Meningen

In de periode van 1967 tot 1975 maakten verschillende Zweedse verslaggevers reportages over de strijd die zwarte Amerikaanse activisten destijds voerden voor gelijk behandeling voor hunzelf en voor andere (politieke) minderheden. Door hun rol als geïnteresseerde buitenstaanders gaven de interviews van de Zweden met vooraanstaande figuren als Bobby Seal, Hoagy Carmichael en Angela Davis een heel ander beeld van deze iconische figuren dan de vaak vijandige Amerikaanse media. De combinatie van het commentaar van de verslaggevers in die reportages, de woorden van de geïnterviewden toen en het in 2010 opgenomen commentaar van o.a. Erikah Baduh, John Forte en Angela Davis zélf geven een meer genuanceerd beeld van The Black Panthers dan ooit tevoren. Enige voorkennis over The Black Panthers is wel een vereiste.

Poging tot een vrouwelijke Deliverance begint aardig, maar zodra de mannen in beeld komen gaat het rap bergafwaarts. Drie jeugdvriendinnen ondernemen een avontuurlijke kanotrip naar een afgelegen eiland waar ze stuiten op drie oorlogsveteranen die daar aan het jagen zijn. Geflirt over en weer lijkt een vrijbrief voor een vrijpartij, maar wanneer één van de dames zich verzet ontstaat er een handgemeen dat dusdanig uit de hand loopt dat de vrouwen wanhopig moeten proberen uit handen te blijven van hun mannelijke achtervolgers. De keuze om de mannen te labellen als oorlogsveteranen is dubieus, bovendien krijg je al gauw meer sympathie voor één van hen dan voor de drie zelfingenomen dames. Erg angstaanjagend zijn de mannen al evenmin, ook al is er een niet onaardige, gewelddadige finale. Maar het scenario is te oppervlakkig om te bekoren en ik vrees dat Aselton niet de moeite heeft genomen om Deliverance te zien. Ze had beter moeten weten.

Goed geregistreerde registratie van de laatste optredens ooit van Black Sabbath, de grondleggers van heavy metal. Centraal staat hun allerlaatste optreden in Birmingham, maar we zien ook beelden van eerdere optredens tijdens hun afscheidstournee. We zien Ozzy Osbourne, Tommy Ionni en Geezer Butler ook tijdens de repetities, waar ze onder anderen The Wizard spelen. Hun uitstekende live-vertolkingen van Sabbathklassiekers als Black Sabbath, Snowblind, War Pigs en niet te vergeten Paranoid worden afgewisseld met gezamenlijke interviews en gesprekken met de individuele bandleden waarin ze praten over hun bandgeschiedenis, maar ook over het feit dat de oorspronkelijke drummer Bill Ward besloot af te zien van de reünie. Tommy Clufetos, die in 2010 speelde op Ozzy Osbournes solo-album Scream, blijkt een prima stand-in voor Ward en het speelplezier van deze veteranen is van hun gezichten af te lezen. Voor de ware fans is hier echter niets nieuws onder de zon.

Er is maar één reden om deze film te kijken en het is een hele goede: de stop-motion effects van niemand minder dan Willis O'Brien, de man achter The Lost World , King Kong en Mighty Joe Young. Het verhaal is pure pulp en de close-ups van het monster - ontworpen door ene Wah Chang - lijkt nergens naar, maar het werk van O'Brien is ronduit geniaal. De scènes waarin de Zwarte Schorpioen uit de titel het opneemt tegen andere monsters tonen de genialiteit van deze innovator. Die scènes zijn verbluffend, evenals de geluidseffecten, maar wanneer de film zich richt op de acteurs zakt de film volledig in.

Op een afgelegen, zwaar beveiligde ondervragen geheime agenten de man [Jason Clarke] die verdacht wordt van een aanslag in Istanbul waarbij het gezin van agent Trent [Michelle Monaghan] om het leven kwam. De man ontsnapt uit de ondervragingsruimte, met als gevolg een race tegen de klok om te voorkomen dat deze ‘Hatchet’ het gebouw ontvlucht voordat het in permanente lockdown gaat. Trent wil de man koste wat kost in leven houden; collega Miller [Jai Courtney] denkt daar anders over. Plot en scenario zijn allesbehalve bijzonder, maar de sterke cast, een hoog tempo en prima actiescènes maken een onderhoudende popcornfilm.

Dahlia [Marthe Keller] is een aanhanger van Black September, de terreurorganisatie die verantwoordelijk was voor de dood van 2 en de gijzeling van 9 Israëlische atleten tijdens de Olympische Spelen van 1972 in München. Samen met Lander [Bruce Dern], een ontstemde voormalige Amerikaanse luchtmachtpiloot en krijgsgevangene, bereidt ze een aanslag voor tijdens Superbowl X. Robert Shaw speelt Kabakov, de meedogenloze agent die de terroristen op het spoor is en een race tegen de klok moet zien te winnen om te voorkomen dat het hoogtepunt van de Amerikaanse sportkalender ontaardt in een bloedbad. Zeer suspensevolle actiethriller is deels gefilmd tijdens de échte Superbowl X en de scenes waarin Robert Shaw tussen het nietsvermoedende publiek doorrent en over balustrades en hekken klimt verhoogt de authenticiteit en spanning enorm. Frankenheimer doet iets soortgelijks tijdens een vuurgevecht en een spectaculaire achtervolging in een badplaats, waar het publiek totaal niet lijkt te weten wat er aan de hand is. Het resultaat is nagelbijtende spanning en één van de beste terreurthrillers aller tijden, ook al door het uitstekende spel van met name Dern en Shaw.

Ballerina Nina [Nathalie Portman] is in de zevende hemel wanneer choreograaf Thomas [Vincent Cassell] haar, ondanks een bepaald niet vlekkeloos verlopen auditie, de felbegeerde dubbele hoofdrol geeft in Tchaikovsky’s ‘Zwanenmeer’. De rol van de witte zwaan lijkt ze onder de knie te hebben, maar Thomas wil dat ze zich stort op de rol van de zwarte zwaan, de slechte tweelingzus. Daarvoor moet ze de duistere kant van haar persoonlijkheid aanspreken maar de zoektocht naar de schaduwkant van haar persoonlijkheid heeft grote invloed op haar geestelijke gesteldheid en de relaties met haar collega’s, waaronder Thomas’ afgedankte muze Beth [Winona Ryder] en Nina’s stand-in Lily [Mila Kunis]. Visueel verbluffende psychologische thriller met een glansrol voor Portman, die meer dan een jaar trainde om het lichaam van een ballerina te krijgen en een Oscar kreeg voor haar indrukwekkende werk, maar dit is het resultaat van voortreffelijke samenwerking op alle fronten en wist dan ook 12 BAFTA-nominaties in de wacht te slepen (alleen Portman won).

Undercoveragent Wheeler [Jean-Claude van Damme] is één van de gevangen die op een onderzeeër onderworpen wordt aan een ondervraging door een corrupte CIA-agent [Al Sapienza]. Lundgren speelt een Duitse huurmoordenaar die eens sleutelrol gaat spelen in het bizarre spelletje van kat en muis in deze dwaze actiethriller vol schietpartijen en slecht gemonteerde vechtpartijen. Waltz is de CIA-babe die dit soort films gebruiken om de testosterontieners die behoren tot de doelgroep aan te trekken. John Posey is overtuigend als de nietsvermoedende kapitein van het schip en Van Damme en Lundgren hebben een aangename chemie, voor wat het waard is.

Jaren nadat ze ontdekte dat haar gelukkige jeugd een illusie bleek te zijn, blijkt Natasha Romanoff alias Black Widow [Scarlett Johansson] haar ‘familie’ van weleer nodig te hebben om af te rekenen met een macht die hun allemaal bedreigt. Samen met haar jongere zus [Florence Pugh] besluit ze de enige man die hun kan helpen te bevrijden: hun voormalige vader [David Harbour]. Het plot is vrij complex en, net als de meeste Marvel-films, is dit met een speelduur van ruim twee uur aan de lange kant. Maar Johansson en Pugh zijn goed als de gedesillusioneerde zusjes en de stunts, vechtscènes en visuele effecten zijn van het hoge niveau dat we zijn komen te verwachten. Ever Anderson maakt indruk in de proloog als de jonge Natasha.

Mike [Jay Baruchel] en Doug [Matt Johnson] zijn de oprichters van Research In Motion [RIM] die in 1996 de techniek ontwikkelde die de basis zou vormen voor BlackBerry, de eerste smartphone. Ze beschikken echter niet over juiste persoonlijke kwaliteiten om investeerders te overtuigen van de kansen die de technologie biedt. Jim Balsillie [Glenn Howerton] werpt zich op als de redder in nood en zet alles op het spel om van RIM een succes te maken. Doug ziet de veranderende bedrijfscultuur die Jim inzet als een bedreiging voor het bedreigt, waardoor CEO Mike verscheurt is tussen loyaliteit aan de ontwikkelaars van het eerste uur, en de kans op een doorbraak op de internationale markt. Schippert tussen komedie en historische reconstructie en valt daardoor tussen het wal en het schip. Het verhaal is interessant, maar had een meer meeslepende reconstructie verdient met een meer aansprekende en meer charismatische cast.

Remake van het Bille Augusts The Silent Heart over een dodelijk zieke moeder en grootmoeder [Susan Sarandon] die haar familie en haar oudste vriendin [Lindsay Duncan] uitnodigt voor een laatste familiefeest voor ze een einde maakt aan haar leven. Onvermijdelijk komen familierelaties onder een vergrootglas te staan in een niet bijster origineel drama, dat profiteert van de imposante en sterk spelende cast.

Acht vroegere schoolvrienden komen in het weekend van Juneteenth (de dag waarop het einde van de slavernij in de VS wordt herdacht) bijeen voor een reünie in een vakantiehuis in het bos. Wanneer Shawn [Jay Pharoah] en Morgan [Yvonne Orji] aankomen om de boel klaar te maken voor wat een feestelijke weekend moet worden, stuiten ze op een aanstootgevend bordspel met de naam ‘The Blackening’. Ze spelen het spel, met rampzalige gevolgen die doorwerken wanneer hun vrienden arriveren. Het scenario van Tracy Oliver en Dewayne Perkins is duidelijk geïnspireerd door de oorspronkelijke Scream en bevat een vleugje Saw, maar geeft daar een geheel eigen draai aan. Het steekt bovendien op verfrissende wijze de draak met de obsessie met de betekenis van ‘zwart zijn’, onder meer wanneer ze moeten bepalen wie van hun ‘het zwartst’ is. Bij vlagen best spannend, maar dit is vooral bijzonder grappig, ook dankzij de uitstekend presterende cast.

Wie dit heeft gezien zal nooit meer een dolfinarium of iets dergelijks bezoeken en het wel uit het hoofd laten om te zwemmen met “getrainde” orka’s. Hoewel de documentaire zich uiteindelijk richt op de ernstige nalatigheid van SeaWorld die resulteerde in de dood van trainer Dawn Brancheau, spreekt Cowperthwaite met een indrukwekkende hoeveelheid wetenschappers en insiders die duidelijk maken welke extreem dubieuze methodes er in het algemeen worden gebruikt om deze intelligente dieren te vangen met slechts twee doelen: mensen vermaken en geld verdienen. Vol schokkende authentieke beelden die je adem zullen doen stokken, maar dit moet je zien, hoe teergevoelig je ook bent.

Nadat een cyberaanval op een Chinese nucleaire reactor krijgt de veroordeelde cybercrimineel Nick Hathaway [Chris Hemsworth] een kans om zich te rehabiliteren door zijn expertise beschikbaar te stellen aan een samenwerkingsverband van Amerikaanse en Chinese rechercheurs. Kantoorbesprekingen en gezoek op een laptop is bepaald niet fotogeniek en dus probeert Mann de boel wat op te leuken met een romance en zijn typische visuele stijl. Tevergeefs, want er is 0,0 chemie tussen de horkerige Hemsworth en de emotieloze Wei. Ronduit saai.

Wat een boeiende, humoristische reconstructie had kunnen worden van het bizarre relaas van Ron Stallworth, is een moraliserende en vaak vervelende mislukking geworden. Het waargebeurde verhaal over Ron Stallworth, een jonge zwarte man in Colorado Springs die zich in 1972 bij de politie aansluit en betrokken wordt bij een undercover-operatie waarbij hij de KKK moet infiltreren, heeft alle ingrediënten voor een goede film: suspense, actie, humor en een sterke cast. John David Washington is charismatisch als Stallworth en Adam Driver geeft goed tegenspel als de (Joodse agent) die Rons plaats moet innemen bij ontmoetingen met leden van de Klan. Maar helaas vervalt Spike Lee veelvuldig in gemoraliseer, vooral in de vorm van de romance tussen Ron en Patrice Dumas [Laura Harrier], de voorzitter van een bond voor zwarte studenten. Die verhaallijn bestaat vooral uit geouwehoer over de plaats van de zwarte bevolking in de maatschappij. Bovendien is het een onaangename onderbreking van het centrale plot. Bovendien legt Lee erg nadrukkelijk een link met het huidige Amerika en eindigt hij de film ook nog eens met nieuwsbeelden die zijn gelijk dienen te bewijzen. Niet zo gek dat de liberale goegemeente deze film omarmde, want dit is een geval van preken voor eigen parochie. Nieuwe inzichten geeft het niet en al met al is het een wonder dat Lee zo'n interessant verhaal op zo'n ongeïnspireerde manier heeft gefilmd.

Travis Block [Liam Neeson] lost regelmatig vervelende klusjes op voor FBI-directeur Gabriel Robinson [Aidan Quinn] waarbij hij niet kijkt op een slachtoffertje hier en een explosietje daar. Wanneer hij opdracht krijgt om de labiele, gewelddadige Dusty Crane [Taylor John Smith] te weerhouden van een interview met een journalist [Emmy Raver-Lampman] ontdekt hij dat Robinson onderdeel uitmaakt van een duister complot en wordt hij zelf doelwit van de FBI. Typisch Neesonvehikel toont in ieder geval dat hij zijn trucje nog niet is verleerd, maar de pogingen om hem af te schilderen als de ideale grootvader (met de hulp van de ultraschattige Gabrielle Sengos] en als slachtoffer van omstandigheden zijn vermoeiend en Williams voegt niets origineels toe aan de versleten Neesonformule.

Hoewel dit meer dialoog heeft dan The Jazz Singer is ook dit geen volwaardige geluidsfilm. De hele openingssequentie is zwijgend, met hooguit wat verkeersgeluiden (claxons, ronkende motoren) om de illusie van geluid op te wekken. Ronduit irritant is de scène met het vogelfluitje. Dat neemt niet weg dat Hitchcock hier, ondanks de primitieve technieken, al op creatieve wijze gebruik maakt van de geluidstechniek. Het grootste probleem was echter dat de Tsjechoslowaakse hoofdrolspeler Anny Ondra een te zwaar accent had om een Londense vrouw te spelen. Joan Barry las haar dialogen voor en Ondra moest ze maar playbacken. De zwijgende versie is dan ook een stuk beter dan de geluidsversie. Het verhaal betreft een flirterige blondine [Anny Ondra] die tijdens een avondje uit haar vriend Frank [John Longdon] afwimpelt voor een rendez-vous met een kunstenaar [Cyril Ritchard]. Wanneer die haar in zijn appartement probeert te verleiden ontstaat er een worsteling waarbij zij hem doodsteekt. En natuurlijk, Frank wordt op het onderzoek gezet en ontdekt al gauw hoe de vork in de steel zit. Bevat opvallend veel elementen van wat pas jaren later erkenning zou krijgen als 'film noir'.

19 jaar nadat Butch Cassidy [Sam Shepard] met zijn vriend The Sundance Kid zou zijn gestorven in een vuurgevecht met het Boliviaanse leger heeft hij daar in het geheim een leven als rancher opgebouwd onder zijn nieuwe naam James Blackthorn. Hij wil nog één keer zijn terugkeren naar zijn geboortegrond, maar raakt betrokken bij een conflict waardoor hij een ongemakkelijke samenwerking aan moet gaan met de jonge bandiet Eduardo Apocada [Eduardo Noriega].

Degelijk western volgt de formule van de betere B-western. Het innemende spel van Shepard en de prachtige cinematografie van Juan Ruiz-Anchía maken dit prima, maar weinig opzienbarend voer voor liefhebbers van het genre.

Toegegeven, de film is vaak visueel overweldigend en bevat een aantal schitterend ontworpen scènes. De opening is daar een voorbeeld van evenals een scène in een bar met holografische artiesten. Maar regisseur Villeneuve vergaapt zich veel teveel aan de visuele pracht en praal in een film wiens speelduur simpelweg niet te rechtvaardigen valt. Hoewel de film pretendeert grote existentiële vraagstukken aan het licht te brengen is het verhaal eigenlijk vrij simpel, hoewel het niet in één zin valt uit te leggen. Gosling doet zijn getormenteerde held met een schaduwkant (niets nieuws, maar hij doet dat wel heel goed), maar Jared Leto's vertolking van Niander Wallace, de machtige ontwerper van de nieuwe replicants, is clichématig en extreem over-the-top. Datzelfde geldt overigens voor de electronische score van Hans Zimmeren Benjamin Wallfisch die aanvankelijk nog wel intrigeert, maar vooral is ingezet in een poging om saaie, lege scènes te voorzien van de illusie van mythologische relevantie. Het lage tempo van het verhaal en de dialogen verhogen de feestvreugde ook niet bepaald, bovendien is er teveel dialoog en te weinig actie. De verschijning van Harrison Ford levert een zucht van verlichting op en brengt de film in ieder geval deels tot leven, maar daar moet je veel te lang op wachten. Het is Ana de Armas die veruit de meeste indruk achterlaat als Joi, de holografische droomvrouw en partner van K. Deze bloedmooie actrice, die ik al sterk vond in het Keanu Reeves-vehikel 'Knock Knock', weet haar mechanische karakter een oprechte en voelbare menselijk te geven die perfect aansluit op één van de belangrijkste vraagstukken die Philip K. Dick, de auteur op wiens werk 'Blade Runner' is gebaseerd, steeds weer stelt: zullen machines ooit in staat zijn om menselijker te zijn dan de mens zelf? De scènes met De Armas zijn in elk opzicht de beste momenten uit deze teleurstellende, veel te lang film die waarschijnlijk meer waardering krijgt van mensen die dol zijn op visuele spektakelstukken (denk Inception en Interstellar, die ik overigens veel slechter vond dan deze film).

The Blair Witch Project [1998] was een inventief gemaakte, ultra-low-budgetfilm die - door middel van een revolutionaire, geniale internetcampagne - een wereldwijd succes werd. Die film had een aantal tekortkomingen [er gebeurt niks en de schokkende camera is natuurlijk gewoon irritant]. De officieuze sequel Blair With 2: Book Of Shadows was een technisch verzorgde film, maar deze niet zo heel slechte film werd door de critici massaal neergesabeld. En nu, 18 jaar later, is er dan toch nog een overbodige sequel. De film volgt in grote lijnen exact hetzelfde verhaal: de broer van de nog altijd spoorloze Heather besluit [tegen beter weten in] om met 3 vrienden en 2 gidsen, de bossen bij Burkittsville te doorzoeken vanaf de plek waar haar videobeelden werden gevonden. Een aantal nep-schrikeffecten, wazige geluiden en vooral een hoop gegil later komt de film dan eindelijk bij de finale. En hoewel die ook zijn tekortkomingen heeft, is die finale wel het beste deel van de film, maar de vraag is of je het geduld kunt opbrengen om het zo lang uit te houden.

The Blair Witch Project werkte omdat de hoofdpersonen geloofwaardig waren: mede doordat de film vrijwel volledig werd geïmproviseerd door non-professionele acteurs, ontstond er een spontaniteit en realisme waardoor je vergat dat je naar een film zat te kijken. Je geloofde dat deze jongeren echt vrienden waren en dat deed die film het gemiddelde ontstijgen. In Blair Witch zijn de karakters van bordkarton, zien we een samenraapsel van acteurs zonder chemie en is alles gescript volgens de cliché-dialogen-fabriek van het horrorgenre. Voeg daar ook nog digitale geluidseffecten aan toe en dan weet je waarom deze film niet kan tippen aan zijn roemruchte, maar toch ook niet briljante, voorganger.

Op advies van haar agent [Tamsin Jeffrey] vertrekt auteur Claire Rivers [Rachel Shelley] voor 30 dagen naar ‘The Retreat’ in de hoop dat ze daar de inspiratie en de concentratie vindt voor een nieuwe roman. Afzondering zou het belangrijkste moeten zijn, maar Claire wordt vanaf heet begin lastig gevallen door een digitale conciërge [Wayne Brady] en wordt ook nog eens opgescheept met A.I.Robot Rita [Heida Reed] die Claire constant lastigvalt met onnodige vragen en ongevraagd commentaar. Een weldenkend mens had Rita meteen buiten geschopt of was direct vertrokken (al had ze natuurlijk ook wat meer informatie kunnen inwinnen over ‘the Retreat’), maar Claire legt zich bij de situatie neer. Maar door een fout in het netwerk wordt Claire opgesloten in haar appartement met een robot die steeds minder behulpzaam en uiteindelijk ronduit vijandig wordt. Een ongeloofwaardig plot waarin Kennedy onvoldoende duidelijk maakt wat het verband is tussen de gebeurtenissen in ‘The Retreat’ en die in het boek met een jong meisje [Annie Cusselle] en haar dominante, manipulatieve moeder [Rebecca-Clare Evans]. Reed verdient lof voor haar beheerste spel, maar erg meeslepend wil het niet worden.

Vier vrouwen (waaronder twee zussen) kijken terug op de dood van hun moeders. Voor de één is dat langer geleden dan voor de ander. Dat geeft aan dat femicide zeker geen nieuw fenomeen is en dat de problemen met betrekking tot de nazorg niet zijn opgelost. Een moedige, indringende documentaire die voldoende stof geeft tot nadenken en napraten.

Dat was ook mijn eerste reactie na die uitspraak. Later maakt Spong duidelijk dat hij denkt dat vrouwen weerbaarder zouden kunnen zijn. Ik denk dat daar zeker winst valt te halen (daar zijn handreikingen en training voor), maar ik denk dat er altijd situaties zijn waarin een vrouw daar geen gebruik van kan maken.

In het algemeen denk ik dat een discussie over dit thema alleen zin heeft als vrouwen (en die zijn hier volgens mij zoveel) zich daarin mengen.

Een duidelijke labour of love voor regisseur en co-scenarist Ethan Hawke en blues/folkmuzikant Ben Dickey, die de titelrol speelt in deze biografie van Blaze Foley, één van de meest ongrijpbare iconen van de Amerikaanse muziekscene, vooral omdat er nauwelijks geluidsopnamen bestaan. De film is gestructureerd als een flashback waarin compaan/tijdgenoot/folkicoon Townes van Zandt [Charlie Sexton] wordt verhoord over een tragische gebeurtenis - wie het levensverhaal van Foley kent, weet van tevoren al waar het over gaat.

Een fraaie, sfeervolle karakterstudie waarmee Hawke zich nadrukkelijk op de kaart zet als regisseur. Gezien zijn achtergrond is het niet zo vreemd dat Dickey op overtuigende wijze de muziek van Foley nieuw leven weet in te blazen. Veel verrassender is de genuanceerde wijze waarop hij gestalte geeft aan het complexe karakter van zijn illustere personage. De film nodigt bovendien uit om de muziek van Blaze Foley zelf te ontdekken, hetgeen ik meteen heb gedaan... en dat is - net als deze film - de moeite waard.

Het waargebeurde, wonderbaarlijke verhaal van bokser Vinny Pazienza , die droomt van een wereldtitel maar enkele enorme tegenslagen moet verwerken, inclusief een auto-ongeluk. Tiler en Eckhart zijn goed als Vinny en zijn nieuwe trainer Kevin Rooney, maar net als het broekje dat Vinny in de ring draagt doet dit te vaak denken aan betere boksfilms. Younger heeft niets nieuws toe te voegen aan dat genre.

Liev Schreiber is zeer charismatisch in deze vermakelijke, maar ietwat oppervlakkige biografie over Chuck Wepner, bijgenaamd 'The Bayonette Bleeder', die in 1975 15 ronden lang stand hield in een gevecht om de wereldtitel zwaargewicht tegen Muhammad Ali, wiens manager Don King na de beruchte 'rumble in the jungle' uit was op een rassenstrijd in de ring. Wepner was destijds de enige blanke bokser in de top 10 en stond bekend om een enorm incasseringsvermogen die zijn bijnaam verklaart. Zijn heroïsche gevecht met Ali was de inspiratie voor Sylvester Stallones doorbraakfilm 'Rocky'.

De film is uitstekend geacteerd en vooral het eerste deel, dat opbouwt naar het gevecht met Ali, heeft sterke momenten. Morgan Spector maakt ook indruk in een klein, maar cruciaal rolletje als Sylvester Stallone, die Chuck een rol in Rocky II aanbiedt. "The Bleeder" is het verhaal van een eenvoudige man, die nauwelijks weet hoe hij om moet gaan met zijn verantwoordelijkheid als echtgenoot, vader en ,in de loop van de film, als beroemdheid. Een minpunt aan de film is dat het scenario nauwelijks inzicht geeft in de oorzaken, de beweegredenen voor Chucks misstappen: het wekt de suggestie dat hij geen zelfreflectie heeft. Hoewel dat wellicht dichter bij de realiteit staat, maakt dat gebrek aan karakterontwikkeling de film minder interessant dan hij had kunnen zijn.

De gevolgen van een ongereguleerde zorgmarkt worden pijnlijk duidelijk in deze schokkende medische documentaire. Er is veel aandacht voor het schandaal rondom Essure, een voorbehoedsmiddel voor vrouwen waar tienduizenden vrouwen permanente fysieke en psychologische schade aan overhielden. Dick legt het systeem bloot dat het mogelijk maakt om onvoldoende of slecht geteste zogenaamde medische innovaties op de markt te brengen. En in de VS bestaan legale constructies waarmee fabrikanten artsen betalen om hun product te gebruiken. Een ware jawdropper, waarbij het enigszins geruststellend is om te weten dat de Europese markt aanzienlijk beter is beschermd tegen kwakzalverij.

Alleenstaande ouders Jim [Adam Sandler] en Lauren [Drew Barrymore] leren elkaar kennen tijdens een rampzalige blind date. Door een reeks toevalligheden blijven ze elkaar tegen het lijf lopen en door een misverstand gaan ze tegelijkertijd op vakantie naar exact dezelfde bestemming. Typische nonsens uit de Happy Madison-fabriek met een mix van vals sentiment en kinderachtige en/of aanstootgevende grappen. Barrymore krijgt een voldoende, Sandler speelt op de automatische piloot, de kinderen bakken er niets van.

Satirische komedie over een aannemer [Ahmed Thaher] die in de gevangenis komt omdat hij een betaling heeft aanvaard voor een muurtje dat hij nooit heeft gebouwd. Ahmed ontdekt dat het gevangeniswereldje niet zo heel anders is dan de buitenwereld. Het heeft zelfs een aantal voordelen!

Al Massad mixt milde maatschappelijke kritiek met enkele surrealistische momenten. Thahers spel is net onderkoeld als de humor waardoor deze komedie slechts zo nu en dan goed is voor een glimlach. Competent gemaakt en onderhoudend, maar had meer pit moeten hebben.

Na een indringende medische ingreep wil Mina [Lubna Azabal] er zeker van zijn dat haar echtgenoot Halim [Saleh Bakri] de kledingzaak die ze samen hebben opgebouwd ook zonder haar draaiende kan houden. Ze gaan op zoek naar een leerjongen lijken die te vinden in de getalenteerde Youssef [Ayoub Missioui], die al snel een sterke band krijgt met Mina, maar vooral met Halim. Touzani volgt het meesterlijke Adam op met alweer een film over een maatschappelijke kwestie die ze met empathie, respect, maar ook met een aangenaam vleugje humor benadert. De acteerprestaties zijn ook nu van zeer hoog niveau en minimaal een brok in de keel is gegarandeerd tijdens de ontroerende ontknoping.