Meningen

Terugblik op het leven en de carrière van Bob Ross, de schilder met de zoetgevooisde stem wiens die met met zijn programma ‘The Joy of Painting’ miljoenen Amerikanen warm liet lopen voor het schilderen van landschappen. Veel beoogde geïnterviewden haakten op het laatste moment af uit angst voor juridische represailles van de Kowalski’s, maar de bijdrage van Bobs zoon Steve, zijn pupil Dana Jester en collega-televisieschilders Gary en Kathwren Watkins, verleent meer dan voldoende geloofwaardigheid wanneer het gaat over de uiterst twijfelachtige manier waarop Walt en Annette Kowalski, Bobs zakenpartners, tegen het einde van Bobs leven de touwtjes volledig in handen probeerden te krijgen. Cruciaal in dat opzicht is de bijdrage van Bert Effing, de voormalig uitvoerend directeur van Bob Ross Inc. in Europa. Deels een thriller vol verraad en hebzucht, maar Rofé benadrukt gelukkig de positieve betekenis die Bob Ross had en nog steeds heeft in de levens van miljoenen mensen wereldwijd, waaronder mensen die lijden aan depressie en/of PTSS.

Lily Trevino [Barbie Ferreira]is een eenzame twintiger met vader Robert/Bob [French Stewart] die geen enkele interesse toont in haar persoonlijke beslommeringen. Wanneer ze een Facebookaccount (zonder profielfoto) van Bob Trevino denkt ze dat ze daarmee op een andere manier met haar vader in contact kan blijven. Het blijkt echter te gaan om een andere Bob Trevino [John Leguizamo], een vijftiger die net als Lily behoefte heeft aan vriendschap, maar om hele andere redenen. Je waardering voor dit waargebeurde verhaal hangt voor een groot deel af van Ferreira, wiens neurotische, emotionele spel je ontwapenend of irritant kunt vinden. Leguizamo is zonder meer voortreffelijk in een voor hem zeldzame charmante, serieuze rol. De scène waarin Bob en zijn echtgenote [Rachel Bay Jones] het fotoalbum van hun zoon bekijken, is hartverscheurend.

Ik geef toe dat de droogkomische toon van Bob’s Burgers me niet kan bekoren en dat ik er hooguit een paar minuten van heb gezien. Maar deze avondvullende filmversie voegt hoe dan ook vrij weinig toe aan die serie, tenzij je helemaal uit je dak gaat bij de muzikale intermezzo’s. In mijn geval was daar geen sprake van. Bob [H. Jon Benjamin] en Linda [John Roberts] dreigen hun hamburgerrestaurant te verliezen wanneer de bank financiële ondersteuning stopzet. Het restaurant kan alleen worden gered als ze in 7 dagen hun omzet flink weten te verhogen, of als ze drastisch snijden in de kosten. Een aardscheur voor de ingang van Bob’s Burgers maakt Plan A zo goed als onmogelijk en daarom proberen Louise [Kristen Schaal], Gene [Eugen Mirman] en Tina [Dan Mintz] ervoor te zorgen dat hun verhuurder Calvin Fischoeder [Kevin Kline] wordt vrijgesproken van een moord die zes jaar eerder plaats heeft gevonden. Losse ideetjes, weinig samenhang, maar wie de onderkoelde humor van de serie leuk vindt zal zich hier vast ook wel mee kunnen vermaken. Maar of de serie hiermee nieuwe fans weet te werven waag ik te betwijfelen.

Op 26 januari 1986 riep Yoweri Museveni zichzelf uit tot president van Uganda nadat hij met een militaire coup Milton Obote had afgezet, onder anderen omdat hij gesjoemeld zou hebben bij de verkiezingen. 35 jaar later gebruikt Museveni elk middel om de macht te behouden. Omdat hij volgens de grondwet te oud is om nog een termijn te dienen, laat hij die veranderen. Maar hij vindt een formidabele tegenkandidaat in Bobi Wine, een muzikant die met zijn aanstekelijke muziek en zijn eenvoudige, maar doeltreffende teksten een nieuwe volksheld wordt. Moses Bwayo en Christopher Sharp volgden Wine tijdens zijn campagne en deze documentaire toont hoe Museveni het volk intimideert en elke smerige truc gebruikt, eerst om te voorkomen dat Wine zich kandidaat kan stellen, vervolgens om hem letterlijk uit de weg te ruimen. Wie denkt dat Alexei Navalny de enige persoon was die zijn leven waagde om een einde te maken aan de dictatuur, komt van een koude kermis thuis. Het gebruik van amateurbeelden – meestal uit veiligheidsoverwegingen anoniem aangeleverd – verhoogt de authenticiteit van deze schokkende wake-upcall.

Alweer een prachtige documentaire van HUMAN dat een ander licht laat schijnen op de nasleep van de aardbevingen in Groningen. Jeulink en Vlaander richtten zich op het dorpje Overschild, gelegen tussen Groningen en Appingedam en een van de vele gemeenschappen die letterlijk en figuurlijk verwoest zijn door de gevolgen van de gasboringen in de omgeving. Sommige huizen worden gerenoveerd, maar het gros van de woningen gaat plat en daardoor blijft er van het oorspronkelijke dorp bijna niets over. Onzekerheid en onduidelijkheid over afhandeling, vage en niet nagekomen beloftes laten diepe sporen na. Probeer het dan maar eens droog te houden wanneer de getuigenissen van gedupeerden als Sijbrand Nijhoff en Frouke Postma-Doornbos voor de parlementaire commissie voorbij komen. En doe je best je woede in te houden wanneer Shell-voorman Ben van Beurden en NAM-directeur Bart van de Leemput hun zegje doen. Een waardig monument voor de Groningse gedupeerden dat als historisch document gekoesterd moet worden.

Verschillende professionele battle rappers verschijnen in deze satire die veel controversiële vragen oproept maar daar uiteindelijk wat rommelig mee omgaat. Maar voor de liefhebbers van politiek uiterst incorrecte battle raps valt er veel te genieten in het verhaal van Adam [Calum Worthy], een student literatuur die voor zijn eindscriptie contact maakt met battle rapper Behn Grymm [Jackie Long] en bij toeval ontdekt een talent te hebben voor deze vorm van taalstrijd. Het levert hem respect op, maar ook relatieproblemen met zijn vriendin en studiegenoot Maya [Rory Uphold].

Kahn neemt veel hooi op de vork door nadrukkelijke vraagtekens te zetten bij enerzijds het gebruik van racistische en seksistische stereotypes, anderzijds de hooghartige houding van buitenstaanders die geen kennis hebben van de culturele oorsprong van deze kunstvorm. Doet aardig wat stof opwaaien en neemt ook stereotypes in de filmwereld op de hak, maar als er al sprake is van een slotconclusie, dan is die teleurstellend oppervlakkig.

Halina Reijns Amerikaanse regiedebuut is een gewelddadige variant op 'Ten Little Indians' waarin acht vrienden bijeenkomen voor een feestje en onder het genot van coke en alcohol besluiten het spel uit de titel te spelen, een soort moordspel. Het zal niet als een verrassing komen dat één van de deelnemers al snel met doorgesneden keel wordt aangetroffen. Het iets te toevallige toeval wil dat zowel de stroom als de telefoonverbinding op dat moment uitvalt waardoor de overgebleven deelnemers geen hulp van buitenaf kunnen inroepen. Terwijl de verdachtmakingen over een weer vliegen lopen de emoties hoog op, met dramatische gevolgen. Niet bijster origineel, maar de cast levert goed werk af en er is een aardige ontknoping.

Op basis van beelden van een bodycam ontdekt agent Renee [Mary J. Blige] dat de gruwelijke dood van een collega [Ian Caaselberry] mogelijk verband houdt met de moeder [Anika Noni Rose] van de 14-jarige Demarco [Mason Mackie], die door de politie werd doodgeschoten. Renees recente psychologische problemen weerhouden haar leidinggevende [David Zayas] ervan haar waarschuwing voor een bovennatuurlijke entiteit serieus te nemen. Wanneer Renee de moeder vindt, gaat ze met haar kersverse partner [Nat Wolff] op eigen houtje op onderzoek uit. Sfeervolle horror speelt in op recente onthullingen over institutioneel racisme binnen de politie en profiteert van uitstekende special effects. Soulzangeres Blige houdt zich prima staande in haar eerste hoofdrol in een speelfilm.

Guevera-Flanagan onderzoekt de ontwikkeling van de seksuele moraal in Hollywood, zoekt naar verklaringen en toont de veranderingen die zijn teweeg gebracht doordat acteurs als Rose McGowan en Rosanna Arquette sleutelfiguren werden in de #MeToo-beweging en de achterliggende campagne om vrouwen, maar in feite alle acteurs te beschermen tegen ongewenste seksuele intimiteiten. Voor wie een beetje kennis heeft van de filmgeschiedenis bevat de eerste helft geen openbaringen, al biedt Jane Fonda waardevolle inzichten over de veranderende seksuele moraal in Hollywood vanaf de jaren ’60. Het wordt een stuk interessanter wanneer Guevara-Flanagan zich richt op de nog niet zo lang geleden ingevoerde intimiteitscoördinatoren en andere mensen (waaronder een bijzonder ‘pruikenmaker’) die vaak onopgemerkt voor de kijker een bijdrage leveren aan wat we op beeld zien te krijgen. De filmwereld is blijvend veranderd, zoveel maakt deze documentaire wel duidelijk. En alleen de seksuele roofdieren zijn daar slechter van geworden. Mooi zo!

Verfilming van het gelijknamige boek van Guus Kuijer over negenjarige Thomas [Brandon River Coene] die begin jaren 50 opgroeit in een strenggelovig gezin met een vader [Daan Schuurmans] als zelfverklaard gezinsleider, een moeder [Sallie Harmsen] die zich neerlegt bij de traditionele gezinshiërarchie en een oudere zus [Aiko Beemsterboer] die op een leeftijd is waarop ze vraagtekens zet bij het bestaande normen- en waardesysteem. Tante Pie [Eva Damen] gooit zo nu en dan de stok in het hoenderhok, vader en moeder verschillen van mening over buurvrouw Van Amersfoort [Margo Dames] en Thomas wordt verliefd op Eliza [Emma van Gompel]. Houtman vindt de juiste balans tussen tragiek en komedie in deze amusante dissectie van naoorlogs Nederland.

De in Praag geboren componist Josef Mysliveček [Vojtech Dyk] is 43 wanneer hij in 1881 in Rome sterft met zijn nieuwste partituur stevig in zijn handen geklemd. Josef zit financieel in de grond en zijn gezicht is zwaar verminkt. Hoe heeft het zo ver kunnen komen? Dat ontdekken we in een aantal episodes die beginnen in 1865, wanneer Josef naar Venetië reist in de hoop daar een mentor te vinden en een lucratieve opdracht. Vrouwen vallen als een blok voor de kleurloos gespeelde Josef en mede daardoor weet hij al snel een ingang te vinden voor een prachtige opdracht waarmee hij een gevierde componist en dirigent wordt. Helaas krijgen componisten bij lange niet zoveel betaald als de uitvoerende artiesten, bovendien verbrast Josef zijn geld aan prostituees en gokkerij. Dyk heeft totaal geen charisma en Václav geeft geen enkel inzicht in de positieve en negatieve drijfveren van de hoofdpersoon. Liefhebbers van opera zullen echter volop genieten van de indrukwekkende muzikale uitvoeringen, al vond ik het jammer dat die niet voorzien waren van ondertiteling, vooral omdat ik de indruk heb dat de teksten juist een weerspiegeling zijn van het innerlijke leven van de hoofdpersoon. Andere pluspunten zijn de kostuums van Andrea Cavelletto, het camerawerk van Diego Romero en de aandacht voor de operacultuur, die sindsdien behoorlijk is veranderd.

Roger Taylor en Brian May moesten het scenario goedkeuren, maar dat blijkt geen belemmering voor een muzikale biopic waarin Freddie Mercury weliswaar de spil is, maar waarin er ook voldoende ruimte is ingebouwd om de karakters van de andere bandleden en vooral die cruciale wrijving/chemie tussen Freddie, Brian, Roger en John goed naar voren te laten komen. Hoewel hoofdrolspeler Rami Malek niet erg op Freddie Mercury lijkt, geeft hij tijdens de live-optredens een uitstekende imitatie weg. Maar hij maakt vooral indruk in de meer intieme scènes, of hij nou ruzie maakt met de band of zijn gevoelige kant toont tijdens zijn liefdesverklaring aan de 'liefde van zijn leven'. Freddie blijkt een complexe persoonlijkheid te zijn, maar wel iemand met wie je je gemakkelijk kunt identificeren. Achter de bravoure van zijn live-persona gaat een gewone man schuil die verlangt naar liefde, naar oprechte vriendschap en de acceptatie van zijn vader. De scène met de lampen en het bezoek aan zijn familie vlak voor Live Aid, zijn scènes waar je werkelijk een brok van in de keel krijgt. Bryan Singer gebruikt Queens eigen muziek op doeltreffende wijze als soundtrack. Malek mag dan de spil van de film zijn, maar Gwilym Lee (als Brian May), Ben Hardy (als Roger Taylor) en Joe Mazello (als John Deacon) zijn even overtuigend in een voortreffelijke biografie die je ook kunt waarderen als je fan geen bent van Queen.

Iremar [Juliano Cazarré] en Galega [Maeve Jinkings] verdienen op verschillende manier hun geld bij een Braziliaanse rodeo waar ze hun dochter Cacá [Alyne Santana] grootbrengen. Iremar heeft andere ambities, maar daar valt weinig van te merken in dit haast plotloze drama dat vooral moet hebben van de authentieke sfeer. Geen film voor mensen die hopen op een verhaal, maar voor de liefhebbers is er wel een (onnodig) lange seksscène met een zwangere vrouw. Dit won zowaar een vrachtlading aan festivalprijzen!

In lange takes met een in de hand gehouden camera gefilmd drama begint vlak voor chef-kok Andy [Stephen Graham] de eerste gasten van de dag ontvangt in zijn restaurant. Een kritische inspecteur [Thomas Coombes] meldt hem dat zijn restaurant van 5 naar 3 sterren gaat maar Andy lijkt er met zijn gedachten niet helemaal bij te zijn. Wat er precies aan de hand is blijkt lange tijd onduidelijk, maar Andy’s gebrekkige concentratie loopt als een rode draad door de avond waarin allerlei kleine incidenten zich opstapelen en de stress bij zowel personeel als bij enkele klanten richt het spreekwoordelijke kookpunt uit de titel brengen. Goed geregisseerd onafhankelijk gemaakt drama speelt zich af in real time en zit vol rake momenten waarin ruimte is voor ieder lid van de cast om indruk te maken, maar is verankerd door Grahams beheerste centrale vertolking.

Dromerige stotteraar Takuya [Keitatsu Koshiyama] doet aan honkbal en aan ijshockey, maar beleeft daar duidelijk geen plezier aan. Tijdens het ijshockeyen gaat zijn aandacht meer uit naar ijsdanseres Sakura [Kiara Takanashi]. Wanneer ijsdanscoach Arakawa [Sôsuke Ikematsu] ziet hoe Takuya probeert dansbewegingen na te doen, besluit hij Takya te trainen. Eerst individueel, later als Sakura’s danspartner. De cast is charmant en het camerawerk is prachtig, maar het verhaal is zo mager dat dit nooit langer dan 30 minuten had mogen duren. Dat Okuyama het weet uit te rekken tot 90 minuten zegt veel, maar niets goeds.

Biografisch drama over de in Frankrijk geboren musicus en componist Maurice Ravel [Raphaël Perzonnaz], de man die verantwoordelijk is voor ‘Boléro’, een van de populairste muziekstukken van de 20e eeuw dat sinds haar verschijning in 1928 in talloze bewerkingen (en muzikale genres) is opgenomen en uitgevoerd. “Een melodie van een minuut dat zich 17 keer herhaalt en eindigt in een catastrofe. Net als het leven”, zo omschrijft Ravel het stuk dat hij na een writer’s uiteindelijk in twee weken schreef als ballet voor diva Ida Rubinstein [Jeanne Balibar]. Ravel is een uiterst complex persoon: kil, afstandelijk en moeilijk te doorgronden. Personnaz is briljant in de hoofdrol, maar Fontaine vraagt veel geduld van de kijker. Flashbacks verklaren Ravels persoonlijkheid en de sterke ondersteunende cast (met Balibar als uitblinker) helpt de aandacht vast te houden. In de tweede helft, waarin Ravel zich meer open stelt voor ‘het leven’, beweegt de cinematografie van Christophe Beaucarne mee met de persoonlijkheid. Een zorgvuldig opgebouwd drama en een eerbetoon aan een onderkend muzikaal genie, ook al zijn de twee scènes waarin een deel van ‘Boléro’ wordt uitgevoerd muzikale en cinematische huzarenstukjes. De slotscène is onvergetelijk, dus schroom niet om tijdens de eindcredits de tijd te nemen om op adem te komen.

Veel slechter dan Big Trip kan een animatiefilm voor de jeugd niet zijn, al is dit vervolg niet veel beter. De chagrijnige brulbeer Mic-Mic [Daniel Medvedev] en het konijn Oscar [Stephen Thomas Ochsner] ondernemen deze keer een ballonreis om een pasgeboren grizzly te bezorgen bij zijn ouders in de Verenigde Bossen van Amerika. Vader John [Grodey Evan] doet mee aan de presidentsverkiezingen en zijn tegenstander, zittende president Doug Vulture [Josh Wilson], zet zijn zoon Billy [Jordan Worsley] in om Mic-Mic en Oscar zoveel mogelijk te vertragen. De logica is ver te zoeken en de anti-Amerikaanse ondertonen zijn smakeloos, maar de stemvertolkingen zijn gelukkig iets beter. Dat maakt dit overigens zeker nog geen aanrader voor kinderen.

Het Nederlandse antwoord op Titanic met een ouderwets liefdesdrama dat zich afspeelt in de aanloop naar het bombardement op Rotterdam in mei 1940. Vincent de Graaf [Jan Smit] werkt als loopjongen in het luxe hotel Atlanta in Rotterdam en wordt verliefd op Eva von Heerle [Roos van Erkel], die zich om persoonlijke redenen heeft verloofd met de steenrijke Dirk Lagerwaard [Pieter van der Sman]. Naarmate de liefde tussen Vincent en Eva opbloeit, realiseren de bewoners van Rotterdam zich geleidelijk dat Nederlands neutraliteit is geschonden door Hitler. Smit is natuurlijk geen DiCaprio, maar hij doet het heel aardig en De Jong doorspekt het klassieke liefdesverhaal met de nodige historische referentiepunten (met hulp van de voice-over van Aart Staartjes) om alles in goede banen te houden. Wie een historische reconstructie van een traumatische historische gebeurtenis verwacht, is hier niet aan het juiste adres. Maar als ouderwets romantische amusement kan dit er prima meer door.

Wanneer Fox-presentator Gretchen Carlson [Nicole Kidman] van prime time naar een daluur in de middag wordt verbannen, naar eigen zeggen omdat ze haar baas niet oraal wilde bevredigen, besluit ze Roger Ailes [John Lithgow] aan te klagen, in de verwachting dat haar vrouwelijke collega's zich bij haar aan zullen sluiten. Onder druk van Roger spreken die echter stuk voor stuk hun steun uit voor hun baas, behalve Megyn Kelly [Charlize Theron] , wiens zwijgen haar op de werkvloer niet in dank wordt afgenomen. Terwijl Megyn worstelt met de vraag of ze kiest voor de waarheid over haar carrière, komt de ambitieuze Kayla Pospisil [Margot Robbie] erachter wat Roger verwacht van vrouwen die hogerop willen komen.

De zonderlinge disclaimer aan het begin van de film maakt duidelijk dat de makers dit waargebeurde verhaal hebben verfilmd met een combinatie van archiefmateriaal en fictie. Bepaalde scènes en karakters zijn toegevoegd 'for dramatic purposes' en hoewel dat mogelijk een meer onderhoudende film heeft opgeleverd, doet dat wel afbreuk aan de geloofwaardigheid ervan. scenarist Charles Randolph probeert bovendien de individuele dilemma's van drie personages in één film te verwerken, met als gevolg dat ze geen van allen helemaal uit de verf komen. Hoewel er aandacht is voor de constante intimidatie waar Gretchen en Megyn mee te maken hebben gehad, krijgen we weinig inzicht in wat de gevolgen zijn voor deze vrouwen en hun families. Theron vertoont sowieso nauwelijks enige emotie onder haar make-up en is sowieso nauwelijks herkenbaar.

Margot Robbie is echter voortreffelijk als de even ambitieuze als naïeve Kayla en weet op zeer treffende wijze gestalte te geven aan een vrouw die het slachtoffer wordt en de schaamte die dat met zich meebrengt. Haar 'auditie' bij Roger is, mede door het even sublieme spel van Lithgow, een meesterlijke scène in een verder redelijke, maar niet geheel geslaagde reconstructie van een relevante stukje recente geschiedenis.

Robertico [Jandino Asporaat] verdient zijn geld door zelden gebruikte woningen op Curacao illegaal te verhuren. Wanneer hij betrapt wordt door crimineel Eddie Mathilda [Hans Dagelet] moet Robertico in korte tijd 200.000 gulden bij elkaar zien te krijgen, of anders... Hij besluit zijn geluk te zoeken bij familie in Nederland en leert bij toeval de succesvolle zakenman Ken Maduro [Dennis Rudge] kennen. Robertico ziet zijn kans schoon en doet er alles aan om die 200.000 gulden te krijgen, maar hij krijgt last van zijn geweten wanneer hij Kens dochter Noëlla [Liliana de Vries] leert kennen. Asporaat is charismatisch als Robertico en de opening van deze komedie is veelbelovend. De verschijning van tante Judeska [Asporaat] is het startschot voor een serie oubollige, banale karikaturen die duidelijk geïnspireerd zijn op The Klumps van Eddie Murphy en Big Momma van Martin Lawrence. Die creaties waren overigens 20 jaar geleden al niet leuk en hebben de tand des tijds bepaald niet goed doorstaan. Toch was dit succesvol genoeg voor twee sequels (deel 3 is in de maak) en een spin-off waarin Judeska de hoofdrol speelt. Blijkbaar is er dus publiek voor dit soort ongein.

Bon Bini Holland grossierde in oubollige karikaturen, maar het was zo’n succes dat Asporaat besloot om een stap verder te gaan in de verkeerde richting door een vervolg te maken waarin hij zich laaft in racistische stereotypes waar ik onpasselijk van werd. Robertico [Asporaat] kan maar niet de moed vinden om zijn liefde Noëlla [Liliana de Vries] ten huwelijk te vragen. Wanneer Noëlla hem bovendien betrapt op zijn zoveelste leugentje, besluit ze dat het tijd is voor een time-out. Wanneer haar vader [Dennis Rudge] met spoed in het ziekenhuis in Nederland moet worden opgenomen, steekt Noëlla de Atlantische Oceaan over om bij te springen in het hotel van haar vader. Wanneer Robertico ontdekt dat ze daar nauw contact krijgt met de gladde Christiaan [Steef de Bot], besluit hij zijn geliefde achterna te reizen en haar alsnog ten huwelijk te vragen. Robertico doet zich voor als een piloot (en bestuurt een vliegtuig) en Phi Nguyen vernedert zichzelf door zich te verlagen tot het meest aanstootgevende personage: een Chinees die “vleselijk Nedellands spleekt”. Asporaat stoot verder zo’n beetje iedere andere bevolkingsgroep voor de borst. Een typisch voorbeeld van een film die weliswaar enorm veel kijkers trok, maar waarvan je je afvraagt of er mensen waren die er géén spijt van hadden dat ze hiervoor een bioscoopkaartje hadden betaald. Het feit dat er een derde film in de maak is en dat die veel te aanwezige Judeska [Asporaat] een eigen film kreeg, geeft te denken.

Meer gekkebekkentrekkerij en racistische stereotypes in deze verschrikkelijke egotrip waarin bromfietskoerier Robertico [Jandino Asporaat] zich voordoet als de eigenaar van FC Kip om de gunst te winnen van Zoë [Lamara Strijdhaftig], die haar baas Daniël [Tygo Gernandt] een flinke som biedt om FC Kip op te laten gaan in de franchise van Colonel Parker [J. David Hinze]. Asporaat is in ieder geval consequent in het neerzetten van eendimensionale, onuitstaanbare typetjes. Het succes van dit onding is een zwarte pagina in onze vaderlandse geschiedenis.

Judeska [Jandino Asporaat] aet haar nichtje Gabriëlla [Belinda van der Stoep] af bij het ouderlijk huis van Gabriëllas vriend Lucas [Alexander Schuitema]. Lucas’ vader is Erik-Jan de Vries [René van Zinnicq Bergman] en die houdt net op dat moment een persconferentie om een 14-daagse lockdown aan te kondigen. Door een volstrekt belachelijke samenloop van omstandigheden besluit hij Gabriëlla en Judeska gedurende die periode ‘op te vangen’. Afstand houden doet niemand, maar het heeft natuurlijk geen zin om op zoek naar logica te gaan. Zolang Asporaat maar eindeloos kan bekketrekken en ruzie kan maken met Lucas’ moeder [Cynthia Abma]. Voor grappen over verkrachting ben je hier ook aan het goede adres. Judeska mag wat mij betreft voorgoed In Da House van Bewaring.

Na een wat trage start komt deze western op gang en werkt het toe naar een extreem gewelddadige, indrukwekkende finale. Wanneer een aantal mensen uit een klein dorpje wordt ontvoerd door zogenaamde Troglodytes, trekt Sheriff Hunt [Kurt Russell] met zijn hulpsheriff Chicory [Richard Jenkins] en twee mannen [Patrick Wilson, Matthew Fox] ten strijde tegen deze meedogenloze kannibalen. De tweede helft heeft alle ingrediënten van een westernklassieker: boeiende personages, suspense, bloederige confrontaties en verrassende wendingen. Denk Rio Bravo met een scheutje Cannibal Holocaust.

Maren [Taylor Russell] ligt met een vriendin in bed wanneer ze plotseling een aanval van kannibalisme krijgt. Tja, puberteit en ontluikende seksualiteit doet nu eenmaal gekke dingen met je, zoals we in de Twilight-serie hebben kunnen zien. Deze opening belooft veel, maar wat volgt is een doodsaaie zoektocht naar de eigen (seksuele) identiteit met Chalamet als een ‘bones and all’-eter van het ergste soort: een biseksuele tiener. God zij dank is Mark Rylance daar om de boel wat leven te blazen. Jammer genoeg is het enige wat goed is aan dit veel te lange tienerdrama met een snufje slappe horror.

Het verhaal van de Protestantse theoloog Dietrich Bonhoeffer [Ryan Holland] is hier teruggebracht tot een aaneenschakeling van preken en prekerige dialogen met vrienden en collega’s die hem willen dwingen Hitlers nationaalsocialistische visie op het geloof uit te dragen. Hoewel het verhaal begint in New York en zich verplaatst naar Berlijn en het 15 jaar uit Bonhoeffers leven bestrijkt, is alles duidelijk gefilmd in dezelfde ‘kerk’ voor een minimaal budget met een minimaal getalenteerde cast. Wel ironisch dat de Bonhoeffer in deze biografie het fascisme van de Nazi’s bestrijdt met een fundamentalistische fascistische visie op het geloof. Propagandistisch prutswerkje is niet om aan te zien. Niet te verwarren met Bonhoeffer: Pastor. Spy. Assassin. die in Nederlandse filmzalen en bioscopen te zien was.

Het levensverhaal van Dietrich Bonhoeffer [Jonas Dassler], de Duitse Protestantse theoloog na een inspirerende periode als uitwisselingsstudent in New York terugkeert naar zijn vaderland om zich in te zetten voor religieuze hervorming en al in een vroeg stadium de kerk opriep om zich uit te spreken tegen en af te wenden van het nationaalsocialisme. Op 9 april 1945 werd hij geëxecuteerd vanwege zijn betrokkenheid bij een mislukte aanslag op Hitler. Deze biografie boeit zolang het zich richt op Bonhoeffers theologische debatten en zijn concrete acties om het nationaalsocialisme te bestrijden. Wanneer het onvermijdelijke einde begint te naderen, gaat Komarnicki op de gewichtige toer om maar te benadrukken hoe heldhaftig, vroom en opofferingsgezind Bonhoeffer was. En dat terwijl de nog altijd actuele boodschap belangrijker is dan de man.

Paris Can Wait... en deze film ook. Luchtig, maar leeg vermaak is wellicht interessanter voor liefhebbers van Franse cuisine en wijn. Diane Lane weet de film bijna te redden met haar ontspannen ogende vertolking. Je waardering voor deze film over Anne, de wat verveelde echtgenote van een gejaagde filmproducent (Alec Baldwin) die vanwege oorpijn niet kan vliegen en daarom per auto van Zuid-Frankrijk naar Parijs rijdt, met Jacques [Arnaud Viard], een collega van haar man, als chauffeur. Maar die maakt talloze tussenstops bij pittoreske plekjes en (vooral) allerlei eetgelegenheden.

Je waardering voor deze film hangt af van je indruk van Jacques. Als je hem kunt accepteren als een vriendelijke, romantische Franse charmeur dan is dit best te pruimen. In mijn beleving schildert Coppola's scenario hem eerder af als een betweterige, zelfingenomen slijmbal en profiteur (hij sleept Anne naar dure restaurants, drie keer raden wie alle rekeningen mag betalen?).

Hoe dan ook: het gaat uiteindelijk nergens over en is meer een te uitgebreide toeristische film vol weinig echt interessante weetjes over van alles en nog wat, maar vooral zonder verrassingen. Vat nog unne (Franse) borrel, zou ik zeggen en kijk een betere film.

Komedie over de veranderde moraal in een opleiding voor aanstaande huisvrouwen in een klein Frans dorpje terwijl Franse studenten in Parijs de strijd aangaan met de gevestigde orde en diens ouderwetse beeld van de maatschappij. Binoche, Moreau en Lvovsky zijn perfect gecast, maar het scenario en de acteursregie doen vooral denken aan de Gendarme-komedies met Louis de Funès. Een oppervlakkig verhaal, bordkartonnen karakters en Provost laat zijn cast eindeloos schmieren. Het resultaat is eerder een seksistische farce dan een vlijmscherpe satire, al lijkt Provost een andere indruk te willen wekken in een muzikaal coda dat weinig van doen heeft met de rest van de film.

Sadie Harper [Sophie Thatcher] bezoekt sinds de dood van haar moeder regelmatig een psycholoog [LisaGay Hamilton]. Haar vader [Chris Messina], zelf een psycholoog, krijgt te maken met een onverwacht bezoek van Lester Billings [David Dastmalchian] dat tragisch afloopt. Lester was in de ban van ‘The Boogeyman’, dus het is een kwestie van tijd voor de familie Harper hierdoor wordt geterroriseerd. Zou je denken … en hopen. Helaas gebeurt er lange tijd vrijwel niets interessants, en de spannend bedoelde momenten zijn zo slecht belicht dat je amper iets van ziet. Geen slowburner, maar een no-burner dus.