Meningen

Om te voorkomen dat hij en zijn familie op het vliegtuig terug naar Iran worden gezet, besluit Milad [Ezzaldeen Ali] weg te lopen. Wanneer zijn beste vriendin Lieke [Mexx Nachbar] hem ontdekt besluit ze hem te helpen. Samen beginnen ze aan een lange reis naar Brussel waar Lieke hoopt dat haar vader, die ze al jaren niet heeft gesproken, hun kan helpen. Het type jeugdfilm dat geen moeite doet om geloofwaardigheid te zijn omdat de makers denken dat kinderen dat toch niet merken. Milads vader zingt uit volle borst mee met Borsato, zijn oudere zussen spelen Ganzenbord, Milad en Lieke steken met gemak de Lek over met een roeibootje waarbij het enorme vrachtschip dat ze bijna overhoop vaart nog niet eens voor een beetje deining zorgt. Uiteraard verdwijnen alle problemen uiteindelijjk als sneeuw voor de zon. Weeber is een karikatuur als de journalist die te hulp probeert te schieten. Enig lichtpuntje is de charmante Nachbar.

In het hart van Rotterdam bevindt zich een kleine sportschool voor senioren, die daar onder leiding van Lieve of Remi werken aan hun lichamelijke gezondheid. In de sportschool overheerst enthousiasme, humor en gezelligheid en het sociale contact is van grote waarde voor zowel de sporters als de trainers. Sollart filmt vijf vaste bezoekers (van 71 tot 91 jaar oud), met verschillende achtergronden, ook buiten de sportschool om te achterhalen wie deze mensen nu werkelijk zijn en wat ze drijft om ondanks hun leeftijd en de toenemende fysieke beperkingen toch zo vaak mogelijk naar de sportschool te komen. De verscheidenheid aan persoonlijkheden en persoonlijke verhalen is een groot pluspunt, evenals de combinatie van openheid en nuchterheid waarmee ze spreken over oud zijn en de inzichten die dat oplevert. Voorzien van spaarzaam, maar goed geschreven commentaar door Wilfried de Jong.

Tijdens de selectieprocedure voor Zuid-Afrikaans team dat deelneemt aan het WK Wijnproeven, stuit Jean Vincent tot zijn verbazing op vier zwarte, uit Zimbabwe afkomstige vluchtelingen. Hij besluit deze mannen te helpen om namens hun geboorteland een eigen team op te zetten en brengt ze in contact met de flamboyante Fransman Denis Garrett, ooit de beste sommelier ter wereld. Deze documentaire volgt vier mannen met traumatische achtergrond die de kans krijgen om hun zelfrespect, maar ook het aanzien van Zimbabwe te laten groeien en toont tevens wat hun deelname aan deze elitaire (want vrijwel exclusief witte) aangelegenheid. Een inspirerend, maar weinig origineel relaas, al weten Coe en Ross de spanning erin te houden tijdens de grote finale.

Het verhaal van de Pakistaanse tiener Javed [Viveik Kalra] die in de late jaren '80 zijn eigen weg in het leven weet te vinden wanneer klasgenoot Roops [Aaron Phagura] hem een cassettebandje geeft met daarop de albums "The River" en "Born In the USA" van Bruce Springsteen. Javed vindt inspiratie in de muziek van The Boss en hij en Roops worden boezemvrienden. Maar vooral Javeds vader Malik [Kulvinder Ghir], die zelf als jonge man Pakistan verliet om met zijn vrouw [Meera Ganatra] een nieuw leven in Engeland op te bouwen, is helemaal niet te spreken over de keuzes die Javed wil maken.

Ik zal wellicht niet de enige zijn die de titel associeert met Manfred Mann's Earth Band zonder zich te realiseren dat het origineel van Bruce Springsteen is, maar dat is juist één van de leuke elementen van deze liefdesverklaring aan de Amerikaanse rocker. Uiteraard komen klassiekers als "Dancing In The Dark" en "The River" voorbij en vooral in de energieke choreografie van "Born To Run" weet regisseur Chadha de link te leggen tussen muziek en tekst. De duistere twist aan het einde daarvan is zeer effectief en die plotselinge sfeerwisselingen benadrukken hoe muziek je even kan laten ontsnappen aan de dagelijkse werkelijkheid, alsmede hoe je daarna opeens weer met beide benen op de grond staat. In het laatste half uur neemt deze tot dan toe vermakelijke muzikale romkom zichzelf helaas opeens erg serieus en kabbelt het richting een formulematige finale.

Sofia Copolla liet zich inspireren door een artikel uit 2010 van Nancy Jo Sales uit Vanity Fair. In “The Suspects Wore Louboutins” beschreef zij hoe een groep tieners erin slaagden om de huizen van mediasterren als Lindsey Lohan, Paris Hilton en Orlando Bloom binnen te dringen zodat zij zichzelf even een rijke superster konden wanen. Daarbij ontvreemdden ze bovendien zo’n 3 miljoen aan ‘bling bling’. Coppola’s scenario volgt vijf tieners die ze neerzet als hedonistische, zelfingenomen verwende nesten wiens gedrag mede het gevolg is van een gebrekkige opvoeding en de invloed van de media. Het resultaat is een aaneenschakeling van inbraken, flitsende montages met popdeuntjes die net zo leeghoofdig zijn als de film. Volstrekt oninteressant.

Serveerster Frida [Naomi Ackie] ziet er naar uit om opnieuw te werken op een bijeenkomst van het bedrijf van Slater King [Channing Tatum], een innemende en aantrekkelijke miljardair die een jaar eerder al met haar flirtte. Hij heeft de dagelijkse leiding van zijn bedrijf overgedragen aan Vic [Christian Slater] en een eiland gekocht waar hij zich kan afzonderen van de buitenwereld. Slater heeft ook iets gedaan waarvoor hij publiekelijk duizendmaal excuses heeft aangeboden. Dat weerhoudt Frida en collega en beste vriendin Jess [Alia Shawkat] van om direct na afloop van het evenement mee te reizen naar Slaters privé-eiland. Ze leveren hun telefoon in, feesten, zuipen en experimenten met allerlei soorten drugs. Vijftig minuten lang gebeurt er niets interessants, al speelt Kravitz leentjebuur bij The Shining en Shutter Island om ons te herinneren aan wat we allang weten. Dan heeft Frida eindelijk haar Eurekamoment en transformeert deze saaie partyfilm in een hysterisch melodrama. Tatum is ideaal gecast en veteranen Kyle MacLachlan en Geena Davis zijn lekker griezelig, maar Kravitz geeft geen enkele reden om mee te voelen met de naïeve, hedonistische hoofdpersonen. De uiteindelijke verklaring voor Frida’s domme gedrag maakt het alleen maar verwarrender. En wegens absolute incompetentie krijgt Stan [Cris Costa] nul sterren op de ‘bodyguard advisor’.

Dezzy is een egocentrische trut van een schilder, het type dat geen zin kan uitspreken zonder het F-woord en in feite iedereen tot last is. Ze kampt met gebrek aan inspiratie waardoor ze een belangrijke deadline niet dreigt te halen. Ze zoekt haar toevlucht tot drugs, maar daardoor wordt Dezzy een egocentrische én gewelddadige trut. Hoofdpijnopwekkende montage, een hoop gekrijs, irritante strobo-effecten, seksscènes en veel bloedvergieten vergezeld door een hypnotisch bedoelde score of een metal-soundtrack maken dit in gelijke mate inhoudsloos, irritant en oninteressant.

Detective Brant [Jason Statham] is een agent die niet vies is van buitensporig geweld (en flauwe oneliners) bij het uitschakelen van crimineel tuig. Kort nadat hoofdinspecteur Robert [Mark Rylance] vanwege de dood van zijn vrouw tijdelijk is vervangen door de impopulaire Porter Nash [Paddy Considine], wordt agent Sandra Bates [Elly Fairman] in koelen bloede doodgeschoten. Het is de eerste in een serie moorden gepleegd door Barry Weiss [Aidan Gillen] die in de pers de bijnaam ‘Blitz’ krijgt. Nash en Brant slaan de handen ineen om Barry achter slot en grendel te krijgen, maar dat blijkt lastiger te zijn dan ze hadden gehoopt. Gewelddadige exploitatiethriller met een aantal overbodige zijsporen, maar Weiss doet het heel aardig als de op sensatie beluste seriemoordenaar.

Rita [Saoirse Ronan] maakt gebruik van het Britse evacuatieplan voor kinderen om haar zoontje George [Elliott Heffernan] in veiligheid te brengen, terwijl zij met haar vader [Paul Weller] achterblijft in Londen. Maar George wil bij zijn moeder zijn en springt van de trein. Hij is nu aangewezen op zijn eigen instincten en de hulp van anderen om zijn moeder te vinden. De terugreis wordt bemoeilijkt door de bombardementen. De scènes met Ronan en Heffernan zijn veelbelovend, maar het scenario bestaat uit een aaneenschakeling van losse incidenten. De reconstructies van de Blitz zijn indrukwekkend, maar Heffernan weet nauwelijks sympathie op te wekken met zijn zwakke, kleurloze spel. Stephen Graham en Kathy Burke als een Fagin-achtige plunderaar en zijn gluiperige handlanger in dit onevenwichtige en daarom bij vlagen ronduit saaie oorlogsdrama vol overbodige scènes waarmee McQueen de diversiteit van Londen tijdens de oorlogsjaren meent te moeten benadrukken.

Hollywood is werkelijk aan het veranderen en deze komedie is daar het bewijs van. Een multiculturele cast zonder babes, zonder hunks en met een verfrissende benadering van homoseksualiteit en tieners in het algemeen. Het verhaal van drie ouders die willen voorkomen dat hun dochters de beloftes gemaakt in een 'sexpact' nakomen bevat onvermijdelijk een paar minder smaakvolle grappen - zoals het butt-chuggen uit de trailer - maar het scenario van Jim en Brian Kehoe draait de conventies van de tienerfilm om: in deze coming-of-age-films zijn het de ouders die tot volwassenheid komen. Het is prettig dat de tieners in deze film serieus worden genomen (sic!). maar dat is zeker niet de enige aangename verrassing in deze vermakelijke komedie, met een hilarische cameo van Gary Cole en Gina Gershon.

De beelden in deze documentaire zijn sinds de release talloze keren hergebruikt, maar dat onderstreept alleen maar dat dit een perfect beginpunt is voor een ieder die zich begint te interesseren in de geschiedenis van Duitsland in de eerste helft van de 20e eeuw. Daarin staat Adolf Hitler centraal en regisseur Erwin Leiser komt met overtuigende verklaringen voor Hitlers keuzes, gedragingen en obsessies aan de hand van documenten, brieven en getuigenissen van familie, vrienden en kennissen die hem kenden in de jaren voor WOI. Alle sleutelmomenten uit zijn politieke carrière komen voorbij, zoals de mislukte Putsch van 1923, de beruchte Rijksdagsbrand en de Kristallnacht. Een zeer goed onderzocht document dat nog niets van zijn zeggingskracht heeft verloren.

Op 25 januari 2014 werd Kenneth Richards vermoord. Deze café-eigenaar bleek betrokken bij schimmige zaken en zijn dood kreeg nationale aandacht in een aflevering van Opsporing Verzocht. Dochter Kimberley was toen 17 en is vernoemd naar haar stiefvader. Als verlaat eerbetoon aan Kenneth wil ze nu de achternaam van haar biologische vader op haar paspoort hebben. Dat gaat gepaard met een onderzoek naar Kenneths verleden, maar mede omdat haar Surinaamse familie weigert te praten over het verleden, blijft Kimberley met vragen zitten. Herinnert ons eraan dat er achter iedere liquidatie in het criminele circuit ook een familie is die rouwt om een geliefde, maar van verdere meerwaarde is geen sprake.

Inferieure remake van The Disappearance of Alice Creed waarin miljonairsdochter Laura Temming [Sarah Chronis] op brute wijze wordt gekidnapt. Rico [Marwan Kenzari] en Victor [Tygo Gernandt] hopen met het losgeld een nieuw leven te kunnen beginnen, maar het loopt uiteraard niet helemaal als verwacht. Gernandt is goed maar Kenzari is miscast als de bepaald niet snuggere Rico en het plot is nogal belachelijk. Dat geldt ook voor de dramatische bedoelde finale.

Zwartmakerij eerste klas, deze grondige poging om zowel de reputatie van Marilyn Monroe als de carrière van Ana de Armas om zeep te helpen. Het complexe levensverhaal van Norma Jean wordt teruggebracht tot het relaas van een naïef, behoeftig, dom blondje dat een seksueel speeltje is voor alle mannen die ze tegenkomt. Ook de reputaties van Charles Chaplin en Edward G. Robinson worden door het slijk gehaald in deze combinatie van feit en fictie die gedurende de eerste twintig minuten nog zo slecht is dat het leuk is, maar in de 150 (!) minuten die daarop volgen op één of andere manier steeds slechter wordt. Een volstrekt banaal en rampzalig scenario en een beginnende pornoregisseur had hier ongetwijfeld een betere film van gemaakt dan Andrew Dominik, die blijkbaar in de volstrekt ongefundeerde veronderstelling verkeerde dat dit zijn antwoord was op Citizen Kane en/of Schindler’s List. Veruit de slechtste biografische film die ik ooit heb gezien, al moet ik toegeven dat ik het na 50 minuten zo beu was dat ik maar een boek ben gaan lezen en zo nu en dan een glimp op het televisiescherm heb geworpen om bevestiging te krijgen van wat ik al binnen enkele minuten vreesde: dit is waardeloze bagger en hoogstwaarschijnlijk de slechtste film van het jaar. Dominik mikte mogelijk op Oscars, maar dit gaat hem de nodige Razzies opleveren.

Verpleegkundige Jess [Michelle Monaghan] is net met haar haar dochter Tyler [Skylar Morgan Jones] en zoon Owen [Finlay Wojtak-Hissong] verhuisd wanneer de hond besmet raakt door een boom (!) op vergiftigd terrein. Die hond bijt Owen en die ontpopt zich al snel als een minimonster met een onverzadigbare drang voor bloed. Jess maakt aanvankelijk gebruik van de bloedvoorraad in het ziekenhuis waar ze werkt, maar wanneer het ziekenhuis merkt dat er iets niet in de haak is moet Jess overgaan op radicalere middelen. Dat haar ex-man Patrick [Skeet Ulrich] zijn kinderen nu in de weekenden mag zien maakt het er niet gemakkelijker op. En zeker niet geloofwaardiger! Oprechte vertolkingen kunnen het stompzinnige scenario natuurlijk nooit verhullen.

Idealistische, veganistische onderwijzer besteedt al zijn vrije tijd aan het ontwerpen van een 'schone' auto als antwoord op de naderende oliecrisis. Bij toeval ontdekt hij dat de motor uitstekend loop op bloed! Onder toeziend oog van geheime agenten, die hem al een tijd in de gaten houden, gaat - hij aanvankelijk volledig tegen zijn zin - op jacht naar bloed.

Het verhaal had zo uit de koker van de Troma-studio's kunnen komen, maar regisseur Alex Orr slaat de plank volledig mis. De film is knullig gefilmd, slecht gemonteerd en gaat uit van het credo dat als je overal maar klassieke muziek onder zet [uiteraard uit budget-overwegingen] je de schijn van enige kunstzinnigheid kunt wekken. Helaas is het niet voldoende om te verwijzen naar Kubrickfilms [A Clockwork Orange in het bijzonder] om een fatsoenlijke film te maken. Ultra-lowbudget en helaas is dat aan alles - inclusief het acteerwerk - te merken en vraag ik me af waarom ik hier überhaupt aan ben begonnen?!

Een typische zondagavond B-film zoals ze die lange tijd bij Veronica uitzonden. Een simplistisch verhaaltje als excuus voor flink wat geknok, geschiet en quasi-sentimenteel gedoe tussen de hoofdrolspelers. Maar de aanwezigheid van Mel Gibson in de hoofdrol en niet vergeten William H Macey als zijn beste vriend en sponsor, alsmede het hoge tempo en de aangenaam beperkte speelduur doen deze film de middenmoot ontstijgen. Vermakelijk popcornentertainment, niets minder maar zeker ook niets meer.

Duidelijk geïnspireerd door de eerste drie films in Romero's Dead-trilogie, maar deze combinatie van splatterhorror en Indiaanse mythologie lijdt onder een rommelig scenario en slechts montage waardoor er zo nu en dan geen touw aan vast te knopen valt. Het heeft allemaal te maken met een uitbraak van een Zombie-epidemie en er is een redelijk geslaagde finale, maar verder is het niet veel soeps.

Een kolonel [Graham McTavish] helpt een gewonde man [Kais Setti] een gekaapt passagiersvliegtuig veilig te laten landen. Na de landing verlaat alleen een jongetje [Carl Anton Koch] het vliegtuig. Is de man die het vliegtuig landde de kaper? En wat heeft zich afgespeeld in het vliegtuig? Dat ontdekken we in een spectaculaire, originele, maar ook bizarre en vergezochte mix van kapingsthriller en horror. Verveelt nooit en het acteerwerk is prima, maar zet je verstand wel op nul. Kijk wel de oorspronkelijke (grotendeels) Duits gesproken versie en niet de slecht nagesynchroniseerde Engelse versie.

Remake van Frans misdaaddrama Les Liens Du Sang (waarin regisseur Canet een hoofdrol speelde) waarin de 50-jarige Chris [Clive Owen] na 9 jaar uit de gevangenis komt en onderdak krijgt bij zijn broer Frank [Billy Crudup], een politieagent. Frank laat zich in met Vanessa [Zoe Saldaña], de ex-vrouw van de onberekenbare Scargo [Matthias Schoenaerts], Chris hernieuwt het contact met zijn drugsverslaafde ex Monica [Marion Cotillard] en de veel jongere Natalie [Mila Kunis] voor hij zich laat verleden om “nog één klus” te doen om uit de financiële zorgen te komen. Heel origineel of verrassend is het niet, maar de sterke cast, de realistische reconstructie van New York in de jaren 70 en indrukwekkende actiescènes maken veel goed.

“12 August 1975, Thursday, Give or Take a Day”. Wie hier niet van moet bulderen van het lachen wacht een uiterst lange zit. Zelfs een zichzelf parodiërende Vincent Price kan dit hopeloos geacteerde en zich horrorkomedie noemende prul niet redden. Amateurisme troef, maar is het toeval dat Everett sprekend lijkt op Robert Englund en dat het muzikale thema best wel lijkt op dat van A Nightmare on Elm Street, dat een half jaar later in de bioscoop verscheen? Lekker boeiend, dit is hoe dan ook banale bagger

Striptekenaar Marie Wankelmut [Susanne Wolf] worstelt met de dood van haar moeder en een gebrek aan inspiratie. Gebrek aan geld - mede veroorzaakt doordat Marie zich elke avond bezat - leidt tot een wanhopige beslissing waarvan ze de gruwelijke gevolgen niet had voorzien.

Schoenmaker, blijf bij je leest! Lennert Hillege en Guido van Driel schreven een scenario met een boeiende hoofdpersoon en een verhaal dat alle ingrediënten heeft voor een onvervalste nagelbijter. Hillege en Van Driel besloten ook de regie voor zich te nemen, maar een gebrek aan stijl en verkeerde shotkeuzes breken de spanning keer op keer, waardoor het eindresultaat teleurstellend vlak is. De film is gefilmd op de Wallen en Marie woont op de Oudezijdse Voorburgwal naast Casa Rossa, maar ook dat helpt niet.

Baboesjka verwijst terecht naar de wisselende kwaliteit van de vertolkingen. Susanne Wolff geeft een onbaatzuchtige, indrukwekkende vertolking en er is een amusante bijrol voor Aart Staartjes als Maries ietwat verwarde achterbuurman, maar Dragos Bucur mist overtuiging in de schurkenrol. Het resultaat is niet onaardig, maar al met al wel wat teleurstellend omdat dit een veel betere film had kunnen en moeten opleveren. Laten we 'm zetten op een wachtlijst van gewenste remakes.

Officieel is dit een documentaire, maar dit is zo meeslepend en de dialogen zijn zo scherp dat het doet denken aan een briljant geschreven indie-drama. Het wonderbaarlijke is dat deze fascinerende film geschoten is gedurende één avond en nacht in Roaring 20s, een bar in Las Vegas dat voor het laatste de deuren opent en sluit voor een kleine groep vaste gasten die afscheid nemen van hun veilige haven waar ze voelen alsof ze onder familie zijn. De vaste gasten discussiëren over het leven, over de grote ontwikkeling in de wereld en drinken ondertussen hun biertjes en borrels weg. Naar mate de avond vordert lopen de emoties in alle richtingen hoog op, maar barvrouw Shay [Shay Walker] houdt zowel haar buiten rondzwervende tienerzoon als de gasten in het gareel. Rauw, realistisch, altijd boeiend en bij vlagen bijzonder amusant, als een perfect avondje in je stamcafé. Maar je vraagt je af hoe het deze veelal eenzame mensen zal vergaan zonder deze vrijhaven. En belangrijker nog: wat zegt dit over de moderne samenleving?

Sfeervol drama is wat onevenwichtig van toon. De dood van hun moeder biedt Beth en Priscilla de mogelijkheid om de hechte, maar soms ook verstikkende vissersgemeenschap in een dorpje in Maine achter te laten. Maar voor het zover komt raakt één van hen betrokken bij de dood van een onbekende, gevaarlijke man. De zussen besluiten samen ieder spoor uit te wissen maar in een dorp waar iedereen elkaar kent en roddels aan de orde van de dag zijn, is het niet gemakkelijk om de schijn hoog te houden. Cole en Krudy zetten de sfeer snel neer met behulp van een groep zingende vissers (de titel verwijst naar een bekend zeemanslied)en maken optimaal gebruik van de grauwe locaties in dit over het algemeen goed geacteerde drama.

In 1946 richtte de Amerikaanse Admiraal (en hoofd van Marine Operaties) Chester Nemitz ‘The Blue Angels’ op als middel om de aandacht blijvend te vestigen op de marine. Ieder jaar bereiden zes toppiloten zich drie maanden lang voor op vliegshows om te laten zien wat je met samenwerking kunt bereiken – en tussen neus en lippen door reclame te maken voor de marine natuurlijk. Deze documentaire volgt vijf nieuwe piloten en teamleider Brian Kesselring gedurende de training en seizoen aan vliegshows dat erop volgt. Er is ook aandacht voor de vele mensen die verder betrokken zijn bij de training en de cruciale rol die zijn spelen. Liefhebbers van vliegshows kunnen hun hart ophalen aan de vele spectaculaire beelden en vinden de verhalen waarschijnlijk een stuk interessanter, maar het is hoe dan ook een droog document geworden met veel herhaling en zonder spanning.

Antonio LeBlanc [Justin Chon] is wanhopig op zoek naar een beter betalende baan om zijn vrouw Kathy [Alicia Vikander] en hun aanstaande kind te kunnen onderhouden, maar omdat hij een strafblad heeft komt hij niet aan de bak. Bovendien moet hij het hoofd bieden aan Kathy’s ex en politie-agent Ace [Mark O’Brien] die eist zijn dochter [Sydney Kowalske] te zien. Wanneer Ace en zijn partner Denny [Emory Cohen] een excuus vinden om Antonio te arresteren, blijkt dat hij op basis van een administratieve fout gedeporteerd kan worden naar Korea. Antonio en Kathy zoeken hulp bij advocaat Barry Boucher [Vondie Curtis-Hall] die duidelijk maakt dat Antonio alleen kans maakt om te blijven als hij veel mensen kan vinden die het tijdens de hoorzitting voor hem op willen nemen. De aftiteling maakt duidelijk dat we hier te maken hebben met een bestaand probleem waar vele geadopteerde kinderen slachtoffer van zijn geworden en verklaart wellicht waarom Vikander besloot haar medewerking te verlenen aan dit project. Goede bedoelingen maken echter nog geen goede film en na een redelijk eerste half uur stort dit als Wile E. Coyote in een diep ravijn en weet daar niet meer uit te ontsnappen. Chons scenario is al extreem melodramatisch en zijn regie is zo subtiel als een sloophamer. De ontknoping is niet om aan te zien.

Een hoop hocus pocus en lawaai dat door moet gaan voor actie, een overdosis humor en een grotendeels schmierende cast slaan de zoveelste nagel in de doodskist van het superheldengenre dat zich onderscheidt vanwege een Mexicaanse hoofdpersoon [Xolo Maridueña] en de actieve rol van zijn familie in de strijd om de snode plannen van Victoria Kord [Susan Sarandon] te dwarsbomen. Jaime [Maridueña] krijgt om redenen die de moeite van het uitleggen niet eens waard zijn, superkrachten die eigenlijk bestemd waren om van Carapax [Raoul Max Trujillo] het prototype van een supersoldaat te maken. Ondanks het visuele en auditieve geweld kon ik mijn amper open houden. Een prima film om (bij laag volume) in slaap te vallen dus.

De titel verwijst naar een campagne van The Jewish National Fund om geld in te zamelen waarmee ze Palestijnse grond op konden kopen voor kolonisatie. Eén van de sleutelfiguren van deze campagne was Joseph Weitz, de overgrootvader van de regisseur, die begin 20e eeuw vanuit Rusland emigreerde naar wat Israël zou worden. Aan de hand van interviews met haar familieleden probeert Michal Weits te begrijpen waarom haar overgrootvader een overtuigd zionist was en wat de Blue Box-campagne betekende voor de familie, voor Joden in het algemeen en voor de verhouding tussen hen en de Arabische bevolking. Voor wie een beetje bekend is met de geschiedenis van het Palestina-conflict zijn hier weinig onthullende uitspraken, ook al omdat de familieleden niet de indruk wekken volledig open te zijn over hun eigen familiegeschiedenis. Als bloemlezing van de geschiedenis van Israël in de 20e eeuw is dit wél geschikt.

Jane Elliot gaf les aan witte kinderen op een witte school toen Martin Luther King werd doodgeschoten. Om haar leerlingen te laten ervaren hoe het is om in de VS zwart te zijn, introduceerde ze kort daarop een tweedaags project waarin ze de klas opdeelde in blauwogigen en bruinogigen. Op dag 1 waren de blauwogigen en behandelden zij en Jane de bruinogigen als inferieur, de volgende dag waren de rollen omgedraaid. Hoewel dat Jane kwam te staan op intimidatie en (doods)bedreigingen, heeft ze vastgehouden aan deze methode en geeft ze workshops waarin ze (blauwogige) witte Amerikanen 2½ uur lang laat ervaren wat zwarte Amerikanen (die altijd tot de bruinogigen behoren) dagelijks doormaken. Deze documentaire volgt Jane en de deelnemers tijdens zo’n workshop en het resultaat is adembenemend, confronterend en uitgesproken fascinerend. De intermezzo’s waarin Jane vertelt over haar eigen ervaringen zijn net zo boeiend. Een eye-opener voor een ieder die nooit structureel is gediscrimineerd vanwege niets meer dan een uiterlijk kenmerk.

De 18-jarige Dai [Yuki Yamada] trekt naar Tokio in de hoop de beste jazzsaxofonist ter wereld te worden. Hij krijgt onderdak bij zijn oude vriend Tamada [Amane Okayama] en oefent dag in en dag uit onder een brug. Tijdens een bezoek aan een jazzcafé valt zijn oog op pianist Sawabe [Shôtarô Mamiya] die hij weet over te halen om met hem te repeteren. Tamada, die nog nooit een drumstel heeft bespeeld, sluit zich voorlopig aan op slagwerk. Doel is op te treden in jazzclub ‘So Blue’, maar daarvoor moet ieder bandlid de nodige persoonlijke obstakels overwinnen. De drie bandleden staan symbool voor de drie eigenschappen die iedere muzikant moet hebben. Dai staat voor ambitie, Sawabe voor vakmanschap en techniek en Tamada voor doorzettingsvermogen en het pure plezier in het spelen. Jazzhaters kunnen dit beter links laten liggen en Tachikawa doet te veel zijn best om emoties van de kijker te beïnvloeden, maar de muzikale score van jazzvernieuwer Hiromi Huera is buitengewoon en maakt dit vooral voor kenners van het genre een lust voor het oor.