Bloodbath at the House of Death (1984)

Saaie bedoening, alleen die scene waar je een steeds luidere horror-tune hoort: je denkt dat er iets gruwelijks gaat gebeuren, en dat blijkt dan Everett te zijn die op toilet cello zit te spelen...
Ongelooflijk gewoon; heb die scene zeker al 30 keer gezien.

Bloodbath at the House of Death is op zijn zachtst gezegd een kleine tegenvaller. Men probeert van alles maar de humor, vaak flauw en plat, kan zeer zelden bekoren. Ook de rest van de zwaar verouderde film, net als de de meeste personages, kan nauwelijks boeien. Wat betreft het element 'spanning'... Net als de humor zowat altijd afwezig.

Toch bevat de film ook positieve stukken. De muziek, welke te vaak te opdringerig aanwezig was, was redelijk en de decors waren ook best aardig. En Price zette een leuke personage neer, maar heeft veels te weinig screen-time. Goddank toen ze eindelijk werden uitgemoord. Het einde was in zicht.

Wie de enige echt goeie scene uit deze film wil zien - gruwelijke horror - kijk vanaf 38m38s:

Bloodbath At The House Of Death (1984) - YouTube

Een spoof-film die doet denken aan de Airplane films. Weliswaar een Britse komedie en de grapdichtheid is ook niet zo groot. Maar op tijd en stond komt er wel zo'n absurde grap voorbij die best wel werkt. Eigenaardige film met wat ups en downs. Niet echt memorabel, maar leuk genoeg om een keer te zien. Met Vincent Price, een jaar na zijn aandeel in Michael Jackson's Thriller. Graham Stark is een blinde man, hij was eerder al te zien in verschillende Pink Panther films.

Solliciteert naar de zwakste film waarin Price speelt, maar heeft hier ook niet echt een grote rol. Eerste uur is heel vervelend om naar te kijken, ook al zitten hier of daar een paar leuke onnozele grapjes in de film. Het wordt nog meer onnozel en absurd, maar wel iets leuker wanneer de opgeroepen kwade identiteiten ,die overigens dezelfde looks hebben als de wetenschappers in het huis, zich in het huis begeven en gaan moorden. Ook hier en daar een grappige situatie, maar vaak ook flauw en belachelijk. Kortom , not my cup of tea. 3/10

“12 August 1975, Thursday, Give or Take a Day”. Wie hier niet van moet bulderen van het lachen wacht een uiterst lange zit. Zelfs een zichzelf parodiërende Vincent Price kan dit hopeloos geacteerde en zich horrorkomedie noemende prul niet redden. Amateurisme troef, maar is het toeval dat Everett sprekend lijkt op Robert Englund en dat het muzikale thema best wel lijkt op dat van A Nightmare on Elm Street, dat een half jaar later in de bioscoop verscheen? Lekker boeiend, dit is hoe dan ook banale bagger

Campy is dit zeker en vast. De toon zit er vanaf het begin al in en groeit constant tot het mij volledig verloor. Iets kan te over de top worden waardoor je niet meer volgt of je aandacht begint te verwateren. Het werd me na een tijdje nogal vermoeiend, bleek dat ik nog maar een half uur ver zat. Moest ik nog een uur doorploeteren. Gelukkig werkte de humor af en toe wel en zet Vincent Price zo'n gigantische karikatuur neer waardoor het dan weer vermakelijk werd.

Absurde parodiefilm op het horrorgenre, met een aantal dermate stompzinnige scenes dat het erg vermakelijk wordt. Regisseur Ray Cameron is duidelijk een liefhebber van het komediegenre, maar besloot desondanks geen traditionele combinatie met horror in elkaar te steken. Dat zal waarschijnlijk ook de reden zijn geweest waarom hij aan een naam als Vincent Price kon komen, waardoor het jammer is dat specifiek zijn personage amper wat toevoegt. Het excentrieke slachtvee is verder weliswaar uitsluitend karikaturaal, maar spelen hun personages gelukkig met verve. Bloodbath at the House of Death is al bij al niet bijzonder hilarisch, maar er zitten zoveel vreemde vondsten in deze film dat je als kijker haast uit verbazing geïntrigeerd blijft kijken. In ieder geval zal de liefhebber zich kunnen vergapen aan genoeg verwijzingen en bombast om niet in slaap te vallen.