Meningen

Het verhaal van een jonge vrouw [Jillian Bell] met overgewicht die na een waarschuwing van haar arts [Patch Darrag] besluit haar manier van leven om te gooien en zich voorbereidt op de marathon van New York klinkt wellicht als een opeenstapeling van clichés, maar daar is geen sprake van. Collaizo baseerde zich op het verhaal van zijn kamergenoot Brittany O’Neill en die persoonlijke betrokkenheid bij het verhaal voorziet dit van een onverwachte diepgang. Bell is perfect in de hoofdrol en Collaizo ziet erop toe dat de ondersteunende karakters in alle opzichten het relaas van een vrouw met diepgewortelde hang-ups verrijken waardoor je Brittany net zo hard wilt toejuichen als haar vrienden wanneer ze die loodzware laatste kilometers ingaat.

Max [Tim Haars] en zijn adoptiebroer Jules [Daniël Arends] geloven na het stuklopen van het ongelukkige huwelijk van hun ouders dat ze nooit een serieuze relatie moeten beginnen met een vrouw. De titel verwijst naar hun levensmotto en dus feesten en neuken de jongens er vrolijk op los, totdat Max als een blok valt voor Anna [Sylvia Hoeks]. Dat zij ten prooi is gevallen aan Jules is slechts één van de horden die hij moet overwinnen voor hij kan beslissen of “Bro’s” nog steeds voor “Ho’s” gaan. Een flinterdun scenario dat een excuus is voor een serie puberale, soms verrassende en zo nu en dan amusante grappen bedacht door de geesten achter New Kids die zelf in kleine rolletjes te zien zijn. Het resultaat is weinig hoogstaand, maar Haars en Van der Kuil liggen daar niet wakker van.

"The Broadway Melody" is van grote historische waarde. Het was de eerste geluidsfilm die de Oscar zou voor beste film won en het is de blauwdruk voor wat een Amerikaanse kunstvorm zou worden: de musical. Als je deze film vergelijkt met "42nd Street" en "Gold Diggers of 1933" zie je dat "The Broadway Melody" technisch gezien behoorlijk primitief was en dat de filmindustrie in 4 jaar enorme vooruitgang had geboekt met betrekking tot de geluidstechniek.

De camera is vrij statisch, dansers springen wat willekeurig in en uit beeld, de choreografie doet meer denken aan vaudeville dan aan dans en de 18-jarige Anita Page worstelt met haar dialoog. De muziek is echter geweldig, wat ook wel blijkt uit het feit dat de titelsong, "You Were Meant For Me" en "The Wedding Of The Painted Doll" nog steeds evergreens zijn. Het verhaal over twee zusjes die proberen door te breken op Broadway en de liefdesdriehoek die hun relatie en hun ambities dreigt te ruïneren is echter heel behoorlijk geschreven, met vrij scherpe dialogen. En de gymnastische bewegingen van de dominee in "The Wedding Of The Painted Doll" vond ik fascinerend genoeg om een paar keer opnieuw te kijken.

Een must voor iedere musical-liefhebber, deze film wiens tekortkomingen vooral voortkomen uit de primitieve technische mogelijkheden, maar wiens sterke punten wat mij betreft voldoende zijn om deze film aan te raden.

Mark Lebeer [Koen de Bouw] leidt een troosteloos kluizenaarsbestaan, tot hij een videoboodschap krijgt van Grace Brooks [Alison Doody], een rijke weduwe die 20 jaar geleden een stormachtige affaire had met Marks broer Michel [Koen de Graeve], die lang geleden omkwam bij een auto-ongeluk. Grace nodigt Michel uit om haar te bezoeken in Ierland. Aangespoord door Ronnie [Titus de Voogdt] besluit Mark zich voor te doen als Michel om een oude rekening te vereffenen. Maar wanneer Udo Kier verschijnt als Graces chauffeur, weet je als kijker al dat er iets niet in de haak is en blijkt dat het verhaal zeker niet zo gaat verlopen als je tot op dat moment had verwacht. De Voogdt verleent een aangename luchtige toon aan deze onvoorspelbare film, die in het laatste kwart zijn hand overspeelt qua slimme wendingen.

De timide Lukas [Jonas Smulders] kijkt op tegen zijn meer assertiever oudere broer Alexander [Niels Gomperts] en besluit zich na enige aarzeling bij hem aan te sluiten bij een impulsieve reis waarbij ze liftend in Frankrijk belanden. De kennismaking de Française Josephine [Christa Théret] drijft een wig tussen de twee broers waardoor Lukas voelt dat hij een belangrijke keuze moet maken. Goed geacteerd familiedrama ontbeert originaliteit waardoor je al snel kunt raden hoe het af gaat lopen. Zelfs het eindshot is afgezaagd.

De vierjarige Leon Wesly werd op 11 februari 1944 vergast in Auschwitz nadat NSB-ers uit de straat hem hadden verraden. Zijn oudere zusje Elin was getuigen, tweeling Taval en Benoît werden na de oorlog geboren. Voor deze documentaire komen ze samen in Maastricht, bezoeken ze de buurt waar ze woonden en andere plaatsen die herinneringen oproepen aan die tijd. Uit gesprekken blijkt hoezeer het verhaal van en de nagedachtenis aan “broertje” het leven van zijn nabestaanden nog altijd beïnvloedt. De belangrijkste punten zijn binnen een half uur gemaakt en het is onduidelijk waarom Hölscher zich niet aan die speelduur heeft gehouden. Het meest indrukwekkende moment in deze veel te lange documentaire is Elins reconstructie van de dag waarop ze haar broertje verloor.

Geen verrassingen in dit zwaarmoedige psychologische drama. Eén ander is opgeleukt met een overdaad aan Bluegras-deuntjes, maar dat verheft deze 'ziekte-van-de-week'-film bepaald niet boven de middelmaat, helaas. Inhoudelijk komt The Broken Circle Breakdown niet verder dan een weinig verheffende mix van euforie [toen alles nog goed was] en gesnotter [een dodelijk ziek kind is héééél errug]. Er zijn ook nog wat volstrekt zinloze seksscènes [het aantal films met zinvolle seksscènes kan ik overigens op één hand tellen] die de speelduur nog wat verhogen. Meer inzicht in de karakters en scherpere dialogen hadden dit tranendal wellicht nog kunnen redden. Nee, ik zie niet in waarom Vlaanderen zo warm liep voor deze in meerdere opzichten deprimerende film. Ik kon 'm amper uitzitten...

7 jaar geleden werd de New Yorkse politieagent Billy Taggart [Mark Wahlberg] vrijgesproken van moord, maar het kostte hem wel zijn baan. Hij werkt nu samen met Katy [Alona Tall] als deurwaarder en heeft een relatie met actrice Natalie [Natalie Martinez] en krijgt een lucratieve klus aangeboden van burgemeester Hostetler [Russell Crowe]. Die biedt hem $ 50.000 om zijn echtgenote Cathleen [Catherine Zeta-Jones] te schaduwen en te achterhalen of, en zo ja, met wie, zij een affaire heeft. Klinkt als een goede deal, maar uiteraard raakt Mark hierdoor betrokken bij schimmige zaken die te maken hebben met gemeenteraadslid Jack Valiant [Barry Pepper], Hostetlers tegenstander bij de aanstaande burgemeestersverkiezingen. Een routinematig plot met teveel expositie te weinig actie. Wahlberg maakt een ongeïnteresseerde indruk en dat is niet voor niets.

Innovatief portret van Marianne Faithfull met Tilda Swinton als leider van een project van het ‘Ministerie Van Niet Vergeten’, die George McKay opdracht geeft om de vele misconcepties over Marianne Faithfull en haar carrière te ontwarren en het volledige verhaal te vertellen. Hoewel Faithfull landelijk bekend werd door haar associatie met The Rolling Stones (als “Micks liefje”), bouwde ze op eigen kracht een imposant oeuvre op dat verder reikt dan muziek. De titel verwijst naar het gelijknamige album waarmee Faithfull in 1979 op indrukwekkende wijze haar comeback maakte als muzikant. Faithfull overleed tijdens de opnames en haar laatste muzikale (met Nick Cave en Warren Ellis) is een passende, waardige coda voor dit cultuuricoon.

James Franco is een duidelijk een bewonderaar van dichter Hart Crane die in 1932 zelfmoord pleegde door van midden op zee van een schip te springen. De vage uitleg aan het begin schijnt een rechtvaardiging voor de minimalistische vorm waarin Franco het levensverhaal van Crane heeft verfilmd. Die vorm schijnt recht te doen aan de poëzie van Crane, maar zal desondanks hooguit de meest fervente fans van Crane in vervoering brengen. De langdurige voordrachten van de ondoorgrondelijke teksten van Crane hebben sowieso weinig met cinema van doen. Warrig en bijzonder saai.

“Het leven dat is één groot feest. Zoep’ as een grote en tekeer gaan als een beest”. En: “Het is lekker op de trekker, met de rubber deur de blubber”. Mannenkoor Karrespoor had gelijk! Diepgaande gesprekken zijn er niet, hetgeen het vooroordeel bevestigd dat boeren niet verder kijken dan hun neus lang is (en hun portemonnee diep is). Deze documentaire volgt twee groepen boerenjongeren uit respectievelijke Nieuwleusden en Espelo. Beetje rondrijden op de trekker, sleutelen aan sloopauto’s waarmee ze rondscheuren op het eigen erf en meedoen aan wedstrijden waarmee ze elkaars auto’s in de prak moeten rijden. Knallen met oud en nieuw en een zo groot mogelijk vreugdevuur bouwen om de concurrentiestrijd met het naburige dorp te winnen. Alle negatieve vooroordelen die heersen over het boerenleven worden hier bevestigd en dat vinden de boertjes uit deze documentaire blijkbaar wel best. Treurig, maar pervers amusant.

Sinds ze in 2004 op heroïsche wijze een bronzen medaille voor het Amerikaanse turnteam veilig wist te stellen is Hope Ann Greggory [Melissa Rauch] in de vergetelheid geraakt en zit ze vooral thuis haar vader [Gary Cole] af te kafferen over het gebrek aan geld. Op een dag krijgt Hope een brief waaruit blijkt dat ze $500.000,-- kan claimen, maar er zit uiteraard een addertje onder het gras: ze moet het aanstormende talent Maggie Townsend [Haley Lu Richardson] coachen tot Maggie een einde maakt aan hun samenwerking. Hope ergert zich aanvankelijk dood aan Maggies extreem brave en nederige houding en vloekt en scheldt er dan ook flink op los, maar begint zich gaandeweg te beseffen dat meer heeft te winnen dan geld. Hope is een te afstotelijk karakter om sympathie op te wekken en Maggie Townsend (niet te verwarren met topturnster Maggie Reynolds) is veel te lief voor een topturner, maar de Rauch en Richardson doen hun best met hun matige rollen en Michelle Derstine is een prima body double voor Richardson in de training- en wedstrijdscènes.

Eilis [Saoirse Ronan] laat in de jaren ’50 haar moeder [Jane Brennan] en zus [Fiona Glascott] achter in Ierland om een nieuw leven op te bouwen in de VS. Daar vindt ze onderdak bij Mrs Kehoe [Julie Walters] in Brooklyn en werkt ze bij een warenhuis. De lokale Ierse geloofsgemeenschap probeert haar te helpen haar draai te vinden. Father Flood [Jim Broadbent] biedt zelfs aan Eilis’ avondopleiding tot boekhouder te financieren. Eilis heeft desondanks veelvuldig last van heimwee, tot ze kennis maakt met de van oorsprong Italiaanse Tony [Emory Cohen]. Fraai geproduceerd portret van een emigrant, gebaseerd op het gelijknamige boek van Colim Tóibín, is een vrijwel universeel verhaal dat duidelijk maakt hoe belangrijk het is om het gevoel te krijgen dat je welkom bent en dat je in je nieuwe thuisland ook werkelijk de kans krijgt (en neemt) om een eigen leven op te bouwen. Prachtig acteerwerk alom.

Boeiende documentaire over een school in Harlem, New York City waar zo'n 80% van de leerlingen onder de armoedegrens leeft. Spil van het verhaal is Elizabeth Spiegel, een bevlogen docente die haar kennis van en liefde voor schaken een waardevolle plaats heeft gegeven op deze school. Haar schaaklessen zijn ontzettend populair en dat is niet voor niets: de school domineert dankzij Spiegel al een aantal jaren alle nationale schaakwedstrijden en een aantal leerlingen maakt zelfs kans om op jonge leeftijd al schaakmeester te worden! Dallemaggiore spreekt met deelnemende leerlingen en met ouders en toont zo hoe het schaakspel zelf, maar ook het feit dat juist deze kansarme kinderen de kans krijgen om door de VS te reizen, de levens van de jonge schakers en hun familie beïnvloedt. Tevens zien we hoe de school wanhopig probeert de financiën rond te krijgen wanneer de financiële crisis van 2009 leidt tot stevige kortingen op het budget. Integer gemaakt, vermakelijk en regelmatig meeslepend en inspirerend.

Voormalig crimineel Moke [Josh Brolin] is nu een brave burgerman en zijn echtgenote [Taylour Paige] staat op het punt te bevallen van zijn eerste kind. Zijn tweelingbroer Jady heeft net een celstraf uitgezeten en heeft ook besloten het rechte pad te kiezen, maar een rancuneuze gevangenisbewaarder [Brendan Fraser] dwingt hem nog één keer een slag te slaan. Jady krijgt een kans in de schoot geworpen wanneer moeder Cath [Glenn Close] zich voor het eerst in 30 jaar laat zien. Voordat ze op de vlucht sloeg voor de politie verstopte ze de smaragden die ze met Glenn [Joshua Mikel] had gestolen in de grond. Helaas maakt die grond nu deel uit van een golfbaan. Net als in Twins is kleine tweelingbroer de sluwe ritselaar en de grote tweelingbroer een naïeve goedzak. Pretentieloze komedie met een enthousiaste cast waaronder verder Marisa Tomei als Jady’s zweverige correspondentievriendin en M. Emmet Walsh als Brendan Frasers vader.

De titel verwijst naar de eigenschap dat vloeistof nooit stabiel is door de constante beweging van elementaire deeltjes. Het zal vast ook Leopolds verklaring zijn voor het feit dat Charlotte, een in Brussel werkende scheikundige, een hotelkamer huurt waar ze steeds wisselende mannen ontvangt om seks mee te hebben. Als haar echtgenoot [Dragan Bakema] of haar zoon [Ryan Brodie] daar toch achter zouden komen … Geen idee waar dit over gaat en het is traag en onuitstaanbaar pretentieus bovendien!

Een film voor brugklassers zoals brugklassers die zouden schrijven. Diversiteit en acteertalent zijn ver te zoeken in dit slappe verhaaltje dat begin wanneer Jesse [Vincent Visser] het uitmaakt met Nola [Sterre van Woudenberg] en iemand een filmpje van het moment waarop dat gebeurt plaatst op sociale media. Nola over haar toeren, zeker wanneer überbitch Fenna [Stefania] haar één en ander nog even inwrijft. En dan is daar ook nog die ongure, vervelende Boy [Julian Moon Snijder] die het thuis echter zo zwaar heeft dat we hem al snel zielig moeten vinden. Het verhaal, voor zover je daarvan kunt spreken, betreft een roadtrip waarmee Boy en Nola zich aansluiten bij het schoolkamp in Borger om wraak te nemen op Fenna. De serie waar dit uit voortkomt schijnt populair te zijn bij de doelgroep, maar die zal toch niet veel ouder zijn dan 13 jaar mag ik hopen. BN-ers Natasja Froger en Dennis van der Geest verschijnen in kleine rolletjes. Hoera!

Met genoeg geld en welwillende contacten die alles regelen, kans zelfs de meest kansloze zanger een album. De teksten van de 25-jarige Bruin Parry zijn abominabel en hij zingt werkelijk verschrikkelijk vals, maar toch wil hij muziek maken. Mario Davidson liet Bruin Parry wat teksten in de microfoon blèren, meer zien we niet van het harde werk dat normaal gesproken komt kijken bij het maken van een album. Donny Ronny (De Jeugd Van Tegenwoordig) komt opdraven voor een track, Katja Schuurman werkt mee aan de muziekvideo en de release party vindt plaats in De Melkweg. Het lijkt er vooral op dat Bruin geen vinger zelf hoefde uit steken! Iedere hardwerkende muzikant zal zich hier waarschijnlijk aan kapot ergeren.

Berry’s regiedebuut is een opzichtige poging om een vrouwelijke, moderne versie van Rocky te maken. De onvermijdelijke montagesequentie in de aanloop naar het slotgevecht bevat dezelfde soort lo-tech trainingsmethodes. Helaas geen 'Gonna Fly Now' of 'Eye of the Tiger', maar een sloom, monotoon R&B-deuntje van City Girls getiteld ‘Scared Bitch’ en Cardi B's 'Bet It'. 50-plusser Berry houdt zich echter goed staande in de vechtscènes als Jackie Justice, een veteraan uit het MMA-circuit die de kans krijgt haar beschadigde reputatie en haar zelfvertrouwen op te vijzelen door wereldkampioene Lucia “Ladykiller” Chavez, gespeeld door MMA-veteraan Valentina Shevchenko. Rosenfarbs scenario probeert te nadrukkelijk Jackie neer te zetten als slachtoffer en Berry laat geen enkel middel ongebruikt (inclusief strijkers en rijkelijk vloeiende tranen) om sympathie op te wekken voor deze antiheld, maar het werkt averechts.

De Hongaars-Joodse architect László Tóth [Adrien Brody] overleeft de Shoah en trekt naar de VS om een nieuw leven op te bouwen. Valt niet mee en al gauw raakt hij onder invloed van drank ken heroïne de weg kwijt in de jazzscene van New York. Totdat Harry [Joe Alwyn] hem vraagt om de studeerkamer van zijn vader Harrison Lee van Buren Sr. [Guy Pearce] te veranderen in een moderne bibliotheek. Die klus levert hem een miljoenenopdracht op waar hij zich met hart en ziel op stort in afwachting van de komst van zijn echtgenote [Felicity Jones] en zijn nichtje [Raffey Cassidy] die nog blijken te leven en een manier zoeken om naar de VS te komen. Fijn dat er na 200 minuten een epiloog is die uitlegt waar we naar hebben zitten kijken, want we krijgen weinig inzicht in de redenen voor het obsessieve en vaak onuitstaanbare gedrag van László en Van Buren. Omschreven als een epos, maar afgezien van een handjevol weidse landschappen doet dit meer denken aan de lowbudgetfilm. In de bioscoop vertoont met een pauze van 15 minuten. Tijdens het tweede deel (waarin Jones haar opwachting maakt) had ik minder moeite om mijn ogen open te houden. Veel gepraat, weinig actie.

De slachtoffers van drie zogenaamde ‘glimlachmoorden’ hebben één ding gemeen: ze waren ex-vriendjes van Liu Jinshui [Shi Shi Lui]. De jonge detective Wang Bu’er [Zhang Wen] en zijn ervaren collega Huang Feihong [Jet Li] gebruiken dat als leidraad voor een onderzoek waarbij de verdenking al snel lijkt te verschuiven naar Liu Jinshui’s zus Dai Yiyi [Yan Liu]. Vaak erg grappig (favoriete moment: een persiflage van een sleutelscène uit Men in Black), zeker wanneer Sgt Angela [Michelle Chen] zich met de zaken bemoeit. Er is een aantal fraaie actiescènes, maar die ontaarden jammer genoeg regelmatig in circusacts. Een iets serieuzere benadering was wel prettig geweest

Apatow slaat de plan volledig mis in deze beschamende satire op de filmwereld die draait om de perikelen rondom het filmen van de zoveelste film uit SF-spektakelfranchise. De hele crew moet zich houden aan COVID-richtlijnen en op de set ontstaan voorspelbare problemen tussen acteurs onderling en gedoe rondom special effects en dergelijke. Goede grappen zijn zeer dun gezaaid en iedereen schmiert er op los in een komedie die het vege lijf probeert te redden door er een enorme hoeveelheid cameo’s tegenaan te gooien. Dat vergroot echter de overeenkomsten met het minstens zo rampzalige Movie 43. Verbijsterend slecht.

In de eerste vijf minuten groet een karikaturale boer uit Iowa zijn buren terwijl hij zich oraal laat bevredigen door een schaap en wordt je getrakteerd op een flink aantal metaforen voor masturbatie. Bucky Larson [Nick Swardson] is een boerenkinkel met de voortanden van een bever en een belachelijke pruik die bij toeval ontdekt dat zijn ouders in de jaren '70 pornosterren waren. Hij besluit in hun voetsporen te treden. Dat niveau dus. Zelfs voor co-scenarist en co-producent Sandler is dit een dieptepunt en waarom doen Ricci en Johnson zo hun best voor deze afschuwelijke nonsens?

In 1961 ontdekken plaatselijke herders [Antonio en Nicola Lanza] een gat in het Pollinoplateau in Calabria. Een groep jonge speleologen besluit het gat volledig in kaart te brengen. Het eerste half uur bestaat uitsluitend uit levende ansichtkaarten waarin niets gebeurt wat ook maar van enig belang is. De rest van de film bestaat afwisselend uit shots waarin de speleologen steeds dieper in het gat kruipen. Oftewel: vrijwel volledige duisternis waarin voor de leek helemaal niets interessants valt te zien. Dat wordt afgewisseld met beelden van de stervende herder die op zijn bed ligt. Nul verhaal, nul dialoog (afgezien van wat Italiaanse kreten die waarschijnlijk bewust niet waren ondertiteld), nul redenen om hieraan te beginnen. Alhoewel: het zou weleens een wondermiddel tegen slapeloosheid kunnen zijn.

Het feit dat regisseuse Hedy Honigmann de film opdraagt aan haar moeder, die haar de liefde voor honden bijdraagt, die haar 'de liefde voor honden bij bracht', verklaart waarom deze documentaire het voor een groot deel moet hebben van de schattigheid en aanhankelijkheid van de hulphonden die mensen met verschillende achtergronden door het leven helpen. Het is volstrekt duidelijk dat de honden bijzondere gaven hebben en veel meer blijken te kunnen dan je als relatieve buitenstaander zou bedenken. Bewonderenswaardig is hoe één van hen een vrouw helpt aan- of uitkleden en ook nog het baasje toedekt voor ze gaat slapen. Bijzonder is ook hoe een andere hond letterlijk en figuurlijk de rug van een zwaar getraumatiseerde oorlogsveteraan bewaakt. De bezitters van de hulphonden vertellen elk waarom de hond zo belangrijk is, maar het is jammer dat deze documentaire ons wat weinig inzicht geeft in de levens van de mensen vóór ze hun hulphond kregen. Er is ook geen aandacht voor de intensieve training die deze honden ondergaan voor ze als hulphond worden ingezet en aangezien deze film zonder enige twijfel tot doel heeft meer sympathie voor dit goede doel te kweken, is het jammer dat juist dat aspect volledig beschouwing wordt gelaten. Hondenliefhebbers kunnen hun hart ophalen, want wat zijn die honden toch schattig, maar wie hoopt op een diepgaande documentaire is hier niet aan het juiste adres.

Julio Blanco [Javier Bardem] is een baas die zich uitstekend kan presenteren naar de buitenwereld en daarmee een prijs wint voor zijn excellente leiderschap. Voorafgaand aan de uitreiking moet hij wel wat problemen in en om zijn bedrijf zien op te lossen en daarbij blijkt dat zijn imago als ‘Bueno Patrón’ slechts schone schijn is. Zwarte komedie met een voortreffelijke rol van Bardem, maar De Aranoa ziet erop toe dat de bijrollen voldoende uit de verf komen door ook uit zijn ondersteunde cast uitstekend spel te halen.

Tour-de-force voor Ashley Judd als serveerster Agnes in een aftands motel en Michael Shannon als een oorlogsveteraan Peter, die gedurende een bizarre nacht overtuigd raakt van het feit dat de motelkamer vol zit met dodelijk insecten, volgens hem losgelaten om te spioneren. Agnes laat zich snel meeslepen in de paranoia van Peter, maar het loopt in de laatste act extreem uit de hand.

Het is een wat bizar gegeven en daardoor zal deze film zeker niet naar ieders smaakt zijn. Judd en Shannon zijn echter wel acteerkanonnen en leveren uitstekend werk af en ook Harry Conninck jr. valt op als Judds gewelddadige ex. Friedkin - die na The French Connection (1971) en The Exorcist (1973) weinig soeps heeft afgeleverd - weet dit op een toneelstuk gebaseerde verhaal de nodige cinematische flair mee te geven en er zijn absoluut enkele schokkende momenten. Niet voor ieders smaak dus, maar voor liefhebbers van psychologische horrorthrillers in ieder geval de moeite van het bekijken waard.

Inpakker Teddy [Jesse Plemons] en zijn neef Don [Aidan Delbis] ontvoeren Michelle, [Emma Stone] de directeur van het bedrijf dat volgens Teddy verantwoordelijk is voor het feit dat zijn moeder [Alicia Silverstone] ligt. Hij is er bovendien van overtuigd dat Michelle in werkelijkheid een Andromedaan is en wil via haar in contact komen met de leider van de Andromedanen. Met bizarre muzikale cues suggereert Lanthimos een diepere betekenis achter deze prachtig gefilmde, maar vooral bizarre en pretentieuze zwarte komedie.

Willemke [Abbey Hoes] timmert onder haar artiestennaam Sonne flink aan de weg als popzangeres.. Ze is de middelste van drie zussen uit een gezin dat in het verleden met het nodige leed te kampen heeft gehad. Wanneer Willemke het verschrikkelijke nieuws krijgt dat haar oudere zus Martha is omgekomen bij een auto-ongeluk, gaat ze direct op bezoek bij haar moeder [Georgina Verbaan] en haar jongere zus Hannah [Juna de Leeuw]. Hoewel Martha Willemke heeft aangewezen als voogd van haar dochter Lotte [Roosmarijn van der Hoek] ontstaat er een discussie over wie de zorg voor Lotte het beste op zich kan nemen. Daaruit blijkt dat Willemke lijnrecht tegenover haar moeder en zusje staat. Willemke is echter vastbesloten haar verantwoordelijkheid te nemen en neemt Lotte in huis, maar dan verschijnt Lottes biologische vader [Eelco Smits] opeens en hij eist een omgangsregeling. Dat is iets wat Willemke kost wat kost wil voorkomen. In flashbacks ontdekken we geleidelijk waarom.

Het is jammer dat openingsscènes gelijk al veel duidelijk maken over de verhoudingen binnen de familie die centraal staat in dit iets te dik aangezette familiedrama. De centrale 'waarom'- vraag is daardoor grotendeels al beantwoord en daardoor is de eerste helft weinig intrigerend. Pas halverwege ontdekken we geleidelijk dat de situatie nog complexer blijkt te zijn en dan komt het prima spel van Abbey Hoes écht goed tot zijn recht. Georgina Verbaan stelt teleur met een gemanierde, karikaturale vertolking maar Van der Hoek houdt zich uitstekend als staande en in haar filmdebuut maakt Pleun Nijhuis indruk in haar complexe rol van de jonge Willemke.

De winnaar van de Gouden Kalf voor Nederlandse film bevat fraaie plaatjes en een passend stemmige score. Regisseur en co-scenarist Eché Janga slaagt er echter niet in enige emotie uit zijn jonge hoofdrolspeelster Tiara Richards te krijgen. Richards speelt de rol van de 11-jarige Kenza wiens opstandigheid thuis en op school verband houdt met de dood van haar moeder in 2010. Ze voelt zich onbegrepen door haar vader Ouira [Everon Jackson Hooi] en zoekt steun bij haar grootvader Weljo [Felix de Rooy] en zijn mystieke verhalen.

Het is een wat mager verhaal voor deze speelduur en Janga gebruikt die tijd veelvuldig om de bedoelde emoties er bij het publiek in te hameren. De mystieke elementen leveren weliswaar wat interessante momenten op maar Janga valt te vaak terug op clichés en het weinig overtuigende spel van Richards maakt het niet gemakkelijk om met haar mee te voelen.