Meningen

Liefhebbers van gore kunnen zich vermaken met een paar aangenaam gruwelijke momenten - vooral die betreffende een oog en een onderkaak vielen bij mij in de goede smaak - maar deze verzameling van gejatte horrorelementen leunt op een slap excuus voor een verhaal en neemt tegen het einde ronduit dwaze vormen aan. Net als haar extreem naïeve karakter had Elizabeth Banks beter nee kunnen zeggen tegen dit 'project'. Ja, er zitten elementen in uit prima films als The Omen (1976), Damien: Omen II (1978) en Chronicle (2012), maar kwalitatief speelt het vooral leentjebuur bij Friday the 13th Part 2 (1981). De kenners zullen begrijpen waarom ik juist naar die film refereer... en niet alleen omdat die film net zo slecht was als deze.

"Old Man" Chester [Liam Browne] fotografeert zijn seksuele uitspattingen met zijn vriendin Noon [Nancy Trotter Landry]. Wanneer een aantal foto's terecht komen bij Franny [Michael Hodgson] een verspreider van 'erotische kunst' lacht zowel artistiek als financieel succes Chester toe. Maar dat heeft grote impact op zijn relatie met Noon.

Uiterst slap verhaal is niet meer dan een excuus voor een afstompende opeenstapeling van seksscènes en ander gedoe met mannelijke en vrouwelijke geslachtsdelen. Een wanhopige poging om de kijker te schokken slecht vermomt als een romantisch drama met oppervlakkige kritiek op de kunstwereld. De scène in de kunstgalerie is in alle opzichten een aanfluiting, maar ook de rest is nauwelijks aan te zien.

Horror, western, thriller, melodrama... Brimstone valt niet écht te categoriseren en hoewel dat geen garantie is voor kwaliteit, betekent het in ieder geval dat regisseur Martin Koolhoven erin geslaagd is om een film te maken die nimmer voorspelbaar is. Brimstone valt uiteen in 4 hoofdstukken, die niet chronologisch zijn verteld. Dat is niet zomaar een gimmick, maar creëert suspense waardoor de film blijft intrigeren. In het eerste hoofdstuk maken we kennis met de een jonge moeder [Dakota Fanning] die haar tong is kwijtgeraakt en wordt bedreigd door een godsdienstwaanzinnige van oorsprong Nederlandse 'predikant', gespeeld door Guy Pearce, met een subtiele, maar perfecte Hollandse tongval. Later in de film ontdekken we hoe en waarom de jonge vrouw haar tong is geraakt en waarom de predikant zo door haar is geobsedeerd.

Deze film is zeker niet geschikt voor mensen met zwakke magen, met expliciet geweld [o.a. in de vorm van mishandeling van mensen en dieren en kastijding], maar dit alles is wel op stijlvolle manier in beeld gebracht. Fanning is te zeer een lichtgewicht voor zo'n zware rol en Koolhoven had bij Guy Pearce wel even aan de rem mogen trekken [de slechtheid druipt er dusdanig van af, dat hij niet geheel geloofwaardig is als predikant], maar er zijn uitstekende rollen van Carice van Houten en Carla Juri. Laat ik het omschrijven als een origineel, explosief melodrama, maar wel ééntje die je eigenlijk niet mag missen!

Na de tragische dood van Phil [Stephen Phillips] besluit de sociale dienst zijn 17-jarige zoon Andy [Billy Barratt] en zijn slechtziende stiefdochter Piper [Sora Wong] uit elkaar te halen, totdat de ervaren jeugdwerker Laura [Sally Hawkins] hen allebei onder haar hoede wil nemen. Laura kijkt ’s avonds naar videobeelden van angstaanjagende rituelen en er is iets goed mis met Laura’s andere pleegkind Oliver [Jonah Wren Phillips]. Zou één en ander verband kunnen hebben met de dood van Laura’s eigen kind? De relatie tussen Andy en Piper is goed uitgewerkt en de briljant gekozen Hawkins laat je lange tijd in het ongewisse in deze originele, aangenaam bizarre horrorfilm. Maar Phillips boezemt de meeste angst in en trakteert de genreliefhebbers op een paar gruwelmomenten om van te smullen

Na een uit de hand gelopen overval slaan de enige overlevende dader [Jamie Costa] en de chauffeur [Barry Pepper] op de vlucht. In flashbacks ontdekken we dat het doelwit [Sam Neill] een levensgevaarlijke man is en dat de mannen onderdeel uitmaken van een groot complot. Het verhaal is te mager voor een speelduur van ruim 90 minuten en de dialogen lopen ook niet over van originaliteit. Goed camerawerk van Ross W. Clarkson is een lichtpuntje.

Je zult niet gauw tegen een komedie aanlopen die zotter is dan deze screwball-klassieker, die indertijd flopte omdat het publiek nog niet klaar was voor zo’n waanzinnige komedie waarin de grappen je in onnavolgbaar tempo om de oren vliegen. En dat ondanks de aanwezigheid van niemand minder dan Cary Grant en Katharine Hepburn, hoewel Harry Brandt haar in een geruchtmakend advertentie in Hollywood Reporter van mei 1938 ‘box office poison’ noemde. Met een supporting cast om je vingers bij af te likken en een scenario van de ervaren Dudley Nichols en Hagar Wilde, is het voor mij toch een raadsel waarom deze film zo flopte en ‘The Philadelphia Story’ – hetzelfde type film, maar in mijn ogen minder leuk –twee jaar later een groot succes werd.

“Bringing Up Baby” richt zich op paleontoloog David Huxley [Cary Grant] die nieuws krijgt dat het laatste stukje geraamte van ‘zijn’ brontosaurus in het museum onderweg is. Om dit te kunnen tentoonstellen hoopt hij een subsidie van $1.000.000 los te krijgen door een wit voetje te halen bij Mr Peabody [George Irving], wiens cliënt van plan is dat bedrag aan een goed doel te geven. David gaat naar de golfbaan met Mr Peabody, waar de energieke Susan Vance [Katharine Hepburn] het potje verstoort door Davids golfbal weg te slaan. Deze ontmoeting met Susan leidt tot een opeenvolging van krankzinnige situaties. En dan is het verhaal niet meer samen te vatten, hooguit enigszins te beschrijven aan de hand van een aantal gebeurtenissen. Susans hond die het brontosaurusbot vindt en het ergens op het landgoed verstopt, de verdwijning van Baby, de Susans tamme luipaard en David en Susans idiote pogingen om ‘m te vangen. Dit valt toevallig samen met de ontsnapping van een veel gevaarlijkere luipaard uit een circus. De vriendelijke, maar warrige Major Applegate [Charlie Ruggles] die Susans tante Elizabeth [May Robson] de roep van een luipaard leert en een onverwacht antwoord krijgt. Dan is er ook nog politieagent Slocum [Walter Catlett] die de hele familie arresteert, waarna Susan zichzelf voordoet als ‘Swingin’ Door Susie’ van The Leopard Gang... De lijst met hoogtepunten gaat maar door.

Howard Hawks experimenteerde hier met dialoog door zijn acteurs erop te trainen hun teksten te laten overlappen. Bovendien spreken ze de dialogen in een noodgang uit en daardoor ligt het tempo ontzettend hoog. Dit verhoogt het realisme en ondanks die overlapping zijn de grappen altijd raak, vaak juist omdat ze overlappen. Grant en Hepburn bewijzen hier tot de absolute top van hun generatie te horen en vormen het leukste komische paar in de filmgeschiedenis. Hun timing, hun mimiek is werkelijk perfect en het lijkt erop alsof ze de tijd van hun leven hebben gehad op de set. Als je deze film gaat kijken, let dan op het gezicht van Grant wanneer hij, gekleed in negligee – vraag niet waarom – tevergeefs probeert zich te mengen in een verhitte oeverloze discussie tussen Susan en haar tante, maar ook op Hepburns wisselende mimiek wanneer ze zich voordoet als ‘Swingin’ Door Susie’ en met gebaren uitlegt waarom David (Jerry The Nipper) een ‘regular Don Juan’ is. Maar de eerder genoemde Ruggles en Catlett zijn ook ontzettend grappig en Robson, Fritz Feld [als Dr Lehman] en Irving leveren vakwerk af in ‘straight roles’, waarbij je je moet afvragen hoe ze hun lachen hebben kunnen inhouden met het hilarische scenario. Een juweel, de ultieme komedie over The Battle Of The Sexes en ruim 80 jaar later staat hij nog als een huis. Maar ik raad wel aan om te zorgen voor ondertiteling, anders is het werkelijk niet te volgen. Het onderstreept nog maar eens dat ‘oude’ films niet traag of ouderwets [hoeven te] zijn.

The Blitz is een van de meest behandelde fases uit de Tweede Wereldoorlog. Wright maakt gebruik van audio-interviews met overlevenden, zowel van Britse als van Duitse kant, en verkiest prachtige gekleurde archiefbeelden boven pratende hoofden. Afgezien van het gebruik van kleur is hier weinig origineels te vinden voor doorgewinterde liefhebbers van oorlogsdocumentaires.

Erin Lee Carr is een Britneyfan van het eerste uur en Jenny Eliscu een voormalige journalist voor Rolling Stone die bij haar eerste ontmoeting met Britney Spears ontdekte hoe vriendelijk de superster is. Niet zo gek dat deze vooringenomen documentaire bestaat uit roddels, matig onderbouwde argumentaties op basis van niet nader genoemde bronnen en uit de context gehaalde quotes uit gerechtelijke stukken die bevestigen wat de twee makers willen bevestigen: dat Britney een gevangene is van een een groep voormalige vertrouwelingen dat hun ‘conservatorship’ van Britney heeft gebruikt om miljoenen te verdienen. Er komen wat mensen voorbij die ooit met Britney werkten en uiteraard hun best doen om zelf zo goed mogelijk voor het daglicht te komen. Verder zijn er vooral veel scènes waarin Carr en Culotta simpelweg gerechtelijke stukken voorlezen. De zoveelste documentaire die probeert een slaatje te slaan uit de persoonlijke perikelen rondom de familie Spears. Zie ook Framing Britney Spears.

Luchtig, maar weinig opzienbarend komisch drama houdt zich staande dankzij uitstekend werk van Pernilla August als de 63-jarige Britt-Marie, een vrouw die besluit haar leven om te gooien nadat ze oog in oog komt te staan met de vrouw met wie haar echtgenoot Kent [Peter Haber] een affaire heeft. Ze weet een baantje te bemachtigen als jeugdwerker waarbij ze wordt geacht een groepje kinderen te coachen ter voorbereidings op een voetbaltoernooi. Er zijn twee problemen: er is geen fatsoenlijk voetbalveld en Britt-Marie heeft geen verstand van voetballen! Het is niet zo moeilijk te raden in welke richting het verhaal zich gaat begeven, maar onderweg komen geleidelijk te weten waarom Britt-Marie is zoals ze is. Het ontwapenende spel van August doen je de clichés vergeven, ook al is dat niet voldoende om deze film tot een echte aanrader te maken.

Het verhaal van een jonge vrouw [Jillian Bell] met overgewicht die na een waarschuwing van haar arts [Patch Darrag] besluit haar manier van leven om te gooien en zich voorbereidt op de marathon van New York klinkt wellicht als een opeenstapeling van clichés, maar daar is geen sprake van. Collaizo baseerde zich op het verhaal van zijn kamergenoot Brittany O’Neill en die persoonlijke betrokkenheid bij het verhaal voorziet dit van een onverwachte diepgang. Bell is perfect in de hoofdrol en Collaizo ziet erop toe dat de ondersteunende karakters in alle opzichten het relaas van een vrouw met diepgewortelde hang-ups verrijken waardoor je Brittany net zo hard wilt toejuichen als haar vrienden wanneer ze die loodzware laatste kilometers ingaat.

Max [Tim Haars] en zijn adoptiebroer Jules [Daniël Arends] geloven na het stuklopen van het ongelukkige huwelijk van hun ouders dat ze nooit een serieuze relatie moeten beginnen met een vrouw. De titel verwijst naar hun levensmotto en dus feesten en neuken de jongens er vrolijk op los, totdat Max als een blok valt voor Anna [Sylvia Hoeks]. Dat zij ten prooi is gevallen aan Jules is slechts één van de horden die hij moet overwinnen voor hij kan beslissen of “Bro’s” nog steeds voor “Ho’s” gaan. Een flinterdun scenario dat een excuus is voor een serie puberale, soms verrassende en zo nu en dan amusante grappen bedacht door de geesten achter New Kids die zelf in kleine rolletjes te zien zijn. Het resultaat is weinig hoogstaand, maar Haars en Van der Kuil liggen daar niet wakker van.

In 1988 moesten de Poolse bergbeklimmers Berbeka Maciej [Ireneusz Czop] en Aleksander Lwow [Piotr Glowacki] hun poging om de top van de K2 te bereiken via de klassieke route afbreken. Berbeka is woedend wanneer hij ontdekt dat hij slechts 17 meter van de top was verwijderd. 25 jaar later sluit hij zich aan bij een nieuwe expeditie om zijn langgekoesterde droom alsnog waar te maken. Dawid slaagt erin de intensiteit van en de inspanning die gevraagd wordt bij zo’n expeditie over te brengen, maar de personages zijn onvoldoende uitgewerkt, waardoor het niet erg meeslepend is.

"The Broadway Melody" is van grote historische waarde. Het was de eerste geluidsfilm die de Oscar zou voor beste film won en het is de blauwdruk voor wat een Amerikaanse kunstvorm zou worden: de musical. Als je deze film vergelijkt met "42nd Street" en "Gold Diggers of 1933" zie je dat "The Broadway Melody" technisch gezien behoorlijk primitief was en dat de filmindustrie in 4 jaar enorme vooruitgang had geboekt met betrekking tot de geluidstechniek.

De camera is vrij statisch, dansers springen wat willekeurig in en uit beeld, de choreografie doet meer denken aan vaudeville dan aan dans en de 18-jarige Anita Page worstelt met haar dialoog. De muziek is echter geweldig, wat ook wel blijkt uit het feit dat de titelsong, "You Were Meant For Me" en "The Wedding Of The Painted Doll" nog steeds evergreens zijn. Het verhaal over twee zusjes die proberen door te breken op Broadway en de liefdesdriehoek die hun relatie en hun ambities dreigt te ruïneren is echter heel behoorlijk geschreven, met vrij scherpe dialogen. En de gymnastische bewegingen van de dominee in "The Wedding Of The Painted Doll" vond ik fascinerend genoeg om een paar keer opnieuw te kijken.

Een must voor iedere musical-liefhebber, deze film wiens tekortkomingen vooral voortkomen uit de primitieve technische mogelijkheden, maar wiens sterke punten wat mij betreft voldoende zijn om deze film aan te raden.

Mark Lebeer [Koen de Bouw] leidt een troosteloos kluizenaarsbestaan, tot hij een videoboodschap krijgt van Grace Brooks [Alison Doody], een rijke weduwe die 20 jaar geleden een stormachtige affaire had met Marks broer Michel [Koen de Graeve], die lang geleden omkwam bij een auto-ongeluk. Grace nodigt Michel uit om haar te bezoeken in Ierland. Aangespoord door Ronnie [Titus de Voogdt] besluit Mark zich voor te doen als Michel om een oude rekening te vereffenen. Maar wanneer Udo Kier verschijnt als Graces chauffeur, weet je als kijker al dat er iets niet in de haak is en blijkt dat het verhaal zeker niet zo gaat verlopen als je tot op dat moment had verwacht. De Voogdt verleent een aangename luchtige toon aan deze onvoorspelbare film, die in het laatste kwart zijn hand overspeelt qua slimme wendingen.

De timide Lukas [Jonas Smulders] kijkt op tegen zijn meer assertiever oudere broer Alexander [Niels Gomperts] en besluit zich na enige aarzeling bij hem aan te sluiten bij een impulsieve reis waarbij ze liftend in Frankrijk belanden. De kennismaking de Française Josephine [Christa Théret] drijft een wig tussen de twee broers waardoor Lukas voelt dat hij een belangrijke keuze moet maken. Goed geacteerd familiedrama ontbeert originaliteit waardoor je al snel kunt raden hoe het af gaat lopen. Zelfs het eindshot is afgezaagd.

De vierjarige Leon Wesly werd op 11 februari 1944 vergast in Auschwitz nadat NSB-ers uit de straat hem hadden verraden. Zijn oudere zusje Elin was getuigen, tweeling Taval en Benoît werden na de oorlog geboren. Voor deze documentaire komen ze samen in Maastricht, bezoeken ze de buurt waar ze woonden en andere plaatsen die herinneringen oproepen aan die tijd. Uit gesprekken blijkt hoezeer het verhaal van en de nagedachtenis aan “broertje” het leven van zijn nabestaanden nog altijd beïnvloedt. De belangrijkste punten zijn binnen een half uur gemaakt en het is onduidelijk waarom Hölscher zich niet aan die speelduur heeft gehouden. Het meest indrukwekkende moment in deze veel te lange documentaire is Elins reconstructie van de dag waarop ze haar broertje verloor.

Geen verrassingen in dit zwaarmoedige psychologische drama. Eén ander is opgeleukt met een overdaad aan Bluegras-deuntjes, maar dat verheft deze 'ziekte-van-de-week'-film bepaald niet boven de middelmaat, helaas. Inhoudelijk komt The Broken Circle Breakdown niet verder dan een weinig verheffende mix van euforie [toen alles nog goed was] en gesnotter [een dodelijk ziek kind is héééél errug]. Er zijn ook nog wat volstrekt zinloze seksscènes [het aantal films met zinvolle seksscènes kan ik overigens op één hand tellen] die de speelduur nog wat verhogen. Meer inzicht in de karakters en scherpere dialogen hadden dit tranendal wellicht nog kunnen redden. Nee, ik zie niet in waarom Vlaanderen zo warm liep voor deze in meerdere opzichten deprimerende film. Ik kon 'm amper uitzitten...

7 jaar geleden werd de New Yorkse politieagent Billy Taggart [Mark Wahlberg] vrijgesproken van moord, maar het kostte hem wel zijn baan. Hij werkt nu samen met Katy [Alona Tall] als deurwaarder en heeft een relatie met actrice Natalie [Natalie Martinez] en krijgt een lucratieve klus aangeboden van burgemeester Hostetler [Russell Crowe]. Die biedt hem $ 50.000 om zijn echtgenote Cathleen [Catherine Zeta-Jones] te schaduwen en te achterhalen of, en zo ja, met wie, zij een affaire heeft. Klinkt als een goede deal, maar uiteraard raakt Mark hierdoor betrokken bij schimmige zaken die te maken hebben met gemeenteraadslid Jack Valiant [Barry Pepper], Hostetlers tegenstander bij de aanstaande burgemeestersverkiezingen. Een routinematig plot met teveel expositie te weinig actie. Wahlberg maakt een ongeïnteresseerde indruk en dat is niet voor niets.

Innovatief portret van Marianne Faithfull met Tilda Swinton als leider van een project van het ‘Ministerie Van Niet Vergeten’, die George McKay opdracht geeft om de vele misconcepties over Marianne Faithfull en haar carrière te ontwarren en het volledige verhaal te vertellen. Hoewel Faithfull landelijk bekend werd door haar associatie met The Rolling Stones (als “Micks liefje”), bouwde ze op eigen kracht een imposant oeuvre op dat verder reikt dan muziek. De titel verwijst naar het gelijknamige album waarmee Faithfull in 1979 op indrukwekkende wijze haar comeback maakte als muzikant. Faithfull overleed tijdens de opnames en haar laatste muzikale (met Nick Cave en Warren Ellis) is een passende, waardige coda voor dit cultuuricoon.

James Franco is een duidelijk een bewonderaar van dichter Hart Crane die in 1932 zelfmoord pleegde door van midden op zee van een schip te springen. De vage uitleg aan het begin schijnt een rechtvaardiging voor de minimalistische vorm waarin Franco het levensverhaal van Crane heeft verfilmd. Die vorm schijnt recht te doen aan de poëzie van Crane, maar zal desondanks hooguit de meest fervente fans van Crane in vervoering brengen. De langdurige voordrachten van de ondoorgrondelijke teksten van Crane hebben sowieso weinig met cinema van doen. Warrig en bijzonder saai.

“Het leven dat is één groot feest. Zoep’ as een grote en tekeer gaan als een beest”. En: “Het is lekker op de trekker, met de rubber deur de blubber”. Mannenkoor Karrespoor had gelijk! Diepgaande gesprekken zijn er niet, hetgeen het vooroordeel bevestigd dat boeren niet verder kijken dan hun neus lang is (en hun portemonnee diep is). Deze documentaire volgt twee groepen boerenjongeren uit respectievelijke Nieuwleusden en Espelo. Beetje rondrijden op de trekker, sleutelen aan sloopauto’s waarmee ze rondscheuren op het eigen erf en meedoen aan wedstrijden waarmee ze elkaars auto’s in de prak moeten rijden. Knallen met oud en nieuw en een zo groot mogelijk vreugdevuur bouwen om de concurrentiestrijd met het naburige dorp te winnen. Alle negatieve vooroordelen die heersen over het boerenleven worden hier bevestigd en dat vinden de boertjes uit deze documentaire blijkbaar wel best. Treurig, maar pervers amusant.

Sinds ze in 2004 op heroïsche wijze een bronzen medaille voor het Amerikaanse turnteam veilig wist te stellen is Hope Ann Greggory [Melissa Rauch] in de vergetelheid geraakt en zit ze vooral thuis haar vader [Gary Cole] af te kafferen over het gebrek aan geld. Op een dag krijgt Hope een brief waaruit blijkt dat ze $500.000,-- kan claimen, maar er zit uiteraard een addertje onder het gras: ze moet het aanstormende talent Maggie Townsend [Haley Lu Richardson] coachen tot Maggie een einde maakt aan hun samenwerking. Hope ergert zich aanvankelijk dood aan Maggies extreem brave en nederige houding en vloekt en scheldt er dan ook flink op los, maar begint zich gaandeweg te beseffen dat meer heeft te winnen dan geld. Hope is een te afstotelijk karakter om sympathie op te wekken en Maggie Townsend (niet te verwarren met topturnster Maggie Reynolds) is veel te lief voor een topturner, maar de Rauch en Richardson doen hun best met hun matige rollen en Michelle Derstine is een prima body double voor Richardson in de training- en wedstrijdscènes.

Eilis [Saoirse Ronan] laat in de jaren ’50 haar moeder [Jane Brennan] en zus [Fiona Glascott] achter in Ierland om een nieuw leven op te bouwen in de VS. Daar vindt ze onderdak bij Mrs Kehoe [Julie Walters] in Brooklyn en werkt ze bij een warenhuis. De lokale Ierse geloofsgemeenschap probeert haar te helpen haar draai te vinden. Father Flood [Jim Broadbent] biedt zelfs aan Eilis’ avondopleiding tot boekhouder te financieren. Eilis heeft desondanks veelvuldig last van heimwee, tot ze kennis maakt met de van oorsprong Italiaanse Tony [Emory Cohen]. Fraai geproduceerd portret van een emigrant, gebaseerd op het gelijknamige boek van Colim Tóibín, is een vrijwel universeel verhaal dat duidelijk maakt hoe belangrijk het is om het gevoel te krijgen dat je welkom bent en dat je in je nieuwe thuisland ook werkelijk de kans krijgt (en neemt) om een eigen leven op te bouwen. Prachtig acteerwerk alom.

Boeiende documentaire over een school in Harlem, New York City waar zo'n 80% van de leerlingen onder de armoedegrens leeft. Spil van het verhaal is Elizabeth Spiegel, een bevlogen docente die haar kennis van en liefde voor schaken een waardevolle plaats heeft gegeven op deze school. Haar schaaklessen zijn ontzettend populair en dat is niet voor niets: de school domineert dankzij Spiegel al een aantal jaren alle nationale schaakwedstrijden en een aantal leerlingen maakt zelfs kans om op jonge leeftijd al schaakmeester te worden! Dallemaggiore spreekt met deelnemende leerlingen en met ouders en toont zo hoe het schaakspel zelf, maar ook het feit dat juist deze kansarme kinderen de kans krijgen om door de VS te reizen, de levens van de jonge schakers en hun familie beïnvloedt. Tevens zien we hoe de school wanhopig probeert de financiën rond te krijgen wanneer de financiële crisis van 2009 leidt tot stevige kortingen op het budget. Integer gemaakt, vermakelijk en regelmatig meeslepend en inspirerend.

Voormalig crimineel Moke [Josh Brolin] is nu een brave burgerman en zijn echtgenote [Taylour Paige] staat op het punt te bevallen van zijn eerste kind. Zijn tweelingbroer Jady heeft net een celstraf uitgezeten en heeft ook besloten het rechte pad te kiezen, maar een rancuneuze gevangenisbewaarder [Brendan Fraser] dwingt hem nog één keer een slag te slaan. Jady krijgt een kans in de schoot geworpen wanneer moeder Cath [Glenn Close] zich voor het eerst in 30 jaar laat zien. Voordat ze op de vlucht sloeg voor de politie verstopte ze de smaragden die ze met Glenn [Joshua Mikel] had gestolen in de grond. Helaas maakt die grond nu deel uit van een golfbaan. Net als in Twins is kleine tweelingbroer de sluwe ritselaar en de grote tweelingbroer een naïeve goedzak. Pretentieloze komedie met een enthousiaste cast waaronder verder Marisa Tomei als Jady’s zweverige correspondentievriendin en M. Emmet Walsh als Brendan Frasers vader.

De titel verwijst naar de eigenschap dat vloeistof nooit stabiel is door de constante beweging van elementaire deeltjes. Het zal vast ook Leopolds verklaring zijn voor het feit dat Charlotte, een in Brussel werkende scheikundige, een hotelkamer huurt waar ze steeds wisselende mannen ontvangt om seks mee te hebben. Als haar echtgenoot [Dragan Bakema] of haar zoon [Ryan Brodie] daar toch achter zouden komen … Geen idee waar dit over gaat en het is traag en onuitstaanbaar pretentieus bovendien!

Een film voor brugklassers zoals brugklassers die zouden schrijven. Diversiteit en acteertalent zijn ver te zoeken in dit slappe verhaaltje dat begin wanneer Jesse [Vincent Visser] het uitmaakt met Nola [Sterre van Woudenberg] en iemand een filmpje van het moment waarop dat gebeurt plaatst op sociale media. Nola over haar toeren, zeker wanneer überbitch Fenna [Stefania] haar één en ander nog even inwrijft. En dan is daar ook nog die ongure, vervelende Boy [Julian Moon Snijder] die het thuis echter zo zwaar heeft dat we hem al snel zielig moeten vinden. Het verhaal, voor zover je daarvan kunt spreken, betreft een roadtrip waarmee Boy en Nola zich aansluiten bij het schoolkamp in Borger om wraak te nemen op Fenna. De serie waar dit uit voortkomt schijnt populair te zijn bij de doelgroep, maar die zal toch niet veel ouder zijn dan 13 jaar mag ik hopen. BN-ers Natasja Froger en Dennis van der Geest verschijnen in kleine rolletjes. Hoera!

Met genoeg geld en welwillende contacten die alles regelen, kans zelfs de meest kansloze zanger een album. De teksten van de 25-jarige Bruin Parry zijn abominabel en hij zingt werkelijk verschrikkelijk vals, maar toch wil hij muziek maken. Mario Davidson liet Bruin Parry wat teksten in de microfoon blèren, meer zien we niet van het harde werk dat normaal gesproken komt kijken bij het maken van een album. Donny Ronny (De Jeugd Van Tegenwoordig) komt opdraven voor een track, Katja Schuurman werkt mee aan de muziekvideo en de release party vindt plaats in De Melkweg. Het lijkt er vooral op dat Bruin geen vinger zelf hoefde uit steken! Iedere hardwerkende muzikant zal zich hier waarschijnlijk aan kapot ergeren.

Berry’s regiedebuut is een opzichtige poging om een vrouwelijke, moderne versie van Rocky te maken. De onvermijdelijke montagesequentie in de aanloop naar het slotgevecht bevat dezelfde soort lo-tech trainingsmethodes. Helaas geen 'Gonna Fly Now' of 'Eye of the Tiger', maar een sloom, monotoon R&B-deuntje van City Girls getiteld ‘Scared Bitch’ en Cardi B's 'Bet It'. 50-plusser Berry houdt zich echter goed staande in de vechtscènes als Jackie Justice, een veteraan uit het MMA-circuit die de kans krijgt haar beschadigde reputatie en haar zelfvertrouwen op te vijzelen door wereldkampioene Lucia “Ladykiller” Chavez, gespeeld door MMA-veteraan Valentina Shevchenko. Rosenfarbs scenario probeert te nadrukkelijk Jackie neer te zetten als slachtoffer en Berry laat geen enkel middel ongebruikt (inclusief strijkers en rijkelijk vloeiende tranen) om sympathie op te wekken voor deze antiheld, maar het werkt averechts.

De Hongaars-Joodse architect László Tóth [Adrien Brody] overleeft de Shoah en trekt naar de VS om een nieuw leven op te bouwen. Valt niet mee en al gauw raakt hij onder invloed van drank ken heroïne de weg kwijt in de jazzscene van New York. Totdat Harry [Joe Alwyn] hem vraagt om de studeerkamer van zijn vader Harrison Lee van Buren Sr. [Guy Pearce] te veranderen in een moderne bibliotheek. Die klus levert hem een miljoenenopdracht op waar hij zich met hart en ziel op stort in afwachting van de komst van zijn echtgenote [Felicity Jones] en zijn nichtje [Raffey Cassidy] die nog blijken te leven en een manier zoeken om naar de VS te komen. Fijn dat er na 200 minuten een epiloog is die uitlegt waar we naar hebben zitten kijken, want we krijgen weinig inzicht in de redenen voor het obsessieve en vaak onuitstaanbare gedrag van László en Van Buren. Omschreven als een epos, maar afgezien van een handjevol weidse landschappen doet dit meer denken aan de lowbudgetfilm. In de bioscoop vertoont met een pauze van 15 minuten. Tijdens het tweede deel (waarin Jones haar opwachting maakt) had ik minder moeite om mijn ogen open te houden. Veel gepraat, weinig actie.