Meningen

Op 1 juni 1975 geeft een Griekse multimiljonair [Willem Dafoe] voor het eerst sinds de tragische dood van zijn zoon een besloten feest op zijn privé-eiland. Aanleiding is de 25-jarige verjaardag van zijn dochter [Vic Carmen Sonnee], maar zowel vader als dochter willen deze gelegenheid gebruiken voor een dramatische mededeling. Mooi gefilmd en goed geacteerd, maar inhoudelijk komt het niet veel verder dan een soapserie over een extreem welgestelde familie.

Het Amerikaanse stadje Bisbee was op 12 juli 1917 in rep en roer omdat mijnwerkers, gesteund door de vakbond, massaal besloten het werk neer te leggen om betere lonen en arbeidsomstandigheden af te dwingen. Met hulp van dorpsbewoners werden de stakers omsingeld, in een goederentrein gedreven en gedumpt in de woestijn waar velen van hen om het leven kwamen. 100 jaar later weten de makers van deze documentaire plaatselijke bewoners over te halen om de gebeurtenissen van die dag volledig na te spelen. Een aantal deelnemers, waaronder de gebroeders Ray, kruipen daarmee in de huid van hun voorouders maar deze gebeurtenis blijkt een diepgaand effect te hebben op alle deelnemers, en vaak op onverwachte wijze. Bisbee ligt dicht bij de grens met Mexico en veel van de stakers waren immigranten. Daardoor is er een duidelijke link met het huidige politieke klimaat. Een fantastische documentaire die toont hoe waardevol het kan zijn om je volledig in te leven in geschiedenis. Onderhoudend, ontroerend, fascinerend, vaak verrassend en zeer veelzeggend. Het resultaat is ronduit subliem.

De zoektocht van twee rechercheurs, veteraan Jeong Han Soo [Lee Sung-min] en zijn jonge partner Jong Chan [Daniel Choi] naar de moordenaar van de 17-jarige Yoo Mi-jin, loopt al snel uit de hand door Han Soo’s agressie. Die probeert de gevolgen van zijn agressie geheim te houden voor de buitenwereld, maar komt daardoor ongewild in de problemen met drughandelaars en collega en concurrent Han Min-tae, die door heeft dat er niets niet in de haak is. Losse remake van het Franse 36, Quai des Orfèvres heeft wat teveel verhaallijnen waardoor het soms wat verwarrend is, maar de intense vertolkingen en enkele indrukwekkende actiescènes – waaronder een gevecht in een flatgebouw – maken veel goed.

Voor het gros van de mensen is Rick James die gast met het flitsende pak en het lange zwarte glitterhaar van ‘Super Freak’, dat in 1990 de basis vormde voor MC Hammers wereldhit ‘U Can’t Touch This’. De eerste helft van deze documentaire maakt duidelijk dat Rick James al in de jaren ’60 op hoog niveau muziek maakte, onder anderen met Neil Young en andere leden van wat later Buffalo Springfield zou worden, maar dat hij moeite had om zijn draai te vinden. Een vergelijking met James Brown blijkt helemaal niet zo vergezocht, maar aan de hand van familieleden en de muzikanten van ‘The Stone City Band’ maken duidelijk dat James zichzelf opnieuw uit moest vinden om het grote succes te bereiken, maar ook dat zijn nieuwe imago ook zijn ondergang werd. Funkliefhebbers mogen dit niet missen.

Ray Trapani is open over zijn ambities om topcrimineel te worden en deelt met zichtbaar genoegen hoe hij, met hulp van Bert Feldman en Sohrav “Sorbee” Sharms miljoenen wist te vergaren voor een idee dat gebaseerd was op leugens. De oplichting rondom Centra toont de gevolgen van een gebrek aan wetgeving, maar vooral aan handhaving op het internet. Trapani’s zelfingenomenheid geeft een aangenaam pervers tintje aan deze reconstructie van een werkelijk opzienbarende zwendelpraktijk. Ook omdat zowel Trapani als zijn voormalige vrienden en zakenpartners hun mening over elkaar niet onder stoelen of banken steken.

Marcos [Joan Miquel] verhuist naar Londen en laat Ana [Patricia Caballero] voorlopig achter in hun appartement in Barcelona. Om de kosten te drukken, verhuurt Ana een kamer aan de Nederlandse fotograaf Luuk [Brian Teuwen] met wie ze een goede klik heeft. Dat zet haar aan het denken over haar eigen toekomst en haar relatie met Marcos. Caballero en Teuwen hebben een aardige chemie en het locatiewerk helpt, maar het is maar goed dat dit oppervlakkige, voorspelbare romantische drama amper de 70 minuten haalt.

Uxbal [Javier Bardem] onderhoudt zijn kinderen Mateo [Guillermo Estrella] en Ana [Hanaa Bouchaib] als tussenpersoon voor illegaal werk sinds hij is gescheiden van de bipolaire Marambra [Maricel Alvarez]. Wanneer blijkt dat hij wegens prostaatkanker niet lang meer te leven heeft, probeert Uxbal de toekomst voor zijn kinderen veilig te stellen. Deprimerend psychologisch drama krijgt in de laatste akte een ontroerende en hoopvolle ontknoping. Dankzij Bardems ingeleefde vertolking en Iñárittu’s intelligente beeldregie veelvuldig bekroond.

Joseph Goebbels hada ongetwijfeld van deze film genoten en het omgedoopt tot 'Der ewige Afrikaner'. De verwerpelijke centrale boodschap van deze film: Marokkaanse bendeleden zijn tasjesdieven met een erecode [geen oude vrouwtjes beroven] en 'Afrikaanse' bendeleden intimideren iedereen op straat, schromen niet rivalen in het openbaar een kogel in de knieschijven te jagen, chanteren, gebruiken drugs, behandelen vrouwen als oud vuil en zijn niet vies van groepsverkrachtingen. Dit alles wordt ook expliciet in beeld gebracht in dit bijzonder twijfelachtige exploitatiewerkje. Het Romeo & Julia-verhaaltje is volkomen ongeloofwaardig [hoe is het mogelijk dat de twee geliefden hun affaire zo lang geheim weten te houden], bovendien zijn de ouders (op welgeteld één moeder na) volstrekt buiten beeld. Geen film die sociale misstanden aan de kaak stelt, maar een smakeloos exploitatieproduct met een ronduit hypocriete epiloog.

Een magische kroon, demonen, tovenaars en een mythe over een superheld die 5.000 jaar geleden spoorloos verdween. De opening lijkt zelfs een verwijzing naar Ben Hur en dat blijkt een voorbode van het immense jatwerk dat volgt. Er is een Justice Society met een man met vleugels (maar geen Falcon), een beresterke reus (maar geen Hulk), een vrouw die enorme windvlagen kan oproepen (maar geen Storm), een man met een cape en bijzondere mentale gaven (maar geen Doctor Strange). Wel is er veel lawaai en een oppervlakkige, volstrekt voorspelbare opeenvolging van vechtpartijen met zinloze verwoestingen en dergelijke. Zeg maar een compilatie van alles wat mis is met het SF-actiegenre, inclusief een ietwat breekbaar ogende Dwayne Johnson!

Oorlogsveteraan Alicia West [Naomie Harris] werkt pas een paar weken bij de politie wanneer ze tijdens een invaldienst bij toeval getuige is van de liquidatie van Zero [John Charless II], het neefje van bendeleider Darius [Mike Colter], door collega Terry Malone [Frank Grillo]. Malone schuwt geen enkel middel om te voorkomen dat Alicia de beelden van haar bodycam in handen van Captain Hackett [Deneen Tyler]. Niet wetend of zijn haar collega’s kan vertrouwen zoekt Alicia hulp bij winkeleigenaar en oud-buurtgenoot Mouse [Tyrese Gibson], maar die vertrouwt niemand die een politie-uniform draagt. Goed opgebouwde, spannende misdaadthriller met scherp uitgewerkte personages schetst tevens een beeld van de problemen die ontstaan door het ontbreken van vertrouwen tussen de blauwhemden van de politie en de (zwarte) gemeenschap die zij dienen te beschermen. De drie hoofdrolspelers leveren uitstekend werk af en Colter is imposant en zeer overtuigend als bendeleider die een belangrijke pion wordt in dit intrigerende kat-en-muisspel.

De 45-jarige Lagueria Davis heeft helemaal niets met poppen, laat staan met Barbie. Maar haar 85-jarige tante Beulah Mae Mitchell heeft een enorme verzameling aan poppen. Beulah was de eerste zwarte medewerker bij Mattel en een vertrouweling van Ruth Handler, die in 1959 de oorspronkelijke Barbie bedacht en ontwierp. Davis werkte 13 jaar lang aan deze documentaire, die duidelijk maakt hoe belangrijk Barbie (en daarmee speelgoed in het algemeen) was en is voor het zelfbeeld van kinderen. Black Barbie verscheen in 1981 op de markt, maar die had een lange voorgeschiedenis. Kitty Perkins (de ontwerper van Black Barbie) en Stacey McBride vertellen over hoe Mattel via de oorspronkelijke Black Barbie steeds meer diversiteit aan producten bracht. Prominente zwarte vrouwen vertellen hoe belangrijk en eervol het is dat er een Barbie op hun is gemodelleerd in deze fascinerende, kritische, maar ook vreugdevolle documentaire.

Regisseur en acteur Allison [Aubrey Plaza] reist af naar een afgelegen locatie voor de opnames van haar nieuwste film. Daar wordt ze ontvangen door Gabe [Christopher Abbott] en maakt ze kennis met de rest van de crew, alsmede met Gabes zwangere vriendin [Sarah Gadon]. De sfeer lijkt vrij ontspannen, maar geleidelijk ontdekken we dat het hier om veel meer gaat dan om een filmopname. Een uitgelezen kans voor Plaza om haar niet geringe talent in de breedte af te tasten, maar de overspannen regie beukt je murw in de laatste scène waardoor dit meer een bizarre dan een intrigerende ervaring is.

Nolan [Mamoudou Athie] heeft hersenletsel opgelopen en is zijn geheugen kwijtgeraakt bij een auto ongeluk dat zijn echtgenote fataal werd. Tot zijn grote frustratie is hij daardoor vrijwel volledig afhankelijk van zijn dochtertje Ava [Amanda Christine]. Hij laat zich dan ook gemakkelijk verleiden om als proefkonijn mee te werken aan de revolutionaire, experimentele behandeling van Lilian [Phylicia Rashad, hier vooral bekend als Bill Cosby's wederhelft in The Cosby Show]. Met behulp van de Black Box uit de titel zou hij zijn geheugen terug kunnen krijgen. De experimenten lijken effect te hebben en zetten Nolan aan om op eigen houtje op zoek te gaan naar tastbare herinneringen aan zijn verleden.

Hoewel het verhaal veel elementen bevat die doen denken aan Memento en Get Out, weet Osei-Kuffour daar een eigenzinnige twist aan te geven. De droomsequenties zijn intrigerend en vrij angstaanjagend. De twist op het einde is verrassend en verrassend intelligent, waardoor deze prima horrorfilm bovendien een ontroerende ontknoping heeft. Troy James is indrukwekkend als 'Backwards Man'.

In 2015 had journalist Shiori Itô een zakelijk etentje met Noriyuki Yamagochi, het hoofd van een vooraanstaand Japans mediabedrijf, over een mogelijke baan. Beelden van beveiligingscamera's tonen hoe ze aan het eind van de avond verdwaasd uit een taxi stapte en haar hotel binnenging. Zij gelooft dat Yamagochi haar drugs heeft toegediend en haar vervolgens heeft verkracht en besluit Yamagochi aan te klagen. Ze legde het vervolg vast met de camera, deels in de vorm van een dagboek waarin ze haar haar gedachten en haar emoties uitspreekt. De zaak werd een mediasensatie in Japan en stond aan de basis van de Japanse #MeToo. Het grote probleem is natuurlijk dat verkrachting bijna onmogelijk te bewijzen is zonder ooggetuigen of concreet bewijsmateriaal. Vanzelfsprekend gaat Itô er vanuit dat je gelooft dat ze daadwerkelijk verkracht is en was het haar bedoeling om andere slachtoffers een hart onder riem te steken. Maar als je uitgaat van het principe dat iemand pas schuldig is na een veroordeling door de rechter dan voelt dit best ongemakkelijk.

In de eerste speech na zijn vrijlating citeerde Nelson Mandela het gedicht ‘Die Kind’ van de Zuid-Afrikaanse Ingrid Jonker. Carice van Houten kruipt in de huid van deze getormenteerde vrouw die na de dood van haar moeder samen met haar zusje [Candice D’Arcy] opgroeit bij haar vader Abraham [Rutger Hauer], die ze tot dan toe niet kende. Abraham blijkt is een strenge vader, met conservatieve denkbeelden waartegen Ingrid zich verzet, al beperkt dat zich voornamelijk tot een onstuimige liefdesleven en gedichten waarin zij de drang naar bevrijding op treffende wijze weet uit te drukken. Van Houten is uitstekend, maar haar karakter komt vrij egocentrisch over en dat maakt het lastig om veel sympathie op te brengen voor haar personage en je emotioneel te betrekken bij de gebeurtenissen in haar leven.

Een ludieke actie door vrouwelijke studentes, bedoeld als vergelding voor seksueel overschrijdend gedrag van een broederschap, komt ze duur te staan. Een gemaskerd figuur ruimt de dames een voor een uit de weg. Uiteraard zijn er meerdere verdachten en komt het uiteindelijk tot een confrontatie tussen Riley [Imogen Poots], die een tijd geleden Brian Huntley [Ryan McIntyre], toen de leider van het broederschap, beschuldigde van verkrachting, en de dader. Zwak uitgewerkte personages in een horrorfilm zonder spanningsopbouw en een belachelijke ontknoping. Afgezien van de titel heeft het dan ook niets te maken met het meesterlijke Black Christmas uit 1974.

Michael Jai White speelt de titelrol in deze parodie op en hommage aan de Blaxplotationfilms uit de jaren '70. Black Dynamite besluit wraak te nemen wanneer zijn jongere broer door onbekenden blijkt te zijn doodgeschoten en stuit uiteraard op een complot van 'the man'. Regisseur Scott Sanders weet de stijl van de blaxploitationfilm - korrelig beeld, jumpcuts, extreme zoom-effecten, razendsnelle montage e.d. - goed te imiteren, maar hoewel ondanks de korte speelduur [75 minuten + aftiteling] is het toch wat langdraderig, omdat de grap al snel duidelijk is en de rest vooral een herhaling van zetten is, tot aan de toch wel geestige finale. Maar kijk toch liever het 25-minuten-durende segment 'A Fistful Of Yen' uit The Kentucky Fried Movie.

Deze hommage aan horrorfilms uit de jaren ’80 heeft een bijrol voor Bruce Campbell als de leidinggevende in een warenhuis tijdens Black Friday en verkiest prothetische effecten boven CGI. De special effects zijn bovendien best aardig. Jammer genoeg heeft scenarist Andy Greskoviak zich blijkbaar niet beseft dat de betere 80s-horrorfilms een fatsoenlijk verhaal hadden. Grijpgrage, gulzige klanten veranderen door de beet van een goedje dat doet denken aan The Blob in zombies en vallen de werknemers van het warenhuis aan. Probeert grappig te zijn maar slaagt daar niet in. Campbell doet niet eens zijn eigen stunts!

Een passende bijnaam voor Clarence Avant, die het klappen van de zweep als manager leerde van Joe Glaser. Avant speelde een sleutelrol in de carrières van onder anderen Bill Withers, Lalo Shifrin, Jam & Lewis en Barack Obama. Hoewel hij zich nog steeds voordoet als iemand voor wie ‘de cijfers’ tellen, reikt zijn invloed veel verder dan dat. Eerbetoon aan een fascinerende persoonlijkheid die achter de schermen een bepalende rol speelde in de Amerikaanse cultuur.

De interesse van Texan Oil in schalieolie in de woestijn (de zogenaamde “yellow belt”) in Saoedi-Arabië doet Emir Nesib [Antonio Banderas] besluiten om een 15-jarig bestand met Sultan Amar [Mark Strong] ongeldig te laten verklaren. Nesibs honger naar het grote geld van de Amerikaanse olie-industrie leidt onvermijdelijk tot een heropleving van de stammenstrijd van weleer. Daarin is een belangrijke rol weggelegd voor Auda [Tahar Rahim], de oudste zoon van Amar die is opgevoed door Nesib. Hoewel hij boven alles een boekenwurm is, moet Amar proberen de stammen te verenigen tegen de gezamenlijke vijand: de imperialistische Amerikanen. Geflopte poging tot een mix van Lawrence Of Arabia en Lion Of The Desert met verzorgd camerawerk van Jean-Marie Drejou, een scenario van Oscarwinnaar Menno Meyes (The Color Purple) en een score van James Horner, maar ondanks een paar scènes met honderden figuranten onderscheidt dit zich nauwelijks van een B-film. Ondanks de bordkartonnen personages en het soapachtige plot is het wel een geinig staaltje pro-Arabische propaganda.

Canada staat in de Amerikaanse geschiedenisboeken als de laatste halte (en uitstap) voor degenen die via de Underground Railroad ontsnapten aan slavernij. Het land presenteert zich ook graag als het toonbeeld van diversiteit en tolerantie. Dat we dat met een flinke korrel zout moeten nemen maakte deze degelijk onderzocht, maar niet al te opzienbarende documentaire over racisme in de nationale volkssport: ijshockey. In november 2019 besloot Akim Aliu een racistisch incident met zijn coach Bill Peters naar buiten te brengen. Het was het begin van een stevige maatschappelijke discussie en is de basis van waaruit Davis de rol van zwarte ijshockeyspelers in de NHL, en de geschiedenis van zwarte Canadezen onderzoekt.

Een paar jaar nadat Matteo [Rico Verhoeven] zijn collega en beste vriend [Rolland Møller] verloor bij een poging om een gegijzeld orkest te redden, zoekt hij in Amsterdam diens weduwe Helene [Marie Dompnier] en hun dochtertje Angie [Pippi Casey] op. Helene is nu getrouwd met Paul [Peter Franzén], die zonder haar medeweten de boekhouding doet voor drugsdealer Gabriel Saban [Frank Grillo]. Er gaat iet mis en het is Rico To The Rescue, als je de doodsaaie, stroperige eerste helft weet uit te houden tenminste. Rico ontbloot zijn bovenlijf, sjouwt een boomstam, doet was technische klusjes, zorgt voor een kat en verovert natuurlijk het hart van Angie. Van acteren heeft Verhoeven geen kaas gegeten, ook niet in de actiescènes, waarin hij traag en onbeholpen overkomt. Rona-Lee Shimon maakt meer indruk als de Interpolagent die Matteo in de finale helpt. Laat Rico lekker schommelen op de A'dam Toren. Dat kan hij tenminste wél.

‘Greater Kruger Park’ is een natuurreservaat in Zuid-Afrika dat altijd een interessant doelwit is geweest voor stropers. Maar pas toen het ging om neushoorns kwam er genoeg druk op de regering te staan om serieus te investeren in de bescherming van het reservaat. ‘Black Mamba’s’ bestaat volledig uit zwarte vrouwen (maar wordt geleid door witte mannen) en staat sinds 2013 paraat. Deze documentaire volgt de training van een nieuwe lichting en focust op de achtergrond van drie vrouwen. De Black Mamba’s lijden onder hun eigen succes: het aantal gevallen van stroperij is gedecimeerd, met als gevolg dat de vrouwen nooit in actie (hoeven te) komen. De monotonie van het werk maakt het minder aantrekkelijk en onvermijdelijk rijst de vraag of de kosten nog wel opwegen tegen de baten. Als portret van beschermers van

Het waargebeurde verhaal van FBI-agent John Connolly [Joel Edgerton] die gebruik maakt van zijn contact met jeugdvriend en James Bulger [Johnny Depp], een kleine speler in het misdaadcircuit, om een flink aantal criminelen achter slot en grendel te krijgen. James krijgt daardoor vrij spel onder voorwaarde dat hij geen geweld gebruikt, maar hoe meer macht James weet te vergaren, hoe meedogenlozer hij wordt. Iets te nadrukkelijk geïnspireerd door Goodfellas zou deze misdaadfilm waarschijnlijk in de vergetelheid zijn geraakt zonder Depps angstaanjagende, intimiderende verschijning en hij zet één van zijn beste en meest memorabele rollen uit zijn imposante carrière neer. Cumberbatch heeft jammer genoeg weinig te doen als James’ broer, een vooraanstaand politicus, wiens reputatie schade dreigt op te lopen door het gedrag van zijn broer.

Onevenwichtig drama over Eloise [Jillian Estell] wiens moeder stierf bij de bevalling en wiens vader jarenlang buiten beeld is geweest wegens drugsverslaving. Wanneer haar grootmoeder Carol [Jennifer Ehle] omkomt bij een ongeluk probeert grootvader Elliott [Kevin Costner], een topadvocaat met een drankprobleem, zo goed mogelijk de opvoedende taak over te nemen. Maar dan verschijnt Eloises andere grootmoeder Rowena [Octavia Spencer] ten tonele. Zij vreest dat Elliott niet goed voor haar kleindochter kan zorgen en besluit het ouderschap op te eisen. Samen met haar zoon en advocaat Jeremiah [Anthony Mackie] besluit ze twee troeven te spelen: de rechten van Eloises biologische vader [André Holland] en de racismekaart.

De tendentieuze titel suggereert dat Binder hier iets relevants heeft te zeggen over de rol van huidskleur in de strijd om voogdij in de VS, maar het thema racisme is op een vrij smakeloze wijze verwerkt in dit matig geschreven familiedrama over een meisje dat veel te wijs is voor haar leeftijd. De starpower en het talent van Costner en Spencer houdt de boel drijvende, maar Paula Newsome steelt de show als de doortastende rechter.

Ex-crimineel Jos Vreeswijk [Raymond Thiry] wordt wakker in een hotelkamer met een zwaar verminkt lijf, maar heeft geen idee hoe hij daar terecht is gekomen. Onvermijdelijk wordt hij achterhaald door zijn verleden in de vorm van de psychotische drugsbaas Vlad [Simon Armstrong], een voormalige balletdanser, die eist dat Jos een lading cocaïne boven tafel haalt of anders... Toonens tweede speelfilm (na Dik Trom) is weliswaar nadrukkelijk geïnspireerd door de komische misdaadfilms van Quentin Tarantino en Guy Ritchie, maar mede hij houdt het tempo er uitstekend en mede dankzij een enthousiaste en nauwkeurig geselecteerde cast (waaronder Katja en Birgit Schuurman als Vlads ‘enforcers’ en Ursul de Geer als Jos’ harkerige advocaat) kan dit uitstekend op eigen benen staan. Willie Wartaal en de Eindhoven rapper Kempi scoren als de eigenaren van een hondentrimsalon die ondanks hun gebrekkige ervaring proberen een slaatje te slaan uit de chaos en Van Warmerdam is erg grappig als de cynische rechercheur. De finale op een bowlingbaan is memorabel.

De blaxploitation-film is terug, maar deze keer niet in de vorm van Shaft, de coole superdetective, maar als Black Panther. Het verhaal is niet opzienbarend en een beetje rommelig, waardoor de film zich met horten en stoten beweegt. Het voelt meer als een aantal episodes uit een TV-serie dan een goed doorlopend verhaal. Het draait uiteindelijk allemaal om Wakinada, waar vijf Afrikaanse stammen zijn verenigd onder één leider die zichzelf The Black Panther mag noemen. Na de dood van Koning T'Chaka [John Kani] moet zijn zoon T'Challa [Chadwick Boseman] tonen dat hij een waardige opvolger is. Eén van zijn grootste problemen is Ulysses Klaue [Andy Serkis, perfect in de meest flamboyante rol in deze film), die Wakinada berooft van de waardevolle grondstof Vibranium. Een ander probleem is een onverwachte uitdager van zijn heerschappij die heel andere plannen heeft voor Wakinada.

Serkis steelt de film met gemak omdat de andere vertolkingen de middelmaat nauwelijks ontstijgen. Enige uitzondering is Michael B. Jordan als Killmonger, een handlanger van Ulysses met een eigen agenda. Hij toonde in 'Creed' al een groot talent te zijn en is de enige die boven het bekende SF-gedoe met alle special effects (en de plichtmatige cameo van Stan Lee) uitstijgt. De sociaal-politieke ondertoon is aanwezig, vooral met betrekking tot vrouwen die hier een zeer cruciale rol spelen, maar de maatschappelijke kritiek komt geforceerd over en overtuigd niet. Bosemans Mandela-accent ligt er te dik bovenop en Forrest Whitaker is niet om aan te horen!

Queen Ramonda [Angela Bassett] heeft de macht overgenomen in Wakanda na de plotselinge dood van T’Challa. Westerse landen zetten haar onder druk om vibranium te exporteren, maar er blijkt een derde speler i[Tecnoch Huerta] n het spel die Wakanda en daarmee al het vibranium voor zichzelf op te kunnen eisen. De sleutel tot een succesvolle verdediging ligt bij een nietsvermoedende, jonge Amerikaanse studente [Dominique Thorne]. Zoals altijd zit het technisch wel goed in elkaar, maar ik zal toch niet de enige zijn die het oude Marvel-liedje inmiddels behoorlijk beu begint te worden? Afgezien van het feit dat de cast grotendeels bestaat uit zwarte vrouwen valt hier nauwelijks iets nieuws te ontwaren.

In dit vervolg op Black Phone is Finn [Mason Thames] 17 jaar oud en heeft hij opnieuw visioenen van jonge slachtoffers van The Grabber [Ethan Hawke]. Deze keer deelt zijn zus Gwen [Madeline McGraw] de visioenen en hoort zij ook de angstaanjagende zwarte telefoon rinkelen. Daarmee komt ze in contact met haar overleden moeder [Anna Lore], die belt vanuit 1957 en Finn en Gwen leidt naar het jeugdkamp waar ze vroeger werkte. Intrigerende, spannende slowburner met een prima ontknoping.

Het is 1978 en North Denver is in dep en roer door de verdwijningen van een aantal kinderen. De zachtaardige Finney [Mason Thames] is het volgende slachtoffer van The Grabber [Ethan Hawke]. Terwijl zijn zusje Gwendolyne [Madeleine McGraw] probeert haar van haar moeder geërfde visioenen gebruik te maken om haar broer te vinden, weet Finney vanuit de plek waar hij vastzit contact te leggen met de buitenwereld via een defecte, zwarte telefoon. De stemmen met wie hij contact heeft proberen hem te helpen een uitweg te vinden, maar daarvoor moet Finney zijn ontvoerder te slim af zijn. Gebaseerd op een kort verhaal van Joe Hill, dat zo uit de koker had kunnen komen van zijn vader Stephen King. Derrickson omzeilt de clichés van het seriemoordenaargenre en creëert een boeiende karakterstudie van een met zichzelf worstelende tiener zonder de spanning uit het oog te verliezen.