisseur is bovendien overtuigend als de manipulatieve programmaleider. Red Hot Chili Peppers-bassist Flea heeft een imposante bijrol als een 'bekeerling'. Een vrij genuanceerde kijk op een controversiële uitwas van Christelijk fundamentalisme in de VS.

Dennis [Billy Kennedy] is de topspeler van schoolteam van Elm Forest, maar voelt zich een buitenbeentje. Dankzij een tijdschrift en de vriendschap met ‘het coolste meisje van de school’ Lisa [Temi Orelaja] ontdekt hij hoe fijn hij het vindt om een jurk te dragen. Dat valt niet in goede aarde bij zijn vader [Steve Speirs] en bij de schooldirecteur [Tim McInnerny]. Voorspelbare, maar ook taboedoorbrekende en hartveroverende familiefilm met een prima cast en amusante cameo’s van fotomodel Kate Moss en ex-topvoetballer Gary Lineker. Verfilming van het gelijknamige boek van David Walliams (Little Britain) die zelf verschijnt als de scheidsrechter van de wat klungelig geregisseerde bekerfinale.

Als kind moest Boy [Cameron/Nicholas Crovetti] lijdzaam toezien hoe zijn zusje Mina [Quinn Copley] werd geëxecuteerd door machthebber Hilda van der Koy [Famke Janssen]. Zelf wist hij te ontsnappen en onder begeleiding van martial artist en staatsvijand nummer 1 Shaman [Yayan Ruhian] bereidde hij zich jaren voor op wraak. En hij is al zijn hele leven lang doof. Nu is Boy [Bill Skarsgård] volwassen en uitgegroeid tot een haast onverslaanbare krijger. Maar voor hij kan afrekenen met Hilda, krijgt hij te maken met haar zoon [Sharlto Copley], haar dochter [Michelle Dockery], haar schoonzoon [Brett Gelman] en met een mysterieuze vrouwelijke krijger met de codenaam June27. Mohr en coscenaristen Tyler Burton Smith en Arend Remmers gaan op slimme wijze om met het feit dat de verteller doof is en met de onnavolgbare Ruhian (The Raid, John Wick 3: Parabellum) zijn de actieliefhebbers verzekerd van enkele adembenemende vechtscènes. Jammer genoeg legt Mohr onnodig veel nadruk op de komedie waardoor het geheel erg qua toon erg onevenwichtig is.

Maarten Moreau [Eelco Smits], een uitgebluste docent filosofie aan de Universiteit Wageningen, is getuige van een mislukte overval op een supermarkt en krijgt bij toeval het wapen van Donny [Victor IJdens] in handen. Hij houdt dit geheim voor Monique [Helen Kamperveen] van de Wageningse Recherche, ook al omdat hij door dit wapen een gevoel van zelfwaarde krijgt dat zijn leven voorgoed verandert. Speelfilmdebuut van Van Hezik is duidelijk geïnspireerd door de films van de gebroeders Kaurismaki en zit vol beelden die ik eerder heb gezien, maar niet precies kan plaatsen. Wat ontbreekt is het understatement dat de films van de Finse broers zo memorabel maakt. Wat ook ontbreekt, is originaliteit. Als je niet weet dat alles bij elkaar gejat is, kun je dit vast meer waarderen.

Heeft Claire [Jennifer Lopez] eindelijk besloten te scheiden van haar ontrouwe, manipulatieve echtgenoot [John Corbett] laat ze zich verleiden door de 19-jarige hunk Noah [Ryan Guzman] die voor Claires hoogbejaarde buurman [Jack Wallace] zorgt. Noah blijkt eveneens een meestermanipulator die zich ook begint te bemoeien met Claires emotioneel kwetsbare tienerzoon [Ian Nelson]. Bespottelijke min of meer erotische thriller is minstens zo slecht als het verhaal doet vermoeden.

Om te ontsnappen aan haar toekomstige ex-man Cole [Ben Robson] reist Greta [Lauren Cohan] van Montana naar een landhuis in Engeland om te zorgen voor een 8-jarige jongen. Ze is verrast dat de Heelshires [Jim Norton, Diana Hardcastle] van middelbare leeftijd zijn. Bovendien blijkt de ‘jongen’ een levensechte pop te zijn die is gemaakt om de herinnering aan hun zoon Brahms [Jett Klyne] levend te houden met een strikt dagelijks schema. Een hoop suggestieve close-ups van de pop, flauwe jumpscares en vage geluiden dienen je de stuipen op het lijf te jagen. Greta raakt er overstuur van, de doorgewinterde horrorliefhebber haalt er de schouders bij op. En ja, natuurlijk is er een bespottelijke ontknoping. Spin-off van The Conjuring waarin de pop deel uitmaakte van de collectie van vervloekte voorwerpen. Vervolg: The Boy-Brahm’s Curse.

Linklater putte uit zijn eigen ervaringen voor dit experimentele familiedrama dat gefilmd is gedurende een periode van 12 jaar waarin we Mason [Ellar Coltrane] en zijn zus Samantha [Lorelei Linklater] zien opgroeien van speelse kinderen tot jongvolwassenen. Patricia Arquette is de moeder wiens relaties sinds haar scheiding van Mason en Samantha’s vader [Ethan Hawke] steeds op een ramp uitlopen. Een bijzonder en in alle opzichten gewaagd experiment met een glansrol voor Arquette (die een Oscar won voor haar rol) en vooral sterke ondersteuning van Lorelei Linklater, maar afgezien van een confrontatie met Olivia’s alcoholistische vriend Bill Welbrock [Marco Perella] kabbelt dit maar wat voort. Zo is het leven natuurlijk ook een beetje, maar dat maakt het nog niet buitengewoon interessant om naar te kijken.

Clive Owen speelt een drukke sportjournalist die na de plotselinge dood van zijn vrouw opeens de zorg van zijn zoontje op zich moet nemen, terwijl hij zich tot dan toe nauwelijks met de opvoeding bemoeide. Hij worstelt bovendien met de combinatie van ouderschap en zijn baan en het wordt allemaal nog lastiger wanneer zijn tienerzoon uit zijn eerdere huwelijk bij hem aanklopt.

Owen doet wat hij kan met dit materiaal, waardoor de film nooit vervelend is, ondanks dat het het basisverhaal al vaak verteld is en de film weinig nieuws onder de zon heeft te bieden. Kijkt aardig weg, maar je hoeft niet voor thuis te blijven.

Ouderwets Depressie-drama in de goede zin van het woord over de 10 studenten aan de Universiteit van Washington die in 1936 als junioren deel uitmaakten van het roeiteam ‘Washington Huskies’. De spil van het verhaal is Joe Rantz [Callum Turner], die na een periode van armoede allang blij is dat hij als teamlid verzekerd is van een vast inkomen. Hij staat symbool voor het hele team dat het eerst moet opnemen tegen de rijkere en beter gefinancierde aartsrivalen en zich probeert te kwalificeren voor de Olympische Spelen in Berlijn. Volgt Joes persoonlijke ontwikkeling aan de hand van zijn vader [Alec Newman], hoofdcoach Al Ulbrickson [Joel Edgerton], botenbouwer George Pocock [Peter Guiness] en love interest Joyce [Hadley Robinson]. De scènes met Turner en Pocock zijn ontroerend en Clooney en cameramens Martin Ruhe [Control, The American] verdienen lof voor de reconstructies van de bootraces, vooral die in de superspannende finale.

Onthullende documentaire over Boys State, een initiatief van Texaanse oud-militairen waarbij Texaanse jongens van ongeveer 17 jaar een spoedcursus democratie krijgen. De leiding plaatst je dan wel in de Nationalistische, dan wel in de Federalistische Partij en de partijleden moeten één van hen kiezen tot hun kandidaat voor de positie van Gouverneur van Boys Stage en een programma opstellen. Deze documentaire volgt de meest ambitieuze jongens van beide partijen die zich kandidaat stellen voor de twee belangrijkste functies en toont het verloop van hun campagnes tot aan de verkiezingsuitslag. Het begint allemaal chaotisch, met kandidaten die de lachers op hun hand krijgen radicale, soms zelf volstrekt belachelijke standpunten die ze met veel bombarie proberen te verkopen. Maar geleidelijk blijkt dat de overgrote meerderheid van de partijleden toch echt zoekt naar iemand met serieuze ideeën. Dat proces is fascinerend om te volgen en zowel de speeches als de campagnebesprekingen zijn zeer onthullend. De bekendmaking van de winnaar van de verkiezingen is dan ook bijzonder spannend. Een voortreffelijk, confronterende les in campagne voeren en een emotionele achtbaan.

Bartosz Bielenia zet een indrukwekkende, uiterst intense rol neer als Daniel, een jonge man die wegens niet nader genoemde misdragingen terecht is gekomen in een jeugdinstelling die probeert ontspoorde jongeren te bekeren tot het geloof. Wanneer Daniel vrijkomt belandt hij in een dorpje waar hij per ongeluk wordt aangezien voor de plaatsvervanger van de vaste predikant. Daniel besluit de rol als dominee op zich te nemen. Al snel gooit hij de rigide conventies overboord en geeft hij op zijn eigen manier vorm aan de geloofsbelevenis. Ondertussen moet hij proberen zijn ware identiteit en zijn persoonlijke geschiedenis geheim te houden voor zijn gemeente.

Bielenia was een controversiële keuze in de hoofdrol, vooral omdat hij totaal niet lijkt op een traditionele dominee. Maar Komasa maakt meteen duidelijk dat het dragen van de traditionele toga met de domineeskraag voldoende is om te worden geaccepteerd: het kostuum maakt de kerkgangers blind voor wat de ware aard van hun dominee zou kunnen zijn. En dat is een standpunt dat nog steeds zeer actueel is. De intensiteit van Bielenia en zijn charisma in zijn persoonlijke contacten, met name met kinderen jongeren, helpen enorm om de interesse vast te houden. Het is alleen jammer dat het verhaal aan de magere kant is en weinig originele ideeën bevat.

Een team geologen houdt een oogje in het zeil bij de bergpas nabij het Noorse dorpje Geiranger, zo’n 300 kilometer van Oslo. Kristian Eikjord [Kristoffer Joner] is één van de geologen en hij is het die alarm slaat na een dodelijk ongeluk dat de komst van aardverschuiving en een daardoor veroorzaakte tsunami aankondigt. Maar mede omdat niet iedereen het alarm even serieus neemt dreigt Kristian familie slachtoffer te worden in aanstaande ramp. Ouderwetse rampenfilm in de goede zin van het woord, dus met goed uitgewerkte personages en meer aandacht voor hun pogingen om te overleven dan voor opgeblazen special effects. Het ontbreken van een geforceerde komische noot is een pluspunt in deze degelijk gemaakte, onderhoudende thriller. Kreeg 3 jaar later een vervolg: The Quake.

Ben Stiller schittert als Brad Sloan, een man die op een leeftijd is dat hij zijn huidige ‘status’ gaat vergelijken met zijn vrienden van weleer en vooral zijn tekortkomingen ziet. Hij doet zijn best te voorkomen dat zijn onzekerheden weerslag hebben op zijn zoon Troy [Austin Abrams] tijdens de gezamenlijke zoektocht naar een passende vervolgopleiding, met wisselend succes. Een intelligent scenario over een worsteling die veel veertigers (mijzelf incluis) vast zullen herkennen, geschreven met empathie en compassie voor alle personages en met een aangename dosis verlichtende humor en nooit sentimenteel.

Deze neergesabelde actiefilm begint met een vrij overtuigende reconstructie van de val van Saigon. De paniek rondom de Amerikaanse ambassade en de onrust in de stad is vrij overtuigend in beeld gebracht onder de regie van Chuck broer Aaron Norris. Maar dan worden we getrakteerd op het tenenkrommende liedje "Freedom Again" van Ron Bloom en weten we dat het beste eraf is. Colonel Braddock [Chuck Norris] is één van de passagiers van die roemruchte laatste vlucht uit Saigon en is in afwachting van zijn Vietnamese vrouw [Miki Kim]. Hoewel ze is ontsnapt aan een bomaanslag op haar appartement, is ze haar papieren kwijt geraakt en daardoor moet Braddock zijn vrouw achterlaten. Aangezien Braddock te horen krijgt dat zijn vrouw is omgekomen, is hij nooit teruggekeerd. Maar wanneer hij hoort dat zijn vrouw nog leeft, keert hij terug naar Communistisch Noord-Vietnam en is hij vastberaden zijn vrouw te vinden en haar mee te nemen naar de VS. Een hoop pief-paf-poef afgewisseld met sentimenteel gedoe maakt duidelijk dat Chuck Norris, die meewerkte aan het scenario, net zo goed kan schrijven als acteren. En hoe kan het dat Steven Williams (wiens karakter David Nester omkwam in Missing In Action II: The Beginning) hier levend en wel de ambassade bewaakt? Het beantwoorden van die vraag is net zo min de moeite waard als deze dwaze, soms ronduit wrede actiefilm.

Het plot is niet helemaal waterdicht, de finale is een tikje teleurstellend en de epiloog een tikje dwaas, maar dit vervolg op poppenhorror 'The Boy' - die zo matig was dat ik geen idee meer heb hoe die afliep) leunt op een sterk basisverhaal en goed acteerwerk van Katie Holmes. Holmes speelt de rol van Liza die, sinds ze mishandeld is toen ze een inbreker op heterdaad in haar huis betrapte, dusdanig getraumatiseerd is dat ze het huis niet meer wil verlaten. Zoon Jude [Christopher Convery] was getuige van de mishandeling en lijdt sindsdien aan mutilisme, waardoor hij alleen nog met pen en papier communiceert. Liza's echtgenoot Sean [Owain Yeoman] was niet thuis op het moment van de inbraak en ziet nu in dat zijn gezin toe is aan verandering. Daarom huurt hij een gasthuis bij een in de bossen gelegen landgoed. Jude vindt daar snel de roemruchte (en niet al te gezellig ogende) pop en dan begint de ellende.

Bij al die poppenonzin vraag ik me steeds af waarom ze zo'n onaangename pop in huis halen en houden. Scenarist Stacey Menear, die ook het scenario voor The Boy schreef, heeft daar iets op gevonden: Liza is degene die vanaf het begin een naar gevoel heeft, maar aangezien ze al lange tijd last heeft van nachtmerries heeft Sean plausibele redenen om aan te nemen dat Liza op zijn minst wat overdrijft. Daardoor begint Liza bovendien voldoende aan haarzelf te twijfelen om niet in te grijpen. Bovendien heeft de aanwezigheid van de pop aantoonbaar positieve effecten op Jude, wiens psycholoog [Anjali Jay] zélf geprobeerd heeft Jude door middel van poppen uit zijn schulp te laten kruipen. Het is dan ook begrijpelijk dat beide ouders de vreemde regels die 'Brahms' zou hebben opgesteld met een korreltje zout nemen en over hun kant laten gaan.

Horrorfans dienen wel te weten dat er niet erg veel te griezelen valt omdat Brahms' Curse meer een psychologische thriller dan een horrorfilm is. Maar met een goed verhaal en prima vertolkingen valt dat te rechtvaardigen, ondanks de matige laatste akte. Tenslotte nog één tip: als je zelf ooit een afgelegen oud huis huurt, zoek dan even op Internet naar de geschiedenis van het huis vóór je een huurcontract afsluit.

De optimist in mij zegt dat scenarist/schrijver Peirone zich in heeft laten inspireren door meesterwerken als M (1931), Zero de Conduite (1933), The Great Dictator, Les Yeus Sans Visages, Psycho (1960) en The Godfather. De realist in mijn stelt echter vast dat Peirone niet verder is gekomen dan een ratjetoe aan losse (en stuk voor stuk slechte) ideeën met een puinhoop als resultaat. Scenario, regie en acteerwerk zijn van een abominabel niveau. Het verhaal, voor zover je daarvan kunt spreken, betreft drie jeugdvriendinnen die een nieuwe betekenis geven aan een spelletje dat ze vroeger speelden. Waarom? Geloof me, dat wil je niet weten.

Goed geproduceerd en over het algemeen prima geacteerd, maar te onderkoeld historisch drama over Bram Fischer, de advocaat die in 1963 in een rechtszaak tegen een aantal ANC-kopstukken [waaronder Nelson Mandela] de verdediging voerde en wist te voorkomen dat zij ter dood werden veroordeeld. Hij was zelf betrokken bij de voorbereiding van de sabotage-acties van de ANC, maar door een speling van het lot was hij niet aanwezig bij de bijeenkomst waarbij de ANC-leiders werden opgepakt. Fischer heeft dus een groot geheim te verbergen en dat maakt zijn rol in deze zaak erg complex.

De film verveelt nooit en Peter Paul Muller is uitstekend in de hoofdrol, bovendien geeft Sello Motloung een knappe vertolking weg als Nelson Mandela. Hij lijkt nauwelijks op Mandela, maar heeft wel diens natuurlijke charisma. Wat veel belangrijker is: hij speelt ingetogen, waardoor de dramatische focus altijd blijft waar die thuishoort, bij Bram Fischer. Het onderkoelde acteren is lange tijd effectief, maar verzwakt de dramatische impact van het einde dat niet het gevoel van triomf heeft dat het had moeten hebben. Niettemin onderhoudend en interessant.

Brammetje heeft moeite zich te concentreren in Groep 3 en kan zijn energie en zijn talent (hij is een uitstekend schaker en kent alls verkeersborden uit zijn hoofd, aldus zijn ouders) daar onvoldoende kwijt. Daardoor krijgt hij het regelmatig aan de stok met Meester Vis [René Groothof] die samen met Brams ouders [Katja Herbers, Tjebbo Gerritsma] probeert tot een passende gezamenlijke aanpak te komen. D ieetwat geforceerde pogingen tot luchtigheid (inclusief wat dwaze slapstick) ondermijnen de serieuze achterliggende boodschap over de erkenning van verschillen tussen kinderen in het onderwijs. Maar Van der Heide verdient lof voor het feit dat Meester Vis geen karikatuur is. Dankzij Groothofs ingetogen spel heb je sympathie en begrip voor zijn dilemma’s. Isabelle Smit is bovendien ontwapenend als Brammetjes zorgzame klasgenootje Liselore Luisjes.

De Amsterdamse brandweer staat bekend als racistisch en seksistisch, aldus Burgemeester Femke Halsema tijdens een bespreking bij Brandweerkazerne Dirk, onderdeel van de Brandweer Amsterdam Amstelland. Al jaren is er druk op de brandweer om meer vrouwen en bi-nationale mensen te rekruteren, zonder succes. Bevelvoerder Gerrie Koning werkt al 33 jaar bij de brandweer en vindt het vooral belangrijk dat er voldoende bezetting is. Aan zijn bevlogenheid en werkmentaliteit valt niet te toornen. Joyce van den Berg is er na 17 jaar van overtuigd dat het mannenwerk is. Antwoorden krijg je niet in deze integer gemaakte documentaire van HUMAN, maar je krijgt wel inzicht in de cultuur binnen de brandweer en de aard van de problemen.

Sanne Vogel trapt in elke valkuil van het genre in haar opvolger van het succesvolle Hartenstraat en zadelt ons op met een allegaartje aan standaardpersonages en zo’n beetje elk cliché waaraan iedere Valentijnsdagcynicus zich groen en geel dient te ergeren. Valentijn [Georgina Verbaan] wordt op Valentijnsdag in haar eigen brasserie opgeschrikt door Frank [Egbert Jan Weeber], de ex die haar 12 jaar geleden dumpte en haar nu uit het niets uitnodigt om met hem naar Buenos Aires te gaan om hun oude droom in vervulling te laten gaan. Ober Lesley [Maarten Heijmans] flirt met Mia [Simone van Bennekom] die om niet nader te verklaren redenen de martelaar komt uithangen door op Valentijnsdag in haar ééntje uit eten te gaan. Roos [Lies Visschedijk] is de verveelde echtgenote die wraak neemt op haar echtgenoot en workaholic [Mark Rietman] enz. enz. Alsof het nog niet erg genoeg is dat Vogel medeverantwoordelijk is voor het afschuwelijke scenario, regisseert ze deze absolute onzin zonder enige ironie of subtiliteit waardoor het bijna lachwekkend wordt. Roeland Fernhout is goed als Valentijns alcoholistische broer en chef-kok (zucht!) maar ook hij had beter moeten weten. Een verschrikking.

De vijandigheid tussen vier Schotse clans is bekoeld sinds zij zich hebben verenigd onder een democratisch gekozen leider. Merida [Kelly Macdonald] is de dochter van de huidige leider Fergus [Billy Connolly] en volgens traditie dient zijn met de eerstgeboren zoon van de drie overige clanleiders te trouwen. Hoewel Merida’s moeder [Emma Thompson] haar hier jarenlang op heeft voorbereid, ziet Merida dit totaal niet zitten en zijn verzint een list om deze traditie te doorbreken. Een ontmoeting met een heks [Julie Walters] biedt Merida de kans om haar moeder een lesje te leren, maar dat idee pakt helemaal verkeerd uit waardoor Merida moet vechten voor haar eigen leven... en dat van haar moeder. Brave animatiefilm met de gebruikelijke centrale boodschap over het belang van familie met sterke stemvertolkingen en een originele setting. Een vlot scenario met een aantal sterke actiescènes en vele geslaagde grappen. Een pareltje dat zowel en BAFTA als een Academy Award won voor Beste Animatiefilm.

Nadat Oeding er alles aan heeft gedaan om Joe Braven [Jason Momoa] neer te zetten als de perfecte papa (met een behulp van een dochtertje [Sasha Rossof]dat constant in een deuk ligt om zijn grapjes), is het tijd voor actie. En dus besluit de familie Braven die afgelegen sneeuwhut eens met een bezoekje te vereren. Maar uh-oh, geboefte heeft net gebruik gemaakt van het leegstaande huisje om daar geld van een drugsdeal te verstoppen en dus ontpopt Brave Joe zich al snel als een knokmachine die korte metten maakt met het geboefte. Stephen Lang verhoogt het niveau als Joes sterke, maar verwarde vader, maar gezien de inhoudelijke oppervlakkigheid van dit gevalletje wil dat weinig zeggen.

Dorothea [Tyne Daly] en Greta [Elisabeth Henry] geven al 40 jaar hun hart en ziel aan “The Bread Factory”, een plaats waar kunstenaars de ruimte krijgen om hun vaak controversiële of moeilijk te doorgronden werken te presenteren. Wanneer een meer commercieel kunstcentrum probeert de subsidie voor “The Bread Factory” probeert op te snoepen moeten de twee dames, die geen ervaring hebben met het promoten van hun ‘product’, alle zeilen bijzetten om de beheerders van het budget ervan te overtuigen dat hun kunstcentrum belangrijk genoeg is voor de plaatselijke gemeenschap om behouden te blijven. Klinkt wellicht als droge kost, maar Wang gebruikt dit basisgegeven voor een soms surrealistisch, maar vrijwel altijd bewust theatrale polemiek tegen de teloorgang van vrijzinnige kunst. Dat komt aanvankelijk vreemd over, maar wie dit even tijd geeft zal zich laten meeslepen door Wangs visuele en inhoudelijke inventiviteit en het fraaie spel in dit eerste deel van een tweeluik dat het nadrukkelijk opneemt voor de vrije kunst en zo verrassend en verwarrend is als vrij kunst kan en hoort te zijn.

Dorothea [Tyne Daly] en Greta [Elisabeth Henry] moeten opnieuw alle zeilen bijzetten wanneer de concurrentie ze door middel van overtuiging en subtiele intimidatie probeert over te halen om de handdoek in de ring te gooien en na ruim 40 jaren de deuren van hun kunstcentrum “The Bread Factory” te sluiten zodat er geld vrijkomt voor meer toegankelijke kunstuitingen. Vervolg van Wangs wonderbaarlijke tweeluik begint met een door een klein orkest begeleid en in pantomime gespeelde samenvatting van deel 1 die meteen duidelijk maakt dat Wang geenszins van plan is zijn theatrale vertelwijze overboord te gooien. Het verhaal is een kapstok voor een serie verrassende, uiteenlopende en vaak zeer meeslepende kunstuitingen waaronder een subliem terugkerend segment met tapdansers. Een unieke, uitdagende en fascinerende polemiek voor de vrije kunst die nooit vergeet zowel te intrigeren als te amuseren.