Meningen

Een artikel dat Wil Haygood in 2008 schreef voor The Washington Post vormt de basis voor deze biografie van Cecil Gaines, een zware man die in de jaren 20 opgroeide op de katoenvelden van Thomas Westfall [Alex Pettyfer] die Cecils moeder [Mariah Carey] seksueel misbruikte en zijn vader [David Banner] doodschot toen die daar iets van durfde te zeggen. Annabeth Westfall [Vanessa Redgrave] maakt van Cecil een ‘house nigger’, later leert Maynard [Clarence Williams III] hem bedienen voor witte gasten in een chic hotel en via R.D. Warner [Jim Gleason] krijgt Cecil uiteindelijk een baan in Het Witte Huis waar zou dienen onder zes verschillende presidenten. Zijn dienstbaarheid staat in schril contrast met het politieke activisme van Cecils zoon Louis [David Oyelowo], die aan de frontlinie staat van de strijd voor de gelijke behandeling en rechten voor zwarte Amerikanen. Roept direct een vergelijking op met The Help en komt er maar bekaaid vanaf. Whitakers gemanierde spel helpt niet, maar het is vooral het gefragmenteerde scenario, dat een periode van 60 jaar bestrijkt, dat dit veroordeeld tot de middelmaat.

Sardonische komedie [die volgens andere bronnen uit 1976 komt] bevat een vrij ééndimensionaal karakter. En dat karakter zit zo vol zelfhaat, sarcasme en nijdigheid dat het niet meevalt om enige sympathie voor Butley. Dat de film ook nog eens zo'n 130 minuten duurt en dat de als regisseur debuterende Harold Pinter over geen greintje cinematische flair lijkt te beschikken, maakt het moeilijk om van deze film te houden. Voor de doorbijters is er wel een prima rol van Jessica Tandy, maar je moet veel op de koop toe nemen om daar optimaal van te kunnen genieten.

Gedateerd politiek correct filmpje over de opbloeiende relatie tussen een vrijgevochten, vrolijke en naïeve blondine [Goldie Hawn] en haar blinde buurman [Edward Albert], wiens bezitterige moeder [Oscarwinnaar Eileen Eckhart] hun vriendschap/romance niet ziet zitten. De flowerpower-mentaliteit, volgens je welke je je naaste accepteert zoals je bent en je niet afsluit voor mensen die 'anders' zijn, ligt er duimendik bovenop en sentiment ligt ook constant op de loer. Dat het nooit té stroperig wordt is te danken aan de twee oprechte hoofdrolspelers, maar de toneelmatigheid van de film [die zich vrijwel volledig in één ruimte afspeelt] maakt het wel wat langdradig.

Een klungelige puinhoop van een film, waarschijnlijk het gevolg van een ernstige identiteitscrisis. Twee grondwerkers graven een tunnel naar een bank, stelen de inhoud van slechts vijf kluisjes (vraag niet waarom) en twee niet al te snuggere agenten van de buurtpolitie besluiten de tunnel zonder ondersteuning binnen te gaan, ook al weten ze dat die tunnel vol zit met dynamiet omdat ze de ontsteker - die om onbegrijpelijke redenen gewoon ergens in de hoek ligt - hebben gezien. Dit is meer Bassie & Adriaan dan Flikken en daarbij moet ik aantekenen dat de scenario's over de avonturen van die achterlijke clown en die irritante acrobaat Ludlumachtige intriges zijn vergeleken met dit knullige prutswerkje. De halve bonusster is voor Staf, een excentrieke buurtbewoner die - ondanks dat hij nauwelijks te verstaan is met zijn dikke accent - in ieder geval nog een paar keer een glimlach weet te genereren. Knullig, amateuristisch, maar vooral verschrikkelijk saai, maar blijkbaar zijn onze Vlaamse vrienden er dol op. Ik niet!

Hooggeplaatste functionarissen en insiders bij Adidas, Amazon, Unilever en Apple onthullen de marketing- en verleidingstechnieken die ze ontwikkelden om ervoor te zorgen dat klanten de overstap maakten van fysiek naar online shoppen en dat ze meer (en vaak overbodige) spullen kopen. Stacey kiest voor een effectieve, quasi-satirische benadering met imposante AI-animaties en een AI-stem die de besproken technieken gebruikt om de kijker te verleiden om verder te kijken. Uitstekende mix van educatie en amusement.

Marty Jackitansky [Joshua Burge] gebruikt zijn tijdelijke baantje bij een bank om de boel op allerlei manieren te belazeren: hij koopt op rekening van de bank peperdure producten die hij zelf weer verkoopt bij een winkel in tweehandsgoederen en hij fraudeert met overschrijvingen bij zijn eigen bank. Dat laatste levert hem meer problemen op dan hij had verwacht. Zijn onverschillige werkhouding levert hem bovendien geen vrienden op, maar toch weet hij zijn wereldvreemde collega Derek [Joel Potrykus] over te halen om hem tijdelijk onderdak te verlenen. Dat levert de nodige spanningen op, o.a. wanneer Burge het met zijn zelfgemaakte Freddy Krueger-handschoen opneemt tegen Dereks lightsaber. Marty is onberekenbaar, zeer temperamentvol en bepaald niet sympathiek, maar mede door Burges uitstekende spel blijf je als kijker toch de sympathie houden voor dit hopeloze geval. Het scenario van Potrykus zit vol onverwachte, bizarre zwart-komische momenten die je regelmatig op een ongemakkelijke manier doet gniffelen. Onconventioneel, en dat is in dit geval een aanbeveling.

Matige mix van Who's Afraid of Virginia Woolf? met een vleugje Psycho is prachtig in beeld gebracht en bevat prima werk van Pitt als de mislukte schrijver die zich met zijn frigide echtgenote [Jolie] terugtrekt in een pittoresk hotelletje aan zee in de hoop daar eindelijk inspiratie te vinden voor zijn nieuwe boek. Jolie laat vlijmscherpe woordenwisselingen echter achterwege en haar scenario kabbelt veel te rustig voort tot er een voyeuristisch element om de hoek komt kijken. Dan pas komen er wat interessante momenten, maar Jolie wist blijkbaar niet of ze een romantisch relatiedrama of een gematigde ero-thriller wilde maken. Het resultaat meandert dan ook ongemakkelijk tussen beide genres en maakt de verwachtingen nimmer waar.

Close, but no cigar. Het verhaal is een intrigerende variant op Candyman en Bloody Mary, waarin het noemen van de naam dodelijke gevolgen heeft. In The Bye Bye Man is dat idee op een interessante manier doorgetrokken, maar het idee is dusdanig bizar dat je wel een sterke cast nodig hebt om ervoor te zorgen dat de premisse blijft boeien. Maar de cast bestaat uit kleurloze tienerschermvulling en regisseur Stacy Title valt net iets te vaak terug op clichés, inclusief het uiterlijk van de titelgriezel. Hoewel er een paar aardige momenten zijn, weet ook deze horrorfilm helaas niet echt onder je huid te kruipen.