Meningen

Een typische zondagavond B-film zoals ze die lange tijd bij Veronica uitzonden. Een simplistisch verhaaltje als excuus voor flink wat geknok, geschiet en quasi-sentimenteel gedoe tussen de hoofdrolspelers. Maar de aanwezigheid van Mel Gibson in de hoofdrol en niet vergeten William H Macey als zijn beste vriend en sponsor, alsmede het hoge tempo en de aangenaam beperkte speelduur doen deze film de middenmoot ontstijgen. Vermakelijk popcornentertainment, niets minder maar zeker ook niets meer.

Duidelijk geïnspireerd door de eerste drie films in Romero's Dead-trilogie, maar deze combinatie van splatterhorror en Indiaanse mythologie lijdt onder een rommelig scenario en slechts montage waardoor er zo nu en dan geen touw aan vast te knopen valt. Het heeft allemaal te maken met een uitbraak van een Zombie-epidemie en er is een redelijk geslaagde finale, maar verder is het niet veel soeps.

Een kolonel [Graham McTavish] helpt een gewonde man [Kais Setti] een gekaapt passagiersvliegtuig veilig te laten landen. Na de landing verlaat alleen een jongetje [Carl Anton Koch] het vliegtuig. Is de man die het vliegtuig landde de kaper? En wat heeft zich afgespeeld in het vliegtuig? Dat ontdekken we in een spectaculaire, originele, maar ook bizarre en vergezochte mix van kapingsthriller en horror. Verveelt nooit en het acteerwerk is prima, maar zet je verstand wel op nul. Kijk wel de oorspronkelijke (grotendeels) Duits gesproken versie en niet de slecht nagesynchroniseerde Engelse versie.

Remake van Frans misdaaddrama Les Liens Du Sang (waarin regisseur Canet een hoofdrol speelde) waarin de 50-jarige Chris [Clive Owen] na 9 jaar uit de gevangenis komt en onderdak krijgt bij zijn broer Frank [Billy Crudup], een politieagent. Frank laat zich in met Vanessa [Zoe Saldaña], de ex-vrouw van de onberekenbare Scargo [Matthias Schoenaerts], Chris hernieuwt het contact met zijn drugsverslaafde ex Monica [Marion Cotillard] en de veel jongere Natalie [Mila Kunis] voor hij zich laat verleden om “nog één klus” te doen om uit de financiële zorgen te komen. Heel origineel of verrassend is het niet, maar de sterke cast, de realistische reconstructie van New York in de jaren 70 en indrukwekkende actiescènes maken veel goed.

“12 August 1975, Thursday, Give or Take a Day”. Wie hier niet van moet bulderen van het lachen wacht een uiterst lange zit. Zelfs een zichzelf parodiërende Vincent Price kan dit hopeloos geacteerde en zich horrorkomedie noemende prul niet redden. Amateurisme troef, maar is het toeval dat Everett sprekend lijkt op Robert Englund en dat het muzikale thema best wel lijkt op dat van A Nightmare on Elm Street, dat een half jaar later in de bioscoop verscheen? Lekker boeiend, dit is hoe dan ook banale bagger

Striptekenaar Marie Wankelmut [Susanne Wolf] worstelt met de dood van haar moeder en een gebrek aan inspiratie. Gebrek aan geld - mede veroorzaakt doordat Marie zich elke avond bezat - leidt tot een wanhopige beslissing waarvan ze de gruwelijke gevolgen niet had voorzien.

Schoenmaker, blijf bij je leest! Lennert Hillege en Guido van Driel schreven een scenario met een boeiende hoofdpersoon en een verhaal dat alle ingrediënten heeft voor een onvervalste nagelbijter. Hillege en Van Driel besloten ook de regie voor zich te nemen, maar een gebrek aan stijl en verkeerde shotkeuzes breken de spanning keer op keer, waardoor het eindresultaat teleurstellend vlak is. De film is gefilmd op de Wallen en Marie woont op de Oudezijdse Voorburgwal naast Casa Rossa, maar ook dat helpt niet.

Baboesjka verwijst terecht naar de wisselende kwaliteit van de vertolkingen. Susanne Wolff geeft een onbaatzuchtige, indrukwekkende vertolking en er is een amusante bijrol voor Aart Staartjes als Maries ietwat verwarde achterbuurman, maar Dragos Bucur mist overtuiging in de schurkenrol. Het resultaat is niet onaardig, maar al met al wel wat teleurstellend omdat dit een veel betere film had kunnen en moeten opleveren. Laten we 'm zetten op een wachtlijst van gewenste remakes.

Officieel is dit een documentaire, maar dit is zo meeslepend en de dialogen zijn zo scherp dat het doet denken aan een briljant geschreven indie-drama. Het wonderbaarlijke is dat deze fascinerende film geschoten is gedurende één avond en nacht in Roaring 20s, een bar in Las Vegas dat voor het laatste de deuren opent en sluit voor een kleine groep vaste gasten die afscheid nemen van hun veilige haven waar ze voelen alsof ze onder familie zijn. De vaste gasten discussiëren over het leven, over de grote ontwikkeling in de wereld en drinken ondertussen hun biertjes en borrels weg. Naar mate de avond vordert lopen de emoties in alle richtingen hoog op, maar barvrouw Shay [Shay Walker] houdt zowel haar buiten rondzwervende tienerzoon als de gasten in het gareel. Rauw, realistisch, altijd boeiend en bij vlagen bijzonder amusant, als een perfect avondje in je stamcafé. Maar je vraagt je af hoe het deze veelal eenzame mensen zal vergaan zonder deze vrijhaven. En belangrijker nog: wat zegt dit over de moderne samenleving?

Sfeervol drama is wat onevenwichtig van toon. De dood van hun moeder biedt Beth en Priscilla de mogelijkheid om de hechte, maar soms ook verstikkende vissersgemeenschap in een dorpje in Maine achter te laten. Maar voor het zover komt raakt één van hen betrokken bij de dood van een onbekende, gevaarlijke man. De zussen besluiten samen ieder spoor uit te wissen maar in een dorp waar iedereen elkaar kent en roddels aan de orde van de dag zijn, is het niet gemakkelijk om de schijn hoog te houden. Cole en Krudy zetten de sfeer snel neer met behulp van een groep zingende vissers (de titel verwijst naar een bekend zeemanslied)en maken optimaal gebruik van de grauwe locaties in dit over het algemeen goed geacteerde drama.

In 1946 richtte de Amerikaanse Admiraal (en hoofd van Marine Operaties) Chester Nemitz ‘The Blue Angels’ op als middel om de aandacht blijvend te vestigen op de marine. Ieder jaar bereiden zes toppiloten zich drie maanden lang voor op vliegshows om te laten zien wat je met samenwerking kunt bereiken – en tussen neus en lippen door reclame te maken voor de marine natuurlijk. Deze documentaire volgt vijf nieuwe piloten en teamleider Brian Kesselring gedurende de training en seizoen aan vliegshows dat erop volgt. Er is ook aandacht voor de vele mensen die verder betrokken zijn bij de training en de cruciale rol die zijn spelen. Liefhebbers van vliegshows kunnen hun hart ophalen aan de vele spectaculaire beelden en vinden de verhalen waarschijnlijk een stuk interessanter, maar het is hoe dan ook een droog document geworden met veel herhaling en zonder spanning.

Antonio LeBlanc [Justin Chon] is wanhopig op zoek naar een beter betalende baan om zijn vrouw Kathy [Alicia Vikander] en hun aanstaande kind te kunnen onderhouden, maar omdat hij een strafblad heeft komt hij niet aan de bak. Bovendien moet hij het hoofd bieden aan Kathy’s ex en politie-agent Ace [Mark O’Brien] die eist zijn dochter [Sydney Kowalske] te zien. Wanneer Ace en zijn partner Denny [Emory Cohen] een excuus vinden om Antonio te arresteren, blijkt dat hij op basis van een administratieve fout gedeporteerd kan worden naar Korea. Antonio en Kathy zoeken hulp bij advocaat Barry Boucher [Vondie Curtis-Hall] die duidelijk maakt dat Antonio alleen kans maakt om te blijven als hij veel mensen kan vinden die het tijdens de hoorzitting voor hem op willen nemen. De aftiteling maakt duidelijk dat we hier te maken hebben met een bestaand probleem waar vele geadopteerde kinderen slachtoffer van zijn geworden en verklaart wellicht waarom Vikander besloot haar medewerking te verlenen aan dit project. Goede bedoelingen maken echter nog geen goede film en na een redelijk eerste half uur stort dit als Wile E. Coyote in een diep ravijn en weet daar niet meer uit te ontsnappen. Chons scenario is al extreem melodramatisch en zijn regie is zo subtiel als een sloophamer. De ontknoping is niet om aan te zien.

Een hoop hocus pocus en lawaai dat door moet gaan voor actie, een overdosis humor en een grotendeels schmierende cast slaan de zoveelste nagel in de doodskist van het superheldengenre dat zich onderscheidt vanwege een Mexicaanse hoofdpersoon [Xolo Maridueña] en de actieve rol van zijn familie in de strijd om de snode plannen van Victoria Kord [Susan Sarandon] te dwarsbomen. Jaime [Maridueña] krijgt om redenen die de moeite van het uitleggen niet eens waard zijn, superkrachten die eigenlijk bestemd waren om van Carapax [Raoul Max Trujillo] het prototype van een supersoldaat te maken. Ondanks het visuele en auditieve geweld kon ik mijn amper open houden. Een prima film om (bij laag volume) in slaap te vallen dus.

De titel verwijst naar een campagne van The Jewish National Fund om geld in te zamelen waarmee ze Palestijnse grond op konden kopen voor kolonisatie. Eén van de sleutelfiguren van deze campagne was Joseph Weitz, de overgrootvader van de regisseur, die begin 20e eeuw vanuit Rusland emigreerde naar wat Israël zou worden. Aan de hand van interviews met haar familieleden probeert Michal Weits te begrijpen waarom haar overgrootvader een overtuigd zionist was en wat de Blue Box-campagne betekende voor de familie, voor Joden in het algemeen en voor de verhouding tussen hen en de Arabische bevolking. Voor wie een beetje bekend is met de geschiedenis van het Palestina-conflict zijn hier weinig onthullende uitspraken, ook al omdat de familieleden niet de indruk wekken volledig open te zijn over hun eigen familiegeschiedenis. Als bloemlezing van de geschiedenis van Israël in de 20e eeuw is dit wél geschikt.

Jane Elliot gaf les aan witte kinderen op een witte school toen Martin Luther King werd doodgeschoten. Om haar leerlingen te laten ervaren hoe het is om in de VS zwart te zijn, introduceerde ze kort daarop een tweedaags project waarin ze de klas opdeelde in blauwogigen en bruinogigen. Op dag 1 waren de blauwogigen en behandelden zij en Jane de bruinogigen als inferieur, de volgende dag waren de rollen omgedraaid. Hoewel dat Jane kwam te staan op intimidatie en (doods)bedreigingen, heeft ze vastgehouden aan deze methode en geeft ze workshops waarin ze (blauwogige) witte Amerikanen 2½ uur lang laat ervaren wat zwarte Amerikanen (die altijd tot de bruinogigen behoren) dagelijks doormaken. Deze documentaire volgt Jane en de deelnemers tijdens zo’n workshop en het resultaat is adembenemend, confronterend en uitgesproken fascinerend. De intermezzo’s waarin Jane vertelt over haar eigen ervaringen zijn net zo boeiend. Een eye-opener voor een ieder die nooit structureel is gediscrimineerd vanwege niets meer dan een uiterlijk kenmerk.

De 18-jarige Dai [Yuki Yamada] trekt naar Tokio in de hoop de beste jazzsaxofonist ter wereld te worden. Hij krijgt onderdak bij zijn oude vriend Tamada [Amane Okayama] en oefent dag in en dag uit onder een brug. Tijdens een bezoek aan een jazzcafé valt zijn oog op pianist Sawabe [Shôtarô Mamiya] die hij weet over te halen om met hem te repeteren. Tamada, die nog nooit een drumstel heeft bespeeld, sluit zich voorlopig aan op slagwerk. Doel is op te treden in jazzclub ‘So Blue’, maar daarvoor moet ieder bandlid de nodige persoonlijke obstakels overwinnen. De drie bandleden staan symbool voor de drie eigenschappen die iedere muzikant moet hebben. Dai staat voor ambitie, Sawabe voor vakmanschap en techniek en Tamada voor doorzettingsvermogen en het pure plezier in het spelen. Jazzhaters kunnen dit beter links laten liggen en Tachikawa doet te veel zijn best om emoties van de kijker te beïnvloeden, maar de muzikale score van jazzvernieuwer Hiromi Huera is buitengewoon en maakt dit vooral voor kenners van het genre een lust voor het oor.

Een echtpaar [Íringó Réti, Ádám Tompa] verhuist met hun kinderen Henry [Liam Serg], Felix [Preston Drabble] en Sasha [Eylul Guven] en haar zoon Jeremy [Edik Beddoes] uit een eerdere relatie naar Vancouver Island. Jeremy’s zonderlinge, grillige gedrag zorgt ervoor dat hij meer aandacht krijgt dan zijn halfbroers en -zusje en de zorgen nemen toe over de gevolgen van zijn gedrag. Knap werk van Beddoes, die consequent een blanco gezichtsuitdrukking heeft van Jeremy een onvoorspelbaar enigma maakt. De mooiste momenten zijn die waarin Romvari het contrast schetst tussen de relatie van Jeremy met zijn ouders en die met de andere kinderen, met een vertederend onschuldige Guven als Romvari’s alterego. Het gebrek aan plot en het lage verteltempo ondermijnen het sterke acteerwerk.

Jeugdliefdes [Sarah Paulson en scenarist Mark Duplass] ontmoeten elkaar na 20 jaar bij toeval in een supermarkt in het stadje waar ze elkaar leerden kennen. Hoewel het contact aanvankelijk wat ongemakkelijk verloopt besluiten ze toch wat tijd met elkaar door te brengen en daardoor komen fijne herinneringen naar boven... maar ook hele pijnlijke.

Fraai geschreven en uitstekend geacteerd romantisch drama over terugkijken op jeugdliefdes als volwassen mensen heeft veel rake momenten, maar het is jammer dat het scenario van Duplass tegen het einde een onnodige, melodramatische wending neemt.

Oakley schetst een treffend, soms onthutsend beeld van de homoseksuele gemeenschap in Londen rond 1988, toen de Conservatieve regering van Margaret Thatcher probeerde een wet door te voeren dat het scholen verbood om ‘homoseksualiteit te promoten’. Jean [Rosy McEwen] is een lesbische lerares op een middelbare school die mede vanwege de meningen van haar collega’s haar geaardheid krampachtig verbergt, tot frustratie van vriendin Viv [Kerrie Hayes], die geen enkel probleem heeft om haar seksualiteit uit te dragen. Jean komt voor een dilemma te staan wanneer ze zich realiseert dat nieuwe leerling Lois [Lucy Halliday] ook lesbisch is, zeker wanneer een klasgenoot [Lydia Page] Lois steeds meer begint te treiteren. McEwen is voortreffelijk als de docent die van binnen verscheurd wordt maar haar ware emoties voldoende verborgen weet te houden om buiten schot te blijven en Halliday maakt indruk als de tiener die Jean op compromisloze wijze een spiegel voorhoudt.

Een Mexicaans weeshuis voor jongens dreigt financieel ten onder te gaan. De bevriende organisator [Bruce McGill] van een prestigieuze viswedstrijd schrijft Omar [Jimmy Gonzales] en een paar jongens in als bemanning voor kapitein Wade, een norsige tweevoudig kampioen die sinds de dood van zijn vrouw aan lager wal is geraakt. Quaid is dit soort rollen op het lijf geschreven en geeft dit voorspelbare drama een fijne feelgoodfactor. Te mooi om waar te zijn misschien, maar wel gebaseerd op ware gebeurtenissen die in de epiloog worden bevestigd.

Portret van drie jonge mensen met een psychose. Jerry zoekt naar zelfacceptatie door op zoek te gaan naar zijn biologische vader; Joyce kreeg medicijnen voorgeschreven om de stemmen in haar hoofd te onderdrukken, ook al zijn die stemmen haar juist tot hulp; Chester heeft Hbo-bachelor rechten en blijft halsstarrig vasthouden aan een toekomst die vanwege zijn psychose nooit zal komen. Een intiem portret, maar het gaat om flarden uit het leven van deze mensen en maakt onvoldoende duidelijk wat de diagnose betekent voor hun sociale leven.

Tekstschrijver Lorenz Hart was 48 jaar oud toen hij overleed aan de gevolgen van een longontsteking. Hij werkte samen met Richard Rogers en Oscar Hammerstein en liet een catalogus na van meer dan 500 liedjes, waaronder de evergreen ‘Blue Moon’. Deze karakterstudie speelt zich af tijdens een avond in het café van Eddie [Bobby Cannavale] waar Lorenz [Ethan Hawke] wacht op de komst van de 20-jarige Elizabeth [Margaret Qualley], met wie hij een complexe liefdesrelatie heeft. Veel bekenden draven op en de gesprekken geven een beeld van Hart, zijn professionele en persoonlijke relaties en hoe hij zelf dacht over zijn creaties. Sfeervol, goed geacteerd, maar de statische setting en de grote hoeveelheid dialoog maken het voor Linklater lastig om het visueel interessant te houden.

Wie op zoek is naar klassieke albums van de toonaangevende jazzmuzikanten vanaf 1939, komt onvermijdelijk uit bij Blue Note Records. Anno 2018 is Blue Note onder leiding van Don Was de thuisbasis voor artiesten voor wie de werken van onder anderen Thelonious Monk, John Coltrane, Miles Davis en Art Blakeley een grote inspiratie zijn geweest. Deze documentaire schetst de bijzondere geschiedenis van Blue Note, opgericht door de uit Duitsland gevluchte Joden Alfred Lion en Francis Wolff, die hun liefde voor de jazz die ze in de jaren 30 in Berlijn hoorden wilden omzetten in een platenlabel zonder winstoogmerk. Blue Note bleek de plek waar met name zwarte jazzmuzikanten zich gerespecteerd voelden en tot bloei kwamen. Een boeiend verhaal voor de fans, met waardevolle bijdragen van Rudy Gelder, die zo’n 60 jaar de vaste geluidstechnicus was, en van Michael Cuscana, de beheerder van een enorme collectie foto’s die Francis Wolff maakte tijdens de opnamesessies.

Het doelloze leven van de dakloze Dwight [Macon Blair] krijgt een dramatische wending wanneer hij te horen krijgt dat de man die verantwoordelijk was voor de dood van Dwights ouders vrij is gekomen. Dwight besluit wraak te nemen zonder rekening te houden met de consequenties van zijn daad. Dat is het begin van een dodelijk kat-en-muisspel dat maar op één manier kan aflopen.

Intrigerend begin doet denken aan een intense psychologische thriller, maar alle mogelijkheden om de personages (en daarmee het verhaal) van enige diepgang te voorzien vliegen al snel het raam uit ten faveure van een vrij banale wraakthriller. Devin Ratray heeft een prima bijrol als een oude kennis met een bovengemiddeld verstand van vuurwapens en zorgt voor een paar aardige momenten.

Traag romantisch drama met een proloog van 30 minuten waarin Cheung [Kang-sheng Lee] een relatie krijgt met zijn masseuse Didi [Haipeng Xu]. Aan het einde van de proloog komt aan die romance een abrupt einde en springt het verhaal vooruit in de tijd. Amy [Ke-Xi Wu], een oud-collega van Didi, leert Cheung nu kennen en het hele verhaal (op een belangrijk detail na) herhaalt zich nog eens. Geen actie, weinig dialoog, veel langdurige stiltes die Tsang waarschijnlijk betekenisvol vindt, maar in feite de boel extreem ophouden. Tijdens de aftiteling zien we Cheung een sigaret roken. De rest van de film is zelden interessanter, ondanks het ingeleefde spel van de drie hoofdrolspelers.

Vanaf de eerste ontmoeting via de bruiloft, de toenemende spanningen en het tragische einde van hun relatie volgen we Dean [Ryan Gosling] en Cindy [Michelle Williams]. Goslings veranderende uiterlijk helpt om het overzicht te houden terwijl Cianfrance heen en weer springt tussen de verschillende fases van de relatie, maar hij doet dat zo vaak dat het moeilijk is om mee te voelen met de personages. Maar het scenario biedt Gosling en Williams de gelegenheid om hun enorme acteertalent te tonen en hun (samen)spel is van extreem hoog niveau.

Voormalige piraat Ercell [Priyana Chopra Jones] moet het zwaard opnemen tegen haar voormalige mentor kapitein Connor [Karl Urban], die haar echtgenoot [Isamel Cruz Cordova] heeft gegijzeld in de hoop dat Ercell hem een lading goud zal overhandigen. Ercell ontsnapt met haar zus [Sofia Pakley-Green] en haar zoon Isaac [Vedanten Naidoo], die pionnen worden in een strijd op leven en dood. Gelukkig geen poging om Pirates of the Caribbean te evenaren, maar dit is het andere uiterste: grimmig, humorloos en behoorlijk gewelddadig.

Hans Schüssler [Joachim Król] kent Roemenië nog uit de tijd van Ceaucescu en gezien zijn ervaring als privé-detective is hij de aangewezen man om onderzoek te doen naar corruptie rondom landonteigening in Roemenië, ook al omdat daarbij gebruik wordt gemaakt van documenten die de beruchte geheime dienst Securitate lang tijd verborgen hield. De proloog is sfeervol en belooft veel goeds, maar pas op het allerlaatste moment wordt het verklaard. Daar tussenin zit goed acteerwerk, maar deze Krimi bestaat vooral uit een hoop gepraat en te weinig actie.

Aan haar lichtblauwe haren kunnen we afleiden dat Bo [Gaite Jansen] een tegendraadse jonge vrouw is. Ze kampeert bij het graf van haar jong gestorven vader David [Matthijs van de Sande Bakhuyze], een vermaarde trompettist, wanneer ze (iets te toevallige) Davids jeugdvriend Levan [Rati Tsiteladze] ontmoet. Wat volgt is aanvankelijk weinig geloofwaardig en ronduit saai. Wanneer Bo vertelt wat er met haar moeder is gebeurd en het zoveelste stemmige trompetmotiefje zich aandient, wordt duidelijk dat we met een sentimentele draak te maken hebben. Halverwege had ik al een donkerbruin vermoeden hoe de vork in de steel zat en hoewel het verdere verloop mijn voorspelling volstrekt belachelijk maakte, bleek ik gelijk te hebben. Helaas...

Jim [Hawk Adly] erft het fraaie huis waar zijn vader aan een beroerte is overleden, niet wetend dat er twee keer in de laatste 10 jaar een bloedbad is aangericht. Jim besluit het huis te gebruiken als pension voor bevallige meisjes. Een slap excuus voor eindeloos vrouwelijk naakt en moorden met special effects waar zelfs Ed Wood zijn neus voor zou ophalen. Als je de irritante proloog weet te doorstaan, valt de rest feitelijk nog wel mee. En Kallasu Kay kan behoorlijk gillen. Jammer dat haar kwaliteiten als componist op zijn zachtst gezegd niet zijn om over naar huis te schrijven. Slechter dan het slechtste slecht.

Niet ver van Valetta belandt een zeeman in een dichte mistbank en ontdekt hij een verlaten, defecte zeilboot. Hij gaat aan boord om eventuele passagiers te helpen en de kustwacht in te schakelen maar krijgt geen gehoor. Wanneer hij vervolgens ontdekt dat zijn eigen bootje spoorloos is verdwenen beseft de zeeman dat er stront aan de knikker is. De gebroeders Azzopardi doen een poging om een variant te maken op Duel en All Is Lost, maar maken daarbij een aantal inschattingsfouten, waaronder de lengte van de film. De situaties waarin de hoofdpersoon belandt zijn vergezocht en worden tot het maximale gerekt om tot speelfilmlengte te komen. Joe is geen Robert Redford en Winston geen Steven Spielberg, Marek Trakowski krijgt wel complimenten voor zijn camerawerk.

Bob Marleys familie was nauw betrokken bij de totstandkoming van deze biopic – zoon Ziggy was als uitvoerend producent aanwezig op de set – maar gelukkig is dit geen eendimensionale heiligverklaring geworden. Begint in de aanloop naar het Smile Jamaica Concert van 1976, wanneer Bob Marley gewond raakt bij een aanslag op zijn leven. Drie dagen later staat hij gewoon op het podium, maar niet veel later besluit hij af te reizen naar Londen. Deels uit veiligheidsoverwegingen, haar hij hoopt daar ook zijn muzikale carrière een nieuwe impuls te geven. Het resultaat is het album ‘Exodus’, een alom geprezen meesterwerk met klassiekers als ‘Three Little Birds’, ‘Jammin'’ en de titeltrack. Ben-Adir geeft op indrukwekkende wijze gestalten aan de vele facetten van Marley, maar het scenario is jammer genoeg vrij episodisch waardoor er weinig dramatische opbouw is. De muziek staat in ieder geval nog altijd als een huis.