Meningen

Bug [Barry Keoghan] en Peyton [Jasmine Jobson] waren minderjarig toen hun dochter Bailey [Nykiya Adams]. Nu Bailey zelf een tiener is, zoekt ze naar iemand aan wie ze zich vast kan klampen in een onrustige tijd. Bug kondigt aan dat hij over een week gaat trouwen met Kayleigh [Frankie Box] en Peyton heeft het aangelegd met een agressieve nietsnut [James Nelson-Joyce]. Dan verschijnt een zonderlinge man [Franz Rogowski] die op zoek is naar zijn biologische vader. Magisch-realistisch sociaal drama is uitstekend geacteerd, maar waar is het verhaal?

De 53-jarige co-producent Bullock is in feite te oud om de rol te spelen van een moeder van twee kinderen van 5 jaar. die geblinddoekt moet proberen een nimmer getoonde vijand te ontvluchten die mensen tot waanzin drijft als ze het maar aankijken. Maar Bullock zet wel één van haar beste rollen in lange tijd neer in deze verfilming van de gelijknamige bestseller uit 2014. Ze krijgt hulp van een cast die waardigheid verleent aan wat in sommige gevallen karikaturale rollen hadden kunnen zijn. Vooral John Malkovich, Jacki Weaver, Lil Rel Howery, Tom Hollander en niet te vergeten Pruitt Taylor Vince dragen bij aan een vaak zeer spannende thriller met satirische elementen, zo nu en dan een aangenaam vleugje humor en een uitermate ontroerend slot. Vivien Lyra Blair is opmerkelijk als Bullocks vijfjarige dochter. Bier weet de spanning enorm op te bouwen, mede dankzij de effectieve score van Trent Reznor en Atticus Ross en de scènes op het water zijn uitstekend in beeld gebracht door Salvatore Totino.

Geslaagde spin-off van het voortreffelijke Bird Box. Onze planeet is overgenomen door buitenaardse wezens met Medusa-achtige kwaliteiten: wie ze aankijkt, pleegt onmiddellijk zelfmoord. De weinige overlevenden dragen blinddoeken en helpen elkaar de manipulatie van de ‘engelen’ te weerstaan. Sebastián [Mario Casas] en zijn dochtertje Anna [Alejandra Howard] hebben daar geen last van en sluiten zich in Barcelona aan bij een groep overlevenden. De proloog maakt duidelijk dat Sebastiáns handelwijze twijfelachtig is en dat verklaart voor een belangrijk deel de aanhoudende spanning. De niet-chronologische structuur is een belangrijk verschil met Bird Box. Prima acteerwerk en een stevige dosis spanning en horror doen me verlangen naar meer.

Scenarist/regisseur Nguyen maakt exact dezelfde blunders als in het minstens net zo waardeloze Birdemic: Shock and Terror. Vijf minuten lang volgen we Bill [Thomas Favalora] die langzaam genoeg door Hollywood slentert om op de juiste afstand van de camera te blijven. Een stuk of tien inserts met reclame voor eetcafé ‘Happy Ending’ later ontdekken we dat we te maken hebben met een regisseur die na een geflopte Hollywoodfilm bezig is met een nieuw project. Niet dat het er toe doet, want al snel verschijnen die vervelende vogels (die, de titel ten spijt, helemaal niet hoeven te “herrijzen”) om opnieuw de boel onveilig te maken. Voor de hoofdrolspelers dan, want voorbijgangers hebben duidelijk geen idee waarom de cast hysterisch staat te zwaaien met de armen. Deze keer gaan onze ''helden' de monsters niet met kleerhangers te lijf, maar met karate! En de handdoeken van drie halfnaakte meisjes, niet te vergeten. Zodra een kwal zich aandient komen de lachstuipen, want de special effects zijn slechts marginaal verbeterd sinds Birdemic. Volstrekt belachelijk, maar een must voor liefhebbers van slechte films.

Hilarisch slechte SF-horrorfilm bevat zo’n beetje elke beginnersfout die je maar zou kunnen bedenken: een volstrekt nietszeggende, amateuristisch openingsshot gefilmd met een trillende camera vanuit de passagiersstoel van een auto, opening credits in een lelijk wit font met een opzichtige spellingsfout (supporting casts) en een stortvloed aan continuïteitsfouten. Maar het zijn de dodelijke vogels zelf die tot de meeste hilariteit leiden, al is het aan te raden om het geluid uit te zetten om niet hoorndol te worden van de vogels en de kanonschoten die in sneltrein worden afgevuurd uit simpele pistooltjes. Knullige ‘nieuwsbulletins’, Fisher Price-muziekjes, een belachelijke dansscène en een onbegrijpelijk einde verklaren waarom dit weleens de slechtste film aller tijden zou kunnen zijn. In ieder geval tot Nguyen in 2013 met een sequel kwam!

In de openingsscène zweeft Riggan Thomson [Michael Keaton] al mediterend in zijn ondergoed ongeveer een meter boven de grond en vraagt hij zich af: “How did we end up here?” Zijn grootste succes (een trilogie rondom superheld Birdman) ligt al 20 jaar achter hem en riskeert hij alles door een toneelstuk te produceren waarin hij zelf één van de hoofdrollen speelt. Het verhaal draait om de door tegenslagen geplaagde voorbereidingen op de première, een periode waarin Riggan worstelt met zijn acteurs – en de zelfingenomen Mike [Edward Norton} in het bijzonder – en de relatie met zijn dochter [Emma Stone]. Bovendien komt Riggan steeds meer onder invloed te staan van het personage waar hij ooit zoveel succes mee had. Extreem goed geacteerd surrealistisch zwartkomisch drama gefilmd in lange takes met zwervende camera die Keaton (in de rol van zijn leven) overal volgt. Filmmakerij van de hoogste orde, al zullen de bizarre verhaalelementen niet bij iedereen in goede aarde vallen.

De hennen in Birbadad moeten tijdens de ‘Eggualibrium’ een ei afstaan aan hun beschermheer Kondor [Jeremy Irons]. Huppu [Alicia Vikander] legt echter maar één ei per jaar en wil dat niet afstaan. Door een gelukkige speling van het lot biedt ze een alternatief aan dat haar er bovendien van overtuigt dat de wereld buiten Birbadad niet ‘the horror’ is die Kondor voorkomt. Ze sluit een verbond met een mystieke vleermuis [Khali Abdalla] om elkaar te helpen het land te bereiken “waar het licht opkomt”. Deze spirituele reis is gebaseerd op een 12e-eeuws Perzisch gedicht waarvan fragmenten gebruikt worden in een animatiefilm die mede dankzij de fraaie score van Timothy Bruzon en Peter Gabriel regelmatig de juiste sfeer weet neer te zetten, maar de animatie is teleurstellend vlak en de geforceerde humor is een knieval die de kracht van de onderliggende boodschap ondermijnt.

Margot Robbies over-the-top vertolking als Harley Quinn is niet het enige zwakke punt van deze rommelige DC-film. Zoals de titel als doet vermoeden ligt de nadruk op humor en stripachtig geweld, waardoor er van een verhaal amper sprake is. Het scenario van Christina Hodson springt heen en weer in de tijd op inmiddels niet bepaald originele wijze, maar het probeert zo nadrukkelijk grappig te zijn dat je je al snel murw gebeukt voelt door matige one-liners, gelikte actiescènes en een matige soundtrack - met die banale coverversie van 'Black Betty' als dieptepunt. Na een hoop niet terzake doend gedoe blijkt het uiteindelijk allemaal te draaien om het vinden van een diamant die in het bezit is gekomen van een jonge zakkenrolster. Harley Quinn is niet de enige vrijgevochten vrouw in dit verhaal, maar van de zogeheten 'Birds of Prey' weet alleen Rosie Perez enig leven in de brouwerij te brengen als een verbolgen rechercheur. Mary Elizabeth Winstead en Jurnee Smollett-Bell - als respectievelijk Huntress en Black Canary - zijn echter net zo kleurloos als Ewan McGregor, die de twijfelachtige eer heeft één van de saaiste schurken van de laatste jaren op het scherm te brengen. Een hoop kabaal, maar niets om over naar huis te schrijven en een (hopelijk zeldzame) miskleun voor Margot Robbie.

Een film die dezelfde titel heeft als de film die 100 jaar eerder de geboorte van de filmkunst inluidde. Die 'Birth Of A Nation' vertelde het verhaal van de Amerikaanse Civil War en The Reconstruction met een flinke scheut racisme en Nate Parker (in a Nate Parker Production, directed by Nate Parker, written by Nate Parker) weet dit vrij onbekende, maar historisch relevante relaas van een slaven-opstand in 1831 onder leiding van Nat Turner, op een boeiende wijze te vertellen. Een indrukwekkende tour-de-force dus, al is Parker er wat te nadrukkelijk op uit om de martelaarsrol van Nat Turner door de strot te rammen, waarbij hij niet schuwt onsubtiele religieuze symboliek te gebruiken. De finale is desondanks bijzonder sterk en het laatste shot - een dissolve van de ogen van een jonge getuige van Nat Turners executie naar dezelfde jongen die dertig jaar later in het Noordelijke leger vecht voor de vrijheid van alle zwarten in de VS - is geniaal. Parker vertilt zich lichtelijk, maar deze film blijft de moeite waard.

Steve McKee [Billy Magnussen] is een vroege Amerikaanse pupil van Bruce Lee [Philip Ng] die tegen beter weten in besluit het in zijn eentje op te nemen tegen gevaarlijke criminelen die zijn kersverse vriendin [Jingjing Qu] vasthouden. Ondertussen komt Bruce Lee lijnrecht tegenover Wong Jack Man [Yu Xia], één van zijn mentoren, te staan wanneer die Lees benadering van Martial Arts scherp bekritiseerd. Het verhaal is mager en voorspelbaar, maar de vechtscènes en de Wing Chun-demonstraties zijn goed uitgevoerd.

Verpleegkundige Celie Morales [Judy Reyes] is radeloos door de plotseling dood van haar dochtertje Lila [A.J. Lister] als gevolg van een bacteriële infectie. Wanneer blijkt dat Lila’s lichaam onvindbaar is, besluit ze op eigen houtje op onderzoek te gaan. Bij toeval ontdekt ze dat verloskundige Rose Casper [Marin Ireland] haar dochter op kunstmatige wijze in leven houdt. De titel maakt in grote lijnen duidelijk wat Rose probeert te bereiken en Celie besluit haar te helpen, in de hoop dat daarmee haar dochter ‘herboren’ kan worden. Vrouwelijke variant op het aloude gegeven van de waanzinnige wetenschapper met een prachtige rol van Ireland, die haar kille, complexe personage zonder ironie speelt in deze verontrustende, nauwkeurig opgebouwde horrorthriller. Aanstaande ouders doen er goed aan om deze achter de hand te houden tot na de bevalling.

Voor de 18e verjaardag van Cille [Flora Ofelia Hofmann Lindahl] trakteert moeder Nanna [Trine Dyrholm] haar en haar beste vriendin Lea [Maja Ida Thiele] op een cruise van Miami naar De Bahama’s. Ze vieren de verjaardag op de dansvloer waar Nanna zich gedraagt als beste vriendin en niet als moeder. In beschonken toestand knijpt Nanna tussenuit met een bemanningslid [Sebastian De Mots] en nadat die haar avances heeft afgewezen keert ze terug naar haar cabine. De volgende ochtend ontdekt ze pas dat Cille nog niet terug is. Nanna treft haar aan zonder slip en vermoedt meteen het ergste wanneer blijkt dat Cille zich niet kan herinneren wat er is gebeurd. Tijdens het onderzoek dat volgt, is Nanna vooral bezig haar eigen straatje schoon te vegen, ondanks dat iedereen haar adviseert om voor haar dochter te zorgen. Uitstekend geacteerd psychologisch drama over de kwetsbare relatie tussen een gescheiden moeder en een dochter die ze niet zo goed blijkt te kennen als ze dacht. Maar zelfs Dyrholm lukt het niet om sympathie op te wekken voor de egocentrische, onsympathieke moeder. Het heeft er alle schijn van dat Noer dat probeerde recht te zetten in het melodramatische, verwarrende en volstrekt ongeloofwaardige laatste kwartier dat vragen beantwoordt die niet beantwoord hoefden te worden.

Op 1 juni 1975 geeft een Griekse multimiljonair [Willem Dafoe] voor het eerst sinds de tragische dood van zijn zoon een besloten feest op zijn privé-eiland. Aanleiding is de 25-jarige verjaardag van zijn dochter [Vic Carmen Sonnee], maar zowel vader als dochter willen deze gelegenheid gebruiken voor een dramatische mededeling. Mooi gefilmd en goed geacteerd, maar inhoudelijk komt het niet veel verder dan een soapserie over een extreem welgestelde familie.

Het Amerikaanse stadje Bisbee was op 12 juli 1917 in rep en roer omdat mijnwerkers, gesteund door de vakbond, massaal besloten het werk neer te leggen om betere lonen en arbeidsomstandigheden af te dwingen. Met hulp van dorpsbewoners werden de stakers omsingeld, in een goederentrein gedreven en gedumpt in de woestijn waar velen van hen om het leven kwamen. 100 jaar later weten de makers van deze documentaire plaatselijke bewoners over te halen om de gebeurtenissen van die dag volledig na te spelen. Een aantal deelnemers, waaronder de gebroeders Ray, kruipen daarmee in de huid van hun voorouders maar deze gebeurtenis blijkt een diepgaand effect te hebben op alle deelnemers, en vaak op onverwachte wijze. Bisbee ligt dicht bij de grens met Mexico en veel van de stakers waren immigranten. Daardoor is er een duidelijke link met het huidige politieke klimaat. Een fantastische documentaire die toont hoe waardevol het kan zijn om je volledig in te leven in geschiedenis. Onderhoudend, ontroerend, fascinerend, vaak verrassend en zeer veelzeggend. Het resultaat is ronduit subliem.

De zoektocht van twee rechercheurs, veteraan Jeong Han Soo [Lee Sung-min] en zijn jonge partner Jong Chan [Daniel Choi] naar de moordenaar van de 17-jarige Yoo Mi-jin, loopt al snel uit de hand door Han Soo’s agressie. Die probeert de gevolgen van zijn agressie geheim te houden voor de buitenwereld, maar komt daardoor ongewild in de problemen met drughandelaars en collega en concurrent Han Min-tae, die door heeft dat er niets niet in de haak is. Losse remake van het Franse 36, Quai des Orfèvres heeft wat teveel verhaallijnen waardoor het soms wat verwarrend is, maar de intense vertolkingen en enkele indrukwekkende actiescènes – waaronder een gevecht in een flatgebouw – maken veel goed.

Voor het gros van de mensen is Rick James die gast met het flitsende pak en het lange zwarte glitterhaar van ‘Super Freak’, dat in 1990 de basis vormde voor MC Hammers wereldhit ‘U Can’t Touch This’. De eerste helft van deze documentaire maakt duidelijk dat Rick James al in de jaren ’60 op hoog niveau muziek maakte, onder anderen met Neil Young en andere leden van wat later Buffalo Springfield zou worden, maar dat hij moeite had om zijn draai te vinden. Een vergelijking met James Brown blijkt helemaal niet zo vergezocht, maar aan de hand van familieleden en de muzikanten van ‘The Stone City Band’ maken duidelijk dat James zichzelf opnieuw uit moest vinden om het grote succes te bereiken, maar ook dat zijn nieuwe imago ook zijn ondergang werd. Funkliefhebbers mogen dit niet missen.

Ray Trapani is open over zijn ambities om topcrimineel te worden en deelt met zichtbaar genoegen hoe hij, met hulp van Bert Feldman en Sohrav “Sorbee” Sharms miljoenen wist te vergaren voor een idee dat gebaseerd was op leugens. De oplichting rondom Centra toont de gevolgen van een gebrek aan wetgeving, maar vooral aan handhaving op het internet. Trapani’s zelfingenomenheid geeft een aangenaam pervers tintje aan deze reconstructie van een werkelijk opzienbarende zwendelpraktijk. Ook omdat zowel Trapani als zijn voormalige vrienden en zakenpartners hun mening over elkaar niet onder stoelen of banken steken.

Marcos [Joan Miquel] verhuist naar Londen en laat Ana [Patricia Caballero] voorlopig achter in hun appartement in Barcelona. Om de kosten te drukken, verhuurt Ana een kamer aan de Nederlandse fotograaf Luuk [Brian Teuwen] met wie ze een goede klik heeft. Dat zet haar aan het denken over haar eigen toekomst en haar relatie met Marcos. Caballero en Teuwen hebben een aardige chemie en het locatiewerk helpt, maar het is maar goed dat dit oppervlakkige, voorspelbare romantische drama amper de 70 minuten haalt.

Uxbal [Javier Bardem] onderhoudt zijn kinderen Mateo [Guillermo Estrella] en Ana [Hanaa Bouchaib] als tussenpersoon voor illegaal werk sinds hij is gescheiden van de bipolaire Marambra [Maricel Alvarez]. Wanneer blijkt dat hij wegens prostaatkanker niet lang meer te leven heeft, probeert Uxbal de toekomst voor zijn kinderen veilig te stellen. Deprimerend psychologisch drama krijgt in de laatste akte een ontroerende en hoopvolle ontknoping. Dankzij Bardems ingeleefde vertolking en Iñárittu’s intelligente beeldregie veelvuldig bekroond.

Joseph Goebbels hada ongetwijfeld van deze film genoten en het omgedoopt tot 'Der ewige Afrikaner'. De verwerpelijke centrale boodschap van deze film: Marokkaanse bendeleden zijn tasjesdieven met een erecode [geen oude vrouwtjes beroven] en 'Afrikaanse' bendeleden intimideren iedereen op straat, schromen niet rivalen in het openbaar een kogel in de knieschijven te jagen, chanteren, gebruiken drugs, behandelen vrouwen als oud vuil en zijn niet vies van groepsverkrachtingen. Dit alles wordt ook expliciet in beeld gebracht in dit bijzonder twijfelachtige exploitatiewerkje. Het Romeo & Julia-verhaaltje is volkomen ongeloofwaardig [hoe is het mogelijk dat de twee geliefden hun affaire zo lang geheim weten te houden], bovendien zijn de ouders (op welgeteld één moeder na) volstrekt buiten beeld. Geen film die sociale misstanden aan de kaak stelt, maar een smakeloos exploitatieproduct met een ronduit hypocriete epiloog.

Een magische kroon, demonen, tovenaars en een mythe over een superheld die 5.000 jaar geleden spoorloos verdween. De opening lijkt zelfs een verwijzing naar Ben Hur en dat blijkt een voorbode van het immense jatwerk dat volgt. Er is een Justice Society met een man met vleugels (maar geen Falcon), een beresterke reus (maar geen Hulk), een vrouw die enorme windvlagen kan oproepen (maar geen Storm), een man met een cape en bijzondere mentale gaven (maar geen Doctor Strange). Wel is er veel lawaai en een oppervlakkige, volstrekt voorspelbare opeenvolging van vechtpartijen met zinloze verwoestingen en dergelijke. Zeg maar een compilatie van alles wat mis is met het SF-actiegenre, inclusief een ietwat breekbaar ogende Dwayne Johnson!

Oorlogsveteraan Alicia West [Naomie Harris] werkt pas een paar weken bij de politie wanneer ze tijdens een invaldienst bij toeval getuige is van de liquidatie van Zero [John Charless II], het neefje van bendeleider Darius [Mike Colter], door collega Terry Malone [Frank Grillo]. Malone schuwt geen enkel middel om te voorkomen dat Alicia de beelden van haar bodycam in handen van Captain Hackett [Deneen Tyler]. Niet wetend of zijn haar collega’s kan vertrouwen zoekt Alicia hulp bij winkeleigenaar en oud-buurtgenoot Mouse [Tyrese Gibson], maar die vertrouwt niemand die een politie-uniform draagt. Goed opgebouwde, spannende misdaadthriller met scherp uitgewerkte personages schetst tevens een beeld van de problemen die ontstaan door het ontbreken van vertrouwen tussen de blauwhemden van de politie en de (zwarte) gemeenschap die zij dienen te beschermen. De drie hoofdrolspelers leveren uitstekend werk af en Colter is imposant en zeer overtuigend als bendeleider die een belangrijke pion wordt in dit intrigerende kat-en-muisspel.

De 45-jarige Lagueria Davis heeft helemaal niets met poppen, laat staan met Barbie. Maar haar 85-jarige tante Beulah Mae Mitchell heeft een enorme verzameling aan poppen. Beulah was de eerste zwarte medewerker bij Mattel en een vertrouweling van Ruth Handler, die in 1959 de oorspronkelijke Barbie bedacht en ontwierp. Davis werkte 13 jaar lang aan deze documentaire, die duidelijk maakt hoe belangrijk Barbie (en daarmee speelgoed in het algemeen) was en is voor het zelfbeeld van kinderen. Black Barbie verscheen in 1981 op de markt, maar die had een lange voorgeschiedenis. Kitty Perkins (de ontwerper van Black Barbie) en Stacey McBride vertellen over hoe Mattel via de oorspronkelijke Black Barbie steeds meer diversiteit aan producten bracht. Prominente zwarte vrouwen vertellen hoe belangrijk en eervol het is dat er een Barbie op hun is gemodelleerd in deze fascinerende, kritische, maar ook vreugdevolle documentaire.

Regisseur en acteur Allison [Aubrey Plaza] reist af naar een afgelegen locatie voor de opnames van haar nieuwste film. Daar wordt ze ontvangen door Gabe [Christopher Abbott] en maakt ze kennis met de rest van de crew, alsmede met Gabes zwangere vriendin [Sarah Gadon]. De sfeer lijkt vrij ontspannen, maar geleidelijk ontdekken we dat het hier om veel meer gaat dan om een filmopname. Een uitgelezen kans voor Plaza om haar niet geringe talent in de breedte af te tasten, maar de overspannen regie beukt je murw in de laatste scène waardoor dit meer een bizarre dan een intrigerende ervaring is.

Nolan [Mamoudou Athie] heeft hersenletsel opgelopen en is zijn geheugen kwijtgeraakt bij een auto ongeluk dat zijn echtgenote fataal werd. Tot zijn grote frustratie is hij daardoor vrijwel volledig afhankelijk van zijn dochtertje Ava [Amanda Christine]. Hij laat zich dan ook gemakkelijk verleiden om als proefkonijn mee te werken aan de revolutionaire, experimentele behandeling van Lilian [Phylicia Rashad, hier vooral bekend als Bill Cosby's wederhelft in The Cosby Show]. Met behulp van de Black Box uit de titel zou hij zijn geheugen terug kunnen krijgen. De experimenten lijken effect te hebben en zetten Nolan aan om op eigen houtje op zoek te gaan naar tastbare herinneringen aan zijn verleden.

Hoewel het verhaal veel elementen bevat die doen denken aan Memento en Get Out, weet Osei-Kuffour daar een eigenzinnige twist aan te geven. De droomsequenties zijn intrigerend en vrij angstaanjagend. De twist op het einde is verrassend en verrassend intelligent, waardoor deze prima horrorfilm bovendien een ontroerende ontknoping heeft. Troy James is indrukwekkend als 'Backwards Man'.

In 2015 had journalist Shiori Itô een zakelijk etentje met Noriyuki Yamagochi, het hoofd van een vooraanstaand Japans mediabedrijf, over een mogelijke baan. Beelden van beveiligingscamera's tonen hoe ze aan het eind van de avond verdwaasd uit een taxi stapte en haar hotel binnenging. Zij gelooft dat Yamagochi haar drugs heeft toegediend en haar vervolgens heeft verkracht en besluit Yamagochi aan te klagen. Ze legde het vervolg vast met de camera, deels in de vorm van een dagboek waarin ze haar haar gedachten en haar emoties uitspreekt. De zaak werd een mediasensatie in Japan en stond aan de basis van de Japanse #MeToo. Het grote probleem is natuurlijk dat verkrachting bijna onmogelijk te bewijzen is zonder ooggetuigen of concreet bewijsmateriaal. Vanzelfsprekend gaat Itô er vanuit dat je gelooft dat ze daadwerkelijk verkracht is en was het haar bedoeling om andere slachtoffers een hart onder riem te steken. Maar als je uitgaat van het principe dat iemand pas schuldig is na een veroordeling door de rechter dan voelt dit best ongemakkelijk.

In de eerste speech na zijn vrijlating citeerde Nelson Mandela het gedicht ‘Die Kind’ van de Zuid-Afrikaanse Ingrid Jonker. Carice van Houten kruipt in de huid van deze getormenteerde vrouw die na de dood van haar moeder samen met haar zusje [Candice D’Arcy] opgroeit bij haar vader Abraham [Rutger Hauer], die ze tot dan toe niet kende. Abraham blijkt is een strenge vader, met conservatieve denkbeelden waartegen Ingrid zich verzet, al beperkt dat zich voornamelijk tot een onstuimige liefdesleven en gedichten waarin zij de drang naar bevrijding op treffende wijze weet uit te drukken. Van Houten is uitstekend, maar haar karakter komt vrij egocentrisch over en dat maakt het lastig om veel sympathie op te brengen voor haar personage en je emotioneel te betrekken bij de gebeurtenissen in haar leven.

Een ludieke actie door vrouwelijke studentes, bedoeld als vergelding voor seksueel overschrijdend gedrag van een broederschap, komt ze duur te staan. Een gemaskerd figuur ruimt de dames een voor een uit de weg. Uiteraard zijn er meerdere verdachten en komt het uiteindelijk tot een confrontatie tussen Riley [Imogen Poots], die een tijd geleden Brian Huntley [Ryan McIntyre], toen de leider van het broederschap, beschuldigde van verkrachting, en de dader. Zwak uitgewerkte personages in een horrorfilm zonder spanningsopbouw en een belachelijke ontknoping. Afgezien van de titel heeft het dan ook niets te maken met het meesterlijke Black Christmas uit 1974.

Michael Jai White speelt de titelrol in deze parodie op en hommage aan de Blaxplotationfilms uit de jaren '70. Black Dynamite besluit wraak te nemen wanneer zijn jongere broer door onbekenden blijkt te zijn doodgeschoten en stuit uiteraard op een complot van 'the man'. Regisseur Scott Sanders weet de stijl van de blaxploitationfilm - korrelig beeld, jumpcuts, extreme zoom-effecten, razendsnelle montage e.d. - goed te imiteren, maar hoewel ondanks de korte speelduur [75 minuten + aftiteling] is het toch wat langdraderig, omdat de grap al snel duidelijk is en de rest vooral een herhaling van zetten is, tot aan de toch wel geestige finale. Maar kijk toch liever het 25-minuten-durende segment 'A Fistful Of Yen' uit The Kentucky Fried Movie.

Deze hommage aan horrorfilms uit de jaren ’80 heeft een bijrol voor Bruce Campbell als de leidinggevende in een warenhuis tijdens Black Friday en verkiest prothetische effecten boven CGI. De special effects zijn bovendien best aardig. Jammer genoeg heeft scenarist Andy Greskoviak zich blijkbaar niet beseft dat de betere 80s-horrorfilms een fatsoenlijk verhaal hadden. Grijpgrage, gulzige klanten veranderen door de beet van een goedje dat doet denken aan The Blob in zombies en vallen de werknemers van het warenhuis aan. Probeert grappig te zijn maar slaagt daar niet in. Campbell doet niet eens zijn eigen stunts!