Meningen

De romantische komedie is door de filmjaren heen zo vaak opnieuw uitgevonden, dat je alle reden hebt om te denken dat het haast onmogelijk is om het genre opnieuw uit te vinden. In het rijtje "It Happened One Night", "Annie Hall", "When Harry Met Sally" en "Four Wedding & A Funeral" voegt zich nu "The Big Sick". Waarom? Het autobiografische scenario van Emily Gordon (hier gespeeld door Zoe Kazan) en Kumail Nanjiani (die zichzelf speelt) ontwijkt alle clichés, is daardoor constant onvoorspelbaar en slaagt er toch in om realistisch aan te voelen. En dat terwijl je zou denken dat het verhaal van twee jonge mensen verliefd worden maar vanwege culturele verschillen geen gezamenlijke toekomst tegemoet lijken te kunnen zien, totdat één van hen met een ernstige ziekte in het ziekenhuis wordt opgenomen meteen herinneringen doet aan de bakermat van moderne romantische clichés: "Love Story" [1970]. Dus er zijn legio valkuilen en voor de doorgewinterde filmkijker dus ook heel veel momenten waarop je denkt te weten in welke richting de film gaat. "The Big Sick" verrast keer op keer, waarbij de karakteriseringen en vertolkingen van de onvolprezen Holly Hunter en Ray Romano (als Zoes ouders) van grote waarde zijn. Laat je verrassen door dit verfrissende, heerlijke meesterwerk.

Een chagrijnige beer [Pauly Shore] en een jachtig konijn [Drake Bell] besluiten samen een baby-panda, die abusievelijk bij hen is afgeleverd, naar zijn ouders te brengen. Ze krijgen gezelschap van een ijdele pelikaan [Stephen Thomas Ochaner] en een aantal andere dieren. Naargeestige, homofobe animatiefilm is ook nog eens bij elkaar gejat en slecht ingesproken, vooral door Pauly Shore. Totaal ongeschikt voor kinderen.

Inferieure remake van La Piscine (1969) kampt aan een chronisch gebrek aan mysterie. Al snel nadat de de flamboyante producer Harry Hawkes [Ralph Fiennes] de rust van de vakantievierende topzangeres Marianne [Tilda Swinton] en haar jongere minnaar, fotograaf Paul [Matthias Schoenaerts] verstoort, is al duidelijk welke kant dit op gaat. Dakota Johnson doet er nog een schepje bovenop als Harry's sexy dochter Penelope, maar het duurt dan nog vele verleidelijke blikken en aanverwant hijgerig gedoe voor er werkelijk iets gebeurt. De ijzersterke cast weet de boel nog enigszins te redden.

Melati Wijsen is een 21-jarige activiste die als kind ontdekte hoezeer de kust bij haar woonplaats Jakarta vervuild werd door plastic. Met haar zusje strijdt ze nu al jaren tegen de vervuiling door plastic. Zij reisde naar zes andere plaatsen in de wereld waar andere jonge activisten op hun manier het verschil proberen te maken. Haar laatste bestemming is Griekenland, waar de nu 22-jarige Mary Finn zich al jaren inzet om bootvluchtelingen te redden. Met haar deelt Melati de verhalen van vier andere jonge activisten die weliswaar indrukwekkende resultaten hebben geboekt, maar zich ook beseffen dat het probleem “bigger than us” is. Een inspirerend portret van jongeren die dankzij vroegtijdige bewustwording, een ijzeren wil en een vast geloof in de noodzaak van wat ze kunnen, een lichtend voorbeeld kunnen zijn voor een nieuwe generatie.

In februari 2016 stal Ilya Lichtenstein 119.754 Bitcoin ter waarde van 70 miljoen dollar door een hack op Bitfinex. Gezien de marktwaarde van Bitcoin staat het te boek als de grootste roof aller tijden. Het opmerkelijke is dat Lichtenstein en zijn vrouw (en handlanger) Heather Morgan zich bepaald niet schuilhielden: Heather was zelfs erg actief op YouTube als de zonderlinge rapper Razzlekhan. Conventionele documentaire is het bekijken waard, omdat het verhaal zo bizar is dat je je ogen en oren soms niet kunt geloven.

Molly Chester was tien jaar geleden een enthousiaste kookblogger met een grote droom: ooit een boerderij te hebben waar dieren in harmonie leven en waarin de mens niet hoeft in te grijpen in de natuur. Haar echtgenoot John was een gerespecteerde cameraman en de twee woonden samen in een flatje in Los Angeles. Wanneer John een reportage maakt over een vrouw die 200 honden in huis had, besluit hij één van de honden (Todd) op te vangen. John en Molly zijn meteen verknocht en beloven Todd dat ze hem nooit weg zullen doen. Die belofte komt onder druk te staat wanneer blijkt dat Todd continu blaft wanneer zijn baasjes er niet zijn en dat geen enkel middel en geen enkele training dat probleem weet verhelpen! Onvermijdelijk stelt de huisbaas de Chesters voor een keuze: de hond eruit, of het huis uit. En dat is het moment waarop Molly en John besluiten te proberen Molly's waanzinnige droom tot werkelijkheid te maken. Met een ondernemingsplan en de hulp van vrienden en kennissen weten ze investeerders te vinden die het geld voorschieten waarmee ze een boerderijtje en het bijbehorende, sterk verwaarloosde land - op een uurtje van LA - weten te kopen. Na een uitgebreide zoektocht stuiten ze op Alan York, een idealistische expert op het gebied van biologische landbouw, die ze helpt een unieke boerderij op te zetten waarmee een volledig eco-systeem tot leven komt.

John Chesters ervaring als cameraman bij natuurdocumentaires is duidelijk zichtbaar, want deze film zit vol oogverblindend mooie beelden. Hij weet bovendien het ongelofelijke verhaal van deze boerderij te vertellen met een perfecte combinatie van humor, warmte en spanning waardoor dit relaas afwisselend hilarisch, spannend, ontroerend en hartverwarmend is. Het is werkelijk een fantastisch verhaal dat inspireert, mede omdat de Chesters elk probleem uiteindelijk met weinig meer dan een scherp oog en boerenverstand weten op te lossen. Het feit dat elke oplossing onvermijdelijk leidt tot een nieuw probleem doet daar niets aan af. Een genot van begin tot einde, vooral (maar zeker niet uitsluitend) voor liefhebbers van flora en fauna.

Karl Eriksson was eind jaren 60 een banjospelende hippie met een voorliefde voor bluegrass die in 2012 pas internationaal doorbrak als muzikant met de soundtrack voor de veelbekroonde Belgische film The Broken Circle Breakdown. Vader Bert was begin jaren 50 lid van de extreemrechtse Vlaamse Sociale Beweging en was vanaf 1971 leider van de mede door hem opgerichte Vlaamse Militanten Orde. Hoe is het mogelijk dat het contrast tussen vader en zoon zo groot was? En hoe was hun onderlinge relatie? Van Schaerens eigen familiegeschiedenis heeft veel overeenkomsten met dat van Eriksson en deze documentaire is het resultaat van een drie dagen durende serie interviews waarin Eriksson zijn levensverhaal vertelt. Gelukkig dat het bijzonder is, want Van Schaeren fantasieloze regie en mechanische commentaar is niet om over naar huis te schrijven.

Tegen beter weten in valt Kathy [Jodie Comer] voor Benny, een even knappe als onberekenbare ‘bikerider’ die deel uitmaakt van een groep onder leiding van Johnny [Tom Hardy]. De reputatie van deze Chicago Vandals als avontuurlijke vrijbuiters verspreidt zich snel, waardoor de groep zich uitbreidt, maar ook steeds zwaardere concurrentie krijgt. In de wereld van de ‘bikeriders’ geldt het recht van de sterkste en dat betekent gevechten en steeds extremere maatregelen om uit handen van de autoriteiten te blijven en concurrerende motorbendes de baas te zijn. Gebaseerd op de ervaringen van Danny Lyon, die in de jaren 60 enkele jaren lang een motorbende volgde. Voor wie bekend is met de conventies van dit subgenre zijn er amper verrassingen, ondanks de intense vertolkingen van Hardy, Butler, Michael Shennon (als Zipco) en Toby Wallace (The Kid). Nichols lijkt te zijn gegaan voor een variant op Goodfellas, maar de diepgang ontbreekt.

De in India geboren Bikram Choudhury emigreerde in de jaren 70 naar de VS. Daar startte hij een yogaprogramma dat bestaat uit 26 houdingen en 2 ademhalingsoefeningen. Het programma was zo succesvol dat Bikram pupillen uitnodigde om een docentencursus te volgen, zodat ze hun eigen Bikram Yoga-studio konden starten. In de jaren 10 klaagden in totaal 7 vrouwen Bikram aan, onder anderen wegens seksueel misbruik en verkrachting. Bikrams innemende persoonlijkheid, machtpositie en vermogen om te manipuleren (te zien in authentiek beeldmateriaal) doen vermoeden dat er veel meer slachtoffers zijn, maar verklaren ook de angst van velen om zich tegen Bikram uit te spreken. Omer maakt een duidelijk onderscheid tussen Bikram en zijn methode.

Het team achter Horrible Histories richt zich op het leven van William Shakespeare in de periode voor zijn doorbraak als toneelschrijver. Luitspeler ‘Bill’ [Mathew Baynton] maakt deel uit van de groep “Mortal Coil” die hem ontslaat vanwege zijn iets te modernistische solo’s. Daarom besluit Bill een poging te doen toneelschrijver te worden. Ondertussen probeert de Earl of Croydon [Simon Farnaby] indruk te maken bij andere adellieden door zich voor te doen als toneelschrijver. Dat brengt hem in de problemen wanneer Koningin Elizabeth I [Helen McCrory] wil dat hij een toneelstuk voor haar schrijft waarmee ze de Britse superioriteit op dit gebied kan bewijzen tijdens een bezoek van Koning Philip II van Spanje [Ben Willbond]. Maar Philip II probeert Croydon in te zetten als pion in een aanslag op het leven van de koningin. Baynton, Farnaby, Willbond, maar ook Martha Howe-Douglas, Jim Howick en Laurence Rickard nemen vele rollen op zich in deze door Monty Python geïnspireerde komedie. Rickard en Willbond zorgden voor een goed uitgewerkt verhaal vol originele ideeën en hilarische momenten, ook al verwijst het regelmatig té nadrukkelijk naar The Search for the Holy Grail en Life of Brian.

Bijna 30 jaar na hun laatste waanzinnige avontuur zijn Bill [Alex Winter] en Ted [Keanu Reeves] getrouwd en hebben ze allebei een dochter. Dan verschijnt Kelly [Kristen Schaal] uit de toekomst en zij brengt Bill en Ted opnieuw voor The Great Leader [Holland Taylor]. Die geeft ze een nieuwe missie die volstrekt onbegrijpelijk is 'but it all makes sense in the end'. Het leidt o.a. tot een hilarische jamsessie met Mozart en Hendrix. Winter en Reeves kruipen probleemloos terug in de huid van de karakters waarmee ze doorbraken in de filmwereld. Samara Weaving is een beetje 'a bummer' als Bills dochter, maar Brigette Lundy-Paine is 'awesome' als Ted Jr. De make-up is overtuigend, het slotlied kan er zeker mee door en de aftiteling onderstreept een aangenaam optimisme dat een beetje zoek lijkt in deze roerige tijden. En er is nog een post-credit scene voor de liefhebbers.

Twee van "Burton's Lovebirds" spelen de rollen van Bill en Coo, het liefdeskoppel dat centraal staat in deze unieke live-actionfilm met heel veel vogels (en een paar andere diersoorten) die een ere-Oscar in de wacht sleepte. Bill is een hardwerkende taxi-chauffeur die genoeg geld probeert te sparen om met zijn geliefde Coo te trouwen. Hun woonplaats Chirpendale is in de ban van de komst van het circus, maar leeft iedere dag met de angst voor een aanval van de gevreesde The Black Menace [Jimmy The Crow]. De dorpsbewoners werken al een tijdje aan een valstrik voor hun aartsvijand en wanneer de kraai de stad opnieuw aanvalt, probeert Bill hem in de val te lokken.

Niets dan lof voor de creativiteit en het engelengeduld van de makers, want deze familiefilm zit vol opmerkelijke individuele momenten en indrukwekkende massascènes, bijvoorbeeld wanneer de tientallen vogels tegelijk een plekje zoeken op de circustribune. Hoewel de film is opgedragen aan al onze huisdieren, is dit vooral een eerbetoon aan het werk van dierentrainers. Het verhaal is simpel en maakt dit bij uitstek geschikt voor de allerkleinsten. De levendige vertelstem is een aangename bonus.

Na 72 minuten is er een korte ‘intermission’ en tot die tijd is dit een fascinerende documentaire over de pas 17-jarige megaster Billie Eilish O’Connell die samen met haar broer Finneas in een jaar tijd de muzikale wereld veroverde en bezig is met een loodzware wereldtour. Haar status is vergelijkbaar met die van Katy Perry en jeugdidool Justin Bieber (die ze allebei persoonlijk ontmoet) tien jaar geleden, maar vooral op het gebied van de muziek kan het contrast niet groter zijn. Eilish blijkt een kwetsbare persoon te zijn die desondanks uitstekend haar valkuil weet te benoemen: ze wil het anderen naar de zin maken, ook al gaat dat ten koste van haarzelf. Dat lijkt haar flink op te breken en met name haar moeder lijkt nauwelijks oog te hebben voor de behoeftes van haar dochter en verzuimt Billie tegen haarzelf in bescherming te nemen. Gefilmd zonder opsmuk is dit een prima persoonlijk portret over de voors en tegens van roem op jonge leeftijd, maar het gedeelte na de ‘intermission’ voegt niets nieuws toe aan het voorgaande en doet afbreuk aan het geheel.

Wie hoopt dat de eigenlijke film niet zo slecht is als de trailer komt zeer bedrogen uit. De regie en het scenario zijn ronduit belabberd in een film die de plank volledig misslaat. Bruno Vandenbroucke is in de hoofdrol als Gerard de Groot net zo ongeloofwaardig als de carrière van zijn personage dat na een stunt tijdens een auditie voor 'So You Think You're Funny' leidt tot 12 jaar uitverkochte zalen. Buikspreken - een vrij handige vaardigheid voor een acteur die een buikspreker speelt - kan hij ook niet en Maassen doet geen enkele poging om dat te verhullen. Vandenbrouckes vertolking bevat dezelfde tics en maniertjes die Theo Maassen zelf hanteert in zijn theateroptredens. Daar werkt het misschien, maar in deze film komt het geforceerd. Jan-Paul Buijs leidt het klassement qua slechte acteerprestaties, bovendien is de regie statisch, fantasieloos en bij vlagen ronduit incompetent in deze domme, vervelende en vooral volstrekt onleuke komedie.

Het verhaal over een jonge soldaat die moet kiezen tussen zijn bataljon of zijn familie wanneer hij symptomen blijkt te hebben van PTSD. Zijn bataljon is uitgekozen om een soort ereronde door de VS te doen met als hoogtepunt een verschijning tijdens halftime-show van een footballwedstrijd van de Dallas Cowboys met Destiny's Child als hoofdact. Richt zich op de pijnlijke herinneringen, de twijfels en de verlangens waar Billy Lynn [Joe Alwyn] mee geconfronteerd wordt. Kristen Stewart speelt de bezorgde zus, Chris Tucker de manager van de tour en Vin Diesel heeft een kleine, cruciale rol als de commandant wiens leven Billy probeerde te redden in Irak.

Potentieel interessant materiaal lijdt onder de regie van Ang Lee die weinig interesse lijkt te hebben in het onderwerp. Het resultaat is dramatisch vlak en zijn net zo overtuigend als de stand-ins voor Destiny's Child.

De twaalfjarige Binti [Bebel Tshiani Baloji] is een Congolese asielzoeker in België die met haar vrolijke vlogs probeert in de voetsporen te treden van haar idool Tatyana Beloy (die een cameo heeft) in de hoop dat zij en haar vader Jovial [Baloji] een verblijfsvergunning krijgen. Ze raakt bevriend met Elias [Mo Bakker] die tevergeefs aandacht te vragen voor het lot van okapi’s. Binti besluit Elias te helpen met een vlog waarmee ze aandacht kunnen vragen voor een spectaculaire manifestatie die ze zelf gaan organiseren. Vlotte jeugdfilm met goed spel van de twee jeugdige hoofdrolspelers, maar Migom kiest er uiteindelijk voor om sociaal-politieke kritiek over de omgang met asielzoekers te omzeilen met een gemakzuchtige, naïeve finale.

Het levensverhaal van Ozzy Osbourne wordt gekenmerkt door grote pieken en diepe dalen. Vanaf zijn jongste jaren heeft hij geleerd hiermee om te gaan en daardoor wist hij zich keer op keer opnieuw uit te vinden. Zijn tweede (en huidige) vrouw Sharon speelde daarin vanaf de jaren '80 een sleutelrol. Deze documentaire maakt duidelijk waarom Osbourne 50 jaar na zijn doorbraak met Black Sabbath nog steeds een geliefde en gerespecteerde muzikant en persoonlijkheid is. Dat maakt dit een prima introductie voor degenen die niet zo bekend zijn met het werk van Ozzy en zijn unieke persoonlijkheid, maar voor ingewijden is er niets nieuws aan de zon. Maar zijn slotwoorden zijn in elk opzicht subliem.

vinden voor een misdaad. Door de gesprekken die de mannen voeren en enkele incidenten tijdens de rit leren de mannen elkaar kennen op een manier die ze niet hadden verwacht. Een speelduur van 2½ uur lijkt wellicht wat lang voor een film waarin vijf mannen een groot deel van de tijd praten in de auto, maar Ceylan gebruikt de beperkte visuele mogelijkheden optimaal en de karakteristieke landschappen zijn prachtig in beeld gebracht door Gökhan Tiryaki. De voortreffelijk spelende cast doet de rest.

Bug [Barry Keoghan] en Peyton [Jasmine Jobson] waren minderjarig toen hun dochter Bailey [Nykiya Adams]. Nu Bailey zelf een tiener is, zoekt ze naar iemand aan wie ze zich vast kan klampen in een onrustige tijd. Bug kondigt aan dat hij over een week gaat trouwen met Kayleigh [Frankie Box] en Peyton heeft het aangelegd met een agressieve nietsnut [James Nelson-Joyce]. Dan verschijnt een zonderlinge man [Franz Rogowski] die op zoek is naar zijn biologische vader. Magisch-realistisch sociaal drama is uitstekend geacteerd, maar waar is het verhaal?

De 53-jarige co-producent Bullock is in feite te oud om de rol te spelen van een moeder van twee kinderen van 5 jaar. die geblinddoekt moet proberen een nimmer getoonde vijand te ontvluchten die mensen tot waanzin drijft als ze het maar aankijken. Maar Bullock zet wel één van haar beste rollen in lange tijd neer in deze verfilming van de gelijknamige bestseller uit 2014. Ze krijgt hulp van een cast die waardigheid verleent aan wat in sommige gevallen karikaturale rollen hadden kunnen zijn. Vooral John Malkovich, Jacki Weaver, Lil Rel Howery, Tom Hollander en niet te vergeten Pruitt Taylor Vince dragen bij aan een vaak zeer spannende thriller met satirische elementen, zo nu en dan een aangenaam vleugje humor en een uitermate ontroerend slot. Vivien Lyra Blair is opmerkelijk als Bullocks vijfjarige dochter. Bier weet de spanning enorm op te bouwen, mede dankzij de effectieve score van Trent Reznor en Atticus Ross en de scènes op het water zijn uitstekend in beeld gebracht door Salvatore Totino.

Geslaagde spin-off van het voortreffelijke Bird Box. Onze planeet is overgenomen door buitenaardse wezens met Medusa-achtige kwaliteiten: wie ze aankijkt, pleegt onmiddellijk zelfmoord. De weinige overlevenden dragen blinddoeken en helpen elkaar de manipulatie van de ‘engelen’ te weerstaan. Sebastián [Mario Casas] en zijn dochtertje Anna [Alejandra Howard] hebben daar geen last van en sluiten zich in Barcelona aan bij een groep overlevenden. De proloog maakt duidelijk dat Sebastiáns handelwijze twijfelachtig is en dat verklaart voor een belangrijk deel de aanhoudende spanning. De niet-chronologische structuur is een belangrijk verschil met Bird Box. Prima acteerwerk en een stevige dosis spanning en horror doen me verlangen naar meer.

Scenarist/regisseur Nguyen maakt exact dezelfde blunders als in het minstens net zo waardeloze Birdemic: Shock and Terror. Vijf minuten lang volgen we Bill [Thomas Favalora] die langzaam genoeg door Hollywood slentert om op de juiste afstand van de camera te blijven. Een stuk of tien inserts met reclame voor eetcafé ‘Happy Ending’ later ontdekken we dat we te maken hebben met een regisseur die na een geflopte Hollywoodfilm bezig is met een nieuw project. Niet dat het er toe doet, want al snel verschijnen die vervelende vogels (die, de titel ten spijt, helemaal niet hoeven te “herrijzen”) om opnieuw de boel onveilig te maken. Voor de hoofdrolspelers dan, want voorbijgangers hebben duidelijk geen idee waarom de cast hysterisch staat te zwaaien met de armen. Deze keer gaan onze ''helden' de monsters niet met kleerhangers te lijf, maar met karate! En de handdoeken van drie halfnaakte meisjes, niet te vergeten. Zodra een kwal zich aandient komen de lachstuipen, want de special effects zijn slechts marginaal verbeterd sinds Birdemic. Volstrekt belachelijk, maar een must voor liefhebbers van slechte films.

Hilarisch slechte SF-horrorfilm bevat zo’n beetje elke beginnersfout die je maar zou kunnen bedenken: een volstrekt nietszeggende, amateuristisch openingsshot gefilmd met een trillende camera vanuit de passagiersstoel van een auto, opening credits in een lelijk wit font met een opzichtige spellingsfout (supporting casts) en een stortvloed aan continuïteitsfouten. Maar het zijn de dodelijke vogels zelf die tot de meeste hilariteit leiden, al is het aan te raden om het geluid uit te zetten om niet hoorndol te worden van de vogels en de kanonschoten die in sneltrein worden afgevuurd uit simpele pistooltjes. Knullige ‘nieuwsbulletins’, Fisher Price-muziekjes, een belachelijke dansscène en een onbegrijpelijk einde verklaren waarom dit weleens de slechtste film aller tijden zou kunnen zijn. In ieder geval tot Nguyen in 2013 met een sequel kwam!

In de openingsscène zweeft Riggan Thomson [Michael Keaton] al mediterend in zijn ondergoed ongeveer een meter boven de grond en vraagt hij zich af: “How did we end up here?” Zijn grootste succes (een trilogie rondom superheld Birdman) ligt al 20 jaar achter hem en riskeert hij alles door een toneelstuk te produceren waarin hij zelf één van de hoofdrollen speelt. Het verhaal draait om de door tegenslagen geplaagde voorbereidingen op de première, een periode waarin Riggan worstelt met zijn acteurs – en de zelfingenomen Mike [Edward Norton} in het bijzonder – en de relatie met zijn dochter [Emma Stone]. Bovendien komt Riggan steeds meer onder invloed te staan van het personage waar hij ooit zoveel succes mee had. Extreem goed geacteerd surrealistisch zwartkomisch drama gefilmd in lange takes met zwervende camera die Keaton (in de rol van zijn leven) overal volgt. Filmmakerij van de hoogste orde, al zullen de bizarre verhaalelementen niet bij iedereen in goede aarde vallen.

De hennen in Birbadad moeten tijdens de ‘Eggualibrium’ een ei afstaan aan hun beschermheer Kondor [Jeremy Irons]. Huppu [Alicia Vikander] legt echter maar één ei per jaar en wil dat niet afstaan. Door een gelukkige speling van het lot biedt ze een alternatief aan dat haar er bovendien van overtuigt dat de wereld buiten Birbadad niet ‘the horror’ is die Kondor voorkomt. Ze sluit een verbond met een mystieke vleermuis [Khali Abdalla] om elkaar te helpen het land te bereiken “waar het licht opkomt”. Deze spirituele reis is gebaseerd op een 12e-eeuws Perzisch gedicht waarvan fragmenten gebruikt worden in een animatiefilm die mede dankzij de fraaie score van Timothy Bruzon en Peter Gabriel regelmatig de juiste sfeer weet neer te zetten, maar de animatie is teleurstellend vlak en de geforceerde humor is een knieval die de kracht van de onderliggende boodschap ondermijnt.

Margot Robbies over-the-top vertolking als Harley Quinn is niet het enige zwakke punt van deze rommelige DC-film. Zoals de titel als doet vermoeden ligt de nadruk op humor en stripachtig geweld, waardoor er van een verhaal amper sprake is. Het scenario van Christina Hodson springt heen en weer in de tijd op inmiddels niet bepaald originele wijze, maar het probeert zo nadrukkelijk grappig te zijn dat je je al snel murw gebeukt voelt door matige one-liners, gelikte actiescènes en een matige soundtrack - met die banale coverversie van 'Black Betty' als dieptepunt. Na een hoop niet terzake doend gedoe blijkt het uiteindelijk allemaal te draaien om het vinden van een diamant die in het bezit is gekomen van een jonge zakkenrolster. Harley Quinn is niet de enige vrijgevochten vrouw in dit verhaal, maar van de zogeheten 'Birds of Prey' weet alleen Rosie Perez enig leven in de brouwerij te brengen als een verbolgen rechercheur. Mary Elizabeth Winstead en Jurnee Smollett-Bell - als respectievelijk Huntress en Black Canary - zijn echter net zo kleurloos als Ewan McGregor, die de twijfelachtige eer heeft één van de saaiste schurken van de laatste jaren op het scherm te brengen. Een hoop kabaal, maar niets om over naar huis te schrijven en een (hopelijk zeldzame) miskleun voor Margot Robbie.

Een film die dezelfde titel heeft als de film die 100 jaar eerder de geboorte van de filmkunst inluidde. Die 'Birth Of A Nation' vertelde het verhaal van de Amerikaanse Civil War en The Reconstruction met een flinke scheut racisme en Nate Parker (in a Nate Parker Production, directed by Nate Parker, written by Nate Parker) weet dit vrij onbekende, maar historisch relevante relaas van een slaven-opstand in 1831 onder leiding van Nat Turner, op een boeiende wijze te vertellen. Een indrukwekkende tour-de-force dus, al is Parker er wat te nadrukkelijk op uit om de martelaarsrol van Nat Turner door de strot te rammen, waarbij hij niet schuwt onsubtiele religieuze symboliek te gebruiken. De finale is desondanks bijzonder sterk en het laatste shot - een dissolve van de ogen van een jonge getuige van Nat Turners executie naar dezelfde jongen die dertig jaar later in het Noordelijke leger vecht voor de vrijheid van alle zwarten in de VS - is geniaal. Parker vertilt zich lichtelijk, maar deze film blijft de moeite waard.

Steve McKee [Billy Magnussen] is een vroege Amerikaanse pupil van Bruce Lee [Philip Ng] die tegen beter weten in besluit het in zijn eentje op te nemen tegen gevaarlijke criminelen die zijn kersverse vriendin [Jingjing Qu] vasthouden. Ondertussen komt Bruce Lee lijnrecht tegenover Wong Jack Man [Yu Xia], één van zijn mentoren, te staan wanneer die Lees benadering van Martial Arts scherp bekritiseerd. Het verhaal is mager en voorspelbaar, maar de vechtscènes en de Wing Chun-demonstraties zijn goed uitgevoerd.

Verpleegkundige Celie Morales [Judy Reyes] is radeloos door de plotseling dood van haar dochtertje Lila [A.J. Lister] als gevolg van een bacteriële infectie. Wanneer blijkt dat Lila’s lichaam onvindbaar is, besluit ze op eigen houtje op onderzoek te gaan. Bij toeval ontdekt ze dat verloskundige Rose Casper [Marin Ireland] haar dochter op kunstmatige wijze in leven houdt. De titel maakt in grote lijnen duidelijk wat Rose probeert te bereiken en Celie besluit haar te helpen, in de hoop dat daarmee haar dochter ‘herboren’ kan worden. Vrouwelijke variant op het aloude gegeven van de waanzinnige wetenschapper met een prachtige rol van Ireland, die haar kille, complexe personage zonder ironie speelt in deze verontrustende, nauwkeurig opgebouwde horrorthriller. Aanstaande ouders doen er goed aan om deze achter de hand te houden tot na de bevalling.

Voor de 18e verjaardag van Cille [Flora Ofelia Hofmann Lindahl] trakteert moeder Nanna [Trine Dyrholm] haar en haar beste vriendin Lea [Maja Ida Thiele] op een cruise van Miami naar De Bahama’s. Ze vieren de verjaardag op de dansvloer waar Nanna zich gedraagt als beste vriendin en niet als moeder. In beschonken toestand knijpt Nanna tussenuit met een bemanningslid [Sebastian De Mots] en nadat die haar avances heeft afgewezen keert ze terug naar haar cabine. De volgende ochtend ontdekt ze pas dat Cille nog niet terug is. Nanna treft haar aan zonder slip en vermoedt meteen het ergste wanneer blijkt dat Cille zich niet kan herinneren wat er is gebeurd. Tijdens het onderzoek dat volgt, is Nanna vooral bezig haar eigen straatje schoon te vegen, ondanks dat iedereen haar adviseert om voor haar dochter te zorgen. Uitstekend geacteerd psychologisch drama over de kwetsbare relatie tussen een gescheiden moeder en een dochter die ze niet zo goed blijkt te kennen als ze dacht. Maar zelfs Dyrholm lukt het niet om sympathie op te wekken voor de egocentrische, onsympathieke moeder. Het heeft er alle schijn van dat Noer dat probeerde recht te zetten in het melodramatische, verwarrende en volstrekt ongeloofwaardige laatste kwartier dat vragen beantwoordt die niet beantwoord hoefden te worden.