Meningen

De Franse oud-docent Antoine Denis [Denis Ménochet] en echtgenote Olga [Marina Foïs] zijn twee geleden verhuisd naar een afgelegen Spaanse boerendorpje en ligt flink in de clinch met broers Xan [Luis Zahera] en Loren [Diego Amido] omdat hij stemde tegen de bouw van windmolens, een project waarmee de hardwerkende boeren een flinke smak geld hoopten te kunnen verdienen. Antoine verdenkt zijn buren ervan zijn agrarische plannen te saboteren en probeert zijn gelijk te halen, met tragische gevolgen. Sorogoyen bouwt subtiel, maar zelfverzekerd de spanning op in wat lange tijd een behoorlijke nagelbijter is. Van die spanning blijft echter weinig over vanaf het moment dat dochter Marie [Marie Colom] ten tonele verschijnt, ondanks sterk spel van Marina Foïs.

Gedurende enkele jaren volgde Monique Nolte de familie Momma uit Velp. Henriëtte en Willem zijn late zeventigers en hebben leren leven met de gevoeligheden waar hun zoon Kees, een veertiger, mee kampt. Kees is verbaal buitengewoon intelligent en kan daardoor precies duidelijk maken wat hij denkt en voelt, maar vanwege zijn autisme is hij buitengewoon gevoelig voor bepaalde gedragingen of handelingen die alledaags zijn. Driftige reacties zijn dan ook aan de orde van de dag, maar omdat Kees nu een eigen bungalow naast zijn ouderlijk huis heeft (waar hij zich onder meer kan laven aan zijn passie voor modeltreinen) is het voor Kees en zijn ouders nog uit te houden. Hoe moet het verder als Willem en (vooral) Henriëtte komen te overlijden of niet meer in staat zijn om voor Kees te zorgen? Een mogelijke oplossing is het stichten van een woongemeenschap voor autisten. Onderhoudende documentaire over de onvoorwaardelijke wederzijdse liefde tussen ouders en een kind dat door een speling van het lot niet volledig los van zijn ouders kan komen, hoe graag hij dat ook zou willen.

In 2044 heeft AI de mens zodanig in zijn grip gekregen dat bepaalde menselijke emoties als overbodig worden beschouwd. Gabrielle Monnier [Léa Seydoux] heeft een psychosomatische angst en ondergaat een zuivering, waarbij ze verschillende momenten uit haar verleden(s) opnieuw onder ogen komt. Ze vraagt Louis Lewanski [George MacKe] om haar te vergezellen tijdens een reis die de grenzen van tijd en plaats overschrijdt. Episodisch en pretentieus, maar het grootste probleem is dat deze pseudo-Lynchiaanse nonsens geen enkele reden geeft om sympathie te hebben voor Gabrielle, ook al omdat we niets over haar te weten komen. Seydoux gooit moedig haar niet geringe talent in de strijd om haar personage van vlees en bloed te voorzien, maar er valt amper een touw aan vast te knopen.

Israëlisch geheim agent Razi [Tsahi Halevi] heeft Sanfur, de jongere broer [Shadi Mar'i] van de Palestijnse militant Ibrahim [Hisham Suliman] weten te werven als infiltrant. Razi's collega's hebben echter steeds minder vertrouwen in Sanfur en wanneer Ibrahim om het leven komt vermoeden zijn Palestijnse broeders dat er een verrader in hun midden is. Sanfur komt daardoor in een onmogelijke situatie die hem drijft tot wanhoop. Uitstekend geacteerd drama levert geen nieuwe inzichten op over het complexe conflict in Palestina, maar de meeslepende relatie tussen Razi en Sanfur en de documentaire-achtige cinematografie van Yaron Scharf maken dit een winnaar. De absurde scène waarin leden van verschillende militante groepen het lichaam van Ibrahim komen zien roept onvermijdelijk herinneringen op aan de Judean People's Front en de People's Front of Judea in Life of Brian.

Openhartig, buitengewoon eerlijk portret van zelfverklaarde entertainer Robbie Williams die alleen te zien is in de vorm van een chimpansee, een verbeelding van zijn aanhoudende onzekerheden over zijn uiterlijk en van het gevoel dat hij een ‘dancing monkey’ is. Het is tevens een slimme manier om de rol door meerdere acteurs te laten spelen: Carter J. Murphy en Asmara Feik spelen Robert/Robbie als kind, Jonno Davies en Williams zelf spelen de volwassen Robert/Robbie. Grote hits als Feel, Come Undone en het onvermijdelijke Angels komen voorbij, altijd in de context van het verhaal en niet als willekeurig intermezzo. Een genot voor fans, maar ook uitstekende kennismaking voor degenen die Williams pas na zijn eerste periode bij Take That leerden kennen.

Wat als Betty Davis een man zou zijn geweest, verzucht één van de muzikanten met wie ze in haar relatief korte, maar explosieve carrière werkte. De combinatie van de superstrakke funkgrooves, haar rauwe, ongeremde stemgeluid en de suggestieve teksten doet vermoeden dat ze had concurreren met Robert Plant en Led Zeppelin. Deze documentaire maakt duidelijk dat de scheidslijn tussen succes en (relatieve) anonimiteit begin jaren '70 afhankelijk was van je geslacht. Oude vrienden en leden van haar begeleidingsband kijken terug op de tijd voordat deze Queen of Funk (een terechte bijnaam) 35 jaar geleden haar muzikale leven en haar alter ego Betty Davis verruilde voor een kluizenaarsbestaan. Cruciaal is de medewerking van Betty Davis zelf, die in mythologische, maar fascinerende woorden vertelt over de invloed van blueszangeressen als Big Momma Thornton, haar even wederzijds inspirerende als moeizame relatie met jazzlegende Miles Davis en de reden voor haar besluit. Vast staat dat Betty Davis haar tijd ver vooruit was en dat haar muziek het verdient te worden herontdekt. Deze documentaire is een uitstekend startpunt voor de liefhebbers van funk en muziekgeschiedenis.

De Roemeense Maria en de Iraanse Zahra leerde elkaar kennen in de jaren 70 tijdens hun studie medicijnen. In 1978 keerde Zahra terug naar haar land om een actieve rol te spelen in de Islamitische Revolutie. Maria en Zahra hielden contact per brief en Zahra’s ervaring in Iran was een leidraad voor Maria toen Roemenië in 1989 in opstand kwam tegen het schrikbewind van Nicolae Ceaușescu. Petri toont aan de hand van archiefbeelden hoe groot de rol van vrouwen was in de Iraanse Revolutie, maar ook hoe het leven voor hen veranderde nadat Ayatollah Khomeini de macht overnam. Een boeiende eyeopener over een uiterst relevante hoofdstuk uit de 20e-eeuwse wereldgeschiedenis.

Zack Galifianakis [Zack Galifianakis] presenteert een televisieprogramma voor FPATV in Flinch, North-Carolina. Daarvoor interviewt hij beroemdheden die ‘tussen twee varens’ zitten. Belabberde televisie, maar Will Ferrell [Will Ferrell] plaatst de idiote interviews op zijn eigen komische website en verdient grof geld met de clicks die Zach daar genereert. Wanneer een interview met Matthew McCounaghey resulteert in de verwoesting van de studio eist Ferrell dat Zack met zijn crew op pad gaat om beroemdheden op lokatie te interviewen. Er is niets origineels aan het idee om een komiek ongemakkelijke vragen te laten stellen aan beroemdheden, maar dat is wel waar deze komedie het van moet hebben. Vele beroemdheden komen opdraven en de gesprekken met Benedict Cumberbatch en David Letterman (vrijwel uitsluitend te herkennen aan de stem) leveren enkele aardige momenten op. Lapkus (als Zachs rechterhand) komt relatief schadevrij uit dit debacle.

Sang-hyeon [Song Kang-ho] en Dong-soo [Dong-won Gang] hebben een bijzonder bedrijf opgezet. Op verschillende locaties plaatsen zij dozen waar moeders hun pasgeboren kind ter vondeling kunnen leggen met de zekerheid dat deze twee ondernemers ervoor zullen zorgen dat het kind bij een geschikt gezin terecht komt. Sang-hyeon en Dong-soo geloven dat ze hiermee iedereen een dienst bewijzen, maar dat geloof wordt op de proef gesteld wanneer So-young [Ji-eun Lee] er op staat om er op toe te zien dat haar eigen kind een goede toekomst tegemoet gaat. Een interessant basisgegeven dat je prikkelt om na te denken over de complexiteit van het onderwerp. Goed geacteerd bovendien, maar de onevenwichtige toon en enkele matig uitgewerkte subplots verstoren de emotionele impact.

De dreiging van terrorisme in ons land leidt tot een intensivering van de beveiliging van evenementen en personen. Sollart toont een breed spectrum aan beveiligers, waaronder één van de vaste bewakers van PVV-leider Geert Wilders, een vluchteling uit Burundi die zijn opleiding tot beveiliger bijna heeft afgerond, buurtwachters en de surveillanten die aan de hand van camera’s in de openbare ruimte kijken naar mensen die zich verdacht gedragen. Flarden van interviews worden afgewisseld met beelden van de betreffende beveiligers in actie waarin Sollart met behulp van uitgekiende shots en scherpe montage in de hoofden van de bewakers kruipt en toont hoe intens en hoe lastig het werk van deze beveiligers is.

Als je genoegen neemt met een parade van aangeklede chihuahua’s en/of ravottende pups dan is dit je ding. Het verhaal is iets beter dan dat van Beverly Hills Chihuahua, maar laat dat geen aanbeveling zijn. Dit opent met de huwelijksvoltrekking van chihuahua’s Papi [George Lopez] en Chloe [Odette Annable] met alle flauwe grappen en woordspelingen die je daarbij kunt bedenken en vervolgt met de “schattige” capriolen van hun 5 pups Lala [Madison Pettis], Rosa [Chantilly Spalan], Pep [Emily Osment], Ali [Delaney Jones] en Papi Jr. [Zachary Gordon]. Hun baasje Sam [Marcus Coloma] blijft alleen achter terwijl zijn verloofde Rachel [Erin Cahill] haar moeder [Susan Blakely] helpt bij de zoektocht naar een geneeskrachtige plant in de Amazone. Sam ontdekt dat zijn vader [Castulo Guerra] en moeder [Lupe Ontiveros] hun huis dreigen te verliezen. Vanzelfsprekend bedenken de chihuahua’s een manier om het benodigde geld bij elkaar te sprokkelen. Pure exploitatie van huisdieren vanwege de rage die onder anderen door Paris Hilton werd ontketend. Als dat geen bezwaar is …

Sam [Marcus Coloma] en Rachel [Erin Cahill] zijn sinds Beverly Hills Chihuahua 2 getrouwd en vinden de baan van hun dromen als respectievelijk tuinarchitect en souschef bij hotel ‘The Langman’. Enige voorwaarde is dat de uit Beverly Hills afkomst chihuahua Chloe [Odette Annable] mee moet werken aan een reclamecampagne waarmee het hotel zich kan profileren als de hondvriendelijkste hotel in de stad. De spanning stijgt wanneer hotelrecensent Amelia Jones [Frances Fisher] een bezoek komt brengen. Concurrent mr. Montague [Jason Brooks] wil roet in het eten gooien. De pups gaan naar school en Rosa [Kay Panabaker] voelt zich buitengesloten. Daar moet papa Papi [George Lopez] natuurlijk wat aan doen. Een parade van hondjes in vernederende/schattige (streep door wat niet van toepassing is) kleding en deze keer maken ze nog muziek ook! De mariachi’s zijn een dieptepunt, Houndgarden krijgt een voorzichtig duimpje omhoog. Er is één briljante grap, maar die komt ironisch genoeg op het control van ‘The Black Eyed Fleas’. Verder is dit ronduit stuitend en amateuristisch geacteerd bovendien.

Axel Foley [Eddie Murphy] keert terug naar Beverly Hills wanneer zijn voormalige collega en goede vriend Billy Rosewood [Judge Reinhold] hem laat weten dat Axels dochter (en advocaat) Jane [Taylour Paige] de verdediging op zich heeft genomen van Sam Enriquez [Damien Diaz] die verdacht wordt van moord op undercoveragent Copeland [David Rowden]. Billy gelooft dat Copeland corrupt was en dat Enriquez erin geluisd is omdat hij te veel weet. Wanneer Billy spoorloos verdwijnt, begint Axel aan een koortsachtige speurtocht met hulp van rechercheur Bobby Abbott [Joseph Gordon-Levitt], toevallig het ex-vriendje van Jane. Verlate sequel valt heel erg mee, vooral omdat het scenario op slimme wijze gebruik maakt van de culturele veranderingen sinds 1994. Een bezoek aan de nachtclub van Enriques extravagante oom Chalino [Luis Guzmán] geeft Murphy een excuus om terug te vallen op de onconventionele, humoristische methodes die hij in de voorgaande films gebruiken, maar het effect is niet wat het vroeger was geweest. Murphy en de ingetogen Gordon-Levitt vormen een prima double act, vertrouwde personages als Taggart [John Ashton], Friedman [Paul Reiser] en de flamboyante Serge [Bronson Ponchot] zijn zeer welkom. Enig minpunt is Molloy, die niet in staat blijkt om de actiescènes werkelijk opwindend te maken. Stuntpiloot Charles Tamburro doet een serieuze gooi naar de eerste Oscar voor ‘Beste Stunt’ bij de indrukwekkende “achtervolging”, het hoogtepunt (sic!) waarin Kevin Bacon bovendien de beste grap voor zijn rekening mag nemen.

"The Movie that JR shot!" Larry Hagman regisseerde deze sequel, die vanaf het begin de indruk wekt door een stel amateurs op de lagere school te zijn gemaakt. Het openingsshot tijdens de credits slaat nergens op, de ontsnapping van The Blob is volstrekt onzinnig. Sommige effecten zijn nog niet eens onaardig, maar het was ongetwijfeld verstandig om de nadruk op komedie te leggen. Het acteerwerk is namelijk te slecht en het verhaal te mager om ook maar voor enige serieuze horror te kunnen zorgen. Het is helaas niet grappig genoeg om in de categorie 'zo slecht dat het leuk is' te komen.

Digna Sinke is zelf een fervent bewaarster - niet in de laatste plaats van filmbeelden - maar stelt vast dat er een generatie is opgestaan die veel minder waarde hecht aan herinneringen en de voorwerpen die die herinneringen oproepen. Daardoor besluit ze zichzelf een spiegel voor te achterhalen waarom mensen verzamelen... en, veel belangrijker nog, waarom zij zélf zoveel dingen heeft bewaard. Goed gefilmde documentaire met een interessante invalshoek geeft op treffende wijze een verandering het het maatschappelijk denken weer. Ze spreekt uitgebreid met een obsessieve verzamelaar (en zijn lichtelijk gefrustreerde vrouw) en een prins die curator is van zijn zeer zorgvuldige - en bijzonder kostbare - familiegeschiedenis die duizenden jaren terug kijkt, alsmede met de bezoekers van een seminar voor 'digitale nomaden': mensen die met hun computer en slecht één koffer of reistas de wereld afreizen op zoek naar nieuwe ervaringen en nieuw geluk. Maar het is Digna's moeder, de bijzonder charismatische, 92-jarige Truida, die deze film voorziet van een hart wanneer Digna spullen uit haar eigen jeugd laat zien en er vele alledaagse, maar amusante herinneringen naar boven komen. Een onderhoudende film, maar de zwaarmoedige combinatie van voice-over en soundtrack sluit niet goed aan bij wat feitelijk een vrij luchtig onderwerp is.

Een bizarre poging om tienerfilms van de laatste 20 jaar (sinds Clueless) met terugwerkende kracht te voorzien van een diepgang die er in de meeste films niet was en/of niet was bedoeld. Hoewel er best interessante titels langs komen als Cruel Intentions, Disturbing Behavior en The Faculty, gaat dit ook uitgebreid in op (slechte) pulpfilms als She's All That, Bubble Boy, Euro Trip en Jeepers Creepers. Lyne negeert ondertussen intelligentere films over tieners als Kids, Thirteen, Election en "O" die veel meer diepgang hebben. Lyne is blijkbaar bezig geweest beelden te zoeken die passen bij zijn eigen theorieën over de benadering van tieners in films, maar dat maakt dit nog niet geloofwaardig. Als de mechanische commentaarstem van Fairuza Balk je niet in slaap sust, dan toch wel de muzikale intermezzo's met een stortvloed aan clips uit films die je veelal niet herinnert of niet had willen herinneren.

Chance Wilson [Chester Rushing] is een jonge loser die wiens gokverslaving heeft geresulteerd in grote financiële schulden bij de verkeerde personen. Wanneer schuldeiser Desmond Packard [Zack Ward] tevergeefs zijn geld opeist, schiet hij Chance dood. Maar oeps, vader Frank Wilson is een ex CIA-agent die van wanten weet en uit is op wraak. DMX speelt de corrupte detective die de moord onderzoekt en Steven Seagal heeft een bizarre rol als Desmonds vader (of zoiets) die tussen bezoeken aan schietbanen en liefdadigheidsevenementen door zijn ‘zoon’ van wijze levenslessen voorziet. Dit was ietsje beter geweest zonder de zinloze toevoeging van Seagal, maar dan was dit een uiterst middelmatige B-thriller zonder interessante namen geweest.

De Japanse senator Taro Yamamoto was een fanatieke surfer en werkte 20 jaar als acteur in films en op televisie. Zijn achtergrond is één van de redenen waarom hij een opvallende verschijning is in de Japanse politiek. De aardbeving van 2011, die resulteerde in een tsunami en de daardoor veroorzaakte ramp bij de kerncentrale bij Fukushima zijn cruciale drijfveren voor zijn ongezouten kritiek op het bewind van de regering onder leiding van Minister-President Shinzo Abe en hij gebruikt zijn gevoel voor en ervaring met het theatrale om aandacht op te eisen voor zijn standpunten. Onderhoudend en bij vlagen interessant, maar iets meer diepgang was zeker welkom geweest.

Noord-Korea is het gevaarlijkste land ter wereld. Na het zien van deze indrukwekkende documentaire valt daar weinig tegen in te brengen. Gavin spreekt met overlopers als Hyeonseo Lee die nu wereldwijd lezingen geeft over de feitelijke situatie in Noord-Korea. Unieke beelden van het leven en Noord-Korea – waaronder schokkende beelden van ondervragingen – bevestigen de verhalen die Lee en andere overlopers vertellen. Het meest bijzondere aan deze documentaire is de registratie van de poging van de familie Roh die de zwaarbewaakte rivier Yalu overstak om in China te komen en met de hulp van welwillende boerenfamilies en vooral de morele en praktische steun van Sung-eun Kim, de naar Zuid-Korea overgelopen oprichter van een smokkelnetwerk duizenden kilometers door China, Vietnam en Laos moet doorreizen om de veiligheid van Thailand te bereiken.

Wanneer de in Berlijn wonende en werkende, maar van oorsprong Poolse, succesvolle, jonge advocaat Michael [Jakub Gierszal] na jaren zijn Pools sprekende vader [Andrzej Chyra] ontmoet, leidt dat tot een identiteitscrisis waardoor zijn vriendschappen en contacten met zijn directe omgeving opeens in een ander daglicht komen te staan.

Het scenario en de regie van Urszula Antoniak tonen beide op een intelligente manier hoezeer woorden communicatie verstoren. Aan het begin van de film heeft Michael een ongemakkelijke gesprek met een immigrant met behulp van een telefonische tolk, tijdens een etentje met zijn vader en zijn Duitse vriend en collega [Christian Löber] gebruikt hij zij rol als tolk om de woorden te verdraaien en van zijn gesprekken met een aantrekkelijke Poolse vrouw [Justyna Wasilewska] zien we wel, maar we horen maar flarden van het gesprek. Gebrek aan communicatie is daarmee een interessante rode draad in deze film, maar er is geen duidelijke verhaalstructuur waardoor de intrigerende ideeën een beetje als los zand aan elkaar hangen.

André Kuipers, de enige nog levende Nederlandse ruimtevaarder, dook in de filmarchieven voor een compilatie van beelden die een beeld geven van een missie naar het Internationaal Space Station waarbij de nadruk ligt op het uitzicht op de aarde. Ingeleid door Kuipers zelf die geen commentaar en zo weinig mogelijk tekst bij de beelden gebruikt. De korte beschrijvingen zijn soms wel handig, want je ziet amper verschil tussen ‘besneeuwde bergtoppen’ en ‘reflecties van de zon in het water’. Mooie plaatjes, maar niets nieuws aan de zon, de maan of Venus. Sommige shots duren erg lang en de door Kuipers samengestelde soundtrack Vangelis-soundtrack is wel erg veel van hetzelfde. Eindigt met wat een sequentie die Kuipers beschrijft als “psychedelisch”, maar het toont vooral aan dat Kuipers nog nooit geestverruimende middelen heeft gebruikt. Ach ja, als iemand het braafste jongetje van de klas moet zijn …

Zonder Mark Rylance had deze iets te brave verfilming van het geliefde boek van Roald Dahl waarschijnlijk zelfs niet het niveau van Steven Spielbergs Tintin-fiasco gehaald. BFG vertoont wel onaangename overeenkomsten met die film, met de overdadig zwierige cameravoering en een matig gebruik van CGI. Ruby Barnhill zet hoofdpersoon Sophie neer als een wat tuttig, betweterig weesmeisje en komt daardoor niet al te sympathiek over. Maar ondanks het gebruik van motion-capture weet Mark Rylance de Grote Vriendelijke Reus neer te zetten zoals de fans van het boek hem kennen, dus met al de menselijke kwaliteiten en tekortkomingen die deze reus zo geliefd maken.

Het feit dat niemand minder dan Quentin Tarantino dit de film van het jaar noemde bewijst dat zelf de grootste filmkenner de plank wel eens misslaat. Hoewel deze Israëlische productie duidelijk is geïnspireerd door Tarantino’s Reservoir Dogs kunnen Keshales en Papushado maar niet beslissen of dit een misdaadthriller is of een zwarte komedie. Leraar Dror [Rotem Keinan] wordt verdacht van de verkrachting en moord van een meisje. Het bewijs is weliswaar flinterdun maar dat weerhoudt agent Micki [Lior Ashkenazi] er niet van de man eigenhandig onder handen te nemen, niet weten dat een getuige de mishandeling van deze verdachte fotografeert en online plaatst. Dat komt Micki op een schorsing te staan en betekent dat Dror vrijuit gaat. Maar daarmee is de kous nog niet af, zeker niet wanneer iemand anders besluit het heft in eigen handen te nemen. Bevat een paar gewelddadige momenten maar geen spanningsopbouw, ook al door de onderkoelde vertolkingen. En de zwartgallige humor zorgt eerder voor fronsende wenkbrauwen dan voor een glimlach.

David [Colin Farrell] en Sarah [Margot Robbie] ontmoeten elkaar tijdens een bruiloft. Op de terugweg zorgt de gps van Davids huurauto ervoor dat hij Sarah opnieuw tegen het lijf loopt. Ze vergezellen elkaar op een magische reis langs sleutelmomenten uit hun leven, leren elkaar kennen enzovoorts, enzovoorts. Een op papier niet onaardig magisch-realistisch drama mist één cruciaal element: magie. Farrell en Robbie maken dit het aanzien waard, maar Kogonoda’s bedachtzame tempo en geforceerde pogingen tot sentiment werken alleen bij de ontknoping. Voor de rest is het doorbijten geblazen.

In 1958 verlaat Margaret Ulbrich [Amy Adams] haar echtgenoot en neemt ze haar dochter [Delaney Raye] mee naar Long Beach in de hoop daar een nieuwe start te maken. Ondanks een academische achtergrond lukt het haar niet om een vaste baan te vinden en daarom stort ze zich op haar schilderijen die opvallen vanwege de grote ogen van de personen die ze schildert. Tijdens een kunstmarkt ontmoet ze Walter Keane [Christoph Waltz] die zijn gebrek aan schildertalent compenseert met zijn charisma en een verkopersmentaliteit die Margaret ontbeert. Margaret en Walter blijken een gouden team totdat Walter besluit dat het beter is als hij de eer opeist voor Margarets schilderijen. Burton kiest niet nadrukkelijk partij. Hij richt zich op de romance, en de geleidelijke manier waarop Margaret de grip op haar carrière verliest. Adams en Waltz zijn perfect en er is een fijne bijrol van Terence Stamp als een vlijmscherpe kunstcriticus die zich afkeert van de populariteit van het de schilderijen van ‘Keane’.

Wanneer Air Force One boven Noord-Finland aangevallen wordt door Hazar [Mehmet Kurtulus], stelt zijn beveiliger Morris [Ray Stevenson] de noodprocedure in werking waardoor President William Alan Moore [Samuel L. Jackson] zich opeens alleen in de Finse wildernis bevindt. Terwijl de Vice President [Victor Garber] een team om zich heen verzamelt om vast te stellen wat er is gebeurd, komt de enige hulp voor de Amerikaanse president van de 13-jarige Oskari [Onni Tommila], die daar is om zijn mannelijkheid te bewijzen door ‘groot wild’ te vangen. Helander gebruikt zijn Finse achtergrond op effectieve wijze om het magere verhaal een originele insteek te geven. Het hoge tempo en het samenspel van Tommila de altijd charismatische Jackson zijn voldoende voor anderhalf luchtig, vlot vermaak.

De 14-jarige Hiro Hamado [Ryan Potter] heeft microbottechnologie ontworpen die zo effectief is dat zijn idool Professor Robert Callaghan [John Cromwell] hem de mogelijkheid biedt om onder zijn mentoraat aan de universiteit te komen studeren. Daar werkt hij samen met zijn broer Tadashi [Daniel Henney] en maakt hij nieuwe vrienden. Die heeft hij hard nodig wanneer Tadashi omkomt bij een brand in de universiteit. Hiro’s enige tastbare herinnering aan zijn broer is Baymax [Scott Adsit], de zorgrobot die Tadashi aan hem had gegeven. En die blijkt zeer van pas te komen bij het onderzoeken naar de veroorzakers van de brand. Perfecte animatiefilm met goed uitgewerkte karakters en een spannend, spectaculair, ontroerend en vaak zeer grappig verhaal dat zware thema’s op een serieuze, maar nooit deprimerende wijze behandelt. Baymax steelt in alle opzichten de show in een animatiefilm waar de hele familie met een glimlach en een traantje van zal genieten.

Na getuige te zijn geweest van een moord gaat Trent [Brandon T. Jackson] onder de schuilnaam Charmaine undercover op een kunstacademie voor meisjes waar zijn vader Malcolm [Martin Lawrence] als Big Momma onderzoekt doet naar de verdwijning van een muziekdoos met een waardevolle flashdrive. Trent valt voor medestudent Haley [Jessica Lucas], Big Momma moet conciërge Kurtis Kool [Faizon Love] van zich afslaan in deze aanstootgevende poging tot komedie. Als je dubbel ligt van een dansende Martin Lawrence in een fatsuit dan kun je misschien de homofobe, seksistische en racistische humor ook wel waarderen. Ik hoop eerlijk gezegd van niet.

Het eerste deel van The Big Parade stelt ons voor aan drie totaal verschillende mannen die zich aanmelden voor het leger. De lange, slungelige Slim [Karl Dane] is een vriendelijke, simpele man met een gezond boerenverstand. De kleine, maar vinnige Bull [Tom O’Brien] werkt als barman in een illegaal café en laat zich door niemand piepelen.
En tenslotte is daar James Apperson [John Gilbert], een rijkeluiszoon die aanvankelijk geen enkele reden ziet om zich vrijwillig aan te melden voor een in zijn ogen onzinnige strijd. Maar wanneer James een aantal van zijn vrienden die zich wel hebben aangemeld komt uitzwaaien tijdens een grote parade [vandaar de titel] raakt hij in de ban van de muziek, het enthousiasme van zijn vrienden en de verering van de mensen langs de straat. En zo komt het dat hij zich toch laat overhalen om in dienst te gaan. Tijdens zijn militaire training raakt hij bevriend met Slim en Karl en het kameraadschap tussen deze drie mannen loopt als een rode draad door de film, wat in dit eerste deel leidt tot onderlinge grappen en grollen. Eénmaal in Frankrijk aangekomen verdrijven ze hun tijd met het bedenken van grappige coupletten voor een militaire mars en weten Slim en Bull door een grappige list ervoor te zorgen dat James een gesloten vat terug moet halen uit een Frans dorpje.
Wanneer hij het vat heeft gevonden, probeert hij op onhandige wijze het vat met zich mee te sjouwen.
Dat leidt tot de eerste ontmoeting met het Franse boerinnetje Melisande [Renée Adorante] in de leukste scène uit de film waarin Melisande de grootste pret heeft met de hulpeloos rondslenterende James. De twee spreken elkaars taal niet, maar weten door middel van gebaren haarfijn aan elkaar [en aan een wereldwijd publiek] duidelijk te maken wat ze bedoelen. James’ pogingen om Melisande kauwgom te leren eten, zijn opnieuw hilarisch. Hier is dus geen sprake van kleffe hofmakerij, maar van een romance die ontstaat uit het feit dat twee mensen elkaar automatisch lijken te begrijpen en ondanks alles genieten van hun samenzijn. Zelden werd een opbloeiende romance zo treffend in beeld gebracht.
Uiteraard is het een kwestie van tijd voordat James afscheid moet nemen van Melisande en haar wanhopige poging om de grote parade [!] van militaire voertuigen tegen te houden zijn hartverscheurend, maar ook indrukwekkend, omdat King Vidor werkelijk beschikte over tientallen trucks die in een imposant longshot allemaal te zien zijn. De laatste 50 minuten tonen een beeld van de strijd tijdens de Eerste Wereldoorlog die we niet vaak terug hebben gezien en die angstaanjagend effectief is. Terwijl James’ eenheid op commando in één linie langzaam door een bos loopt, zien we hoe de soldaten één voor één worden neergeschoten door sluipschutters die zich verschuilen in de bomen. Mijn DVD-versie bevat een prachtige, effectieve score van Carl Davis uit 1995 die de beklemmende atmosfeer enorm versterkt.

Meer wil ik niet verklappen over deze film, behalve dat het mij menselijk haast onvermijdelijk is dat je bij de slotscène tranen in je ogen krijgt. John Gilbert werd een wereldster en maakte nog meer furore in een aantal zwaar gehypete en succesvolle romantische films met Greta Garbo. Hoewel hij een prima stem had, paste die stem onvoldoende bij zijn imago waardoor hij zijn sterrenstatus razendsnel kwijtraakte toen de geluidsfilm zijn intrede deed. In 1933 gebruikt Garbo haar sterrenstatus om Gilbert de mannelijke hoofdrol te laten spelen in Queen Christina. En hoewel zijn rol anno nu nog steeds staat als een huis, was zijn carrière niet meer te redden en hij overleed in 1936 op 36-jarige leeftijd aan een hartaanval. Het leek Renée Adoree meer voor de wind te gaan, maar ook zijn stierf veel te jong, kort na haar 35-jarige verjaardag, aan de gevolgen van tubercolose. Meer dan 90 jaar na hun grootste glansrol en ruim 80 jaar na hun dood staat deze film nog fier overeind en is The Big Parade in mijn ogen bijna – maar net niet helemaal – de beste oorlogsfilm ooit gemaakt.

McKay en co-scenarist Charles Randolph zijn erin geslaagd om over het uiterst ingewikkelde onderwerp der financiële crisis een film te maken die, ondanks dat het nog steeds erg ingewikkeld blijft, vrij toegankelijk en vooral zeer onderhoudend is. De meesterzet is dat het scenario regelmatig heel nadrukkelijk breekt met de biopic-wetten: karakters spreken op onverwachte momenten tegen de kijker en geven korte, scherpe observaties, meestal gevolgd door een cutaway waarin steeds een beroemdheid de ingewikkelde, frauduleuze hypotheeksystemen door middel van een metafoor [o.a. koken en Blackjack] wordt toegelicht. Het blijft natuurlijk ingewikkeld, maar het zorgt ervoor dat de film nooit als zware kost aanvoert. De acteurs zetten uitstekend werk neer, maar voor een leek als ik had het allemaal wel wat compacter gemogen.