Meningen

Het levensverhaal van Dietrich Bonhoeffer [Jonas Dassler], de Duitse Protestantse theoloog na een inspirerende periode als uitwisselingsstudent in New York terugkeert naar zijn vaderland om zich in te zetten voor religieuze hervorming en al in een vroeg stadium de kerk opriep om zich uit te spreken tegen en af te wenden van het nationaalsocialisme. Op 9 april 1945 werd hij geëxecuteerd vanwege zijn betrokkenheid bij een mislukte aanslag op Hitler. Deze biografie boeit zolang het zich richt op Bonhoeffers theologische debatten en zijn concrete acties om het nationaalsocialisme te bestrijden. Wanneer het onvermijdelijke einde begint te naderen, gaat Komarnicki op de gewichtige toer om maar te benadrukken hoe heldhaftig, vroom en opofferingsgezind Bonhoeffer was. En dat terwijl de nog altijd actuele boodschap belangrijker is dan de man.

Paris Can Wait... en deze film ook. Luchtig, maar leeg vermaak is wellicht interessanter voor liefhebbers van Franse cuisine en wijn. Diane Lane weet de film bijna te redden met haar ontspannen ogende vertolking. Je waardering voor deze film over Anne, de wat verveelde echtgenote van een gejaagde filmproducent (Alec Baldwin) die vanwege oorpijn niet kan vliegen en daarom per auto van Zuid-Frankrijk naar Parijs rijdt, met Jacques [Arnaud Viard], een collega van haar man, als chauffeur. Maar die maakt talloze tussenstops bij pittoreske plekjes en (vooral) allerlei eetgelegenheden.

Je waardering voor deze film hangt af van je indruk van Jacques. Als je hem kunt accepteren als een vriendelijke, romantische Franse charmeur dan is dit best te pruimen. In mijn beleving schildert Coppola's scenario hem eerder af als een betweterige, zelfingenomen slijmbal en profiteur (hij sleept Anne naar dure restaurants, drie keer raden wie alle rekeningen mag betalen?).

Hoe dan ook: het gaat uiteindelijk nergens over en is meer een te uitgebreide toeristische film vol weinig echt interessante weetjes over van alles en nog wat, maar vooral zonder verrassingen. Vat nog unne (Franse) borrel, zou ik zeggen en kijk een betere film.

Komedie over de veranderde moraal in een opleiding voor aanstaande huisvrouwen in een klein Frans dorpje terwijl Franse studenten in Parijs de strijd aangaan met de gevestigde orde en diens ouderwetse beeld van de maatschappij. Binoche, Moreau en Lvovsky zijn perfect gecast, maar het scenario en de acteursregie doen vooral denken aan de Gendarme-komedies met Louis de Funès. Een oppervlakkig verhaal, bordkartonnen karakters en Provost laat zijn cast eindeloos schmieren. Het resultaat is eerder een seksistische farce dan een vlijmscherpe satire, al lijkt Provost een andere indruk te willen wekken in een muzikaal coda dat weinig van doen heeft met de rest van de film.

Sadie Harper [Sophie Thatcher] bezoekt sinds de dood van haar moeder regelmatig een psycholoog [LisaGay Hamilton]. Haar vader [Chris Messina], zelf een psycholoog, krijgt te maken met een onverwacht bezoek van Lester Billings [David Dastmalchian] dat tragisch afloopt. Lester was in de ban van ‘The Boogeyman’, dus het is een kwestie van tijd voor de familie Harper hierdoor wordt geterroriseerd. Zou je denken … en hopen. Helaas gebeurt er lange tijd vrijwel niets interessants, en de spannend bedoelde momenten zijn zo slecht belicht dat je amper iets van ziet. Geen slowburner, maar een no-burner dus.

Het romantische leven van vier zestigers [Jane Fonda, Diane Keaton, Candice Bergen, Mary Steenburgen] krijgt op verschillende manieren een nieuwe impuls wanneer één van hen tijdens hun maandelijkse boekclub 'Fifty Shades of Grey' aandraagt als het boek dat de dames moeten lezen.

De personages van Fonda en Keaton zijn weliswaar op maat geschreven, maar zijn juist daardoor allesbehalve verrassend. Bovendien zijn beide actrices opgezadeld met een uiterst oppervlakkige verhaallijn waar ook Don Johnson en Andy Garcia hun tijd aan meenden te moeten verspillen. Candice Bergen komt iets beter uit de verf als de vrouw die na het stuklopen van haar huwelijk al 18 jaar lang mannen heeft afgezworen, maar hoewel haar date met Richard Dreyfuss één van de meer oprechte en beste momenten uit de film is, krijgt haar karakter te weinig aandacht. Alleen de verhaallijn rond Mary Steenburgen, die probeert het seksleven met haar echtgenote [Craig T Nelson] op te peppen, komt behoorlijk uit de verf en bevat enkele momenten van authenticiteit. De nasleep van een rampzalige date levert een paar scènes op die achtereenvolgens erg grappig en ontroerend zijn. Steenburgen schittert ook in de finale tijdens een benefietshow. Maar alles bij elkaar is dit een niemendalletje dat veel te weinig recht doet aan de kwaliteiten en de staat van dienst van vier absolute topactrices.

Nu de covidpandemie voorbij is, komen de vier hartsvriendinnen uit The Book Club voor het eerst in lange tijd bijeen bij Carol [Mary Steenburgen]. Wanneer Vivian [Jane Fonda] tot ieders verbazing aankondigt dat ze zich heeft verloofd met Arthur [Don Johnson] beschouwen de dames dat als een mooie gelegenheid om een reis naar Italië, die jaren geleden door omstandigheden niet door ging, alsnog te maken als vrijgezellenuitje. De dames beleven daar uiteraard de nodige kolderieke en/of romantische avonturen in een pretentieloze wegkijker die geen enkele poging doet het wiel opnieuw uit te vinden. Voorspelbaar tot en met, maar de rollen zijn perfect afgestemd op de niet geringe talenten van de vier hoofdrolspelers. De combinatie van vakwerk en zichtbaar plezier maakt dit tot volstrekt pijnloos vermaak, zeker voor de fans van Fonda, Keaton, Steenburgen en Candice Bergen.

Jeruzalem, 33 AD: Clarence [LaKeith Stanfield] is de tweelingbroer van de apostel Thomas [LaKeith Stanfield] en zoekt naar zingeving. Hij biedt zich bij Jezus [Nicholas Pinnock] aan als dertiende apostel, maar vanwege zijn gebrekkige reputatie wordt zijn verzoek weggehoond. Daarop verkondigt hij dat hij zelf de Messias is. Hij vindt een trouwe volgeling in de buitengewoon sterke Barabbas “The Invincible” [Omar Sy], maar komt in problemen wanneer Pontius Pilatus [James McAvoy] verkondigt af te rekenen met iedere zelfverklaarde Messias. Een sterke (overwegend zwarte) cast is verspild in deze halfbakken, tandeloze satire die dan ook totaal niet kan tippen aan Life Of Brian.

Eli [Denzel Washington] doolt in zijn eentje door een postapocalyptische woestenij. In een stadje krijgt hij te maken met Carnegie [Gary Oldman], de leider van een motorbende die de buurt terroriseert in de hoop het laatste exemplaar te vinden van het boek dat verantwoordelijk zou zijn voor de oorlog. Drie keer raden wie dat boek in het bezit heeft. Verzorgde productie met een sterke cast, maar het verhaal pretentieus en de gebroeders Hughes spelen meer dan een beetje leentjebuur bij het superieure Mad Max. Malcolm McDowell heeft een cameo als een schrijver.

De hoogbegaafde 11-jarige Henry Carpenter volgt een ‘gewone’ school waar hij zich niet op zijn plaats voelt, regelt veel zaken (waaronder de aandelenhandel) voor zijn moeder [Naomi Watts] en zorgt ook nog eens voor zijn broertje [Jacob Tremblay]. Bovendien vermoedt hij dat zijn buurmeisje en klasgenoot [Maddie Ziegler] wordt misbruikt door haar stiefvader [Dean Norris], een hooggeplaatste en binnen de gemeenschap zeer gerespecteerde politiebeambte. Zijn plannen om al deze zaken zo goed mogelijk te regelen moet hij laten varen wanneer hij in het ziekenhuis belandt. Martell, Tremblay en Watts zijn innemend als de leden van het bijzondere gezin waar alles om draait en er zijn zeker memorabele en ontroerende momenten, maar het scenario van Gregg Hurwitz propt wat teveel verhaallijnen bij elkaar waardoor ze geen van allen tot een werkelijk bevredigend einde komen. Het slot voelt daarom ook wat afgeraffeld aan.

Wanneer Hitler aan de macht komt, stuurt Liesels moeder haar naar een pleegfamilie. De vader [Geoffrey Rush] lost een ereschuld uit WOI door de Joodse Max [Ben Schnetzer] bij hun te laten onderduiken. Er ontstaat een bijzondere band tussen Max en Liesel [Sophie Nélisse].

Hoewel deze film zich afspeelt tijdens de oorlog, draait deze film vooral om de onderlinge relaties tussen de karakters en de manier waarop zij elkaar inspireren. Liesel is aan het begin van de film - analfabeet, maar door de omstandigheden groeit zij uit tot een inspirerende verhalenverteller, ondanks het feit dat de Nazi's boeken verbranden. Dat blijkt ook uiteindelijk een belangrijke rol in het verdere verloop van haar leven te hebben. De boodschap is eenvoudig, de karakters zijn redelijk oppervlakkig geschetst, waardoor dit zeker geen taboedoorbrekend oorlogsdrama is, maar wel ééntje die geschikt is voor een nieuwe generatie die nog geen kennis heeft genomen van het leven tijdens WO II in Duitsland.

15 Jaar nadat haar echtgenote sneuvelde op het slagveld van WOII, maakt boekenwurm Florence Green [Emily Mortimer] haar droom waar wanneer ze The Old House in Harborough koopt en een boekenwinkeltje opent. Al snel heeft ze een ongemakkelijke ontmoeting met Violet Gamart [Patricia Clarkson], een welgestelde en zeer invloedrijke vrouw die Florence direct laat weten dat zij graag de boekwinkel zou willen ombouwen tot een Centrum voor de Kunsten. Florence laat zich echter niet uit het veld slaan en daarmee wekt ze de aandacht van Edmund Brundish [Bill Nighy], een rijke man over wie allerlei verhalen de ronde doen en die zich zelden in het openbaar vertoont. Edmund en Florence blijken in ieder geval één ding gemeen te hebben: hun passie voor literatuur.
Regisseur Isabel Coixet bewerkte de bestseller van Penelope Fitzgerald tot een vrij eenvoudig verhaal. Ze neemt de tijd om de karakters neer te zetten en de prachtige locaties en liefdevolle cinematografie van Jean-Claude Larrieu zorgen er ook voor dat je geleidelijk wordt meegesleept in de intrige. Mortimers vertolking is soms een tikje gemanierd, maar het acteerwerk is over het algemeen uitstekend. Honor Kneafsey maakt indruk als Florences jonge assistente en Bill Nighy en Patricia Clarkson zijn niets minder dan subliem. De ontmoeting van Florence en Edmund op een klein strand is een masterclass in acteren en regie, evenals de onvermijdelijke confrontatie tussen Edmund en Violet. En voor wie het boek niet gelezen heeft is er een slimme en bevredigende twist aan het eind.

Twee goed bevriende tieners - ééntje corpulent maar zelfverzekerd, de andere verlegen maar doortastend, staan op het punt hun middelbare schooltijd af te sluiten en zullen daarna elk hun eigen weg gaan. Ze besluiten flink uit de band te springen door een feestje te crashen en de film beschrijft hun pogingen om op de plaats van bestemming te komen aan de hand van een serie ontmoetingen met onconventionele personen. Eén daarvan is een immer optimistische nerd die wanhopig probeert 'erbij te horen' en hopeloos faalt. Beter goed gejat dan slecht bedacht, moeten de vrouwelijke schrijvers van deze onofficiële remake van de door twee mannen geschreven Superbad (2007) gedacht hebben. Het gaat deze keer weliswaar om twee meiden, bovendienis één van hen openlijk homoseksueel, en is de LBGT-gemeenschap goed vertegenwoordigd in de schoolpopulatie, maar afgezien daarvan is er weinig moeite gedaan om een werkelijk andere draai aan het verhaal te geven. De momenten waarop dat wél gebeurd zijn wel de meest memorabele momenten: een fantasiesequentie waarin Molly [Beanie Feldstein] een ballet uitvoert met de vermeende man van haar dromen en een stop-motion sequentie waarin Molly en Amy [Kaitlyn Dever] - als gevolg van een per ongeluk geconsumeerde hallucinerend middel - zichzelf als speelgoedpoppen zien. Dit is een film voor een nieuwe generatie die is opgegroeid in een (iets) andere wereld dan die van 2007 - en die Superbad waarschijnlijk niet eens kent - maar je vraagt je wel af waarom er vier schrijvers nodig waren om dat wiel opnieuw uit te vinden. Goed gejat, dat zeker en van één van de leukste tienerfilms van deze eeuw bovendien. Zo verkeerd is dit dus helemaal nog niet.

65-plusser Bob [Huub Stapel] heeft een relatie met de 30 jaar jongere Fee [Jennifer Hoffman], maar staat niet te springen om aan haar kinderwens te voldoen. Op het bruiloftsfeest van zijn eerste ex-vrouw [Bo Bojoh] ontmoet hij Odille [Renée Fokker], die hij sinds een bliksemromance op de middelbare school nooit meer heeft gezien. Stapel oogt (terecht) verveeld in dit afgezaagde en ontzettend trage romantische drama. Anneke Blok (als Bobs tweede ex-vrouw) en Godeliveer De Groot (als Bobs hulpbehoevende moeder) leveren prima werk af; de rest van de cast heeft amper iets te doen.

De eerste Borat-film bestond weliswaar voor een aanzienlijk deel uit ideeën die Sacha Baron Cohen al had toegepast in All In Tha USAiii, maar het waren tenminste geslaagde ideeën waarmee hij vaak op subtiele wijze de mores en de daarachter verscholen hypocrisie van bepaalde subculturen in de VS bloot legde. De gewone Amerikaanse burgers die hij daarin ontmoette konden Borats onconventionele gedrag of uitspraken veelal verklaren en vergeven vanwege zijn oprecht ogende naïviteit.

Deze in alle opzichten teleurstellende sequel is te nadrukkelijk een propagandafilm die tot doel heeft het Trumpiaanse conservatisme voor paal te zetten. Bovendien bevat het teveel herkauwde grappen waardoor er nauwelijks verrassingen zijn. De introductie van Maria Bakalova als Borats dochter Tutar is slechts een excuus voor kinderachtige grappen rondom menstruatie, zwangerschap en abortus en het is dan ook niet zo verrassend dat de resultaten ronduit teleurstellend zijn. Een gesprek dat Borat en Tutar hebben op een bureau die helpt bij 'family planning' valt op vanwege het eindeloze geduld en begrip van de man die ze oprecht lijkt te willen helpen, ondanks de suggestie dat er sprake is van incest. Het treurige niveau van de humor wordt het best geïllustreerd wanneer Borat en Tutar een traditionele dans doen tijdens een debutantenbal. Infantiel, smakeloos en zonder enige spoor van de intelligentie die de eerste Borat-film kenmerkte.

Hoewel Rudy Giuliani's gedrag in de veelbesproken finale voldoende is om hem te plaatsen in de categorie "Roger Ayles", maakte regisseur Jason Woliner ook hier nadrukkelijk gebruik van montagetrucs om iets te suggereren waar duidelijk geen sprake van is.

Van der Horst volgt drie Amerikanen die betrokken zijn bij de strijd tegen de smokkelaars die mensen helpen om illegaal de grens over te steken van Mexico naar de Verenigde Staten. De titel verwijst naar de Mexicaans-Amerikaanse oorlog (1846-1848), waarbij Mexico zo’n 1,3 miljoen km² verloor. De geportretteerde interviewers zijn afstammelingen van Mexicanen en dat maakt het werkt dat ze doen extra lastig. Van der Horst is niet uit op sensatie, noch op het demoniseren de immigranten of de opsporingsdiensten. Ze toont vooral aan dat de zogenaamde “immigratieproblematiek” in feite een economisch model is waar veel mensen financieel baat bij hebben. De kartels organiseren de illegale oversteek; plaatselijke bewoners kunnen flink bijverdienen door de kartels te helpen en de politie krijgt extra betaalt voor de overuren die ze inzetten om de mensensmokkel tegen te gaan. Inhoudelijk interessant, maar na een half uur is het meeste wel gezegd en getoond.

Father Crellick [Luke Neal] heeft het Vaticaan verzocht om te onderzoeken of het afgelegen 12e-eeuwse kerkje waar hij preekt de locatie was van een religieuze manifestatie. Drie onderzoekers reizen af en met behulp van enkele vaste camera’s en headsets proberen zij deze bewering te staven. Goldner zet de personages en hun onderlinge relaties goed neer, maar wat zich in de kerk afspeelt is nou niet echt iets om over naar huis te schrijven, laat staan dat het je de rilling over het lijf bezorgt.

Stalker Paul [Ray Nicholson] belandt in de gevangenis nadat hij Bell [Eric Dane], de lijfwacht van popster Sofia [Samara Weaving], heeft neergestoken. Zes maanden later ontsnapt Paul uit de gevangenis om Sofia met hulp van zijn slechtziende broer [Patrick Cox] en een vriendin [Yasmeen Kelder] die nog gestoorder is dan hijzelf, Sofia te dwingen om met hem te trouwen. Bij die poging krijgt hij opnieuw te maken met Bell, die net is hersteld van zijn verwondingen, en topbasketballer Rhodes [Jimmie Fails], Sofia’s huidige vriend. Deze smakelijke, gitzwarte komedie vermijdt de bekend weg en is in gelijke mate verontrustend en hilarisch. Warden is zelf verantwoordelijk voor het ijzersterke script en Nicholson schittert als de onvergetelijke stalker. Blijf even zitten voor het lange, ononderbroken shot van Nicholson aan het begin van de aftiteling. De titel verwijst overigens niet naar het psychische syndroom, maar naar de 80s-hit van Madonna (hier te horen in de versie van The Flaming Lip & Stardeath And White Dwarfs) waarvan de tekst behoorlijk van toepassing is.

Reconstructie van het Wimbledon-toernooi van 1980 dat vanaf het begin in het teken stond van de rivaliteit tussen de introverte titelverdediger en nummer 1 van de wereld Björn Borg [Sverrir Gudnason, die bijzonder veel op hem lijkt] en het explosieve jeugdige toptalent John McEnroe [Shia Laboeuf]. Het scenario van Ronnie Sandahl toont hoe Borg als jeugdspeler net zo explosief was als McEnroe, maar ook hoe hij onder begeleiding van Lennart Bergelin [Stellan Skarsgård] veranderde in het emotieloze 'ijskonijn' en de keizer van de tennisbaan. Zijn bijgeloof en zijn haast obsessieve drang naar routine (het testen van tennisrackets, het inpakken van zijn spullen, zijn vervoer] komen ook aan bod. Er is minder aandacht voor McEnroe die vrij simplistisch wordt neergezet als een perfectionist (onder druk van zijn ouders) en een wildebras, zowel op het tenniscourt als daarbuiten. Dat is ook meteen het grote manco aan deze film die daardoor eigenlijk maar half geslaagd is. LaBoeuf komt door het oppervlakkige scenario niet veel verder dan een aardige, maar niet geheel overtuigende imitatie van één van de grootste sporticonen van de sportwereld. Tennis is bepaald geen makkelijke sport om op een overtuigende en dramatische wijze in beeld te brengen, maar regisseur Janus Metz komt een heel eind.

In elk opzicht briljante zwarte komedie met Jan Bijvoet als Camiel Borgman, een zonderlinge, onverzorgde man met een schimmige achtergrond die bij welgestelde families aanbelt om te vragen of hij een bad mag nemen. Hij vindt gehoor bij Marina [Hadewych Minis], wiens echtgenoot Richard [Jeroen Perceval] Borgman vlak daarvoor een pak slaag heeft gegeven. Marina laat Borgman niet alleen een bad nemen, hij mag ook stiekem overnachten in het tuinhuisje. Nachtmerries en/of waanbeelden leiden tot toenemende spanning in het gezin en Borgman lijkt daar een rol in te spelen. Borgman lijkt al snel Marina in zijn macht te hebben, maar wat wil hij bereiken. En waarom? Scenario, regie, montage en het werk van de cast is voortreffelijk in deze nimmer voorspelbare maar immer intellectueel stimulerende film vol onverwachte en onvergetelijke momenten. Isoldes [Elve Lijbaart] zoektocht in de tuin en de manier waarop Borgman en zijn handlangers zich ontdoen van hun slachtoffers - met een visuele knik naar The Night of the Hunter - zijn mijn favoriete momenten.

Nanfu Wang woont weliswaar in de VS maar werd geboren en groeide op in China in de periode dat de partij uitsprak dat ieder gezin maar één kind mocht hebben om te voorkomen dat China in ernstige armoede zou vervallen. Eén nadelig gevolg hiervan is dat er nu veel te weinig jongeren zijn om voor de ouderen te zorgen, maar deze indrukwekkende documentaire maakt duidelijk welke verschrikkelijke gevolgen dit had en Wang gaat de gruwelijke bewijzen hiervoor niet uit de weg. Bovendien spreekt ze met mensen die direct betrokken waren bij deze praktijken, maar ook met haar familieleden over de keuzes die ze moesten maken en de gevolgen die dat nu nog steeds op hun heeft. Wang toont bovendien aan dat het moderne China zeer dicht in de buurt komt van de autoritaire staat die Orwell in 1948 schetste in 1984. Zeer confronterend, maar zeer de moeite waard.

Semi-biografische film richt zich op de periode na Chet Bakers vrijlating uit een Italiaanse geschiedenis. Onder strikte voorwaarden mag Chet [Ethan Hawke] proberen een nieuw leven op te bouwen waarin weinig ruimte lijkt te zijn voor jazz, zeker wanneer hij tijdens de opnameperiode voor een autobiografische film in elkaar wordt geslagen door zijn voormalige heroïnedealer en daarbij al zijn voortanden verliest. Niemand gelooft nog dat de Chet zijn oude niveau zal bereiken, maar dat weerhoudt hem er niet van zijn droom na te jagen: een nieuwe carrière als trompettist. De vraag is of hij dat kan zonder wat hij ziet als zijn belangrijkste muze: heroïne.

De ondersteunende cast is prima, vooral Stephen McHattie als Chets vader en Kedar Brown als jazzlegende Miles Davis, maar dit is een one-man show en Hawke is voortreffelijk. Hij speelt meer zeer verdienstelijk trompet en zingt indrukwekkende versies van de klassiekers 'I've Never Been In Love Before' en 'My Funny Valentine'. Doet in veel opzichten denken aan My Foolish Heart, over de laatste dag in het leven van Chet Baker, dus het is vrij deprimerend. Maar Budreau biedt een eerlijke kijk op drugsverslaving en de muziek is een genot voor jazzliefhebbers.

Rikkie Boskamp [Thor Braun] schaamt zich voor zijn kleurloze, onhandige vader Paul [Henry van Loon] en vreest dat hij daardoor het mikpunt van spot wordt onder zijn leeftijdsgenoten. Geïnspireerd door een televisieserie doet hij zich voor als zoon gangsterbaas Boskampi. En dat lijkt succest te hebben, totdat overijverige buurman Fred [René van ’t Hof], een voormalige politieagent, besluit om de zaak nader te onderzoeken. De eerste helft, die zich voornamelijk richt op de manier waarop Rikkie zijn reputatie opbouwt en bewaakt, overtuigt nauwelijks. De tweede helft richt zich meer op Rikkies vader, de romance met de Italiaanse Gina [Meral Polat] en de opzichtige pogingen van Fred om de Boskampi’s te ontmaskeren en is vooral door het puike werk van Van Loon en Van ’t Hof zeer amusant.

Teveel geforceerde humor, een slap verhaal en een wel erg braaf einde typeren deze animatiefilm, ondanks de grappige proloog. Nadat in vogelvlucht de eerste zeven jaar uit het leven van Tim [Miles Bakshi] voorbij is gekomen, zien we hoe de Boss Baby [Alec Baldwin] in een babyfabriek wordt geproduceerd tot een sluwe zakenman (inclusief driedelig pak en attachékoffer) in een babylichaam. De baby eist vanaf zijn komst (letterlijk en figuurlijk) alle aandacht op, dus Tim besluit de strijd aan te gaan met zijn piepjonge broertje. Totdat blijkt dat de broers een gezamenlijke vijand hebben: Francis Francis [Steve Buscemi], die met zijn ultra-schattige puppy's het leven van alle kinderen zuur hoopt te maken.

Tussen de flauwe en overdreven willekeurige grappen komen zo nu en dan wat ijzersterke momenten voorbij. De pogingen om via een puppy-ingang backstage te komen bij een conventie is hilarisch en de hulp van Boss Baby's handlangers levert ook geestige momenten op. Het tempo is goed en de stemvertolkingen zijn prima, maar dit is niets meer dan een oppervlakkige tijdverspiller.

Tim [James Marsden] en Ted [Alec Baldwin] zijn inmiddels volwassen en het onderlinge contact is wat verwaterd. Tot zijn grote verbazing blijkt Tims piepjonge dochter Tina [Amy Sedaris], net als zijn jongere broer, een Boss Baby te zijn met een speciale missie waarvoor zij Tim en Ted weer bij elkaar moet zien te krijgen om een bijzondere missie te volbrengen. Vervolg op The Boss Baby heeft de troefkaarten bij voorbaat al uitgespeeld en verwart een hoop herrie en chaos met komedie en het resultaat bevestigt alle vooroordelen die we kennen over sequels.

In deze matige mix van Groundhog Day en Edge of Tomorrow doorloopt Roy Pulver [Frank Grillo] voor de 149e de dag waarop een aantal huurlingen er telkens in slagen hem te vermoorden. In flashbacks krijgen we een (briljante woordspeling-alert) ‘greatest hits’ te zien en ontdekken we hoe en waarom Roy terecht is gekomen in deze vicieuze cirkel. Sleutelfiguren zijn Roys ex-vriendin Jemma [Naomi Watts], een briljante wetenschapper, en Clive Ventor [Mel Gibson], een kolonel met snode plannen. En de aanwezigheid van Michelle Yeoh blijkt uiteraard ook van groot belang te zijn. Komisch bedoelde actiethriller is een vergaarbak van ideeën uit andere films dat wellicht net te verteren zou zijn geweest met charismatische hoofdpersoon met gevoel voor komedie. En Frank Grillo is zeker geen Dwayne Johnson!

Het relaas van ‘The Boston Strangler’, die in de jaren ’60 verantwoordelijk was voor een serie moorden op alleenstaande vrouwen, was in 1968 al eens verteld vanuit het perspectief van de onderzoekende rechercheurs met Tony Curtis in één van de beste rollen uit zijn carrière als moordenaar Albert DeSalvo. Ruskin richt zich hier op Loretta McLaughlin [Keira Knightley], een journalist die bij Record American die vanwege haar geslacht veroordeeld is tot het schrijven over ‘vrouwenzaken’, waaronder een recensie van broodrooster. Zij is echter de eerste die concludeert dat een aantal recente moorden hoogstwaarschijnlijk door dezelfde persoon zijn gepleegd. Na flink aandringen bij haar hoofdredacteur [Chris Cooper] krijgt ze de kans om samen met de ervaren en doortastende Jean Cole [Carrie Coon] op onderzoek uit te gaan. Onder meer bedoeld als eerbetoon aan vrouwelijke journalisten, maar de onthullingen van McLaughlin en Cole zorgden voor paniek en talloze valse bekentenissen die het politieonderzoek belemmerden. Daarvor is hier weinig aandacht. Ruskin bovendien een twijfelachtige theorie aan te hangen over een serie moorden die nooit naar volledige tevredenheid is opgelost. Degelijk gemaakt en goed geacteerd, maar minder spannend en indringend dan The Boston Strangler.

De in 2002 overleden Boudewijn Büch was een graag geziene televisiepersoonlijkheid, onder anderen bekend van zijn reisprogramma De Wereld van Boudewijn Büch en zijn enthousiasme voor Goethe en The Rolling Stones, maar bleek ook een enigma. Büch veroverde de literaire wereld met De Kleine Blonde Dood dat werd gepresenteerd als een autobiografisch boek waarin Büch de dood van zijn eigen kind verwerkt. In de openingsmontage van deze indringende documentaire doet interviewer Theo van Gogh een confronterende uitspraak: “Dat kind heeft helemaal niet bestaan!” Het antwoord dat Büch gaf horen we pas aan het einde, maar dit fragment maakt duidelijk dat Büchs publieke persoonlijkheid zich begaf op de grijze lijn tussen feit en fictie. Directe aanleiding voor deze film is het moment waarop Büchs biograaf Eva Rovers de gelegenheid krijgt om het persoonlijk archief van Boudewijn Büch door te spitten. De foto’s, dagboeken en andere schrijfsels die zij ontdekt vormen een rode draad in een serie gesprekken met vrienden (waaronder de inspiratiebronnen voor De Kleine Blonde Dood) aan de hand waarvan De Boer een fascinerend portret neerzet van een uiterst complexe persoonlijkheid.

Op 70-jarige leeftijd besluit Boudewijn de Groot dat hij gaat stoppen met het vertolken van zijn populaire hits als ‘Testament’, ‘Verdronken Vlinder’, ‘Jimmy’ en ‘Het Land van Maas en Waal’. De Groot is een man van zeer weinig woorden die zelfs voor zijn naaste familieleden niet te doorgronden is, maar toch weet Raes een boeiend portret af te leveren. In chronologische volgorde plaatst ze De Groots album in een persoonlijke context aan de hand van archiefbeelden en gesprekken met zijn naaste familieleden en prominente vrienden als Henny Vrienten en George Kooymans (met wie hij later zou optreden onder de naam ‘Vreemde Kostgangers’) en Jeroen Krabbé, die zowel Boudewijn als zijn enigmatische muzikale partner Lennart Nijgh in zijn studententijd leerde kennen. Een must voor fans, maar dit zou verplichte kost moeten zijn voor iedere liefhebber van het Nederlandstalige lied.

Gezien de omstandigheden van Robin Williams’ overlijden enkele maanden na de opnames van deze film is dit een vrij confronterende ervaring, vooral vanwege het inlevende spel van Williams, die zich nadrukkelijk kon identificeren met zijn personage. Nolan Mack [Robin Williams] is een brave, integere, maar ook wat kleurloze bankmedewerker die na bijna 26 jaar eindelijk kans krijgt op een promotie. Hij zet zowel zijn carrière als zijn huwelijk op het spel wanneer hij contact legt met een jonge prostituee [Roberto Aguire]. Boeiend portret van een man die zijn depressie verbergt door zichzelf zo onzichtbaar mogelijk te maken voor zijn directe omgeving, maar het zijn de scènes met Nolans echtgenote Joy [Kathy Baker] die de grootste indruk maken. Het verhaal is jammer genoeg wat te voorspelbaar, maar het schitterende werk van Williams en Baker verdient meer aandacht en waardering.

De eerste en veruit de beste in de Bourne-franchise. De kracht zit 'm boven alles in het feit dat dit de enige keer is dat we de menselijke kant van Bourne zien: hij is een verwarde man die langzaamaan zijn bijzondere krachten ontdekt en Marie nodig heeft om beide benen op de grond te houden. De actiescènes zijn goed gefilmd en prima gemonteerd, de ontwikkeling van de relatie tussen Jason en Marie zorgt voor humor en warmte. Ook is hier een aantal sequenties waarin de spanning rustig wordt opgebouwd, met name de scène waarin Jason en Marie hun toevlucht zoeken in een vakantiehuis van een kennis. Subliem entertainment van het meest vermakelijke soort.