Meningen

Oude wijn in nieuwe zakken met blikkerig opgenomen liedjes die zo uit de AI-machine lijken te zijn gerold. Met Buuf Bets [Hetty Heyting] als personal trainer bereidt Daniël zich voor de op de wedstrijd “Coolste Vader van het Jaar” in een pretpark. Luan en Lucilla bereiden een amusementsshow voor, niet wetend dat schurken Bram [Rienus Krul] en Sam [Rian Gerritsen] een taakstraf hebben als personeel, omdat het pretpark kampt met personeelstekort. Bram en Sam willen de Bellinga’s uiteraard een hak zetten. De Bellinga’s zijn nog altijd hopeloze acteurs en Heyting had onderhand beter moeten weten. Zelfs de roze verf van Tante Til zou dit onding niet kunnen redden!

Een populair toneelstuk met een ietwat antisemitische ondertoon betreft Mathias [Lionel Barrymore], een vriendelijke, gewaardeerde herbergier die door zijn vrijgevigheid echter in geldproblemen komt. Hij kan zijn zaak redden als hij zijn [lola Todd] dochter uithuwelijkt maar hij weigert halsstarrig. Wanneer een rijke Pools-Joodse handelsreiziger [E. Alyn Warren] zijn herberg aandoet, ziet de radeloze Mathias een kans om zijn problemen op te lossen: hij vermoordt zijn gast op een afgelegen plek, steelt diens goud en verkondigt dat hij de erfenis van een oom heeft opgestreken. Al snel begint zijn geweten aan hem te knagen, zeker wanneer de politie een hypnotiseur [Boris Karloff] inschakelt die mensen kan dwingen de waarheid te vertellen.

Barrymore is uitstekend in dit belerende melodrama dat een behoorlijk twijfelachtig einde heeft. Hypnotiseur Karloff lijkt de (letterlijk) grote broer van Caligari, inclusief bril, hoed en zwarte mantel en Young houdt de vaart er redelijk in.

Sam [Shahine El-Hamus] is een getalenteerde trompettist die door zijn criminele broer [Mahfoud Mokaddem] op het hart wordt gedrukt zijn eigen pad te kiezen. Gesteund door een muziekdocent [Cees Heyne] slaagt Sam voor zijn auditie bij het Conservatorium. Daar komt hij terecht in een wereld waar hij als Marokkaanse Nederlanders een noviteit is en moeite heeft om zijn draai te vinden. Hij krijgt hulp van medestudent Annelies [Olivia Lonsdale] in wie hij bovendien zijn eerste grote liefde vindt. Romantisch drama valt op vanwege de realistische portrettering van verschillende kanten van de Marokkaans-Nederlandse cultuur, de charismatische El-Hamus en de fijne muziek. Gebaseerd op de gelijknamige roman van Mano Bouzamour die bij de verschijning in 2013 nogal wat stof deed opwaaien. Op basis van deze verfilming is het moeilijk te begrijpen waarom.

Reconstructie van en de stormachtige carrière van John Belushi, waarin Harold Ramis de glans en de tragiek van deze energieke, populaire en invloedrijke komiek in twee zinnen perfect samenvat. Een zonderlinge film die gebaseerd is op een geluidsopnames die Tanner Colby maakt voor een ‘oral history’. Geschikt als podcast, minder geslaagd als documentaire. In ieder geval komen Johns echtgenote Judith, zijn broed Jim en zijn belangrijkste professionele partner Dan Aykroyd uitgebreid aan het woord, maar het gebruik van animaties om de leemtes op te vullen komt over als een wanhoopsgreep.

Een afschuwelijke titel voor een intelligent, meeslepend en goed gemaakt verslavingsdrama dat op een knappe manier het verhaal van het onverwachte bezoek van junkie Ben, [Lucas Hedges], die net een paar maanden clean is, aan zijn familie vertelt vanuit twee perspectieven: die van Ben zelf en die van zijn moeder Holly [Julia Roberts]. Beide rollen zijn erg goed geschreven door regisseur/scenarist Peter Hedges. Holly is constant verscheurd tussen haar moederlijke gevoelens en haar rationele besef dat ze haar zoon niet (of nauwelijks) kan vertrouwen. Ben worstelt met het feit dat hij weet dat hij niet te vertrouwen is ('You can never trust a junkie', zegt hij zelf!) en het gevolg daarvan, namelijk dat zijn moeder hem niet durft te vertrouwen. Het fraaie spel van Robert en Hedges maakt op treffende wijze tastbaar hoezeer verslaving de relatie tussen ouders en kinderen voorgoed verstoort, maar ook hoe moeilijk het is voor een verslaafde om de draad op te pakken. Rachel Bay Jones maakt indruk in haar twee scènes als moeder die, mede door toedoen van Ben, haar dochter verloor aan drugs. Wel jammer van het abrupte, onbevredigende einde.

Onconventioneel camerawerk en een (toegegeven) prachtige soundtrack wegen niet op tegen het verschrikkelijk lage tempo en de vele onzinnige (en onzinnig lange) takes in dit drie uur durende middel tegen slapeloosheid. Tijdens een massage neemt hoofdpersoon Thien [Le Phong Vu] drie keer achter elkaar de telefoon niet op; we volgen zijn volledige brommerrit van zijn huis naar dat van mr. Luu [Nguyen Van Luú] en er is een scène waarin het lijkt of je minutenlang moet wachten voordat er iemand in beeld komt. Van grote afstand verschijnt Thien te voet met een defecte motorfiets. Minuten later komt iemand voorbij die hem helpt en weer een paar minuten later vervolgt hij zijn weg. Tijdverspilling krijgt een nieuwe betekenis is wat ongetwijfeld de saaiste film is die ik lange tijd heb gezien. Mogelijk de saaiste aller tijden! Het zal wel ergens over gaan, maar na twee uur weigerde ik me daar nog langer mee bezig te houden en ging bij mij het verstand op nul en heb ik me vooral geconcentreerd op wakker blijven. Bekroond met een Gouden Palm voor het camerawerk. Het failliet van het Cannes Film Festival in een notendop.

Fred Niblo’s versie uit 1925 had de legendarische wagenrace, William Wylers verfilming had Charlton Heston en 11 Oscars. Deze tot mislukken gedoemde remake is geen volledige ramp, maar je vraagt je af waarom Timur Bekmambetov zich hier überhaupt aan waagde. Als je de klassieke versie niet kent, dan is dit vast wel te pruimen, maar met een weinig aansprekende cast en een inferieure versie van de wagenrace valt er voor de meer ervaren filmkijker weinig plezier uit te halen. Voor wie het nog niet weet: het gaat over de rivaliteit tussen de Joodse Ben-Hur [Jack Huston] en zijn Romeinse pleegbroer Messala [Toby Kebbell]. Ben-Hur wordt tot slaaf gemaakt, overleeft een schipbreuk en krijgt met hulp van Ilderim [Morgan Freeman] de kans om zich te revancheren in een spectaculaire wagenrace.

Johanna van Heesch [Sylvia Hoeks], een jonge vrouw wiens echtgenoot Ties [Matthias Schoenaerts] na 2 jaar terugkeert uit de gevangenis en steeds meer verstrikt in het web van intriges in haar woonplaats Oss. Belangrijkste spil in de criminele organisatie is Wim de Kuyper [Marcel Musters], maar ook de invloedrijke fabriekseigenaar Sal Hedeman [Pierre Bokma] en accountant Harry den Brock [Frank Lammers]spelen sleutelrollen in het syndicaat. De zwijgcultuur zorgt voor een status quo tot wachtmeester De Vries [Thomas de Bres] weigert een oogje dicht te knijpen. Wat volgt is een serie incidenten (met liquidaties, verduistering, intimidatie, verkrachting, pedofilie en verraad) die elkaar zo snel opvolgen dat er geen enkele ruimte is voor karakterverdieping of voor spanningsopbouw. Van Duren en co-scenarist Paul Jan Nelissen nemen dus teveel hooi op de vork en hadden wellicht beter kunnen opteren voor een televisieserie.

Barkhad is zoals altijd charismatisch als Caweys, een Somalische arbeider in Dubai die een groot deel van het loon dat hij verdient stuurt naar zijn zieke moeder in Somalië en zich regelmatig probeert in te beelden hoe het zou zijn om zelf deel uit te maken van de wereld die staat afgebeeld op de billboards die hij repareert. Wanneer oplichter Jimmy [Jim Sarbh] de indruk wekt dat die glamour voor het oprapen ligt, kan Caweys de verleiding niet weerstaan maar daardoor raakt hij diep in de problemen op zijn werk en met plaatselijke criminelen. Barkhads uitstekende werk wordt teniet gedaan door de Kumars extreem trage regie van Kumar. Het acteerwerk van de ondersteunende cast is bovendien zeer matig.

Een Australische eenheid dient in 1916 aan het front in Frankrijk en krijgt de opdracht om een diepe tunnel te graven onder de Duitse fortificaties op Hill 60. Interessante invalshoek voor een WOII-drama, maar het zijn de scènes op het slagveld die dankzij het camerawerk van Toby Oliver en voortreffelijke geluidseffecten een onuitwisbare indruk maken. Cowell is jammer genoeg vrij kleurloos in de hoofdrol en de ondersteunende rollen zijn onvoldoende uitgewerkt om je emotioneel te betrekken bij de meest dramatische scènes.

Benedetta Carlini [Virginie Efira] gelooft als kind al dat ze kan spreken met de Heilige Maagd Maria. Het is dan ook geen wonder dat zij kiest voor een leven als non. Ze komt terecht in de abdij die onder leiding staat van Felicita [Charlotte Rampling] waar ze het opneemt voor Bartolomea [Daphne Patakia], een wanhopige vrouw die wil ontsnappen aan haar gewelddadige echtgenoot. Benedetta en Bartolomea ontdekken seksuele gevoelens voor elkaar te hebben en Benedetta vertoont de stigmata waardoor zij een haast onaantastbare status krijgt. De uiterst onevenwichtige toon doet je de hele tijd afvragen waar dit nu eigenlijk om gaat. Enerzijds heb je de controversiële seksscènes met een aantal momenten die je laten gniffelen (Bartolomea’s cadeau en de verschijning van een komeet, om maar wat te noemen), anderzijds de melodramatische scènes met de stigmata. Uitstekend geacteerd en zeker niet zonder goede momenten, maar alleen het laatste kwart weet werkelijk te boeien.

Siegfried Sassoon [Peter Capaldi] verlangt naar spirituele verlossing na een roerig leven vol conflicten en onbevredigende relaties. Hij kijkt terug op zijn leven vanaf 1914, wanneer hij en zijn broer Hamo [Thom Ashley] zich aanmelden voor de strijd in The Great War. Hamo’s dood inspireert Siegfried tot een daad van verzet en de verbittering en rancune over de manier waarop politici het verloop van de oorlog beïnvloeden resulteren in wrange gedichten, die ruim 100 jaar later nog niets van hun zeggingskracht hebben verloren en op fraaie wijze tot leven komen in dit biografische drama. De terugblik op de destructieve liefdesrelaties met mannen, tot aan zijn schijnhuwelijke met Hester Garry [Kate Phillips], is echter wat episodisch en minder interessant. De nazaten van Ivor Novelle (hier gespeeld door Jeremy Irvine) zullen op zijn zachtst gezegd niet zo blij zijn met de manier waarop deze legendarische acteur wordt neergezet.

Losse remake van de (nog altijd) onweerstaanbare klassieke verrassingshit van zijn vader Joe uit 1974 over een straathond, die de harten verovert van twee kinderen [Gabriel Bateman, Darby Camp] die ooggetuige zijn van de beroving van een pandjeshuis en ontvoerd worden. Benji to the Rescue! Brandon Camp voegde een voorgeschiedenis toe en koos ervoor Benji menselijke trucjes (een licht aandoen, een deur open met een sleutel) te laten doen. Daarmee verliest hij de elementen die Benji (en zijn illustere voorganger Lassie) juist zo succesvol maakten. Joe Camp produceerde en had beter moeten weten. Als je tenen niet beginnen te krommen wanneer Benji eenzaam door de straten loopt onder de klanken van John Hiatt’s ‘Have a Little Faith in Me’, dan weet ik het ook niet meer.

Nadat hij een celstraf van 3 jaar heeft uitgezeten wegens het doodschieten van een collega, wil politieagent Danny Gallagher [Karl Urban] bewijzen dat hij het slachtoffer was van corruptie binnen de politie en wraak nemen op de dealer [John Finn] die Danny’s collega Charlie [Vincent Spano] vermoordde. Andy Garcia speelt Danny’s mentor die hem na zijn vrijlating opvangt, Vergara een agent die Danny lijkt te willen helpen bij zijn onderzoek. Gallaghers onverschillige spel is dodelijk voor een toch al vrij routinematige en voorspelbare thriller. Garcia probeert er in ieder geval nog iets van te maken.

Regisseur Gustavo Pizzi en hoofdrolspeelster Karine Teles schreven samen het script voor deze fenomenale, ultra-realistische film over een doorsnee familie in een voorstadje van Rio de Janeiro. Teles speelt moeder Irene, die elke dag opnieuw een achtbaan van emoties doorstaat terwijl ze probeert het water boven hoofd te houden in een huishouden met een echtgenoot [Otávio Müller] die probeert de financiële problemen het hoofd te bieden en vier zoons die elk op hun eigen manier voor problemen zorgen die Irene probeert op te lossen. Het huis kent de nodige gebreken en wanneer zus Sõnia [Adriana Esteves] door haar man is mishandeld, neemt Irena haar en haar zoontje ook nog op in het gezin.

Deze film verbeeldt het complexe dagelijkse gezinsleven op ongekende wijze. Het ensemblespel is zo overtuigend dat je gemakkelijk zou kunnen vergeten dat we hier te maken hebben met acteurs. Het volstrekt spontaan ogende spel en overlappende dialogen zijn perfect geschreven en uitgevoerd door een uniform sublieme cast. Teles geeft op onovertroffen wijze gestalte aan de soms extreme emotiewisselingen van haar karakter wanneer blijdschap opeens overslaat in verdriet en andersom. Er valt veel plezier te beleven in details: de familie moet het eigen huis als een inbreker via het raam in een uitlopen en de 12-jarige zoon die (zo lijkt het) uren door de stad loopt met zijn tuba! Maar geniet zeker ook van de chemie tussen de kinderen wanneer de tweeling in bad zit of de wanhopige pogingen om de tweelingbroers hun maaltijd te laten eten. En probeer het maar eens droog te houden bij de slotscène. Realisme was zelden zo onderhoudend!

Veelvuldig met prijzen bekroond en dat heeft wellicht te maken met het feit dat schrijver/regisseur Bora Kim thema's als homoseksualiteit en depressie onder jongeren aanhaalt. Het probleem is echter dat ze geen van die thema's voorziet van enige diepgang. Eun-hee [Ji-Hu Park] hobbelt van de ene moeilijke situatie naar de andere dat leidt hier en daar tot een zinloze driftbui. De centrale boodschap lijkt te zijn dat het belangrijk is om mensen te hebben met wie je kunt delen wat zich werkelijk in je hoofd afspeelt. Eunhee ontdekt weliswaar dat de belangrijkste mensen in haar vaak niet voldoen aan haar verwachtingen, maar van karakterontwikkeling is hier nauwelijks sprake.

Stilistisch roept House of Hummingbird herinneringen op aan het werk van Ozu, de koning van de nietserigheid, maar dat heb ik sowieso nooit een aanbeveling gevonden. Sommigen vinden het wellicht intrigerend dat Kim regelmatige lang aangehouden, ongebruikelijke camerastandpunten gebruikt, maar dat betekent vooral dat je als kijker extreem lang moet wachten voordat er iets gebeurt, laat staan iets interessants. Het acteerwerk is prima en er zijn een paar goede momenten, maar dit had zeker 45 minuten korter kunnen en moeten duren.

Ma Seok-do [Ma Dong-seok] leidt een operatie waarmee het hoofd van de politie [Gwi-hwa Choi] een einde wil maken aan de hegemonie van enkele Chinese criminele organisaties in Seoul en de orde wil herstellen. Gebaseerd op het ‘Heuksapa Incident’, maar met actieheld Dong-seok als een no-nonsense politieagent – die tegelijk een telefoongesprek kan voeren en een steekpartij weet te voorkomen – weet je dat je dit met een korreltje zout mag nemen. De grote hoeveelheid personages kan verwarring opleveren en de humor doet wat geforceerd aan, maar dit is een prima vehikel voor Dong-seok en uitstekend voer voor diens fans.

Rechercheur Ma Seok-do [Don Lee] reist met af naar de Filipijnen om de bende op te rollen die verantwoordelijk is voor de dood van Choi [Kim Mu-yeol], de zoon van een bevriende restauranteigenaar [Choi Hee-seo]. Omdat deze criminele bende voornamelijk online opereert, moet Mae Seok-do samenwerken met Han Ji-su [Lee Joo-bin], een expert in Cybercrime, en Gang Nam-Su [Lee Dong-hwi] die gespecialiseerd is in digitaal forensisch onderzoek. Kim Mu-yeol is een formidabele tegenstander en de actiescènes zijn als vanouds. Seok-do’s gebrekkige kennis van en frustratie met technologie en cybercrime geeft deze vierde film uit de franchise een extra dimensie waardoor het een fijne en vlotte mix is geworden van actie en humor.

Tijdens zijn bezorgronde komt Lee Yong-Su [Ah-In Yoo] Shin Hae-mi [Jong-Seo Jeon] tegen, een jonge vrouw die hij kent uit zijn geboorteplaats. Lee voelt zich aangetrokken tot haar en is dan ook bereid om op haar kat te passen wanneer ze naar Kenia afreist. Wanneer daar een bomaanslag plaatsvindt duurt het wat langer voordat ze terug keert. Ze blijkt in het gezelschap te zijn van Ben [Steven Yeun], een vriendelijke, ietwat zelfingenomen (en welgestelde) man die een ongebruikelijke hobby heeft. Tenminste, dat zégt hij. Wanneer Shin spoorloos verdwijnt, vermoedt Lee dat Ben meer weet.

140 minuten lang gebeurt er he-le-maal niks. Ik vermoed dat het de bedoeling is geweest om Ben neer te zetten als de slechterik, maar hij komt vooral over als een vriendelijke man met een flauw gevoel voor humor. Er gaat geen enkele dreiging van hem uit en het is dan ook een raadsel waarom Lee zich zo druk maakt. Er is geen spanning, geen verhaal, geen sfeer en totaal geen actie. Tenminste, niet in de eerste 140 (!) minuten. Dan is er opeens een melodramatisch einde waarbij je alleen maar de schouders kunt ophalen en je je afvraagt waarom dat niet 130 minuten eerder had kunnen gebeuren?! Het zoveelste bewijs dat het filmfestival van Cannes (waar de film twee keer in de prijzen viel) het spoor volledig bijster is.

Omdat Mahir [Sinan Eroglu] een goede baan heeft gevonden, verhuist hij met zijn 14-jarige zoon Zeki [Alihan Sahin] van Rotterdam naar een chique buitenwijk van Istanbul. Uit veiligheidsoverwegingen mag Zeki de bewaakte wijk niet verlaten, maar met hulp van zijn vaardigheden als freerunner doet hij dat toch. In een arme buurt maakt hij kennis met Kemal [Hayat van Eck] en diens vriendengroep. Wanneer blijkt dat deze groep zich bezighoudt met diefstal en zakkenrollerij, laat Zeki zich overhalen om zich bij hen aan te sluiten. Dat komt hem natuurlijk duur te staan. Een niet onaardig, maar voorspelbaar basisverhaal dat nooit interessant wordt door ondermaats acteerwerk. Sahin heeft onvoldoende charisma om sympathie op te wekken en het scenario van Westendorp is te oppervlakkig.

Drie bevriende tieners raken geïntrigeerd door Balli [Áskell Einar Pálmason] nadat die op televisie is verschenen omdat hij zo ernstig was mishandeld door een leeftijdsgenoot dat zijn neus is gebroken en besluiten na enige aarzeling hem op te nemen in hun groep. Maar persoonlijke en sociaal-maatschappelijke problemen zorgen voor grote spanningen met hun omgeving. Guðmundsson weet zijn jonge cast tot ongekende prestaties te brengen en dankzij het fantastische camerawerk van Sturla Brandth Grøylen creëert hij een onbehaaglijke, beklemmende sfeer in dit diep verontrustende sociale drama met Lynchiaanse ondertonen. Perfect geacteerd met bijzondere lof voor Ólafur Darri Ólafsson als Balli’s stiefvader. De beste film van het jaar.

Berend Botje [Doris Zuijderland] is dol op de spannende zeeverhalen van haar opa [Thomas Acda]. Wanneer opa laat weten dat Berend is vernoemd naar een nog altijd zeewaardige schuit en haar de sleutels geeft, aarzelt ze geen moment. Samen met beste vriend Teus [Justin Dos Santos] kiest Berend het ruime sop. Ze vinden een mysterieus ei dat bij thuiskomst door de burgemeester [Zomayra Nouwen] in beslag wordt genomen zodat zij er goede sier mee kan maken. Wanneer Berend en Teus “het geheim” ontdekken, weten ze wat hen te doen staat. Op papier amusant avonturenverhaal voor de kleintjes wordt verpest door het houterige acteerwerk van de jeugdige cast en het geschmier van de volwassenen. Alleen Thomas Acda scoort een voldoende.

56 scènes die gemeen hebben dat ze zich afspelen in IJsland in de aanloop naar Kerst en die stuk voor stuk zijn gefilmd als een tableau vivant, met een statische camera. De shots zijn nauwkeurig uitgedacht, waarbij het vaak zo is dat zowel links als rechts in beeld iets noemenswaardigs gebeurt. Knap gedaan en er zijn best fraaie momenten bij, maar de meeste scènes zijn hooguit een beetje amusant en vaak nietszeggend waardoor ik, ondanks de schoonheid van de cinematografie, vaak mijn schouders ophaalde en me afvroeg wat regisseur Rúnar Rúnarsson met dit alles wilde zeggen. Vorm wint het in ieder geval van inhoud en dat zal ongetwijfeld bepaalde filmliefhebbers bekoren. Ik behoor niet tot die groep.

Anthony [Tim Roth] en Chris [Vicky Krieps] zijn filmmakers met een passie voor Ingmar Bergman die ingaan op een uitnodiging voor een filmfestival op het eiland waar de Zweedse topcineast zijn meest beroemde films maakte. Als eregast mogen ze zelfs verblijven in Bergmans woning en daar hopen ze inspiratie op te doen voor een volgend filmproject. Hun hernieuwde kennismaking met Bergmans oeuvre en diens cynische kijk op het huwelijk stelt hun onderlinge relatie op de proef. Hansen-Løve laat realiteit en fictie door elkaar lopen wanneer Chris het basisverhaal voor haar volgende scenario vertelt en de vraag rijst in hoeverre het liefdesverhaal rondom haar personages Amy [Mia Wasikowska] en Joseph [Anders Daniels Lie] een afspiegeling zijn van haar eigen relatie met Anthony. Een beetje traag en niet zo intrigerend als een Bergmanfilm, maar zeker niet onaardig. Hampus Nordenson lijkt sprekend op een jonge Stephen Merchant!

De in 1948 geboren filmmaker Hans Fels doet een poging zijn familieverleden te vertellen aan zijn 10-jarige dochter Zara. Vader Cornelius overleefde 3 jaar in een concentratiekamp, moeder Annetje zat 9 maanden in Auschwitz en verloor haar eerste echtgenoot tijdens de Holocaust. Vanzelfsprekend heeft dat hoofdstuk diepe sporen achtergelaten. Meer een podcast dan een film, want Fels is constant aan het praten en laat nooit de beelden of do foto’s die hij gebruikt voor zich spelen. Hij slaagt er ook niet in zijn verhaal een universeel karakter te geven. Gezien de titel was dat mogelijk niet eens de bedoeling, maar dat neemt niet we dat deze documentaire vooral interessant is voor Zara en niet voor de argeloze filmliefhebber.

Episodische, losse bewerking van Alfred Döblins roman over een Afrikaanse vluchteling [Welket Bungué] die bij aankomst eerlijk zijn geld wil verdienen in de bouw. Wanneer hij om twijfelachtige redenen wordt ontslagen, valt hij ten prooi aan een opportunistische dealer [Albrecht Schuch]. Die introduceert hem aan een wereld van seks, drugs en geld, maar ook aan de extreem gewelddadige mores van gangster Poms [Joachim Król]. Tussen de seks en het geweld door valt vaag iets van een verhaal en een subplot te ontdekken, maar deze goed geproduceerde bewerking kan niet tippen aan de eerdere verfilmingen uit 1931 en 1980.

Een sociaal psycholoog [Eric Bana] gaat zo ver op in zijn onderzoek naar de manipulatieve technieken van een levensgevaarlijke cult dat hij niet doorheeft dat zijn 16-jarige dochter [Sadie Sink] door Martin [Jonas Dassler] stapsgewijs wordt verleid om zich aan te sluiten bij die cult. Hoeks speelt de forensische detective die het onderzoek naar de cult leidt, Sophie Rois is zo sinister als de cultleider dat het moeilijk te geloven is dat iemand zich door haar zou laten inpalmen – cultleiders zijn in werkelijkheid juist charismatisch. Begint veelbelovend, maar net als zoveel soortgelijke horrorfilms verzandt het is bespottelijkheden en groteske special effects.

De Nederlandse dirigent Bernard Haitink gaf zijn laatste concert op 91-jarige leeftijd in september 2019 in Luzern. In deze documentaire kijkt hij met zijn tweede vrouw terug op zijn leven en zijn indrukwekkende carrière. Er is aandacht voor Haitinks langdurige strijd om het vertrouwen en respect te winnen van het befaamde Concertgebouw Orchestra en de ontwikkeling van zijn unieke stijl, waardoor muzikanten het heerlijk vinden om met en voor hem te spelen. Muzikale experts proberen de unieke kwaliteiten van Haitink te duiden door geluidsfragmenten van zijn concerten te duiden, maar je moet over aardig wat theoretische kennis beschikken om te begrijpen waar ze het over hebben. Dat is jammer, want het maakt deze film vooral interessant voor mensen met een bovengemiddelde kennis van klassieke muziek.

Op 16 augustus 1958 gijzelden Hongaarse vluchtelingen Ábel [Tamás Szabó Kimmel] en Bános [Jozsef Kadas] ambassadeur Koroknai [János Kulka] en een aantal stafleden in de Hongaarse ambassade in Bern. Wat zich precies afspeelde op die dag is nooit duidelijk geworden en dat geeft Szász en scenarist Norbert Köbli ruimte om het verhaal te dramatiseren. Zo is daar een rancuneuze medewerker [Rémusz Szikszai] die zich nadrukkelijk wil laten gelden, een jonge vrouw [Rozi Lovas] die vluchtelingenwerk doet en de daders identificeert en de Zwitserse inspecteur Lambert [László I. Kish] die lange tijds kan doen, omdat de gijzeling zich formeel afspeelt op Hongaars grondgebied. Het gebrek aan visuele dynamiek verraadt dat dit gemaakt is voor televisie, maar het verhaal is boeiend en het acteerwerk prima.

De crème de la crème van Britse filmveteranen duikt op in deze verfilming van de op maat geschreven roman van Deborah Moggach, over Britten op leeftijd wiens levens om uiteenlopende redenen op een dood spoor zijn beland en besluiten bij te komen of zich te bezinnen in het op papier luxueuze Marigold in Jaipur. Hoewel de locatie bepaald niet voldoet aan de verwachtingen die de brochure had gewekt, vinden de gasten een reden om hun leven een andere, frisse wending te geven. Ondertussen kampt de hotelmanager [Dev Patel] met problemen, zowel zakelijk als in de liefde. Met Dench, Nighy, Smith, Tom Wilkinson, Celia Imrie, Ronald Pickup en Penelope Winton maakt het niet zoveel uit dat de verhaallijnen vrij voorspelbaar zijn. Het is een genot om deze topacteurs aan het werk te zien. Dit mag dan geen Grand Hotel zijn, maar het is zonder meer onderhoudend. Kreeg in 2015 een vervolg: The Second Best Marigold Hotel.