Meningen

“Best In Show” volgt een aantal fanatieke deelnemers aan de jaarlijkse Mayflower Kennel Club Dog Show voor, tijdens en na deze prestigieuze hondenkeuring die ze uiteraard graag willen winnen. De film begint met Hamilton [Michael Hitchcock] en Meg Swan [Parker Posey] die hun relatietherapeut [Jay Brazeau] toevertrouwen dat hun kindje Beatrice mogelijk een trauma heeft opgelopen toen ze haar papa en mama betrapte bij een Kama Sutra-experiment. Inderdaad, Beatrice blijkt hun hond te zijn en hun gedrevenheid om te winnen leidt tot grote, soms openbare ruzies. De sexy, voluptueuze Sheri-Ann is getrouwd met de stokoude Leslie [Patrick Cranshow] en heeft tophondenbegeleider Christy Cummings [Janet Lynch] in de arm genomen om de titel te prolongeren.

Harlan Pepper [Christopher Guest] is een plattelandsjongen die alles weet over vissen, maar niet veel meer. De relatie tussen Gerry [Eugene Levy] en Cookie Flick [Catherine O’Hara] komt vooral onder druk te staat doordat ze overal Cookies ex-minnaars tegen het lijf lopen. Kapper Stefan Vanderhoof [Michael McKean] en zijn flamboyante vriend Scott Donlan [John Michael Higgins] maken de meest ontspannen indruk, maar ook zij zijn gebrand op het blauwe lintje in hun klasse en de titel ‘Best In Show’. Ondertussen doen clubvoorzitter Graham Chisholm [Don Lake] en de hotel manager [Ed Begley Jr] hun uiterste best om alles voor en achter de schermen zo probleemloos mogelijk te laten verlopen.

“Best In Show” balanceert met gemak op die zo dunne lijn tussen authenticiteit en parodie met grappen die volstrekt serieus worden gebracht en vertolkingen die nergens over-the-top zijn. Een onwetende kijker zou deze film van begin tot einde serieus kunnen nemen. De finale waarin de acteurs meedoen aan de wedstrijd is zo overtuigend dat je geneigd bent om na te zoeken of de figuranten – de andere deelnemers en vooral de scheidsrechters – nu acteurs of professionals zijn. Fred Willard en Jim Piddock zijn hier subliem als het commentaarduo bestaande uit een serieuze analyticus en een onwetende – zeg maar gerust onnozele – ouwehoer. Christopher Guest en Eugene Levy [bij het grote publiek vooral bekend als Jim’s Dad uit de “American Pie”-films] staan op de credits als scenaristen, maar de scènes zijn grotendeels voortgekomen uit improvisatie dus alle acteurs hebben hun steentje bijgedragen aan de hilarische dialogen in deze genre-klassieker.

Voor het eerst in 15 jaar komt een groep schoolvrienden voor het eerst bij elkaar om Kerst te vieren bij Lance [Morris Chestnut] en zijn vrouw Mia [Monica Calhoun]. Oud zeer en nieuwe geheimen komen aan de oppervlakte in een onnodig lang, voorspelbaar en sentimenteel komisch drama. Maar de cast levert goed werkt af en zorgt toch voor enkele ontroerende momenten. Vooral de Kerstzang met de kinderen is aangrijpend. Vervolg op The Best Man (1999).

Friedberg en Seltzer overtreffen zichzelf met een film die niet volstrekt waardeloos is! Verwacht dus geen hoogstaande komedie, want deze rip-off van The Hangover bevat voldoende smakeloze momenten die ons eraan herinneren wat het basisniveau is van dit duo van overlevers in Hollywood. Het plot betreft een vrijgezellenfeestje waarbij vier vriendinnen flink uit de panty gaan in Las Vegas en daardoor veelvuldig in een lastig parket komen. Mede dankzij het enthousiasme van de vier hoofdrolspeelsters valt er best wat te lachen, onder anderen wanneer ze besluiten wraak te nemen op de man die hun aan het begin van de avond heeft beroofd, maar de worstelwedstrijd, de scène met mannelijke stripdanser en een demonstratie 'teabagging' zijn van het bedroevende niveau dat je mag verwachten van Friedberg en Seltzer.

Onder de meermaals bekroonde regie van Anke Blondé komt Kim Snauwaert tot een onvergetelijke vertolking als Dorien B, een dierenarts die ontdekt dat haar directe omgeving geen tijd voor haar lijkt te hebben wanneer ze te horen krijgt dat ze een knobbeltje in haar borst heeft. Echtgenoot Jeroen [Jelle de Beule] heeft het te druk met zichzelf en wanneer Doriens ouders ruzie krijgen verwacht moeder Monique [Katelijne Verbeke] automatisch dat ze bij Dorien kan intrekken. Dorien weet niet goed hoe ze met de situatie om moet gaan, maar wanneer ze tijdens een huisbezoek in gesprek raakt met jeugdvriend Miguel [Robrecht Vanden Thoren] herinnert hij haar aan de persoon die ooit was. Dat blijkt voor haar het moment te zijn waarop ze probeert haarzelf te hervinden en haar leven weer in handen te nemen.

Blondé weet juist de meest tragische scènes in de film te doorspekken met humor en heeft daarmee een fenomenale tragikomedie op het witte doek weten te toveren die je bovendien keer op keer weet te verrassen. De cast is voortreffelijke, maar Snauwaert is ronduit briljant en weet met een oogopslag of een hoofdbeweging over te brengen hoe Dorien zich voelt, maar nooit op een mechanische manier. De wederopstanding van Dorien is hilarisch, ontroerend en inspirerend en maakt dit tot één van de fijnste Vlaamse films in jaren. Sowieso ééntje die je niet mag missen!

Het overlijden van Tuck [Gerald McRaney] brengt Dawson [James Marsden] en zijn eerste grote liefde Amanda [Michelle Monaghan] voor het eerst in 20 jaar bij elkaar. Dawson heeft net op wonderbaarlijke wijze een ramp op een booreiland overleeft en vraagt zich af wat zijn lotsbestemming is, Amanda zit vast in een huwelijk met de kleurloze Frank [Sebastian Arcelus]. In flashbacks met Luke Bracey als Dawson en Liana Liberato als Amanda ontdekken we hoe hun liefde opbloeide en onder welke melodramatische omstandigheden het werd afgebroken. Als je bevestiging zoekt voor je negatieve vooroordelen over romantische drama’s en het oeuvre van Nicolas Sparks, zoek niet verder!

Woods en Dennehy zijn uitstekend gecast in deze misdaadthriller. Woods is afwisselend charismatisch en meedogenloos, Dennehy bedachtzaam en impulsief. De twee tillen elkaars vertolking naar een hoog niveau en dankzij Larry Cohens sterke script blijft de film boeiend en verrassend tot het einde. Enig minpunt is de wat oppervlakkige karakteriseringen van bijrollen.

Lucy Stanbridge [Aubrey Plaza] heeft de uitgeverij van haar vader overgenomen maar de zaken gaan zo slecht dat ze een aanbod tot overname met pijn in het hart overweegt. Haar enige reddingsboei lijkt een contract te zijn dat haar vader een halve eeuw geleden afsloot met Harris Shaw [Michael Caine], destijds een literaire sensatie die zich (denk aan J.D. Salinger) totaal heeft teruggetrokken. Lucy besluit de oude, verbitterde Shaw te wijzen op zijn contractuele verplichting en organiseert een promotietour om diens nieuwe boek te promoten. Maar Shaw heeft lak aan alle regels en hoewel hij door zijn onberekenbare gedrag een Internetsensatie wordt, komt het de verkoopcijfers niet ten goede. Het is verfrissend om Plaza een wat meer conventioneel personage te zien spelen maar ondanks hun chemie en talent kunnen zij en Caine het matige scenario niet naar een hoge plan tillen. Best uit te zitten maar gezien de cast een teleurstelling.

De date van de bloednerveuze Sander [Tobias Kersloot] en de narcistische Alex [Yuani Blindenburg] krijgt een “best wel heftige wending” door een overval. Twee rechercheurs [Jacob Derwig, Bas Hoeflaak] verhoren Sander, Alex en hun bitchy serveerster [Laura Bakker] na afloop, waardoor we drie verschillende perspectieven krijgen op de gebeurtenissen. Vergeet Rashomon, dit is een erbarmelijk belichte en hopeloos geschreven, geregisseerde en geacteerde aanfluiting die ook nog eens negatieve stereotypen versterkt. Maakte deel uit van Telefilm 2026.

Lillian [Stefanie van Leersum] is een student aan de TU in Delft die gespecialiseerd is in cryptografie. Wanneer een cybersecuritybedrijf haar een stageplek aanbiedt, zijn haar hackervrienden niet blij. Maar wanneer Lilian een kans ziet om wraak te nemen op de bank waar haar pas overleden vader werkte, besluit ze van deze gelegenheid gebruik te maken. Maar zelfs een buitengewoon intelligente hacker als Lillian moet erg op haar tellen passen, wil ze ongemerkt de experts van dit bedrijf om de tuin kunnen leiden. Cybercrime leent zich niet goed voor een visueel opwindende thriller en ook Korthals Altes heeft geen oplossing voor dat probleem. Het scenario van Judith Goudsmit probeert wat drama toe te voegen middels geruzie tussen Lillian en haar moeder [Roos Oudehand] en een potentieel gevaarlijke romance, maar de mix van cybercrime en drama werkt niet.

De Franse oud-docent Antoine Denis [Denis Ménochet] en echtgenote Olga [Marina Foïs] zijn twee geleden verhuisd naar een afgelegen Spaanse boerendorpje en ligt flink in de clinch met broers Xan [Luis Zahera] en Loren [Diego Amido] omdat hij stemde tegen de bouw van windmolens, een project waarmee de hardwerkende boeren een flinke smak geld hoopten te kunnen verdienen. Antoine verdenkt zijn buren ervan zijn agrarische plannen te saboteren en probeert zijn gelijk te halen, met tragische gevolgen. Sorogoyen bouwt subtiel, maar zelfverzekerd de spanning op in wat lange tijd een behoorlijke nagelbijter is. Van die spanning blijft echter weinig over vanaf het moment dat dochter Marie [Marie Colom] ten tonele verschijnt, ondanks sterk spel van Marina Foïs.

Gedurende enkele jaren volgde Monique Nolte de familie Momma uit Velp. Henriëtte en Willem zijn late zeventigers en hebben leren leven met de gevoeligheden waar hun zoon Kees, een veertiger, mee kampt. Kees is verbaal buitengewoon intelligent en kan daardoor precies duidelijk maken wat hij denkt en voelt, maar vanwege zijn autisme is hij buitengewoon gevoelig voor bepaalde gedragingen of handelingen die alledaags zijn. Driftige reacties zijn dan ook aan de orde van de dag, maar omdat Kees nu een eigen bungalow naast zijn ouderlijk huis heeft (waar hij zich onder meer kan laven aan zijn passie voor modeltreinen) is het voor Kees en zijn ouders nog uit te houden. Hoe moet het verder als Willem en (vooral) Henriëtte komen te overlijden of niet meer in staat zijn om voor Kees te zorgen? Een mogelijke oplossing is het stichten van een woongemeenschap voor autisten. Onderhoudende documentaire over de onvoorwaardelijke wederzijdse liefde tussen ouders en een kind dat door een speling van het lot niet volledig los van zijn ouders kan komen, hoe graag hij dat ook zou willen.

In 2044 heeft AI de mens zodanig in zijn grip gekregen dat bepaalde menselijke emoties als overbodig worden beschouwd. Gabrielle Monnier [Léa Seydoux] heeft een psychosomatische angst en ondergaat een zuivering, waarbij ze verschillende momenten uit haar verleden(s) opnieuw onder ogen komt. Ze vraagt Louis Lewanski [George MacKe] om haar te vergezellen tijdens een reis die de grenzen van tijd en plaats overschrijdt. Episodisch en pretentieus, maar het grootste probleem is dat deze pseudo-Lynchiaanse nonsens geen enkele reden geeft om sympathie te hebben voor Gabrielle, ook al omdat we niets over haar te weten komen. Seydoux gooit moedig haar niet geringe talent in de strijd om haar personage van vlees en bloed te voorzien, maar er valt amper een touw aan vast te knopen.

Israëlisch geheim agent Razi [Tsahi Halevi] heeft Sanfur, de jongere broer [Shadi Mar'i] van de Palestijnse militant Ibrahim [Hisham Suliman] weten te werven als infiltrant. Razi's collega's hebben echter steeds minder vertrouwen in Sanfur en wanneer Ibrahim om het leven komt vermoeden zijn Palestijnse broeders dat er een verrader in hun midden is. Sanfur komt daardoor in een onmogelijke situatie die hem drijft tot wanhoop. Uitstekend geacteerd drama levert geen nieuwe inzichten op over het complexe conflict in Palestina, maar de meeslepende relatie tussen Razi en Sanfur en de documentaire-achtige cinematografie van Yaron Scharf maken dit een winnaar. De absurde scène waarin leden van verschillende militante groepen het lichaam van Ibrahim komen zien roept onvermijdelijk herinneringen op aan de Judean People's Front en de People's Front of Judea in Life of Brian.

Openhartig, buitengewoon eerlijk portret van zelfverklaarde entertainer Robbie Williams die alleen te zien is in de vorm van een chimpansee, een verbeelding van zijn aanhoudende onzekerheden over zijn uiterlijk en van het gevoel dat hij een ‘dancing monkey’ is. Het is tevens een slimme manier om de rol door meerdere acteurs te laten spelen: Carter J. Murphy en Asmara Feik spelen Robert/Robbie als kind, Jonno Davies en Williams zelf spelen de volwassen Robert/Robbie. Grote hits als Feel, Come Undone en het onvermijdelijke Angels komen voorbij, altijd in de context van het verhaal en niet als willekeurig intermezzo. Een genot voor fans, maar ook uitstekende kennismaking voor degenen die Williams pas na zijn eerste periode bij Take That leerden kennen.

Wat als Betty Davis een man zou zijn geweest, verzucht één van de muzikanten met wie ze in haar relatief korte, maar explosieve carrière werkte. De combinatie van de superstrakke funkgrooves, haar rauwe, ongeremde stemgeluid en de suggestieve teksten doet vermoeden dat ze had concurreren met Robert Plant en Led Zeppelin. Deze documentaire maakt duidelijk dat de scheidslijn tussen succes en (relatieve) anonimiteit begin jaren '70 afhankelijk was van je geslacht. Oude vrienden en leden van haar begeleidingsband kijken terug op de tijd voordat deze Queen of Funk (een terechte bijnaam) 35 jaar geleden haar muzikale leven en haar alter ego Betty Davis verruilde voor een kluizenaarsbestaan. Cruciaal is de medewerking van Betty Davis zelf, die in mythologische, maar fascinerende woorden vertelt over de invloed van blueszangeressen als Big Momma Thornton, haar even wederzijds inspirerende als moeizame relatie met jazzlegende Miles Davis en de reden voor haar besluit. Vast staat dat Betty Davis haar tijd ver vooruit was en dat haar muziek het verdient te worden herontdekt. Deze documentaire is een uitstekend startpunt voor de liefhebbers van funk en muziekgeschiedenis.

De Roemeense Maria en de Iraanse Zahra leerde elkaar kennen in de jaren 70 tijdens hun studie medicijnen. In 1978 keerde Zahra terug naar haar land om een actieve rol te spelen in de Islamitische Revolutie. Maria en Zahra hielden contact per brief en Zahra’s ervaring in Iran was een leidraad voor Maria toen Roemenië in 1989 in opstand kwam tegen het schrikbewind van Nicolae Ceaușescu. Petri toont aan de hand van archiefbeelden hoe groot de rol van vrouwen was in de Iraanse Revolutie, maar ook hoe het leven voor hen veranderde nadat Ayatollah Khomeini de macht overnam. Een boeiende eyeopener over een uiterst relevante hoofdstuk uit de 20e-eeuwse wereldgeschiedenis.

Zack Galifianakis [Zack Galifianakis] presenteert een televisieprogramma voor FPATV in Flinch, North-Carolina. Daarvoor interviewt hij beroemdheden die ‘tussen twee varens’ zitten. Belabberde televisie, maar Will Ferrell [Will Ferrell] plaatst de idiote interviews op zijn eigen komische website en verdient grof geld met de clicks die Zach daar genereert. Wanneer een interview met Matthew McCounaghey resulteert in de verwoesting van de studio eist Ferrell dat Zack met zijn crew op pad gaat om beroemdheden op lokatie te interviewen. Er is niets origineels aan het idee om een komiek ongemakkelijke vragen te laten stellen aan beroemdheden, maar dat is wel waar deze komedie het van moet hebben. Vele beroemdheden komen opdraven en de gesprekken met Benedict Cumberbatch en David Letterman (vrijwel uitsluitend te herkennen aan de stem) leveren enkele aardige momenten op. Lapkus (als Zachs rechterhand) komt relatief schadevrij uit dit debacle.

Sang-hyeon [Song Kang-ho] en Dong-soo [Dong-won Gang] hebben een bijzonder bedrijf opgezet. Op verschillende locaties plaatsen zij dozen waar moeders hun pasgeboren kind ter vondeling kunnen leggen met de zekerheid dat deze twee ondernemers ervoor zullen zorgen dat het kind bij een geschikt gezin terecht komt. Sang-hyeon en Dong-soo geloven dat ze hiermee iedereen een dienst bewijzen, maar dat geloof wordt op de proef gesteld wanneer So-young [Ji-eun Lee] er op staat om er op toe te zien dat haar eigen kind een goede toekomst tegemoet gaat. Een interessant basisgegeven dat je prikkelt om na te denken over de complexiteit van het onderwerp. Goed geacteerd bovendien, maar de onevenwichtige toon en enkele matig uitgewerkte subplots verstoren de emotionele impact.

De dreiging van terrorisme in ons land leidt tot een intensivering van de beveiliging van evenementen en personen. Sollart toont een breed spectrum aan beveiligers, waaronder één van de vaste bewakers van PVV-leider Geert Wilders, een vluchteling uit Burundi die zijn opleiding tot beveiliger bijna heeft afgerond, buurtwachters en de surveillanten die aan de hand van camera’s in de openbare ruimte kijken naar mensen die zich verdacht gedragen. Flarden van interviews worden afgewisseld met beelden van de betreffende beveiligers in actie waarin Sollart met behulp van uitgekiende shots en scherpe montage in de hoofden van de bewakers kruipt en toont hoe intens en hoe lastig het werk van deze beveiligers is.

Als je genoegen neemt met een parade van aangeklede chihuahua’s en/of ravottende pups dan is dit je ding. Het verhaal is iets beter dan dat van Beverly Hills Chihuahua, maar laat dat geen aanbeveling zijn. Dit opent met de huwelijksvoltrekking van chihuahua’s Papi [George Lopez] en Chloe [Odette Annable] met alle flauwe grappen en woordspelingen die je daarbij kunt bedenken en vervolgt met de “schattige” capriolen van hun 5 pups Lala [Madison Pettis], Rosa [Chantilly Spalan], Pep [Emily Osment], Ali [Delaney Jones] en Papi Jr. [Zachary Gordon]. Hun baasje Sam [Marcus Coloma] blijft alleen achter terwijl zijn verloofde Rachel [Erin Cahill] haar moeder [Susan Blakely] helpt bij de zoektocht naar een geneeskrachtige plant in de Amazone. Sam ontdekt dat zijn vader [Castulo Guerra] en moeder [Lupe Ontiveros] hun huis dreigen te verliezen. Vanzelfsprekend bedenken de chihuahua’s een manier om het benodigde geld bij elkaar te sprokkelen. Pure exploitatie van huisdieren vanwege de rage die onder anderen door Paris Hilton werd ontketend. Als dat geen bezwaar is …

Sam [Marcus Coloma] en Rachel [Erin Cahill] zijn sinds Beverly Hills Chihuahua 2 getrouwd en vinden de baan van hun dromen als respectievelijk tuinarchitect en souschef bij hotel ‘The Langman’. Enige voorwaarde is dat de uit Beverly Hills afkomst chihuahua Chloe [Odette Annable] mee moet werken aan een reclamecampagne waarmee het hotel zich kan profileren als de hondvriendelijkste hotel in de stad. De spanning stijgt wanneer hotelrecensent Amelia Jones [Frances Fisher] een bezoek komt brengen. Concurrent mr. Montague [Jason Brooks] wil roet in het eten gooien. De pups gaan naar school en Rosa [Kay Panabaker] voelt zich buitengesloten. Daar moet papa Papi [George Lopez] natuurlijk wat aan doen. Een parade van hondjes in vernederende/schattige (streep door wat niet van toepassing is) kleding en deze keer maken ze nog muziek ook! De mariachi’s zijn een dieptepunt, Houndgarden krijgt een voorzichtig duimpje omhoog. Er is één briljante grap, maar die komt ironisch genoeg op het control van ‘The Black Eyed Fleas’. Verder is dit ronduit stuitend en amateuristisch geacteerd bovendien.

Axel Foley [Eddie Murphy] keert terug naar Beverly Hills wanneer zijn voormalige collega en goede vriend Billy Rosewood [Judge Reinhold] hem laat weten dat Axels dochter (en advocaat) Jane [Taylour Paige] de verdediging op zich heeft genomen van Sam Enriquez [Damien Diaz] die verdacht wordt van moord op undercoveragent Copeland [David Rowden]. Billy gelooft dat Copeland corrupt was en dat Enriquez erin geluisd is omdat hij te veel weet. Wanneer Billy spoorloos verdwijnt, begint Axel aan een koortsachtige speurtocht met hulp van rechercheur Bobby Abbott [Joseph Gordon-Levitt], toevallig het ex-vriendje van Jane. Verlate sequel valt heel erg mee, vooral omdat het scenario op slimme wijze gebruik maakt van de culturele veranderingen sinds 1994. Een bezoek aan de nachtclub van Enriques extravagante oom Chalino [Luis Guzmán] geeft Murphy een excuus om terug te vallen op de onconventionele, humoristische methodes die hij in de voorgaande films gebruiken, maar het effect is niet wat het vroeger was geweest. Murphy en de ingetogen Gordon-Levitt vormen een prima double act, vertrouwde personages als Taggart [John Ashton], Friedman [Paul Reiser] en de flamboyante Serge [Bronson Ponchot] zijn zeer welkom. Enig minpunt is Molloy, die niet in staat blijkt om de actiescènes werkelijk opwindend te maken. Stuntpiloot Charles Tamburro doet een serieuze gooi naar de eerste Oscar voor ‘Beste Stunt’ bij de indrukwekkende “achtervolging”, het hoogtepunt (sic!) waarin Kevin Bacon bovendien de beste grap voor zijn rekening mag nemen.

"The Movie that JR shot!" Larry Hagman regisseerde deze sequel, die vanaf het begin de indruk wekt door een stel amateurs op de lagere school te zijn gemaakt. Het openingsshot tijdens de credits slaat nergens op, de ontsnapping van The Blob is volstrekt onzinnig. Sommige effecten zijn nog niet eens onaardig, maar het was ongetwijfeld verstandig om de nadruk op komedie te leggen. Het acteerwerk is namelijk te slecht en het verhaal te mager om ook maar voor enige serieuze horror te kunnen zorgen. Het is helaas niet grappig genoeg om in de categorie 'zo slecht dat het leuk is' te komen.

Digna Sinke is zelf een fervent bewaarster - niet in de laatste plaats van filmbeelden - maar stelt vast dat er een generatie is opgestaan die veel minder waarde hecht aan herinneringen en de voorwerpen die die herinneringen oproepen. Daardoor besluit ze zichzelf een spiegel voor te achterhalen waarom mensen verzamelen... en, veel belangrijker nog, waarom zij zélf zoveel dingen heeft bewaard. Goed gefilmde documentaire met een interessante invalshoek geeft op treffende wijze een verandering het het maatschappelijk denken weer. Ze spreekt uitgebreid met een obsessieve verzamelaar (en zijn lichtelijk gefrustreerde vrouw) en een prins die curator is van zijn zeer zorgvuldige - en bijzonder kostbare - familiegeschiedenis die duizenden jaren terug kijkt, alsmede met de bezoekers van een seminar voor 'digitale nomaden': mensen die met hun computer en slecht één koffer of reistas de wereld afreizen op zoek naar nieuwe ervaringen en nieuw geluk. Maar het is Digna's moeder, de bijzonder charismatische, 92-jarige Truida, die deze film voorziet van een hart wanneer Digna spullen uit haar eigen jeugd laat zien en er vele alledaagse, maar amusante herinneringen naar boven komen. Een onderhoudende film, maar de zwaarmoedige combinatie van voice-over en soundtrack sluit niet goed aan bij wat feitelijk een vrij luchtig onderwerp is.

Een bizarre poging om tienerfilms van de laatste 20 jaar (sinds Clueless) met terugwerkende kracht te voorzien van een diepgang die er in de meeste films niet was en/of niet was bedoeld. Hoewel er best interessante titels langs komen als Cruel Intentions, Disturbing Behavior en The Faculty, gaat dit ook uitgebreid in op (slechte) pulpfilms als She's All That, Bubble Boy, Euro Trip en Jeepers Creepers. Lyne negeert ondertussen intelligentere films over tieners als Kids, Thirteen, Election en "O" die veel meer diepgang hebben. Lyne is blijkbaar bezig geweest beelden te zoeken die passen bij zijn eigen theorieën over de benadering van tieners in films, maar dat maakt dit nog niet geloofwaardig. Als de mechanische commentaarstem van Fairuza Balk je niet in slaap sust, dan toch wel de muzikale intermezzo's met een stortvloed aan clips uit films die je veelal niet herinnert of niet had willen herinneren.

Chance Wilson [Chester Rushing] is een jonge loser die wiens gokverslaving heeft geresulteerd in grote financiële schulden bij de verkeerde personen. Wanneer schuldeiser Desmond Packard [Zack Ward] tevergeefs zijn geld opeist, schiet hij Chance dood. Maar oeps, vader Frank Wilson is een ex CIA-agent die van wanten weet en uit is op wraak. DMX speelt de corrupte detective die de moord onderzoekt en Steven Seagal heeft een bizarre rol als Desmonds vader (of zoiets) die tussen bezoeken aan schietbanen en liefdadigheidsevenementen door zijn ‘zoon’ van wijze levenslessen voorziet. Dit was ietsje beter geweest zonder de zinloze toevoeging van Seagal, maar dan was dit een uiterst middelmatige B-thriller zonder interessante namen geweest.

De Japanse senator Taro Yamamoto was een fanatieke surfer en werkte 20 jaar als acteur in films en op televisie. Zijn achtergrond is één van de redenen waarom hij een opvallende verschijning is in de Japanse politiek. De aardbeving van 2011, die resulteerde in een tsunami en de daardoor veroorzaakte ramp bij de kerncentrale bij Fukushima zijn cruciale drijfveren voor zijn ongezouten kritiek op het bewind van de regering onder leiding van Minister-President Shinzo Abe en hij gebruikt zijn gevoel voor en ervaring met het theatrale om aandacht op te eisen voor zijn standpunten. Onderhoudend en bij vlagen interessant, maar iets meer diepgang was zeker welkom geweest.

Noord-Korea is het gevaarlijkste land ter wereld. Na het zien van deze indrukwekkende documentaire valt daar weinig tegen in te brengen. Gavin spreekt met overlopers als Hyeonseo Lee die nu wereldwijd lezingen geeft over de feitelijke situatie in Noord-Korea. Unieke beelden van het leven en Noord-Korea – waaronder schokkende beelden van ondervragingen – bevestigen de verhalen die Lee en andere overlopers vertellen. Het meest bijzondere aan deze documentaire is de registratie van de poging van de familie Roh die de zwaarbewaakte rivier Yalu overstak om in China te komen en met de hulp van welwillende boerenfamilies en vooral de morele en praktische steun van Sung-eun Kim, de naar Zuid-Korea overgelopen oprichter van een smokkelnetwerk duizenden kilometers door China, Vietnam en Laos moet doorreizen om de veiligheid van Thailand te bereiken.

Wanneer de in Berlijn wonende en werkende, maar van oorsprong Poolse, succesvolle, jonge advocaat Michael [Jakub Gierszal] na jaren zijn Pools sprekende vader [Andrzej Chyra] ontmoet, leidt dat tot een identiteitscrisis waardoor zijn vriendschappen en contacten met zijn directe omgeving opeens in een ander daglicht komen te staan.

Het scenario en de regie van Urszula Antoniak tonen beide op een intelligente manier hoezeer woorden communicatie verstoren. Aan het begin van de film heeft Michael een ongemakkelijke gesprek met een immigrant met behulp van een telefonische tolk, tijdens een etentje met zijn vader en zijn Duitse vriend en collega [Christian Löber] gebruikt hij zij rol als tolk om de woorden te verdraaien en van zijn gesprekken met een aantrekkelijke Poolse vrouw [Justyna Wasilewska] zien we wel, maar we horen maar flarden van het gesprek. Gebrek aan communicatie is daarmee een interessante rode draad in deze film, maar er is geen duidelijke verhaalstructuur waardoor de intrigerende ideeën een beetje als los zand aan elkaar hangen.

André Kuipers, de enige nog levende Nederlandse ruimtevaarder, dook in de filmarchieven voor een compilatie van beelden die een beeld geven van een missie naar het Internationaal Space Station waarbij de nadruk ligt op het uitzicht op de aarde. Ingeleid door Kuipers zelf die geen commentaar en zo weinig mogelijk tekst bij de beelden gebruikt. De korte beschrijvingen zijn soms wel handig, want je ziet amper verschil tussen ‘besneeuwde bergtoppen’ en ‘reflecties van de zon in het water’. Mooie plaatjes, maar niets nieuws aan de zon, de maan of Venus. Sommige shots duren erg lang en de door Kuipers samengestelde soundtrack Vangelis-soundtrack is wel erg veel van hetzelfde. Eindigt met wat een sequentie die Kuipers beschrijft als “psychedelisch”, maar het toont vooral aan dat Kuipers nog nooit geestverruimende middelen heeft gebruikt. Ach ja, als iemand het braafste jongetje van de klas moet zijn …