Meningen

Johanna van Heesch [Sylvia Hoeks], een jonge vrouw wiens echtgenoot Ties [Matthias Schoenaerts] na 2 jaar terugkeert uit de gevangenis en steeds meer verstrikt in het web van intriges in haar woonplaats Oss. Belangrijkste spil in de criminele organisatie is Wim de Kuyper [Marcel Musters], maar ook de invloedrijke fabriekseigenaar Sal Hedeman [Pierre Bokma] en accountant Harry den Brock [Frank Lammers]spelen sleutelrollen in het syndicaat. De zwijgcultuur zorgt voor een status quo tot wachtmeester De Vries [Thomas de Bres] weigert een oogje dicht te knijpen. Wat volgt is een serie incidenten (met liquidaties, verduistering, intimidatie, verkrachting, pedofilie en verraad) die elkaar zo snel opvolgen dat er geen enkele ruimte is voor karakterverdieping of voor spanningsopbouw. Van Duren en co-scenarist Paul Jan Nelissen nemen dus teveel hooi op de vork en hadden wellicht beter kunnen opteren voor een televisieserie.

Barkhad is zoals altijd charismatisch als Caweys, een Somalische arbeider in Dubai die een groot deel van het loon dat hij verdient stuurt naar zijn zieke moeder in Somalië en zich regelmatig probeert in te beelden hoe het zou zijn om zelf deel uit te maken van de wereld die staat afgebeeld op de billboards die hij repareert. Wanneer oplichter Jimmy [Jim Sarbh] de indruk wekt dat die glamour voor het oprapen ligt, kan Caweys de verleiding niet weerstaan maar daardoor raakt hij diep in de problemen op zijn werk en met plaatselijke criminelen. Barkhads uitstekende werk wordt teniet gedaan door de Kumars extreem trage regie van Kumar. Het acteerwerk van de ondersteunende cast is bovendien zeer matig.

Een Australische eenheid dient in 1916 aan het front in Frankrijk en krijgt de opdracht om een diepe tunnel te graven onder de Duitse fortificaties op Hill 60. Interessante invalshoek voor een WOII-drama, maar het zijn de scènes op het slagveld die dankzij het camerawerk van Toby Oliver en voortreffelijke geluidseffecten een onuitwisbare indruk maken. Cowell is jammer genoeg vrij kleurloos in de hoofdrol en de ondersteunende rollen zijn onvoldoende uitgewerkt om je emotioneel te betrekken bij de meest dramatische scènes.

Benedetta Carlini [Virginie Efira] gelooft als kind al dat ze kan spreken met de Heilige Maagd Maria. Het is dan ook geen wonder dat zij kiest voor een leven als non. Ze komt terecht in de abdij die onder leiding staat van Felicita [Charlotte Rampling] waar ze het opneemt voor Bartolomea [Daphne Patakia], een wanhopige vrouw die wil ontsnappen aan haar gewelddadige echtgenoot. Benedetta en Bartolomea ontdekken seksuele gevoelens voor elkaar te hebben en Benedetta vertoont de stigmata waardoor zij een haast onaantastbare status krijgt. De uiterst onevenwichtige toon doet je de hele tijd afvragen waar dit nu eigenlijk om gaat. Enerzijds heb je de controversiële seksscènes met een aantal momenten die je laten gniffelen (Bartolomea’s cadeau en de verschijning van een komeet, om maar wat te noemen), anderzijds de melodramatische scènes met de stigmata. Uitstekend geacteerd en zeker niet zonder goede momenten, maar alleen het laatste kwart weet werkelijk te boeien.

Siegfried Sassoon [Peter Capaldi] verlangt naar spirituele verlossing na een roerig leven vol conflicten en onbevredigende relaties. Hij kijkt terug op zijn leven vanaf 1914, wanneer hij en zijn broer Hamo [Thom Ashley] zich aanmelden voor de strijd in The Great War. Hamo’s dood inspireert Siegfried tot een daad van verzet en de verbittering en rancune over de manier waarop politici het verloop van de oorlog beïnvloeden resulteren in wrange gedichten, die ruim 100 jaar later nog niets van hun zeggingskracht hebben verloren en op fraaie wijze tot leven komen in dit biografische drama. De terugblik op de destructieve liefdesrelaties met mannen, tot aan zijn schijnhuwelijke met Hester Garry [Kate Phillips], is echter wat episodisch en minder interessant. De nazaten van Ivor Novelle (hier gespeeld door Jeremy Irvine) zullen op zijn zachtst gezegd niet zo blij zijn met de manier waarop deze legendarische acteur wordt neergezet.

Nadat hij een celstraf van 3 jaar heeft uitgezeten wegens het doodschieten van een collega, wil politieagent Danny Gallagher [Karl Urban] bewijzen dat hij het slachtoffer was van corruptie binnen de politie en wraak nemen op de dealer [John Finn] die Danny’s collega Charlie [Vincent Spano] vermoordde. Andy Garcia speelt Danny’s mentor die hem na zijn vrijlating opvangt, Vergara een agent die Danny lijkt te willen helpen bij zijn onderzoek. Gallaghers onverschillige spel is dodelijk voor een toch al vrij routinematige en voorspelbare thriller. Garcia probeert er in ieder geval nog iets van te maken.

Regisseur Gustavo Pizzi en hoofdrolspeelster Karine Teles schreven samen het script voor deze fenomenale, ultra-realistische film over een doorsnee familie in een voorstadje van Rio de Janeiro. Teles speelt moeder Irene, die elke dag opnieuw een achtbaan van emoties doorstaat terwijl ze probeert het water boven hoofd te houden in een huishouden met een echtgenoot [Otávio Müller] die probeert de financiële problemen het hoofd te bieden en vier zoons die elk op hun eigen manier voor problemen zorgen die Irene probeert op te lossen. Het huis kent de nodige gebreken en wanneer zus Sõnia [Adriana Esteves] door haar man is mishandeld, neemt Irena haar en haar zoontje ook nog op in het gezin.

Deze film verbeeldt het complexe dagelijkse gezinsleven op ongekende wijze. Het ensemblespel is zo overtuigend dat je gemakkelijk zou kunnen vergeten dat we hier te maken hebben met acteurs. Het volstrekt spontaan ogende spel en overlappende dialogen zijn perfect geschreven en uitgevoerd door een uniform sublieme cast. Teles geeft op onovertroffen wijze gestalte aan de soms extreme emotiewisselingen van haar karakter wanneer blijdschap opeens overslaat in verdriet en andersom. Er valt veel plezier te beleven in details: de familie moet het eigen huis als een inbreker via het raam in een uitlopen en de 12-jarige zoon die (zo lijkt het) uren door de stad loopt met zijn tuba! Maar geniet zeker ook van de chemie tussen de kinderen wanneer de tweeling in bad zit of de wanhopige pogingen om de tweelingbroers hun maaltijd te laten eten. En probeer het maar eens droog te houden bij de slotscène. Realisme was zelden zo onderhoudend!

Veelvuldig met prijzen bekroond en dat heeft wellicht te maken met het feit dat schrijver/regisseur Bora Kim thema's als homoseksualiteit en depressie onder jongeren aanhaalt. Het probleem is echter dat ze geen van die thema's voorziet van enige diepgang. Eun-hee [Ji-Hu Park] hobbelt van de ene moeilijke situatie naar de andere dat leidt hier en daar tot een zinloze driftbui. De centrale boodschap lijkt te zijn dat het belangrijk is om mensen te hebben met wie je kunt delen wat zich werkelijk in je hoofd afspeelt. Eunhee ontdekt weliswaar dat de belangrijkste mensen in haar vaak niet voldoen aan haar verwachtingen, maar van karakterontwikkeling is hier nauwelijks sprake.

Stilistisch roept House of Hummingbird herinneringen op aan het werk van Ozu, de koning van de nietserigheid, maar dat heb ik sowieso nooit een aanbeveling gevonden. Sommigen vinden het wellicht intrigerend dat Kim regelmatige lang aangehouden, ongebruikelijke camerastandpunten gebruikt, maar dat betekent vooral dat je als kijker extreem lang moet wachten voordat er iets gebeurt, laat staan iets interessants. Het acteerwerk is prima en er zijn een paar goede momenten, maar dit had zeker 45 minuten korter kunnen en moeten duren.

Ma Seok-do [Ma Dong-seok] leidt een operatie waarmee het hoofd van de politie [Gwi-hwa Choi] een einde wil maken aan de hegemonie van enkele Chinese criminele organisaties in Seoul en de orde wil herstellen. Gebaseerd op het ‘Heuksapa Incident’, maar met actieheld Dong-seok als een no-nonsense politieagent – die tegelijk een telefoongesprek kan voeren en een steekpartij weet te voorkomen – weet je dat je dit met een korreltje zout mag nemen. De grote hoeveelheid personages kan verwarring opleveren en de humor doet wat geforceerd aan, maar dit is een prima vehikel voor Dong-seok en uitstekend voer voor diens fans.

Rechercheur Ma Seok-do [Don Lee] reist met af naar de Filipijnen om de bende op te rollen die verantwoordelijk is voor de dood van Choi [Kim Mu-yeol], de zoon van een bevriende restauranteigenaar [Choi Hee-seo]. Omdat deze criminele bende voornamelijk online opereert, moet Mae Seok-do samenwerken met Han Ji-su [Lee Joo-bin], een expert in Cybercrime, en Gang Nam-Su [Lee Dong-hwi] die gespecialiseerd is in digitaal forensisch onderzoek. Kim Mu-yeol is een formidabele tegenstander en de actiescènes zijn als vanouds. Seok-do’s gebrekkige kennis van en frustratie met technologie en cybercrime geeft deze vierde film uit de franchise een extra dimensie waardoor het een fijne en vlotte mix is geworden van actie en humor.

Tijdens zijn bezorgronde komt Lee Yong-Su [Ah-In Yoo] Shin Hae-mi [Jong-Seo Jeon] tegen, een jonge vrouw die hij kent uit zijn geboorteplaats. Lee voelt zich aangetrokken tot haar en is dan ook bereid om op haar kat te passen wanneer ze naar Kenia afreist. Wanneer daar een bomaanslag plaatsvindt duurt het wat langer voordat ze terug keert. Ze blijkt in het gezelschap te zijn van Ben [Steven Yeun], een vriendelijke, ietwat zelfingenomen (en welgestelde) man die een ongebruikelijke hobby heeft. Tenminste, dat zégt hij. Wanneer Shin spoorloos verdwijnt, vermoedt Lee dat Ben meer weet.

140 minuten lang gebeurt er he-le-maal niks. Ik vermoed dat het de bedoeling is geweest om Ben neer te zetten als de slechterik, maar hij komt vooral over als een vriendelijke man met een flauw gevoel voor humor. Er gaat geen enkele dreiging van hem uit en het is dan ook een raadsel waarom Lee zich zo druk maakt. Er is geen spanning, geen verhaal, geen sfeer en totaal geen actie. Tenminste, niet in de eerste 140 (!) minuten. Dan is er opeens een melodramatisch einde waarbij je alleen maar de schouders kunt ophalen en je je afvraagt waarom dat niet 130 minuten eerder had kunnen gebeuren?! Het zoveelste bewijs dat het filmfestival van Cannes (waar de film twee keer in de prijzen viel) het spoor volledig bijster is.

Omdat Mahir [Sinan Eroglu] een goede baan heeft gevonden, verhuist hij met zijn 14-jarige zoon Zeki [Alihan Sahin] van Rotterdam naar een chique buitenwijk van Istanbul. Uit veiligheidsoverwegingen mag Zeki de bewaakte wijk niet verlaten, maar met hulp van zijn vaardigheden als freerunner doet hij dat toch. In een arme buurt maakt hij kennis met Kemal [Hayat van Eck] en diens vriendengroep. Wanneer blijkt dat deze groep zich bezighoudt met diefstal en zakkenrollerij, laat Zeki zich overhalen om zich bij hen aan te sluiten. Dat komt hem natuurlijk duur te staan. Een niet onaardig, maar voorspelbaar basisverhaal dat nooit interessant wordt door ondermaats acteerwerk. Sahin heeft onvoldoende charisma om sympathie op te wekken en het scenario van Westendorp is te oppervlakkig.

Drie bevriende tieners raken geïntrigeerd door Balli [Áskell Einar Pálmason] nadat die op televisie is verschenen omdat hij zo ernstig was mishandeld door een leeftijdsgenoot dat zijn neus is gebroken en besluiten na enige aarzeling hem op te nemen in hun groep. Maar persoonlijke en sociaal-maatschappelijke problemen zorgen voor grote spanningen met hun omgeving. Guðmundsson weet zijn jonge cast tot ongekende prestaties te brengen en dankzij het fantastische camerawerk van Sturla Brandth Grøylen creëert hij een onbehaaglijke, beklemmende sfeer in dit diep verontrustende sociale drama met Lynchiaanse ondertonen. Perfect geacteerd met bijzondere lof voor Ólafur Darri Ólafsson als Balli’s stiefvader. De beste film van het jaar.

Berend Botje [Doris Zuijderland] is dol op de spannende zeeverhalen van haar opa [Thomas Acda]. Wanneer opa laat weten dat Berend is vernoemd naar een nog altijd zeewaardige schuit en haar de sleutels geeft, aarzelt ze geen moment. Samen met beste vriend Teus [Justin Dos Santos] kiest Berend het ruime sop. Ze vinden een mysterieus ei dat bij thuiskomst door de burgemeester [Zomayra Nouwen] in beslag wordt genomen zodat zij er goede sier mee kan maken. Wanneer Berend en Teus “het geheim” ontdekken, weten ze wat hen te doen staat. Op papier amusant avonturenverhaal voor de kleintjes wordt verpest door het houterige acteerwerk van de jeugdige cast en het geschmier van de volwassenen. Alleen Thomas Acda scoort een voldoende.

56 scènes die gemeen hebben dat ze zich afspelen in IJsland in de aanloop naar Kerst en die stuk voor stuk zijn gefilmd als een tableau vivant, met een statische camera. De shots zijn nauwkeurig uitgedacht, waarbij het vaak zo is dat zowel links als rechts in beeld iets noemenswaardigs gebeurt. Knap gedaan en er zijn best fraaie momenten bij, maar de meeste scènes zijn hooguit een beetje amusant en vaak nietszeggend waardoor ik, ondanks de schoonheid van de cinematografie, vaak mijn schouders ophaalde en me afvroeg wat regisseur Rúnar Rúnarsson met dit alles wilde zeggen. Vorm wint het in ieder geval van inhoud en dat zal ongetwijfeld bepaalde filmliefhebbers bekoren. Ik behoor niet tot die groep.

Anthony [Tim Roth] en Chris [Vicky Krieps] zijn filmmakers met een passie voor Ingmar Bergman die ingaan op een uitnodiging voor een filmfestival op het eiland waar de Zweedse topcineast zijn meest beroemde films maakte. Als eregast mogen ze zelfs verblijven in Bergmans woning en daar hopen ze inspiratie op te doen voor een volgend filmproject. Hun hernieuwde kennismaking met Bergmans oeuvre en diens cynische kijk op het huwelijk stelt hun onderlinge relatie op de proef. Hansen-Løve laat realiteit en fictie door elkaar lopen wanneer Chris het basisverhaal voor haar volgende scenario vertelt en de vraag rijst in hoeverre het liefdesverhaal rondom haar personages Amy [Mia Wasikowska] en Joseph [Anders Daniels Lie] een afspiegeling zijn van haar eigen relatie met Anthony. Een beetje traag en niet zo intrigerend als een Bergmanfilm, maar zeker niet onaardig. Hampus Nordenson lijkt sprekend op een jonge Stephen Merchant!

De in 1948 geboren filmmaker Hans Fels doet een poging zijn familieverleden te vertellen aan zijn 10-jarige dochter Zara. Vader Cornelius overleefde 3 jaar in een concentratiekamp, moeder Annetje zat 9 maanden in Auschwitz en verloor haar eerste echtgenoot tijdens de Holocaust. Vanzelfsprekend heeft dat hoofdstuk diepe sporen achtergelaten. Meer een podcast dan een film, want Fels is constant aan het praten en laat nooit de beelden of do foto’s die hij gebruikt voor zich spelen. Hij slaagt er ook niet in zijn verhaal een universeel karakter te geven. Gezien de titel was dat mogelijk niet eens de bedoeling, maar dat neemt niet we dat deze documentaire vooral interessant is voor Zara en niet voor de argeloze filmliefhebber.

Een sociaal psycholoog [Eric Bana] gaat zo ver op in zijn onderzoek naar de manipulatieve technieken van een levensgevaarlijke cult dat hij niet doorheeft dat zijn 16-jarige dochter [Sadie Sink] door Martin [Jonas Dassler] stapsgewijs wordt verleid om zich aan te sluiten bij die cult. Hoeks speelt de forensische detective die het onderzoek naar de cult leidt, Sophie Rois is zo sinister als de cultleider dat het moeilijk te geloven is dat iemand zich door haar zou laten inpalmen – cultleiders zijn in werkelijkheid juist charismatisch. Begint veelbelovend, maar net als zoveel soortgelijke horrorfilms verzandt het is bespottelijkheden en groteske special effects.

De Nederlandse dirigent Bernard Haitink gaf zijn laatste concert op 91-jarige leeftijd in september 2019 in Luzern. In deze documentaire kijkt hij met zijn tweede vrouw terug op zijn leven en zijn indrukwekkende carrière. Er is aandacht voor Haitinks langdurige strijd om het vertrouwen en respect te winnen van het befaamde Concertgebouw Orchestra en de ontwikkeling van zijn unieke stijl, waardoor muzikanten het heerlijk vinden om met en voor hem te spelen. Muzikale experts proberen de unieke kwaliteiten van Haitink te duiden door geluidsfragmenten van zijn concerten te duiden, maar je moet over aardig wat theoretische kennis beschikken om te begrijpen waar ze het over hebben. Dat is jammer, want het maakt deze film vooral interessant voor mensen met een bovengemiddelde kennis van klassieke muziek.

Op 16 augustus 1958 gijzelden Hongaarse vluchtelingen Ábel [Tamás Szabó Kimmel] en Bános [Jozsef Kadas] ambassadeur Koroknai [János Kulka] en een aantal stafleden in de Hongaarse ambassade in Bern. Wat zich precies afspeelde op die dag is nooit duidelijk geworden en dat geeft Szász en scenarist Norbert Köbli ruimte om het verhaal te dramatiseren. Zo is daar een rancuneuze medewerker [Rémusz Szikszai] die zich nadrukkelijk wil laten gelden, een jonge vrouw [Rozi Lovas] die vluchtelingenwerk doet en de daders identificeert en de Zwitserse inspecteur Lambert [László I. Kish] die lange tijds kan doen, omdat de gijzeling zich formeel afspeelt op Hongaars grondgebied. Het gebrek aan visuele dynamiek verraadt dat dit gemaakt is voor televisie, maar het verhaal is boeiend en het acteerwerk prima.

De crème de la crème van Britse filmveteranen duikt op in deze verfilming van de op maat geschreven roman van Deborah Moggach, over Britten op leeftijd wiens levens om uiteenlopende redenen op een dood spoor zijn beland en besluiten bij te komen of zich te bezinnen in het op papier luxueuze Marigold in Jaipur. Hoewel de locatie bepaald niet voldoet aan de verwachtingen die de brochure had gewekt, vinden de gasten een reden om hun leven een andere, frisse wending te geven. Ondertussen kampt de hotelmanager [Dev Patel] met problemen, zowel zakelijk als in de liefde. Met Dench, Nighy, Smith, Tom Wilkinson, Celia Imrie, Ronald Pickup en Penelope Winton maakt het niet zoveel uit dat de verhaallijnen vrij voorspelbaar zijn. Het is een genot om deze topacteurs aan het werk te zien. Dit mag dan geen Grand Hotel zijn, maar het is zonder meer onderhoudend. Kreeg in 2015 een vervolg: The Second Best Marigold Hotel.

“Best In Show” volgt een aantal fanatieke deelnemers aan de jaarlijkse Mayflower Kennel Club Dog Show voor, tijdens en na deze prestigieuze hondenkeuring die ze uiteraard graag willen winnen. De film begint met Hamilton [Michael Hitchcock] en Meg Swan [Parker Posey] die hun relatietherapeut [Jay Brazeau] toevertrouwen dat hun kindje Beatrice mogelijk een trauma heeft opgelopen toen ze haar papa en mama betrapte bij een Kama Sutra-experiment. Inderdaad, Beatrice blijkt hun hond te zijn en hun gedrevenheid om te winnen leidt tot grote, soms openbare ruzies. De sexy, voluptueuze Sheri-Ann is getrouwd met de stokoude Leslie [Patrick Cranshow] en heeft tophondenbegeleider Christy Cummings [Janet Lynch] in de arm genomen om de titel te prolongeren.

Harlan Pepper [Christopher Guest] is een plattelandsjongen die alles weet over vissen, maar niet veel meer. De relatie tussen Gerry [Eugene Levy] en Cookie Flick [Catherine O’Hara] komt vooral onder druk te staat doordat ze overal Cookies ex-minnaars tegen het lijf lopen. Kapper Stefan Vanderhoof [Michael McKean] en zijn flamboyante vriend Scott Donlan [John Michael Higgins] maken de meest ontspannen indruk, maar ook zij zijn gebrand op het blauwe lintje in hun klasse en de titel ‘Best In Show’. Ondertussen doen clubvoorzitter Graham Chisholm [Don Lake] en de hotel manager [Ed Begley Jr] hun uiterste best om alles voor en achter de schermen zo probleemloos mogelijk te laten verlopen.

“Best In Show” balanceert met gemak op die zo dunne lijn tussen authenticiteit en parodie met grappen die volstrekt serieus worden gebracht en vertolkingen die nergens over-the-top zijn. Een onwetende kijker zou deze film van begin tot einde serieus kunnen nemen. De finale waarin de acteurs meedoen aan de wedstrijd is zo overtuigend dat je geneigd bent om na te zoeken of de figuranten – de andere deelnemers en vooral de scheidsrechters – nu acteurs of professionals zijn. Fred Willard en Jim Piddock zijn hier subliem als het commentaarduo bestaande uit een serieuze analyticus en een onwetende – zeg maar gerust onnozele – ouwehoer. Christopher Guest en Eugene Levy [bij het grote publiek vooral bekend als Jim’s Dad uit de “American Pie”-films] staan op de credits als scenaristen, maar de scènes zijn grotendeels voortgekomen uit improvisatie dus alle acteurs hebben hun steentje bijgedragen aan de hilarische dialogen in deze genre-klassieker.

Voor het eerst in 15 jaar komt een groep schoolvrienden voor het eerst bij elkaar om Kerst te vieren bij Lance [Morris Chestnut] en zijn vrouw Mia [Monica Calhoun]. Oud zeer en nieuwe geheimen komen aan de oppervlakte in een onnodig lang, voorspelbaar en sentimenteel komisch drama. Maar de cast levert goed werkt af en zorgt toch voor enkele ontroerende momenten. Vooral de Kerstzang met de kinderen is aangrijpend. Vervolg op The Best Man (1999).

Friedberg en Seltzer overtreffen zichzelf met een film die niet volstrekt waardeloos is! Verwacht dus geen hoogstaande komedie, want deze rip-off van The Hangover bevat voldoende smakeloze momenten die ons eraan herinneren wat het basisniveau is van dit duo van overlevers in Hollywood. Het plot betreft een vrijgezellenfeestje waarbij vier vriendinnen flink uit de panty gaan in Las Vegas en daardoor veelvuldig in een lastig parket komen. Mede dankzij het enthousiasme van de vier hoofdrolspeelsters valt er best wat te lachen, onder anderen wanneer ze besluiten wraak te nemen op de man die hun aan het begin van de avond heeft beroofd, maar de worstelwedstrijd, de scène met mannelijke stripdanser en een demonstratie 'teabagging' zijn van het bedroevende niveau dat je mag verwachten van Friedberg en Seltzer.

Onder de meermaals bekroonde regie van Anke Blondé komt Kim Snauwaert tot een onvergetelijke vertolking als Dorien B, een dierenarts die ontdekt dat haar directe omgeving geen tijd voor haar lijkt te hebben wanneer ze te horen krijgt dat ze een knobbeltje in haar borst heeft. Echtgenoot Jeroen [Jelle de Beule] heeft het te druk met zichzelf en wanneer Doriens ouders ruzie krijgen verwacht moeder Monique [Katelijne Verbeke] automatisch dat ze bij Dorien kan intrekken. Dorien weet niet goed hoe ze met de situatie om moet gaan, maar wanneer ze tijdens een huisbezoek in gesprek raakt met jeugdvriend Miguel [Robrecht Vanden Thoren] herinnert hij haar aan de persoon die ooit was. Dat blijkt voor haar het moment te zijn waarop ze probeert haarzelf te hervinden en haar leven weer in handen te nemen.

Blondé weet juist de meest tragische scènes in de film te doorspekken met humor en heeft daarmee een fenomenale tragikomedie op het witte doek weten te toveren die je bovendien keer op keer weet te verrassen. De cast is voortreffelijke, maar Snauwaert is ronduit briljant en weet met een oogopslag of een hoofdbeweging over te brengen hoe Dorien zich voelt, maar nooit op een mechanische manier. De wederopstanding van Dorien is hilarisch, ontroerend en inspirerend en maakt dit tot één van de fijnste Vlaamse films in jaren. Sowieso ééntje die je niet mag missen!

Het overlijden van Tuck [Gerald McRaney] brengt Dawson [James Marsden] en zijn eerste grote liefde Amanda [Michelle Monaghan] voor het eerst in 20 jaar bij elkaar. Dawson heeft net op wonderbaarlijke wijze een ramp op een booreiland overleeft en vraagt zich af wat zijn lotsbestemming is, Amanda zit vast in een huwelijk met de kleurloze Frank [Sebastian Arcelus]. In flashbacks met Luke Bracey als Dawson en Liana Liberato als Amanda ontdekken we hoe hun liefde opbloeide en onder welke melodramatische omstandigheden het werd afgebroken. Als je bevestiging zoekt voor je negatieve vooroordelen over romantische drama’s en het oeuvre van Nicolas Sparks, zoek niet verder!

Woods en Dennehy zijn uitstekend gecast in deze misdaadthriller. Woods is afwisselend charismatisch en meedogenloos, Dennehy bedachtzaam en impulsief. De twee tillen elkaars vertolking naar een hoog niveau en dankzij Larry Cohens sterke script blijft de film boeiend en verrassend tot het einde. Enig minpunt is de wat oppervlakkige karakteriseringen van bijrollen.

Lucy Stanbridge [Aubrey Plaza] heeft de uitgeverij van haar vader overgenomen maar de zaken gaan zo slecht dat ze een aanbod tot overname met pijn in het hart overweegt. Haar enige reddingsboei lijkt een contract te zijn dat haar vader een halve eeuw geleden afsloot met Harris Shaw [Michael Caine], destijds een literaire sensatie die zich (denk aan J.D. Salinger) totaal heeft teruggetrokken. Lucy besluit de oude, verbitterde Shaw te wijzen op zijn contractuele verplichting en organiseert een promotietour om diens nieuwe boek te promoten. Maar Shaw heeft lak aan alle regels en hoewel hij door zijn onberekenbare gedrag een Internetsensatie wordt, komt het de verkoopcijfers niet ten goede. Het is verfrissend om Plaza een wat meer conventioneel personage te zien spelen maar ondanks hun chemie en talent kunnen zij en Caine het matige scenario niet naar een hoge plan tillen. Best uit te zitten maar gezien de cast een teleurstelling.

De date van de bloednerveuze Sander [Tobias Kersloot] en de narcistische Alex [Yuani Blindenburg] krijgt een “best wel heftige wending” door een overval. Twee rechercheurs [Jacob Derwig, Bas Hoeflaak] verhoren Sander, Alex en hun bitchy serveerster [Laura Bakker] na afloop, waardoor we drie verschillende perspectieven krijgen op de gebeurtenissen. Vergeet Rashomon, dit is een erbarmelijk belichte en hopeloos geschreven, geregisseerde en geacteerde aanfluiting die ook nog eens negatieve stereotypen versterkt. Maakte deel uit van Telefilm 2026.

Lillian [Stefanie van Leersum] is een student aan de TU in Delft die gespecialiseerd is in cryptografie. Wanneer een cybersecuritybedrijf haar een stageplek aanbiedt, zijn haar hackervrienden niet blij. Maar wanneer Lilian een kans ziet om wraak te nemen op de bank waar haar pas overleden vader werkte, besluit ze van deze gelegenheid gebruik te maken. Maar zelfs een buitengewoon intelligente hacker als Lillian moet erg op haar tellen passen, wil ze ongemerkt de experts van dit bedrijf om de tuin kunnen leiden. Cybercrime leent zich niet goed voor een visueel opwindende thriller en ook Korthals Altes heeft geen oplossing voor dat probleem. Het scenario van Judith Goudsmit probeert wat drama toe te voegen middels geruzie tussen Lillian en haar moeder [Roos Oudehand] en een potentieel gevaarlijke romance, maar de mix van cybercrime en drama werkt niet.