Meningen

Tenminste, dat zegt ze zelf. Wat we horen van haar zang is niet indrukwekkend en datzelfde geldt voor deze film, die weliswaar een aardig kijkje geeft in de cultuur in een Indisch plattelandsdorpje. De belangrijkste conclusie lijkt te zijn dat tieners hier dezelfde onzekerheden en verlangens hebben als anders tieners. Niet echt verrassend, maar wat dit drama vooral de das om doet is het gebrek aan tempo en de vele amateuristische vertolkingen die de indruk wekken dat hier de plaatselijke toneelgroep voor het eerst aan improviserend toneel doet.

Detective Taylor Kwon [Sung Kang] gelooft dat de liquidaties van voormalig agent Hank Greely [Holt McCallany] en huurmoordenaar Louis Blanchard [Jons Seda] met elkaar verband houden en slaat de handen ineen met Blanchards vriend en collega James Bonomo [Sylvester Stallone] om de daders op te sporen. Niets nieuws aan de horizon, maar met een degelijke ondersteunde cast (waaronder Christian Slater en Jason Momoa) en een paar goede actiescènes dit goed te pruimen voor genrefans.

Een groepje kleurrijke gangsters bevindt zich op de kogelvormige, supersnelle trein uit de titel en proberen een koffertje te bemachtigen. Slap verhaal is kapstok voor een aaneenschakeling van vermeende grappige opmerkingen van onder een Brits sprekende tweeling [co-scenarist Aaron-Taylor Johnson en Bryan Tyree Henry] voor wie elk tiende woord dan wel een vloek woord, dan wel ‘innit’ is. Een armoedige rip-off van Guy Ritchie-clichés, slechts ten dele gereden door Pitts komische timing en de bijdrages van Andrew Koji en Hiroyuki Sanada, maar door het broodmagere plot lijkt de film wel een eeuw te duren. Er zijn kleine rolletje voor Michael Shannon en Sandra Bullock en voor wie dat interessant vindt is er een handjevol cameo’s.

Senator Jay Billington Bulworth [Warren Beatty] is de huidige manier van campagne voeren voor zijn senaatschap beu. Zijn belangrijkste medewerker en spin doctor Dennis Murphy [Oliver Platt] heeft de campagne helemaal uitgestippeld, inclusief de catchphrase ‘We are at the doorstep of a new millennium’ waarmee elke speech en elke reclamespot begint. In de openingsscène besluit Bulworth een contract af te sluiten voor een aanslag... op hemzelf! Op die manier krijgt zijn familie de uitkering van zijn levensverzekering. Wetend dat hij binnen 3 dagen het lootje zal leggen valt er een last van zijn schouders en tijdens een campagnebezoek aan een kerk in een zwarte achterstandswijk gooit hij, na een paar regels te hebben voorgelezen van de voor hem geschreven speech, gooit hij alle schroom van zich af en maakt het verbijsterde publiek duidelijk dat geen enkele politicus interesse heeft in de zorgen van de zwarte onderklasse, omdat ze in de zak zitten van multinationals.

Enkele jonge vrouwen melden zich daarna aan voor zijn campagne, waaronder de aanvankelijk nog behoorlijk sceptische Nina [Halle Berry], tot wie Bulworth zich enorm aangetrokken voelt. Murphy probeert ondertussen wanhopig alles recht te praten wat krom is, temeer daar hij ervoor gezorgd heeft dat een TV-ploeg onder leiding van Mimi [Laurie Metcalf] de senator de hele dag op de voet mag volgen. Bulworth voelt zich bevrijd van zijn last en hervindt zijn levenslust, maar hij kan de man die hij heeft opgedragen een aanslag op hem te plegen niet bereiken. Wanneer hij na een nacht stappen bij Nina’s ouders noodgedwongen zijn pak moet inruilen voor de kleding van Nina’s broer, ziet hij er niet alleen uit als een rapper maar spreekt hij ook alleen nog maar in rijm, ook tijdens een televisie-interview.

Beatty gebruikt Bulworth als uitlaatklep voor wat hij beschouwt als de waarheden over politiek en de drijfveren van de politici. Ze zitten in de zak van de multinationals, brengen bezoeken aan minderheden voor de vorm en slijmen bij de rijke Joodse elite. TV-debatten zijn ook gemanipuleerd omdat zowel de netwerken als de presentatoren en de kandidaten in de zak zitten van diezelfde multinationals die miljoenen schenken aan politieke campagnes om erop toe te zien dat de kandidaat hun belangen behartigt, ook als dat gaat over de ruggen van eenvoudige, hardwerkende Amerikanen. Het is niet zo vreemd dat Warren Beatty een paar keer in verband is gebracht met een mogelijk presidentschap en dat hij één van de voornaamste critici is van Donald Trump. Zeker, deze satire geeft een éénzijdige visie op de politiek in Amerika, maar ook als je de ontwikkelingen in de Amerikaanse politiek sinds Bulworth bekijkt, valt het niet mee om de snedige raps van Bulworth en de truth-speak van Bulworth te ontkrachten. En laten we vooral niet vergeten dat deze film een prima verhaal heeft en voldoende humor en drama bevat om ook de minder politiek geëngageerde kijker te vermaken.

Een duidelijke verbetering ten opzichte van de bombastische voorgangers, maar er valt nog genoeg aan te merken op de zesde film in de (moderne) Transformers-franchise. Deze keer gelukkig geen epische gevechten waarbij hele steden in puin worden gemept als apotheose van een vaag verhaaltje dat niet meer is dan een excuus voor een aaneenrijging van zichzelf herhalend, lawaaiige gemep en geschiet. In plaats daarvan is er een goed verhaal en meer aandacht voor karakteriseringen. Het is jammer dat de karakterisering van hoofdpersoon Charlie [Hailee Steinfeld] zo afgezaagd is (eigenzinnig meisje, buitenbeentje, vader dood, geen vrienden) en dat de uitwerking van het verhaal op bepaalde punten zwak is. Ik vroeg me onder anderen af waarom de Decepticons niet gewoon landden op de plek waar Bumblebees signaal vandaan kwam, maar honderden kilometers verderop?! Er zijn meerdere, soortgelijke consistenties te vinden. John Cena is bovendien niet serieus te nemen als de gedreven commandant die Bumblebee tracht te vernietigen. Afgezien van drie goede grappen (Bumblebees muzieksmaak, de wraak op één van Charlies plaaggeesten en een 'kettingbotsing) slaat het scenario de plank behoorlijk mis qua humor. Maar Steinfeld is charmant in de hoofdrol, Pamela Adlon prima als haar moeder en is er op fraaie wijze vormgegeven aan de persoonlijkheid van Bumblebee.

The Exterminator is bepaald niet de beste inspiratie voor een horrorthriller en Lodewijk Crijns zou beter moeten weten dan het gezicht achter het masker in de openingsscène al te onthullen, vooral omdat er geen enkele dreiging uitgaat van ‘Exterminator Ed’ [Willem de Wolf], die de tijd neemt om wegpiraten een lesje te leren. Hans [Jeroen Spitzenberger], Diana [Anniek Pheifer] en hun dochters [Roosmarij van der Hoek, Liz Vergeer] zijn onderweg naar Stroink voor een verjaardagsfeest wanneer Hans iets te lang iets te dicht achter Eds bestelbusje blijft hangen. Wat volgt is een langdurige achtervolging vol onzinnige wendingen en een hoop hysterisch gedoe (dat gegil van die meisjes!). Luidruchtig is dit zeker, spannend wil het helaas niet worden. Spitzenberger gaat al snel volledig over de schreef met zijn overdreven spel waardoor alleen Pheifer en Truus te Selle (als Hans’ moeder) zorgen voor een paar lichtpuntjes in de duisternis.

De in 1932 opgerichte vereniging ‘Bradford Movie Makers’ wordt draaiende gehouden door een klein groepje enthousiastelingen, ondanks een enorme huurafstand en een krakkemikkig, verwaarloos clubhuis waar onverlaten bovendien hun afval dumpen. Colin is de veteraan die ondanks zijn fysieke beperkingen vasthoudt aan zijn belofte om ‘tot zijn dood’ te blijven komen; de 80-jarige Harry wil de openingsscène van Oklahoma! (het lied ‘O What A Beautiful Morning’) reconstrueren en daarin zelf de hoofdrol spelen, ook al moet hij daarvoor paardrijden terwijl hij dat nooit heeft gedaan; Joe houdt met zijn kritische houding iedereen op scherp en nieuw lid Jeanette heeft het juist elan om plannen te bedenken waarmee de club uit de financiële problemen kan komen. Hopkins laat de mensen volledig in hun waarde, ook in hun privéomgeving, maar pogingen om het belang van verenigingsleven naar voren te brengen slagen slechts mondjesmaat. Onderhoudend, maar niet geheel geslaagd in zijn vermeende missie.

Een Otto Preminger film is zelden tot nooit saai en heeft altijd iets intrigerends, zowel visueel als verhaaltechnisch. De film betreft de zoektocht van een broer en zus [Keir Dullea en Carol Lynley], naar haar dochter Bunny Lake, die tijdens haar eerste schooldag spoorloos verdwijnt. Sterker nog: niemand kan zich herinneren haar te hebben gezien en elk mogelijk spoor van haar bestaan lijkt te zijn uitgewist. Dit gegeven stelt zowel de kijker als inspecteur Newhouse [Laurence Olivier] voor een raadsel, zeker als blijkt dat de moeder vroeg een denkbeeldige vriendinnetje had met de naam... Bunny Lake.

Stijlvol gefilmd en immer intrigerend, zeker ook door het prima op elkaar afgestelde spel van de drie hoofdrolspelers. Gedurende de zoektocht komen verscheidene onconventionele, kleurrijke, boeiende karakters voorbij, die niet alleen bijdragen aan de suspensevolle sfeer van de film, maar die je als kijker ook steeds weer doen twijfelen aan de ware toedracht van de verdwijning van Bunny Lake. De finale is een sterk geacteerd hoogtepunt en een waardige afsluiting van deze ongewone, maar zeer onderhoudende thriller.

In de toekomst heeft de mensheid alle moderne wapens uitgebannen en is de wereld teruggekeerd naar het tijdperk van het zwaard. De huidige heerser is Nicola the Woodcutter [Ron Perlman], wiens heerschappij alleen kan worden beëindigd als iemand er in slaagt zijn bende te verslaan. Een naamloze vreemdeling [Josh Hartnett] en Yoshi [Gackt Camui] dagen Nicola uit, maar al gauw blijkt dat ze alleen kans maken als ze samenwerken. Doet qua stilering denken aan een mix van Dick Tracy en de ‘Girl Hunt’-scène met Fred Astaire en Cyd Charisse uit The Band Wagon. Kleurrijke kostuums, zwierig camerawerk en actiescènes die niet alleen zijn gefilmd als een dans, waarbij de muziek het ritme volgt. Harrelson speelt de wijze barman en Demi Moore is de halsstarrige vrouw die zich heeft laten reduceren tot Nicola’s hoer. Eigenzinnig en zeer vermakelijk, ondanks Hartnetts kleurloze spel.

Het waargebeurde verhaal van Mike Burden [Garrett Hedlund], die onder invloed van Tom Griffin [Tom Wilkinson] actief lid wordt van de KKK. Maar onder invloed van zijn kersverse vriendin Judy [Andrea Riseborough] begint hij te twijfelen aan zijn overtuigingen. Wanneer Griffin een KKK-museum opent leidt dat tot een confrontatie met de zwarte gemeenschap onder leiding van predikant Kennedy [Forest Whitaker] en dat blijkt een sleutelmoment te zijn met grote gevolgen voor alle betrokkenen.

Goedbedoeld historisch drama met een uitstekend acterende cast overtuigt niet helemaal. De échte Mike geeft tijdens de aftiteling aan dat zijn reformatie een geleidelijk proces was, maar in deze reconstructie keert hij zijn oude vrienden wel erg snel de rug toe.

Samen met "Into The Heart Of Darkness: A Filmmaker's Apocalypse" en "Lost In La Mancha" is dit de ultieme filmdocumentaire over de risico's van episch film maken. Deze documentaire begint te melden dat 80% van de film al was geschoten voordat de problemen begonnen. Maar toen Jason Robards ziek werd en op advies van zijn dokter niet mocht terugkeren in de tropische hitte van Peru en Mick Jagger zijn contractuele verplichtingen moest nakomen [het resultaat was het album "Tattoo You" van The Rolling Stones], kon Herzog dus helemaal opnieuw beginnen. Maar ook nadat Kinski voor de hoofdrol was gestrikt, wilde het niet vlotten. Weersomstandigheden, problemen met de plaatselijke bevolking en Herzogs obsessie voor zijn droom om een boot van 140 ton over een helling van 40% te tillen, maakten dit tot een verschrikking voor vrijwel iedereen die erbij betrokken was, inclusief Herzog zelf. Een documentaire over een fascinerende film, die volgens sommigen nog intrigerender is dan de film zelf. Zo ver zou ik niet willen gaan, maar het is zeker aan te raden om "Burden of Dreams" te zien voordat je "Fitzcarraldo" bekijkt.

Poging om de Brabantse gemeentes Someren en Asten tijdens de Tweede Wereldoorlog neer te zetten als een baken van verzet. Helaas overheerst naïviteit, incompetentie en holle heroïek in deze reconstructie van de periode waarin burgemeester Piet Smulders [Jan Vinken] van Someren en burgemeester Willen Wijnen [Maarten Waals] op “heldhaftige wijze” hun leven gaven ter meerdere eer een glorie van de plaatselijke bevolking. In 1943 waren Asten en Someren blijkbaar als Judenrein aangezien er geen enkele aandacht is voor de Joodse bevolking. Wel zijn we getuige van verzetsleden die op klaarlichte dag midden in het dorp met luide stem discussiëren over hun verzetswerk, staat de deur naar de beste schuilplaats in de omgeving bij daglicht wagenwijd open en barst het scenario van de plotgaten. Centraal staat Jan [Rene Boetselaers], de zoon van een NSB-er die zich nadrukkelijk uitspreekt tegen de Nazi’s, maar toch wordt ingelijfd door het verzet. Volgens de één doet hij te weinig, volgens de ander brengt hij vele levens in gevaar. Er valt inderdaad geen touw aan vast te knopen. Alleen aan te raden voor chauvinistische bewoners van de betreffende gemeentes – die deze film dan ook massaal bezochten.

Vanwege financiële problemen ziet de 75-jarige Jeremiah O’Keefe [Tommy Lee Jones], sluit hij in 1995 een overeenkomst met Raymond Loewen [Bill Camp], een Canadese zakenman die probeert een zo groot mogelijk deel van de uitvaartbranche in handen te krijgen. Omdat Loewen weigert de papieren te betekenen, besluit Jeremiah deze multinational aan te klagen met hulp van beginnend advocaat Hal Docking [Mamoudou Athie] en zijn trouwe vriend Mike Allred [Alan Ruck], een advocaat die gespecialiseerd is in contractrecht. Om een serieuze kans te maken tegen Loewen, besluit Jeremiah op advies van Hal de flamboyante, maar zeer succesvolle Willie Gary [Jamie Foxx] als advocaat aan te stellen. Reconstructie van een baanbrekende rechtszaak met een ingetogen Jones een als effectief contrast met Foxx, die net aan de goede kant van karikatuur blijft en die op overtuigende wijze de ontwikkeling van zijn personage neerzet. Ook Jurnee Smollett scoort hoge ogen als Mame Downes, de gehaaide advocaat van de tegenpartij.

Na ongeveer een minuut duisternis zien we een close up van het gezicht van de geknevelde Paul Conroy [Ryan Reynolds], een Amerikaanse vrachtwagenchauffeur in dienst van Crestin, Roland & Thomas die ik Irak is om mee te helpen met de wederopbouw. Hij is opgesloten in een kist onder de grond en niemand reageert op zijn roep om hulp. Hoe en waarom is hij in deze situatie verzeild geraakt? En nog veel belangrijker: hoe komt hij hieruit? Reynolds bewijst een uitstekende dramatische acteur te zijn in deze spannende, uitstekende geschreven nagelbijter vol intelligente plotwendingen. Een triomf voor Reynolds, Crotes en scenarist Chris Sparling die het maximale halen uit dit basisgegeven, ook al blijkt 95 minuten net iets te lang te zijn.

Glad gemaakte, oppervlakkige rip-off van Cabaret is slechts een excuus om Christina Aguilera in allerlei (veel al sexy) kostuums haar vocale gymnastiek over ons uit strooien. Cher mag ook een paar liedjes zingen in dit verhaal over een jonge vrouw [Christina Aguilera] uit Ohio die gaat werken in Club Burlesque in New York. Eigenaren Tess [Cher] en Vince [Peter Gallagher] ruziën over de toekomst van de club, Marcus Gerber [Eric Dane] wilt het overnemen, Nikki [Kristen Bell] is de rivale en Jack [Cam Gigandet] de aantrekkelijke love interest/barkeeper/onzekere liedjesschrijver. Volstrekt voorspelbare nonsens.

Topkok Adam Jones [Bradley Cooper] heeft 10 jaar gewerkt als chef-kok in Parijs maar heeft een deel van zijn niet geringe reputatie verspeelt door zijn agressieve houding in de keuken en zijn verslaving aan drank en drugs. Drie jaar geleden verdween hij spreekwoordelijk van de aardbodem, maar nu duikt hij op in Londen: clean, sober en vastbesloten om zijn derde Michelinster te halen en zijn concurrenten van weleer uit de weg te ruimen. Hij weet o.a. gastheer Tony [Daniel Bruhl] en kok Michel [Omar Sy] over te halen om bij hem te komen werken en vindt in Helene [Sienna Miller] een talentvolle, ambitieuze nieuwe ster aan het firmament. Dit restaurantdrama toont de ups en downs van een topkok bij een restaurant waar de verwachtingen extreem hoog zijn en waar Adam worstelt tegen zijn oude demonen. Adam is bepaald geen aangenaam karakter en het verhaal kent nauwelijks verrassingen, maar mede dankzij de sterke, overtuigende cast is het allemaal best aan te zien. Alicia Vikander heeft een bijrol als Adams ex-vriendin, Emma Thompson speelt Adams psychiater en er zijn kleine rolletjes voor Uma Thurman en Lily James.

Oudgediende topacteurs [Burgess Meredith (!) en Bette Davis (!!)] en topacteurs van hun generatie [Karen Black en Oliver Reed] plus een intrigerende titel, maken dit al de moeite van het aanschouwen waard. En hoewel ik nauwelijks lovende kritieken over deze horrorfilm heb gelezen, is hij toch best onderhoudend. Black, Reed en Davis gaan op enig moment in de film lekker over-the-top en de muzikale score van Bob Cobert is aangenaam creepy. De film duurt wel onnodig lang en de cameo van Burgess Meredith is twijfelachtig, maar deze film is aanzienlijk beter dan de meeste horrorfilms die we tegenwoordig in de bioscoop door de strot geduwd krijgen.

In een boeiende openingsmonoloog legt kunstcriticus James Figueras [Claes Bang] tijdens een kezing uit wat de kracht en het gevaar van zijn vak. De inhoud van die monoloog speelt een belangrijke rol bij wat zich daarna ontvouwt. James brengt de nacht door met Berenice [Elizabeth Debicki], één van de toehoorders, en nodigt haar prompt uit om hem te vergezellen bij een bezoek aan de steenrijke kunsthandelaar Joseph Cassidy [Mick Jagger] die iets met James wil bespreken. Dat blijkt te maken te hebben met kunstenaar James Debney [Donald Sutherland], een kluizenaar die zich lange tijd volledig heeft onttrokken aan publiek en de media. Voor James is dit een unieke kans om één van zijn grote helden te interviewen, maar de gesprekken leiden tot onvoorziene conclusies met onvoorziene gevolgen voor alle direct betrokken.

Cynische blik op de kunstwereld levert interessante dialogen op, maar weinig actie. Capotondi weet desondanks toch enige suspense op te bouwen, mede dankzij Jaggers sinistere charme, ook al duurt het lang voor het verhaal werkelijk op gang komt. Gelukkig is de ontknoping het wachten waard.

Elizabeth Taylor was zeker niet de eerste beroemdheid die open was over het feit dat zij zich liet opnemen in een afkickkliniek. Dat was Bela Lugosi in 1955. Taylor en Burton waren in 1983 respectievelijk 51 en 57 jaar oud en niet 'veertigers' en Burton worstelde bovendien al behoorlijk met zijn gezondheid. Dit biografische drama neemt een zeer opzichtig loopje met de realiteit door te kiezen voor twee acteurs die te jong zijn voor deze rol. Centraal staat hun besluit om in 1983 samen op het toneel te verschijnen in het toneelstuk Private Lives van Noël Coward. De media zinspeelt op een heropleving van hun stormachtige relatie (en wellicht een derde huwelijk) en het publiek kan niet wachten om de twee sterren samen op het toneel te zien. Maar een combinatie van verbittering en sterallures brengt de productie in gevaar. Bonham-Carter en West doen hun best ondanks het gebrek aan chemie tussen de sterren. Dit was veel beter geweest met oudere acteurs die ook beter gestalte kunnen geven aan de psychologische en fysieke problemen waar Taylor en Burton destijds mee worstelden.

Het Jinyang Reservoir is in quarantaine wegens een lek in het Biotech Lab. De bewakers denken dat het allemaal wel meevalt, maar al snel raakt een groot deel van de bevolking besmet door een virus dat ze verandert in bloeddorstige monsters. De passagiers van een trein naar Busan lijken te ontsnappen aan de bloeddorstige horde, maar op het allerlaatste moment springt een net gebeten vrouw nog aan boord. Welke passagiers zullen weten te voorkomen dat ze besmet worden tot ze het veilige Busan weten te bereiken? Yeons adembenemende horrorthriller richt zich aanvankelijk op een jonge vader [Gong Yoo] die zijn dochtertje [Su-an Kim] keer op keer teleur heeft gesteld, een hoogzwangere vrouw [Yu-mi Jung] en diens echtgenoot [Ma Dong-seok] en de leden van een honkbalteam, maar na een half uur gaan alle remmen los in deze heerlijk achtbaanrit voor liefhebbers van Living Dead-achtige actiethrillers.

Een artikel dat Wil Haygood in 2008 schreef voor The Washington Post vormt de basis voor deze biografie van Cecil Gaines, een zware man die in de jaren 20 opgroeide op de katoenvelden van Thomas Westfall [Alex Pettyfer] die Cecils moeder [Mariah Carey] seksueel misbruikte en zijn vader [David Banner] doodschot toen die daar iets van durfde te zeggen. Annabeth Westfall [Vanessa Redgrave] maakt van Cecil een ‘house nigger’, later leert Maynard [Clarence Williams III] hem bedienen voor witte gasten in een chic hotel en via R.D. Warner [Jim Gleason] krijgt Cecil uiteindelijk een baan in Het Witte Huis waar zou dienen onder zes verschillende presidenten. Zijn dienstbaarheid staat in schril contrast met het politieke activisme van Cecils zoon Louis [David Oyelowo], die aan de frontlinie staat van de strijd voor de gelijke behandeling en rechten voor zwarte Amerikanen. Roept direct een vergelijking op met The Help en komt er maar bekaaid vanaf. Whitakers gemanierde spel helpt niet, maar het is vooral het gefragmenteerde scenario, dat een periode van 60 jaar bestrijkt, dat dit veroordeeld tot de middelmaat.

Sardonische komedie [die volgens andere bronnen uit 1976 komt] bevat een vrij ééndimensionaal karakter. En dat karakter zit zo vol zelfhaat, sarcasme en nijdigheid dat het niet meevalt om enige sympathie voor Butley. Dat de film ook nog eens zo'n 130 minuten duurt en dat de als regisseur debuterende Harold Pinter over geen greintje cinematische flair lijkt te beschikken, maakt het moeilijk om van deze film te houden. Voor de doorbijters is er wel een prima rol van Jessica Tandy, maar je moet veel op de koop toe nemen om daar optimaal van te kunnen genieten.

Gedateerd politiek correct filmpje over de opbloeiende relatie tussen een vrijgevochten, vrolijke en naïeve blondine [Goldie Hawn] en haar blinde buurman [Edward Albert], wiens bezitterige moeder [Oscarwinnaar Eileen Eckhart] hun vriendschap/romance niet ziet zitten. De flowerpower-mentaliteit, volgens je welke je je naaste accepteert zoals je bent en je niet afsluit voor mensen die 'anders' zijn, ligt er duimendik bovenop en sentiment ligt ook constant op de loer. Dat het nooit té stroperig wordt is te danken aan de twee oprechte hoofdrolspelers, maar de toneelmatigheid van de film [die zich vrijwel volledig in één ruimte afspeelt] maakt het wel wat langdradig.

Een klungelige puinhoop van een film, waarschijnlijk het gevolg van een ernstige identiteitscrisis. Twee grondwerkers graven een tunnel naar een bank, stelen de inhoud van slechts vijf kluisjes (vraag niet waarom) en twee niet al te snuggere agenten van de buurtpolitie besluiten de tunnel zonder ondersteuning binnen te gaan, ook al weten ze dat die tunnel vol zit met dynamiet omdat ze de ontsteker - die om onbegrijpelijke redenen gewoon ergens in de hoek ligt - hebben gezien. Dit is meer Bassie & Adriaan dan Flikken en daarbij moet ik aantekenen dat de scenario's over de avonturen van die achterlijke clown en die irritante acrobaat Ludlumachtige intriges zijn vergeleken met dit knullige prutswerkje. De halve bonusster is voor Staf, een excentrieke buurtbewoner die - ondanks dat hij nauwelijks te verstaan is met zijn dikke accent - in ieder geval nog een paar keer een glimlach weet te genereren. Knullig, amateuristisch, maar vooral verschrikkelijk saai, maar blijkbaar zijn onze Vlaamse vrienden er dol op. Ik niet!

Hooggeplaatste functionarissen en insiders bij Adidas, Amazon, Unilever en Apple onthullen de marketing- en verleidingstechnieken die ze ontwikkelden om ervoor te zorgen dat klanten de overstap maakten van fysiek naar online shoppen en dat ze meer (en vaak overbodige) spullen kopen. Stacey kiest voor een effectieve, quasi-satirische benadering met imposante AI-animaties en een AI-stem die de besproken technieken gebruikt om de kijker te verleiden om verder te kijken. Uitstekende mix van educatie en amusement.

Marty Jackitansky [Joshua Burge] gebruikt zijn tijdelijke baantje bij een bank om de boel op allerlei manieren te belazeren: hij koopt op rekening van de bank peperdure producten die hij zelf weer verkoopt bij een winkel in tweehandsgoederen en hij fraudeert met overschrijvingen bij zijn eigen bank. Dat laatste levert hem meer problemen op dan hij had verwacht. Zijn onverschillige werkhouding levert hem bovendien geen vrienden op, maar toch weet hij zijn wereldvreemde collega Derek [Joel Potrykus] over te halen om hem tijdelijk onderdak te verlenen. Dat levert de nodige spanningen op, o.a. wanneer Burge het met zijn zelfgemaakte Freddy Krueger-handschoen opneemt tegen Dereks lightsaber. Marty is onberekenbaar, zeer temperamentvol en bepaald niet sympathiek, maar mede door Burges uitstekende spel blijf je als kijker toch de sympathie houden voor dit hopeloze geval. Het scenario van Potrykus zit vol onverwachte, bizarre zwart-komische momenten die je regelmatig op een ongemakkelijke manier doet gniffelen. Onconventioneel, en dat is in dit geval een aanbeveling.

Matige mix van Who's Afraid of Virginia Woolf? met een vleugje Psycho is prachtig in beeld gebracht en bevat prima werk van Pitt als de mislukte schrijver die zich met zijn frigide echtgenote [Jolie] terugtrekt in een pittoresk hotelletje aan zee in de hoop daar eindelijk inspiratie te vinden voor zijn nieuwe boek. Jolie laat vlijmscherpe woordenwisselingen echter achterwege en haar scenario kabbelt veel te rustig voort tot er een voyeuristisch element om de hoek komt kijken. Dan pas komen er wat interessante momenten, maar Jolie wist blijkbaar niet of ze een romantisch relatiedrama of een gematigde ero-thriller wilde maken. Het resultaat meandert dan ook ongemakkelijk tussen beide genres en maakt de verwachtingen nimmer waar.

Close, but no cigar. Het verhaal is een intrigerende variant op Candyman en Bloody Mary, waarin het noemen van de naam dodelijke gevolgen heeft. In The Bye Bye Man is dat idee op een interessante manier doorgetrokken, maar het idee is dusdanig bizar dat je wel een sterke cast nodig hebt om ervoor te zorgen dat de premisse blijft boeien. Maar de cast bestaat uit kleurloze tienerschermvulling en regisseur Stacy Title valt net iets te vaak terug op clichés, inclusief het uiterlijk van de titelgriezel. Hoewel er een paar aardige momenten zijn, weet ook deze horrorfilm helaas niet echt onder je huid te kruipen.