Meningen

Zonder Mark Rylance had deze iets te brave verfilming van het geliefde boek van Roald Dahl waarschijnlijk zelfs niet het niveau van Steven Spielbergs Tintin-fiasco gehaald. BFG vertoont wel onaangename overeenkomsten met die film, met de overdadig zwierige cameravoering en een matig gebruik van CGI. Ruby Barnhill zet hoofdpersoon Sophie neer als een wat tuttig, betweterig weesmeisje en komt daardoor niet al te sympathiek over. Maar ondanks het gebruik van motion-capture weet Mark Rylance de Grote Vriendelijke Reus neer te zetten zoals de fans van het boek hem kennen, dus met al de menselijke kwaliteiten en tekortkomingen die deze reus zo geliefd maken.

Niemand minder dan Cher en haar zoon Chaz produceerden deze zwarte komedie, die zich vergaloppeert door te nadrukkelijk te proberen intelligent te zijn. Een gefrustreerde scenarioschrijver [Brandon Scott] wordt geplaagd door nachtmerries, die hem ervan overtuigen dat hij zijn vriendin [Krsy Fox] in leven kan houden als hij Big Baby [Adam Marcinowski], de (fictieve) seriemoordenaar in zijn nieuwe scenario, andere slachtoffers aanbiedt. Wat volgt is een serie bloederige executies van terloopse personages door een man met een gerimpeld masker en (de enige leuke grap) een supersized rompertje. Ook al omdat deze scènes zich alleen maar afspelen in het hoofd van de schrijver, valt daar weinig plezier aan te beleven. Mix van elementen uit Scream en Terrifier, maar ook door Scotts onbeheerste spel komt dit kwalitatief nog niet heel misschien in de buurt.

Het feit dat niemand minder dan Quentin Tarantino dit de film van het jaar noemde bewijst dat zelf de grootste filmkenner de plank wel eens misslaat. Hoewel deze Israëlische productie duidelijk is geïnspireerd door Tarantino’s Reservoir Dogs kunnen Keshales en Papushado maar niet beslissen of dit een misdaadthriller is of een zwarte komedie. Leraar Dror [Rotem Keinan] wordt verdacht van de verkrachting en moord van een meisje. Het bewijs is weliswaar flinterdun maar dat weerhoudt agent Micki [Lior Ashkenazi] er niet van de man eigenhandig onder handen te nemen, niet weten dat een getuige de mishandeling van deze verdachte fotografeert en online plaatst. Dat komt Micki op een schorsing te staan en betekent dat Dror vrijuit gaat. Maar daarmee is de kous nog niet af, zeker niet wanneer iemand anders besluit het heft in eigen handen te nemen. Bevat een paar gewelddadige momenten maar geen spanningsopbouw, ook al door de onderkoelde vertolkingen. En de zwartgallige humor zorgt eerder voor fronsende wenkbrauwen dan voor een glimlach.

David [Colin Farrell] en Sarah [Margot Robbie] ontmoeten elkaar tijdens een bruiloft. Op de terugweg zorgt de gps van Davids huurauto ervoor dat hij Sarah opnieuw tegen het lijf loopt. Ze vergezellen elkaar op een magische reis langs sleutelmomenten uit hun leven, leren elkaar kennen enzovoorts, enzovoorts. Een op papier niet onaardig magisch-realistisch drama mist één cruciaal element: magie. Farrell en Robbie maken dit het aanzien waard, maar Kogonoda’s bedachtzame tempo en geforceerde pogingen tot sentiment werken alleen bij de ontknoping. Voor de rest is het doorbijten geblazen.

De Londense stand-upkomiek Mo Gilligan is als sinds zijn kindertijd dol op gefrituurde kip. In deze documentaire onderzoekt hij de machinaties van de fastfoodindustrie en de fysieke en psychische gevolgen van fastfood door 28 dagen lang drie keer per dag uitsluitend gefrituurde kip te eten. Grotendeels een Britse remake van Morgan Spurlocks Super Size Me-films, maar met meer aandacht voor de manier waarop fastfood terrein blijft winnen, met name in arme buurten, en voor de psychologische effecten op de zichtbaar aftakelende Gilligan.

In 1958 verlaat Margaret Ulbrich [Amy Adams] haar echtgenoot en neemt ze haar dochter [Delaney Raye] mee naar Long Beach in de hoop daar een nieuwe start te maken. Ondanks een academische achtergrond lukt het haar niet om een vaste baan te vinden en daarom stort ze zich op haar schilderijen die opvallen vanwege de grote ogen van de personen die ze schildert. Tijdens een kunstmarkt ontmoet ze Walter Keane [Christoph Waltz] die zijn gebrek aan schildertalent compenseert met zijn charisma en een verkopersmentaliteit die Margaret ontbeert. Margaret en Walter blijken een gouden team totdat Walter besluit dat het beter is als hij de eer opeist voor Margarets schilderijen. Burton kiest niet nadrukkelijk partij. Hij richt zich op de romance, en de geleidelijke manier waarop Margaret de grip op haar carrière verliest. Adams en Waltz zijn perfect en er is een fijne bijrol van Terence Stamp als een vlijmscherpe kunstcriticus die zich afkeert van de populariteit van het de schilderijen van ‘Keane’.

Wanneer Air Force One boven Noord-Finland aangevallen wordt door Hazar [Mehmet Kurtulus], stelt zijn beveiliger Morris [Ray Stevenson] de noodprocedure in werking waardoor President William Alan Moore [Samuel L. Jackson] zich opeens alleen in de Finse wildernis bevindt. Terwijl de Vice President [Victor Garber] een team om zich heen verzamelt om vast te stellen wat er is gebeurd, komt de enige hulp voor de Amerikaanse president van de 13-jarige Oskari [Onni Tommila], die daar is om zijn mannelijkheid te bewijzen door ‘groot wild’ te vangen. Helander gebruikt zijn Finse achtergrond op effectieve wijze om het magere verhaal een originele insteek te geven. Het hoge tempo en het samenspel van Tommila de altijd charismatische Jackson zijn voldoende voor anderhalf luchtig, vlot vermaak.

De 14-jarige Hiro Hamado [Ryan Potter] heeft microbottechnologie ontworpen die zo effectief is dat zijn idool Professor Robert Callaghan [John Cromwell] hem de mogelijkheid biedt om onder zijn mentoraat aan de universiteit te komen studeren. Daar werkt hij samen met zijn broer Tadashi [Daniel Henney] en maakt hij nieuwe vrienden. Die heeft hij hard nodig wanneer Tadashi omkomt bij een brand in de universiteit. Hiro’s enige tastbare herinnering aan zijn broer is Baymax [Scott Adsit], de zorgrobot die Tadashi aan hem had gegeven. En die blijkt zeer van pas te komen bij het onderzoeken naar de veroorzakers van de brand. Perfecte animatiefilm met goed uitgewerkte karakters en een spannend, spectaculair, ontroerend en vaak zeer grappig verhaal dat zware thema’s op een serieuze, maar nooit deprimerende wijze behandelt. Baymax steelt in alle opzichten de show in een animatiefilm waar de hele familie met een glimlach en een traantje van zal genieten.

Na getuige te zijn geweest van een moord gaat Trent [Brandon T. Jackson] onder de schuilnaam Charmaine undercover op een kunstacademie voor meisjes waar zijn vader Malcolm [Martin Lawrence] als Big Momma onderzoekt doet naar de verdwijning van een muziekdoos met een waardevolle flashdrive. Trent valt voor medestudent Haley [Jessica Lucas], Big Momma moet conciërge Kurtis Kool [Faizon Love] van zich afslaan in deze aanstootgevende poging tot komedie. Als je dubbel ligt van een dansende Martin Lawrence in een fatsuit dan kun je misschien de homofobe, seksistische en racistische humor ook wel waarderen. Ik hoop eerlijk gezegd van niet.

Het eerste deel van The Big Parade stelt ons voor aan drie totaal verschillende mannen die zich aanmelden voor het leger. De lange, slungelige Slim [Karl Dane] is een vriendelijke, simpele man met een gezond boerenverstand. De kleine, maar vinnige Bull [Tom O’Brien] werkt als barman in een illegaal café en laat zich door niemand piepelen.
En tenslotte is daar James Apperson [John Gilbert], een rijkeluiszoon die aanvankelijk geen enkele reden ziet om zich vrijwillig aan te melden voor een in zijn ogen onzinnige strijd. Maar wanneer James een aantal van zijn vrienden die zich wel hebben aangemeld komt uitzwaaien tijdens een grote parade [vandaar de titel] raakt hij in de ban van de muziek, het enthousiasme van zijn vrienden en de verering van de mensen langs de straat. En zo komt het dat hij zich toch laat overhalen om in dienst te gaan. Tijdens zijn militaire training raakt hij bevriend met Slim en Karl en het kameraadschap tussen deze drie mannen loopt als een rode draad door de film, wat in dit eerste deel leidt tot onderlinge grappen en grollen. Eénmaal in Frankrijk aangekomen verdrijven ze hun tijd met het bedenken van grappige coupletten voor een militaire mars en weten Slim en Bull door een grappige list ervoor te zorgen dat James een gesloten vat terug moet halen uit een Frans dorpje.
Wanneer hij het vat heeft gevonden, probeert hij op onhandige wijze het vat met zich mee te sjouwen.
Dat leidt tot de eerste ontmoeting met het Franse boerinnetje Melisande [Renée Adorante] in de leukste scène uit de film waarin Melisande de grootste pret heeft met de hulpeloos rondslenterende James. De twee spreken elkaars taal niet, maar weten door middel van gebaren haarfijn aan elkaar [en aan een wereldwijd publiek] duidelijk te maken wat ze bedoelen. James’ pogingen om Melisande kauwgom te leren eten, zijn opnieuw hilarisch. Hier is dus geen sprake van kleffe hofmakerij, maar van een romance die ontstaat uit het feit dat twee mensen elkaar automatisch lijken te begrijpen en ondanks alles genieten van hun samenzijn. Zelden werd een opbloeiende romance zo treffend in beeld gebracht.
Uiteraard is het een kwestie van tijd voordat James afscheid moet nemen van Melisande en haar wanhopige poging om de grote parade [!] van militaire voertuigen tegen te houden zijn hartverscheurend, maar ook indrukwekkend, omdat King Vidor werkelijk beschikte over tientallen trucks die in een imposant longshot allemaal te zien zijn. De laatste 50 minuten tonen een beeld van de strijd tijdens de Eerste Wereldoorlog die we niet vaak terug hebben gezien en die angstaanjagend effectief is. Terwijl James’ eenheid op commando in één linie langzaam door een bos loopt, zien we hoe de soldaten één voor één worden neergeschoten door sluipschutters die zich verschuilen in de bomen. Mijn DVD-versie bevat een prachtige, effectieve score van Carl Davis uit 1995 die de beklemmende atmosfeer enorm versterkt.

Meer wil ik niet verklappen over deze film, behalve dat het mij menselijk haast onvermijdelijk is dat je bij de slotscène tranen in je ogen krijgt. John Gilbert werd een wereldster en maakte nog meer furore in een aantal zwaar gehypete en succesvolle romantische films met Greta Garbo. Hoewel hij een prima stem had, paste die stem onvoldoende bij zijn imago waardoor hij zijn sterrenstatus razendsnel kwijtraakte toen de geluidsfilm zijn intrede deed. In 1933 gebruikt Garbo haar sterrenstatus om Gilbert de mannelijke hoofdrol te laten spelen in Queen Christina. En hoewel zijn rol anno nu nog steeds staat als een huis, was zijn carrière niet meer te redden en hij overleed in 1936 op 36-jarige leeftijd aan een hartaanval. Het leek Renée Adoree meer voor de wind te gaan, maar ook zijn stierf veel te jong, kort na haar 35-jarige verjaardag, aan de gevolgen van tubercolose. Meer dan 90 jaar na hun grootste glansrol en ruim 80 jaar na hun dood staat deze film nog fier overeind en is The Big Parade in mijn ogen bijna – maar net niet helemaal – de beste oorlogsfilm ooit gemaakt.

McKay en co-scenarist Charles Randolph zijn erin geslaagd om over het uiterst ingewikkelde onderwerp der financiële crisis een film te maken die, ondanks dat het nog steeds erg ingewikkeld blijft, vrij toegankelijk en vooral zeer onderhoudend is. De meesterzet is dat het scenario regelmatig heel nadrukkelijk breekt met de biopic-wetten: karakters spreken op onverwachte momenten tegen de kijker en geven korte, scherpe observaties, meestal gevolgd door een cutaway waarin steeds een beroemdheid de ingewikkelde, frauduleuze hypotheeksystemen door middel van een metafoor [o.a. koken en Blackjack] wordt toegelicht. Het blijft natuurlijk ingewikkeld, maar het zorgt ervoor dat de film nooit als zware kost aanvoert. De acteurs zetten uitstekend werk neer, maar voor een leek als ik had het allemaal wel wat compacter gemogen.

De romantische komedie is door de filmjaren heen zo vaak opnieuw uitgevonden, dat je alle reden hebt om te denken dat het haast onmogelijk is om het genre opnieuw uit te vinden. In het rijtje "It Happened One Night", "Annie Hall", "When Harry Met Sally" en "Four Wedding & A Funeral" voegt zich nu "The Big Sick". Waarom? Het autobiografische scenario van Emily Gordon (hier gespeeld door Zoe Kazan) en Kumail Nanjiani (die zichzelf speelt) ontwijkt alle clichés, is daardoor constant onvoorspelbaar en slaagt er toch in om realistisch aan te voelen. En dat terwijl je zou denken dat het verhaal van twee jonge mensen verliefd worden maar vanwege culturele verschillen geen gezamenlijke toekomst tegemoet lijken te kunnen zien, totdat één van hen met een ernstige ziekte in het ziekenhuis wordt opgenomen meteen herinneringen doet aan de bakermat van moderne romantische clichés: "Love Story" [1970]. Dus er zijn legio valkuilen en voor de doorgewinterde filmkijker dus ook heel veel momenten waarop je denkt te weten in welke richting de film gaat. "The Big Sick" verrast keer op keer, waarbij de karakteriseringen en vertolkingen van de onvolprezen Holly Hunter en Ray Romano (als Zoes ouders) van grote waarde zijn. Laat je verrassen door dit verfrissende, heerlijke meesterwerk.

Een chagrijnige beer [Pauly Shore] en een jachtig konijn [Drake Bell] besluiten samen een baby-panda, die abusievelijk bij hen is afgeleverd, naar zijn ouders te brengen. Ze krijgen gezelschap van een ijdele pelikaan [Stephen Thomas Ochaner] en een aantal andere dieren. Naargeestige, homofobe animatiefilm is ook nog eens bij elkaar gejat en slecht ingesproken, vooral door Pauly Shore. Totaal ongeschikt voor kinderen.

Inferieure remake van La Piscine (1969) kampt aan een chronisch gebrek aan mysterie. Al snel nadat de de flamboyante producer Harry Hawkes [Ralph Fiennes] de rust van de vakantievierende topzangeres Marianne [Tilda Swinton] en haar jongere minnaar, fotograaf Paul [Matthias Schoenaerts] verstoort, is al duidelijk welke kant dit op gaat. Dakota Johnson doet er nog een schepje bovenop als Harry's sexy dochter Penelope, maar het duurt dan nog vele verleidelijke blikken en aanverwant hijgerig gedoe voor er werkelijk iets gebeurt. De ijzersterke cast weet de boel nog enigszins te redden.

Melati Wijsen is een 21-jarige activiste die als kind ontdekte hoezeer de kust bij haar woonplaats Jakarta vervuild werd door plastic. Met haar zusje strijdt ze nu al jaren tegen de vervuiling door plastic. Zij reisde naar zes andere plaatsen in de wereld waar andere jonge activisten op hun manier het verschil proberen te maken. Haar laatste bestemming is Griekenland, waar de nu 22-jarige Mary Finn zich al jaren inzet om bootvluchtelingen te redden. Met haar deelt Melati de verhalen van vier andere jonge activisten die weliswaar indrukwekkende resultaten hebben geboekt, maar zich ook beseffen dat het probleem “bigger than us” is. Een inspirerend portret van jongeren die dankzij vroegtijdige bewustwording, een ijzeren wil en een vast geloof in de noodzaak van wat ze kunnen, een lichtend voorbeeld kunnen zijn voor een nieuwe generatie.

In februari 2016 stal Ilya Lichtenstein 119.754 Bitcoin ter waarde van 70 miljoen dollar door een hack op Bitfinex. Gezien de marktwaarde van Bitcoin staat het te boek als de grootste roof aller tijden. Het opmerkelijke is dat Lichtenstein en zijn vrouw (en handlanger) Heather Morgan zich bepaald niet schuilhielden: Heather was zelfs erg actief op YouTube als de zonderlinge rapper Razzlekhan. Conventionele documentaire is het bekijken waard, omdat het verhaal zo bizar is dat je je ogen en oren soms niet kunt geloven.

Molly Chester was tien jaar geleden een enthousiaste kookblogger met een grote droom: ooit een boerderij te hebben waar dieren in harmonie leven en waarin de mens niet hoeft in te grijpen in de natuur. Haar echtgenoot John was een gerespecteerde cameraman en de twee woonden samen in een flatje in Los Angeles. Wanneer John een reportage maakt over een vrouw die 200 honden in huis had, besluit hij één van de honden (Todd) op te vangen. John en Molly zijn meteen verknocht en beloven Todd dat ze hem nooit weg zullen doen. Die belofte komt onder druk te staat wanneer blijkt dat Todd continu blaft wanneer zijn baasjes er niet zijn en dat geen enkel middel en geen enkele training dat probleem weet verhelpen! Onvermijdelijk stelt de huisbaas de Chesters voor een keuze: de hond eruit, of het huis uit. En dat is het moment waarop Molly en John besluiten te proberen Molly's waanzinnige droom tot werkelijkheid te maken. Met een ondernemingsplan en de hulp van vrienden en kennissen weten ze investeerders te vinden die het geld voorschieten waarmee ze een boerderijtje en het bijbehorende, sterk verwaarloosde land - op een uurtje van LA - weten te kopen. Na een uitgebreide zoektocht stuiten ze op Alan York, een idealistische expert op het gebied van biologische landbouw, die ze helpt een unieke boerderij op te zetten waarmee een volledig eco-systeem tot leven komt.

John Chesters ervaring als cameraman bij natuurdocumentaires is duidelijk zichtbaar, want deze film zit vol oogverblindend mooie beelden. Hij weet bovendien het ongelofelijke verhaal van deze boerderij te vertellen met een perfecte combinatie van humor, warmte en spanning waardoor dit relaas afwisselend hilarisch, spannend, ontroerend en hartverwarmend is. Het is werkelijk een fantastisch verhaal dat inspireert, mede omdat de Chesters elk probleem uiteindelijk met weinig meer dan een scherp oog en boerenverstand weten op te lossen. Het feit dat elke oplossing onvermijdelijk leidt tot een nieuw probleem doet daar niets aan af. Een genot van begin tot einde, vooral (maar zeker niet uitsluitend) voor liefhebbers van flora en fauna.

Karl Eriksson was eind jaren 60 een banjospelende hippie met een voorliefde voor bluegrass die in 2012 pas internationaal doorbrak als muzikant met de soundtrack voor de veelbekroonde Belgische film The Broken Circle Breakdown. Vader Bert was begin jaren 50 lid van de extreemrechtse Vlaamse Sociale Beweging en was vanaf 1971 leider van de mede door hem opgerichte Vlaamse Militanten Orde. Hoe is het mogelijk dat het contrast tussen vader en zoon zo groot was? En hoe was hun onderlinge relatie? Van Schaerens eigen familiegeschiedenis heeft veel overeenkomsten met dat van Eriksson en deze documentaire is het resultaat van een drie dagen durende serie interviews waarin Eriksson zijn levensverhaal vertelt. Gelukkig dat het bijzonder is, want Van Schaeren fantasieloze regie en mechanische commentaar is niet om over naar huis te schrijven.

Tegen beter weten in valt Kathy [Jodie Comer] voor Benny, een even knappe als onberekenbare ‘bikerider’ die deel uitmaakt van een groep onder leiding van Johnny [Tom Hardy]. De reputatie van deze Chicago Vandals als avontuurlijke vrijbuiters verspreidt zich snel, waardoor de groep zich uitbreidt, maar ook steeds zwaardere concurrentie krijgt. In de wereld van de ‘bikeriders’ geldt het recht van de sterkste en dat betekent gevechten en steeds extremere maatregelen om uit handen van de autoriteiten te blijven en concurrerende motorbendes de baas te zijn. Gebaseerd op de ervaringen van Danny Lyon, die in de jaren 60 enkele jaren lang een motorbende volgde. Voor wie bekend is met de conventies van dit subgenre zijn er amper verrassingen, ondanks de intense vertolkingen van Hardy, Butler, Michael Shennon (als Zipco) en Toby Wallace (The Kid). Nichols lijkt te zijn gegaan voor een variant op Goodfellas, maar de diepgang ontbreekt.

De in India geboren Bikram Choudhury emigreerde in de jaren 70 naar de VS. Daar startte hij een yogaprogramma dat bestaat uit 26 houdingen en 2 ademhalingsoefeningen. Het programma was zo succesvol dat Bikram pupillen uitnodigde om een docentencursus te volgen, zodat ze hun eigen Bikram Yoga-studio konden starten. In de jaren 10 klaagden in totaal 7 vrouwen Bikram aan, onder anderen wegens seksueel misbruik en verkrachting. Bikrams innemende persoonlijkheid, machtpositie en vermogen om te manipuleren (te zien in authentiek beeldmateriaal) doen vermoeden dat er veel meer slachtoffers zijn, maar verklaren ook de angst van velen om zich tegen Bikram uit te spreken. Omer maakt een duidelijk onderscheid tussen Bikram en zijn methode.

Het team achter Horrible Histories richt zich op het leven van William Shakespeare in de periode voor zijn doorbraak als toneelschrijver. Luitspeler ‘Bill’ [Mathew Baynton] maakt deel uit van de groep “Mortal Coil” die hem ontslaat vanwege zijn iets te modernistische solo’s. Daarom besluit Bill een poging te doen toneelschrijver te worden. Ondertussen probeert de Earl of Croydon [Simon Farnaby] indruk te maken bij andere adellieden door zich voor te doen als toneelschrijver. Dat brengt hem in de problemen wanneer Koningin Elizabeth I [Helen McCrory] wil dat hij een toneelstuk voor haar schrijft waarmee ze de Britse superioriteit op dit gebied kan bewijzen tijdens een bezoek van Koning Philip II van Spanje [Ben Willbond]. Maar Philip II probeert Croydon in te zetten als pion in een aanslag op het leven van de koningin. Baynton, Farnaby, Willbond, maar ook Martha Howe-Douglas, Jim Howick en Laurence Rickard nemen vele rollen op zich in deze door Monty Python geïnspireerde komedie. Rickard en Willbond zorgden voor een goed uitgewerkt verhaal vol originele ideeën en hilarische momenten, ook al verwijst het regelmatig té nadrukkelijk naar The Search for the Holy Grail en Life of Brian.

Bijna 30 jaar na hun laatste waanzinnige avontuur zijn Bill [Alex Winter] en Ted [Keanu Reeves] getrouwd en hebben ze allebei een dochter. Dan verschijnt Kelly [Kristen Schaal] uit de toekomst en zij brengt Bill en Ted opnieuw voor The Great Leader [Holland Taylor]. Die geeft ze een nieuwe missie die volstrekt onbegrijpelijk is 'but it all makes sense in the end'. Het leidt o.a. tot een hilarische jamsessie met Mozart en Hendrix. Winter en Reeves kruipen probleemloos terug in de huid van de karakters waarmee ze doorbraken in de filmwereld. Samara Weaving is een beetje 'a bummer' als Bills dochter, maar Brigette Lundy-Paine is 'awesome' als Ted Jr. De make-up is overtuigend, het slotlied kan er zeker mee door en de aftiteling onderstreept een aangenaam optimisme dat een beetje zoek lijkt in deze roerige tijden. En er is nog een post-credit scene voor de liefhebbers.

Twee van "Burton's Lovebirds" spelen de rollen van Bill en Coo, het liefdeskoppel dat centraal staat in deze unieke live-actionfilm met heel veel vogels (en een paar andere diersoorten) die een ere-Oscar in de wacht sleepte. Bill is een hardwerkende taxi-chauffeur die genoeg geld probeert te sparen om met zijn geliefde Coo te trouwen. Hun woonplaats Chirpendale is in de ban van de komst van het circus, maar leeft iedere dag met de angst voor een aanval van de gevreesde The Black Menace [Jimmy The Crow]. De dorpsbewoners werken al een tijdje aan een valstrik voor hun aartsvijand en wanneer de kraai de stad opnieuw aanvalt, probeert Bill hem in de val te lokken.

Niets dan lof voor de creativiteit en het engelengeduld van de makers, want deze familiefilm zit vol opmerkelijke individuele momenten en indrukwekkende massascènes, bijvoorbeeld wanneer de tientallen vogels tegelijk een plekje zoeken op de circustribune. Hoewel de film is opgedragen aan al onze huisdieren, is dit vooral een eerbetoon aan het werk van dierentrainers. Het verhaal is simpel en maakt dit bij uitstek geschikt voor de allerkleinsten. De levendige vertelstem is een aangename bonus.

Na 72 minuten is er een korte ‘intermission’ en tot die tijd is dit een fascinerende documentaire over de pas 17-jarige megaster Billie Eilish O’Connell die samen met haar broer Finneas in een jaar tijd de muzikale wereld veroverde en bezig is met een loodzware wereldtour. Haar status is vergelijkbaar met die van Katy Perry en jeugdidool Justin Bieber (die ze allebei persoonlijk ontmoet) tien jaar geleden, maar vooral op het gebied van de muziek kan het contrast niet groter zijn. Eilish blijkt een kwetsbare persoon te zijn die desondanks uitstekend haar valkuil weet te benoemen: ze wil het anderen naar de zin maken, ook al gaat dat ten koste van haarzelf. Dat lijkt haar flink op te breken en met name haar moeder lijkt nauwelijks oog te hebben voor de behoeftes van haar dochter en verzuimt Billie tegen haarzelf in bescherming te nemen. Gefilmd zonder opsmuk is dit een prima persoonlijk portret over de voors en tegens van roem op jonge leeftijd, maar het gedeelte na de ‘intermission’ voegt niets nieuws toe aan het voorgaande en doet afbreuk aan het geheel.

Wie hoopt dat de eigenlijke film niet zo slecht is als de trailer komt zeer bedrogen uit. De regie en het scenario zijn ronduit belabberd in een film die de plank volledig misslaat. Bruno Vandenbroucke is in de hoofdrol als Gerard de Groot net zo ongeloofwaardig als de carrière van zijn personage dat na een stunt tijdens een auditie voor 'So You Think You're Funny' leidt tot 12 jaar uitverkochte zalen. Buikspreken - een vrij handige vaardigheid voor een acteur die een buikspreker speelt - kan hij ook niet en Maassen doet geen enkele poging om dat te verhullen. Vandenbrouckes vertolking bevat dezelfde tics en maniertjes die Theo Maassen zelf hanteert in zijn theateroptredens. Daar werkt het misschien, maar in deze film komt het geforceerd. Jan-Paul Buijs leidt het klassement qua slechte acteerprestaties, bovendien is de regie statisch, fantasieloos en bij vlagen ronduit incompetent in deze domme, vervelende en vooral volstrekt onleuke komedie.

Dat William Broad op zijn 70e nog geniet van het leven als echtgenoot, vader, grootvader en rockicoon is waarlijk een wonder te noemen. Naar eigen zeggen tegen beter weten in stortte hij zich in de jaren 70 in de punkscene en groeide hij via zijn alter ego Billy Idol uit tot een rockster, eerst als leadzanger van Generation X, later als soloartiest. Het archetypische levensverhaal van de archetypische 80s-rockster die zich verloor in zijn alter ego, verteld met de wijsheid der jaren en een gezonde dosis zelfspot. De meeste nog levende sleutelfiguren verlenen extra geloofwaardigheid aan dit relaas en Åkerlund maakt slim gebruik van animatie om sleutelmomenten op soms gepast surrealistische wijze te tonen.

Het verhaal over een jonge soldaat die moet kiezen tussen zijn bataljon of zijn familie wanneer hij symptomen blijkt te hebben van PTSD. Zijn bataljon is uitgekozen om een soort ereronde door de VS te doen met als hoogtepunt een verschijning tijdens halftime-show van een footballwedstrijd van de Dallas Cowboys met Destiny's Child als hoofdact. Richt zich op de pijnlijke herinneringen, de twijfels en de verlangens waar Billy Lynn [Joe Alwyn] mee geconfronteerd wordt. Kristen Stewart speelt de bezorgde zus, Chris Tucker de manager van de tour en Vin Diesel heeft een kleine, cruciale rol als de commandant wiens leven Billy probeerde te redden in Irak.

Potentieel interessant materiaal lijdt onder de regie van Ang Lee die weinig interesse lijkt te hebben in het onderwerp. Het resultaat is dramatisch vlak en zijn net zo overtuigend als de stand-ins voor Destiny's Child.

De twaalfjarige Binti [Bebel Tshiani Baloji] is een Congolese asielzoeker in België die met haar vrolijke vlogs probeert in de voetsporen te treden van haar idool Tatyana Beloy (die een cameo heeft) in de hoop dat zij en haar vader Jovial [Baloji] een verblijfsvergunning krijgen. Ze raakt bevriend met Elias [Mo Bakker] die tevergeefs aandacht te vragen voor het lot van okapi’s. Binti besluit Elias te helpen met een vlog waarmee ze aandacht kunnen vragen voor een spectaculaire manifestatie die ze zelf gaan organiseren. Vlotte jeugdfilm met goed spel van de twee jeugdige hoofdrolspelers, maar Migom kiest er uiteindelijk voor om sociaal-politieke kritiek over de omgang met asielzoekers te omzeilen met een gemakzuchtige, naïeve finale.

Het levensverhaal van Ozzy Osbourne wordt gekenmerkt door grote pieken en diepe dalen. Vanaf zijn jongste jaren heeft hij geleerd hiermee om te gaan en daardoor wist hij zich keer op keer opnieuw uit te vinden. Zijn tweede (en huidige) vrouw Sharon speelde daarin vanaf de jaren '80 een sleutelrol. Deze documentaire maakt duidelijk waarom Osbourne 50 jaar na zijn doorbraak met Black Sabbath nog steeds een geliefde en gerespecteerde muzikant en persoonlijkheid is. Dat maakt dit een prima introductie voor degenen die niet zo bekend zijn met het werk van Ozzy en zijn unieke persoonlijkheid, maar voor ingewijden is er niets nieuws aan de zon. Maar zijn slotwoorden zijn in elk opzicht subliem.

vinden voor een misdaad. Door de gesprekken die de mannen voeren en enkele incidenten tijdens de rit leren de mannen elkaar kennen op een manier die ze niet hadden verwacht. Een speelduur van 2½ uur lijkt wellicht wat lang voor een film waarin vijf mannen een groot deel van de tijd praten in de auto, maar Ceylan gebruikt de beperkte visuele mogelijkheden optimaal en de karakteristieke landschappen zijn prachtig in beeld gebracht door Gökhan Tiryaki. De voortreffelijk spelende cast doet de rest.