Meningen

Jesse [Ethan Hawke] miste 9 jaar geleden – aan het eind van Before Sunset – bewust zijn vliegtuig naar de VS om bij Céline [Julie Delpy] te blijven. Negen jaar later zijn getrouwd, hebben ze twee dochter (een tweeling) en vieren ze vakantie bij vrienden in Griekenland met Hank [Seamus Davey-Fitzpatrick], Jesses zoon uit zijn eerdere relatie. Wanneer Jesse aan het eind van de vakantie afscheid moet nemen van zijn zoon, valt hem dat dusdanig zwaar dat hij Céline voorzichtig probeert te polsen over een mogelijke verhuizing naar de VS. Dat is het uitgangspunt voor de afsluiting van de Before-trilogie waarin ruimte is voor andere personages om hun zegje te doen. Dat levert weliswaar óók wat interessante inzichten op, maar lijkt ook een teken dat de formule een tikje sleets is geworden. De chemie tussen Hawke en Delpy is er nog steeds, maar hun gesprekken (en ruzies) zijn wat oppervlakkiger en dat maakt dit tot de minste van de drie films.

Twintigers Jesse [Ethan Hawke] en Céline [Julie Delpy] ontmoeten elkaar in de trein. Jessie pakt volgende dag om 09:30 een vliegtuig en nodigt Céline uit om een nacht met hem door te brengen in Wenen. Een onconventioneel romantisch drama, gefilmd op locaties in Wenen (dat aan deze film tot in lengte van jaren een toestroom van toeristen zal overhouden), waarbij Linklater de acteurs buitengewoon veel ruimte gaf om te improviseren en andere elementen toe te voegen. De bevlogenheid van beide acteurs zorgt voor authenticiteit en de dialogen zijn zo uit het leven gegrepen, dat iedereen die zich kan herinneren hoe het is om een beginnende twintiger te zijn zal herkennen. Humor, drama en romantiek in een tijdloos romantisch meesterwerk. Kreeg twee vervolgen met dezelfde karakters en dezelfde acteurs, te beginnen met Before Sunset (2004).

Aan het eind van een nachtelijke dwaaltocht door Wenen in Before Sunrise (1995) beloofden Jesse Wallace [Ethan Hawke] en Céline [Julie Delpy] dat ze elkaar precies 6 maanden op dezelfde plaats opnieuw zouden ontmoeten. Negen jaar later is in Parijs voor de presentatie van een boek geïnspireerd door hun kortstondige romance. Wanneer Céline tijdens een boekpresentatie in Parijs verschijnt besluiten ze de rest van de dag bij te praten tot Jesse om 19:30 met het vliegtuig terug reist naar de VS. Volgt dezelfde formule als Before Sunset en mist dus de originaliteit, maar de samenwerking tussen regisseur en beide acteurs werpt opnieuw vruchten af in de vorm van spontaan ogende dialogen vol soms luchtige, soms diepzinnige, maar altijd rake bespiegelingen over hoe de kijk op het leven verandert naar mate je de dromerigheid van toen je begin 20 was verruilt voor pragmatisme.

Zanger en liedjesschrijver Gretta [Keira Knightley] is met tegenzin door haar goede vriend Steve [James Corden] overgehaald om mee te gaan naar een muziekcafé en weet haar zelfs over te halen om een van haar liedjes ten gehore te brengen. Eén van de aanwezigen is Dan Muligan [Mark Ruffalo], een producer bij een vooraanstaande platenmaatschappij die door zijn mede door drankgebruik tegenvallende prestaties zijn baan dreigt te verliezen. Hij bloeit in alle opzichten op wanneer hij Gretta hoort en biedt haar onmiddellijk de kans aan om een album op te nemen. In flashbacks ontdekken we geleidelijk waardoor Gretta tot dat moment in de put zat. De rest van de film toont de heilzame werking van samen muziek maken, ook voor Dan, die op het punt staat te scheiden van zijn vrouw [Catherine Keener] en nauwelijks nog een band heeft met zijn dochter [Hailee Steinfeld]. Knightley en Ruffalo zijn een prachtig ‘odd couple’ en onconventionele opnameproces levert vermakelijke momenten op. Gregg Alexander en Danielle Brisebois kregen o.a. een Oscarnominatie voor het liedje ‘Lost Stars’, dus ook de muziek is van hoog niveau. Gemaakt voor $ 8.000.000 en leverde het tienvoudige op. Genoeg redenen om hier een avondje voor te gaan zitten dus.

Je moet zes minuten kijken naar een slapende vrouw. Waarom is mij een raadsel en eerlijk gezegd vond ik het totaal niet de moeite waard om een poging doen die vraag te beantwoorden, hoewel Kulumbegashvili blijkbaar gelooft dat hij de kijker daarmee intellectueel prikkelt. De film opent met een goed geregisseerde aanslag op de plek waar kinderen uit Jehovagezinnen Bijbelles krijgen, vandaar de extra ster. Een detective komt de boel onderzoeken en wat volgt is verkrachting, zelfmoord en een hoop pretentieuze nietsigheid. Georgische Arthouse op zijn slechts dus.

Wanneer een gewonde Yankee-soldaat [Eastwood] verzorging en onderdak krijgt in een meisjesinternaat in vijandig gebied, gebruikt hij een gevaarlijke combinatie van charme en leugens om te krijgen wat hij wil en nodig heeft. Daarbij richt hij zijn pijlen vooral op de jonge lerares Edwina [Elizabeth Hartman], maar ook bij schoolhoofd Martha [Geraldine Page] en de 17-jarige Carol [Jo Ann Harris] maakt de soldaat seksuele gevoelens los waardoor hij de grip op de situatie langzaam maar zeker verliest.

Fascinerend, aangenaam pervers psychologisch drama bevat uitstekend acteerwerk over de hele linie, sfeervol camerawerk van Bruce Surtees en inventieve regie van Don Siegel, die door middel van ongebruikelijke camerastandpunten een broeierige, mysterieuze sfeer weet op te roepen. Siegel maakt ook effectief gebruik van flashbacks om de karakters meer diepgang te geven en de spanning vast te houden waardoor je tot de slottwist geboeid blijkt kijken. Niet te verwarren met de uiterst zwakke remake van Sofia Coppola uit 2017!

Op vrijwel alle fronten inferieure remake van ongebruikelijk, maar intrigerend Eastwood-vehikel waarbij een gewonde vijandige soldaat (Colin Farrell) hulp en onderdak vindt in een meisjesinternaat in Virginia, niet ver van een slagveld van de Amerikaanse Burgeroorlog in 1864. Zijn aanwezigheid wekt erotische gevoelens op bij Miss Martha [Nicole Kidman], de leidster van het internaat, lerares Edwina [Kirsten Dunst] en tienersletje Alicia [Elle Fanning].
Coppola de regisseur doet haar best om de unheimliche sfeer van het origineel te benaderen, maar haar simplistische benadering als scenarist maakt dat onmogelijk. Het origineel was een aangenaam pervers psychologisch spel tussen Eastwood en zijn vrouwelijke verzorgers, Farrell is hier niet meer dan een slachtoffer voor seksueel gefrustreerde vrouwen. De karakteriseringen zijn zwak en geeft de de drie vrouwelijke hoofdrolspelers weinig houvast, waardoor hun personages niet uit de verf komen. Kidmans spel grenst aan het neurotische, Dunsts stijve vertolking maakt haar seksuele transformatie er niet geloofwaardiger op en bij Fanning ligt de seks er duimendik bovenop. Addison Riecke en Oona Lawrence zijn de enige lichtpunten als respectievelijk Marie en Amy, de twee jongste leerlingen van de school in dit mooi gefilmde, maar saaie psychologische drama.

De Amerikaanse pianist Wladziu Valentino Liberace was een Amerikaanse pianist die in de jaren 50 wereldwijd doorbrak als een entertainer die zijn muzikale virtuositeit losliet op populaire muziek in flamboyante shows waarin hij optrad in uitzinnige kostuums. De kandelaar op zijn piano werd één van belangrijkste handelsmerken. Soderberghs biografische film begint in 1977 wanneer de dan 58-jarige Liberace [Michael Douglas] nog steeds het imago heeft van heteroseksuele excentriekeling die “gewoon” de juiste vrouw niet heeft weten te vinden. In feite houdt hij er wisselende relaties op na met jongere mannen waaronder zijn huidige protegé Billy Leatherwood [Cheyenne Jackson]. Totdat Bob Black [Scott Bakula] hem kennis laat maken met Scott Thorson [Matt Damon], een jonge hondentrainer die zijn ambitie om dierenarts te worden, opgeeft om onderdeel uit te kunnen maken van Liberaces entourage. Wat volgt is een stormachtige relatie die niet alleen de complexe persoonlijkheid van Liberace onthullen, maar ook de problemen die voortkomen uit een maatschappij die nog altijd de heteroseksuele norm hanteert. Machoman Douglas is een opmerkelijke keuze, maar hij geeft Liberace de juiste mix van menselijkheid en camp. Matt Damon is eveneens een openbaring en Rob Lowe is ronduit hilarisch als de spreekwoordelijke “waanzinnige dokter” die voor elk uiterlijk kwaaltje wel een gegarandeerd middeltje heeft.

Robert Cohen laat zich zeer nadrukkelijk inspireren door zijn Amerikaanse collega Michael Moore en probeert op een luchtige wijze antwoord te geven op de vraag: wat is er nu Canadees aan Canada? Hij baseert zich daarbij op vooroordelen waar hij vooral tijdens zijn succesvolle tv-carrière in de VS keer op keer mee werd geconfronteerd.

Het feit dat vermeende Amerikaanse cultuuriconen als Dan Aykroyd, Michael J Fox en William Shatner Canadezen blijken te zijn is veelzeggend. De centrale vraag levert vermakelijke antwoorden op en de lijst aan beroemdheden is imposant, maar hoewel Cohen zijn sporen ruim heeft verdiend als scenarist, blijven zijn commentaren wat oppervlakkig en mede door een beperkt budget komen met name de visuele grappen niet uit de verf. De verleiding is groot om Cohen "de Canadese Michael Moore" te noemen. Wie deze documentaire heeft gezien begrijpt waarom, maar weet ook dat Cohen daarvoor op de meeste fronten tekort schiet.

Hoewel Eddie Murphy nuchter terugkijkt op zijn carrière als komiek, baanbrekende filmster en cultuuricoon, is dit voornamelijk een lofzang. Murphy’s ambitie vanaf jonge leeftijd, de eerste stappen als komiek, zijn explosieve opkomst als (zwarte) filmster die wit Amerika op het grote scherm een schop voor de kont gaf, zijn verbittering jegens SNL en een paar ongelukkige keuzes (Vampire In Brooklyn, Norbit) komen aan bod. Een fijne dwarsdoorsnee van Murphy’s carrière waarbij het gebrek aan acteurs waar hij mee werkte opmerkelijk is.

Elmo is samen met Big Bird het meest geliefde karakter uit Sesame Street. Deze boeiende documentaire maakt duidelijk hoezeer dat karakter verbonden is met de acteur die de rol van Elmo speelt: Kevin Clash. Er is aandacht voor het levensverhaal van Clash, maar ook meer in het algemeen over de technieken die de poppenspelers nog steeds gebruiken om hun scenes succesvol te verfilmen. Niet missen voor de liefhebbers (en wie is dat nou niet?), niet in de laatste plaats voor enkele ontroerende ontmoetingen met kinderen.

Jonathan Flynn [Robert De Niro] schaart zichzelf onder het rijtje klassieke Amerikaanse auteurs met J.D. Salinger en Mark Twain. Het probleem is dat zijn debuut (een regelrechte “klassieker”) er nog steeds niet is gekomen. Wanneer hij in problemen komt, neemt hij uit het niets contact op met zijn zoon Nick [Paul Dano] met wie hij lange tijd geen contact heeft gehad. In flashbacks (met Julianne Moore als Nicks moeder) krijgen we een vaak beeld van het leven van een jongen die opgroeit met een vader die zich meer bekommert om zijn carrière dan om zijn kind. Dat verleden staat uiteraard een goede verstandhouding in het heden in de weg. De mix van komedie en drama die Weitz voor ogen had, komt totaal niet uit de verf. Ondanks de degelijk acterende cast blijven de hoofdpersonen vooral sneue mannetjes die eerder een schop onder de kont verdienen dan onze sympathie.

Hoewel het huwelijk tussen Lucille Ball [Nicole Kidman] en Deni Arnas [Javier Bardem] onder druk staat door eindeloze ruzies, is de sitcom I Love Lucy, waarin zij de Ricardo’s uit de titel spelen, een kijkcijferkanon. Meer dan 60 miljoen Amerikanen zetten iedere maandagavond de televisie aan om de lotgevallen van de Ricardo’s te volgen. Deze biografische film richt zich op de perikelen achter de schermen van de hitserie gedurende een week die begint met de ontdekking dat er een artikel verschijnt dat beweert dat Lucille een Communist is. Hoewel het feitelijk onjuist is realiseert iedereen zich dat dit het einde kan betekenen van de serie. Maar Lucille heeft nóg een verrassing in petto die niet bij iedereen in goede aarde valt. Kidman en Bardem zijn voortreffelijk, maar ook Nina Arianda en JK Simmons schitteren als de acteurs die de rollen van respectievelijk Ethel Mertz en haar echtgenoot Fred spelen in I Love Lucy. Sorkins scenario neemt wat teveel hooi op de vork, maar er zijn meer dan genoeg memorabele momenten om dit in de armen te sluiten.

Zana [Zamand Taha] en Dana [Sarwar Fazil] zijn Koerdische broers die om verschillende redenen Irak willen verruilen voor de VS. Zana wil Superman overhalen om Saddam Hussein te komen verjagen en Dana heeft gehoord dat zijn liefje Helliya [Diya Mariwan] daar gaan wonen. Deze tragikomedie beschrijft hun pogingen om het land uit te komen en is niet zonder aardige momenten, maar Taha is zo’n ontzettende schreeuwlelijk dat hij mij al heel gauw op de zenuwen ging werken. En Kader heeft een voorkeur voor infantiele grappen rondom urine.

Branaghs visie op Belfast in 1969 is een bizarre mix van sentimenteel familiedrama en politieke thriller. Zelfs als je dat zou kunnen rechtvaardigen vanuit het standpunt dat het gaat om het perspectief van Buddy [Jude Hill], een kind dat zich nog onvoldoende bewust is van de implicaties van de bittere strijd tussen de Protestanten in Katholieken in zijn wijk, is er geen reden waarom Branagh zo vaak terugvalt op muzikale intermezzo’s (vaak met muziek die ruim (soms zeer ruim) na 1969 is opgenomen) na de zoveelste niet overtuigende confrontatie tussen Buddy’s vader [Jamie Dorman] en Billy Clanton [Colin Morgan], die eist dat iedereen partij kiest en zich mengt in de strijd. Prachtig gefilmd, maar verder valt er heel weinig te genieten.

Belgica is een café dat onder leiding van Jo [Stef Aerts] en zijn oudere broer Frank [Tom Vermeir] een frisse start maakt. Jo legt het aan met barvrouw Marieke [Hélène de Vos], Frank worstelt om zijn relatie met Carole [Greet Verstrate] en zijn zoontje Lou in stand te houden. Een overmaat aan drank en drugs regeert in Belgica en dat leidt tot niet al te originele plaatjes en voorspelbare soapachtige perikelen. Een intens, maar behoorlijk clichématig drama van de man die doorbrak met The Great Circle Breakdown. De rol van Frank was oorspronkelijk bedoeld voor Matthias Schoenaerts. Die zal achteraf blij zijn geweest dat hij wegens planningsproblemen uiteindelijk moest afzien van dit teleurstellende drank- en drugsdrama.

Manchester, 1984. Georgie Gallagher [Jack Smith] is een jonge, getalenteerde voetballer met een gebrek aan discipline in het veld en daar buiten. Bij toeval brengt Georgies buitensporige gedrag hem in contact met de 75-jarige Sir Matt Busby [Brian Cox] die Georgies favoriete club Manchester United na een vliegramp in 1958 (die de club nog altijd jaarlijks herdenkt) waarbij 8 spelers en 3 officials van de club om het leven kwamen, naar de top van het Europees voetbal bracht. Matt ziet een kans om Georgie en zijn zeven vrienden op het rechte pad te krijgen en/of te houden door hen samen met zijn rechterhand en goede vriend Bob [Philip Jackson] door ze hoogstpersoonlijk klaar te stomen voor het toernooi om de Youth Cup die twee weken later plaatsvindt. Een beschermende, alleenstaande moeder [Natasha McElhone], een stijve, veeleisende leraar [Toby Stephens] en een ontknoping die je ruim van tevoren ziet aankomen, getuigen van een gebrek aan originaliteit. Maar Cox en Jackson zijn een mooi stel in deze dramatisering van een waargebeurd verhaal. Aardig voor kinderen omdat die nog geen reden hebben om zich te storen aan de vele clichés.

De ervaren basketbalcoach Jay Driscoll [Jeffrey Donovan] verhuist midden jaren '60 met zijn vrouw Jean [Samantha Mathis] naar het plattelandsdorpje Middleton in de veronderstelling dat hij daar het jongensteam mag trainen. Tot zijn grote teleurstelling dient hij zich te ontfermen over het meisjesteam dat al jaren slecht presteert en door niemand serieus wordt genomen. Jay besluit er het beste van te maken en laat de meiden keihard werken, maar op het veld gaat het team geen stap vooruit. Jay twijfelt over zijn trainingsmethode en staat op het punt de handdoek in de ring te gooien, maar de overgebleven meisjes weten hem over te halen te blijven. Vanaf dat moment is er een vertrouwensrelatie tussen team en coach waardoor de Middleton Cyclones steeds beter gaan spelen.

Weinig verrassend formulematig drama is gebaseerd op het boek van Harold Keith, die zich liet inspireren door het leven van zij neef Jim Keith. Donovan is charismatisch als de coach, maar Dern is over-the-top als de schooldirecteur die zijn minachting voor het meisjesteam niet onder stoelen of banken steekt. Collector weet de verbeteringen van het team tijdens trainingen en wedstrijden goed in beeld te brengen en de wedstrijden zijn knap scherp gemonteerd. Het levendige tv-commentaar van Mike Carlucci is eveneens een pluspunt. Tijdens de ondertiteling zie je beelden van een reünie van de dames met hun geliefde coach van weleer.

Oppervlakkige, hysterische variant op Battle Royale waarin de werknemers van Belko Industries worden opgesloten in hun bedrijfspand en te horen krijgen dat er binnen een bepaalde tijd 30 mensen moeten sterven. Om de één of andere reden hebben alle werknemers een tracker in hun hoofd laten opnemen. De mysterieuze spelleider dreigt die trackers te laten exploderen als de deelnemers aan zijn dodelijk spel hun taak niet op tijd volbrengen.

Een gebrek aan humor en een overdaad aan hysterie zorgen ervoor dat het lege verhaal snel begint te vervelen. Veel bloedvergieten, nul diepgang. De grote onthulling op het einde laat je waarschijnlijk koud. Maar je raadt nooit wie als eerste het lootje legt!

3 Meiden, 1 bucketlist, 0 punten. Op de begrafenis van de Bella uit de titel laat haar vader uiteraard de video zien die ze maakte seconden voor ze haar dood tegemoet ging tijdens een duik in de oceaan. Bella klaagt daarin dat haar vriendinnen er niet bij zijn en praat ze daarmee een dusdanig schuldgevoel aan dat de meiden besluiten de bucketlist van hun beste vriendin af te werken. Dat is niet alleen een heel slap excuus voor een serie onsamenhangende, onleuke sketches (Bella Donna's Op Dansles, Bella Donna's Springen Parachute, Bella Donna's Doen Een Hondenshow), maar ook voor voorspelbare romantische verwikkelingen. Het script is een puinhoop en een gatenkaas, de dialogen te veel te vaak (hoor ik daar Liesbeth List?) gejat uit uiterst middelmatige Amerikaanse komedies waarbij te veel te vaak niet eens de moeite is genomen om het te vertalen. Het scenario is dan ook door twee mannen geschreven en schrijver/regisseur Jon Karthaus slaagt er ook niet in om iets van het theoretisch aanwezige talent van de drie hoofdrolspeelsters vast te leggen. Probeert te hard om leuk te zijn, neemt plotselinge dramatische wendingen en probeert zelfs nog door middel van een jengelende klaagzang tranen tevoorschijn te toveren. De enige lichtpuntjes zijn Thijs Römer, de enige die mij kortstondig liet lachen als een date met een spraakgebrek, en Egbert-Jan Weeber als een jongen waaraan de Bella Donna's (om niet nader uitgelegde redenen, zo gemakzuchtig waren de schrijvers wel) excuses moeten aanbieden. Over het extreem geforceerde happy-end wil ik geen verdere woorden vuil maken. Zie het eerst maar eens vol te houden tot het einde!

Charles [Dany Boon], een norse, 46-jarige taxichauffeur in financiële nood, accepteert een rit van de welgestelde, 92-jarige Madeleine [Line Renaud] van Bry-Sur-Marne naar de andere kant van Parijs. Om de een of andere reden vertelt ze over haar liefdesleven tijdens WOII en begint ze Charles uit te horen en te betuttelen. Sentimentele draak moet het zeker niet hebben van het dwaze, maar uiterst voorspelbare scenario dat vol zit met soms lachwekkende melodramatische clichés. Carions statische, fantasieloze regie helpt ook niet mee. Renaud en Boon doen in ieder geval wat ze kunnen en hebben een prettige chemie, maar je moet wel een hele romantische ziel zijn om hier volop van te kunnen genieten.

Dankzij de steun van Victor Drumond [Daniel Auteuil] heeft Antoine [Guillaume Canet] de moed gevonden om zijn droom waar te maken en hij is nu eigenaar en directeur van een enorm en succesvol entertainmentbedrijf dat mensen de kans geeft om hun favoriete periode uit de geschiedenis te herleven. Wanneer Antoine ziet dat de relatie tussen Victor en zijn echtgenote Marianne [Fanny Ardant] stuk lijkt te lopen hoopt hij zijn terneergeslagen vriend te helpen door hem gebruik te laten maken van zijn diensten. Victor kiest voor Parijs in 1974 en wil het moment waarop hij Marianne ontmoette herbeleven. Daarvoor moet Antoine alle details weten, bovendien wil hij zijn favoriete actrice inzetten in de rol van Marianne: zijn vriendin (min of meer) Margot [Doria Tillier], die Antoines gedrag als haar baas echter behoorlijk beu is.

Een wat gekunsteld basisgegeven en het is niet zo vreemd dat het scenario wat ongemakkelijk heen en weer springt tussen heden en (gereconstrueerd) verleden, gezien de verschillende verhaallijnen. Maar Auteuil is buitengewoon sympathiek en realistisch als de man die hoopt zichzelf en de liefde voor zijn vrouw terug te vinden in een reconstructie van het verleden. Bovendien zijn er voldoende vermakelijke momenten om de tekortkomingen van het script te maskeren.

Delphine [Izïa Higelin] ontsnapt begint jaren ‘70 aan de traditionele waarden van de boerengemeenschap waarin ze is opgegroeid en verhuist naar Parijs waar ze eindelijk openlijk voor haar seksualiteit uit durft te komen wanneer ze een relatie aangaat met de feministische activist Carole [Cecile de France]. Maar wanneer het bestaan van de familieboerderij in gevaar komt na de beroerte van Delpines vader [Jean-Henri Compère], voelt Delphine zich verplicht om terug te keren. Wanneer Carole haar onverwacht opzoekt wordt het steeds moeilijker om de ware toedracht van hun relatie geheim te houden voor Delphines moeder [Noémie Lvovsky]. Een confrontatie lijkt een kwestie van tijd. Schildert op treffende wijze het contrast van het plattelandsleven met dat van Parijs, daarbij geholpen door de levendige vertolkingen van Higelin en De France. De terugkeer op het platteland is een stuk minder interessant, ook al omdat het niet zo moeilijk is om te raden in welke richting het verhaal zich zal ontwikkelen.

De regisseurs kregen toestemming om een aantal artsen in het Amsterdam UMC te filmen tijdens hun telefonische gesprekken met familieleden van patiënten die daar tijdens de eerste Coronagolf in 2020 op de Intensive Car belandden. Niet iedereen is communicatief even sterk en het statische concept maakt het visueel weinig interessant, al zien we zo nu en dan beelden van familieleden die onder strenge voorwaarden een bezoek mogen brengen op de IC en van patiënten die na weken eindelijk het ziekenhuis mogen verlaten. Maar we krijgen wel een glimp te zien van wat de emotionele impact van de pandemie is op familieleden en op de behandelende artsen zelf.

Een populair toneelstuk met een ietwat antisemitische ondertoon betreft Mathias [Lionel Barrymore], een vriendelijke, gewaardeerde herbergier die door zijn vrijgevigheid echter in geldproblemen komt. Hij kan zijn zaak redden als hij zijn [lola Todd] dochter uithuwelijkt maar hij weigert halsstarrig. Wanneer een rijke Pools-Joodse handelsreiziger [E. Alyn Warren] zijn herberg aandoet, ziet de radeloze Mathias een kans om zijn problemen op te lossen: hij vermoordt zijn gast op een afgelegen plek, steelt diens goud en verkondigt dat hij de erfenis van een oom heeft opgestreken. Al snel begint zijn geweten aan hem te knagen, zeker wanneer de politie een hypnotiseur [Boris Karloff] inschakelt die mensen kan dwingen de waarheid te vertellen.

Barrymore is uitstekend in dit belerende melodrama dat een behoorlijk twijfelachtig einde heeft. Hypnotiseur Karloff lijkt de (letterlijk) grote broer van Caligari, inclusief bril, hoed en zwarte mantel en Young houdt de vaart er redelijk in.

Sam [Shahine El-Hamus] is een getalenteerde trompettist die door zijn criminele broer [Mahfoud Mokaddem] op het hart wordt gedrukt zijn eigen pad te kiezen. Gesteund door een muziekdocent [Cees Heyne] slaagt Sam voor zijn auditie bij het Conservatorium. Daar komt hij terecht in een wereld waar hij als Marokkaanse Nederlanders een noviteit is en moeite heeft om zijn draai te vinden. Hij krijgt hulp van medestudent Annelies [Olivia Lonsdale] in wie hij bovendien zijn eerste grote liefde vindt. Romantisch drama valt op vanwege de realistische portrettering van verschillende kanten van de Marokkaans-Nederlandse cultuur, de charismatische El-Hamus en de fijne muziek. Gebaseerd op de gelijknamige roman van Mano Bouzamour die bij de verschijning in 2013 nogal wat stof deed opwaaien. Op basis van deze verfilming is het moeilijk te begrijpen waarom.

Reconstructie van en de stormachtige carrière van John Belushi, waarin Harold Ramis de glans en de tragiek van deze energieke, populaire en invloedrijke komiek in twee zinnen perfect samenvat. Een zonderlinge film die gebaseerd is op een geluidsopnames die Tanner Colby maakt voor een ‘oral history’. Geschikt als podcast, minder geslaagd als documentaire. In ieder geval komen Johns echtgenote Judith, zijn broed Jim en zijn belangrijkste professionele partner Dan Aykroyd uitgebreid aan het woord, maar het gebruik van animaties om de leemtes op te vullen komt over als een wanhoopsgreep.

Een afschuwelijke titel voor een intelligent, meeslepend en goed gemaakt verslavingsdrama dat op een knappe manier het verhaal van het onverwachte bezoek van junkie Ben, [Lucas Hedges], die net een paar maanden clean is, aan zijn familie vertelt vanuit twee perspectieven: die van Ben zelf en die van zijn moeder Holly [Julia Roberts]. Beide rollen zijn erg goed geschreven door regisseur/scenarist Peter Hedges. Holly is constant verscheurd tussen haar moederlijke gevoelens en haar rationele besef dat ze haar zoon niet (of nauwelijks) kan vertrouwen. Ben worstelt met het feit dat hij weet dat hij niet te vertrouwen is ('You can never trust a junkie', zegt hij zelf!) en het gevolg daarvan, namelijk dat zijn moeder hem niet durft te vertrouwen. Het fraaie spel van Robert en Hedges maakt op treffende wijze tastbaar hoezeer verslaving de relatie tussen ouders en kinderen voorgoed verstoort, maar ook hoe moeilijk het is voor een verslaafde om de draad op te pakken. Rachel Bay Jones maakt indruk in haar twee scènes als moeder die, mede door toedoen van Ben, haar dochter verloor aan drugs. Wel jammer van het abrupte, onbevredigende einde.

Onconventioneel camerawerk en een (toegegeven) prachtige soundtrack wegen niet op tegen het verschrikkelijk lage tempo en de vele onzinnige (en onzinnig lange) takes in dit drie uur durende middel tegen slapeloosheid. Tijdens een massage neemt hoofdpersoon Thien [Le Phong Vu] drie keer achter elkaar de telefoon niet op; we volgen zijn volledige brommerrit van zijn huis naar dat van mr. Luu [Nguyen Van Luú] en er is een scène waarin het lijkt of je minutenlang moet wachten voordat er iemand in beeld komt. Van grote afstand verschijnt Thien te voet met een defecte motorfiets. Minuten later komt iemand voorbij die hem helpt en weer een paar minuten later vervolgt hij zijn weg. Tijdverspilling krijgt een nieuwe betekenis is wat ongetwijfeld de saaiste film is die ik lange tijd heb gezien. Mogelijk de saaiste aller tijden! Het zal wel ergens over gaan, maar na twee uur weigerde ik me daar nog langer mee bezig te houden en ging bij mij het verstand op nul en heb ik me vooral geconcentreerd op wakker blijven. Bekroond met een Gouden Palm voor het camerawerk. Het failliet van het Cannes Film Festival in een notendop.

Fred Niblo’s versie uit 1925 had de legendarische wagenrace, William Wylers verfilming had Charlton Heston en 11 Oscars. Deze tot mislukken gedoemde remake is geen volledige ramp, maar je vraagt je af waarom Timur Bekmambetov zich hier überhaupt aan waagde. Als je de klassieke versie niet kent, dan is dit vast wel te pruimen, maar met een weinig aansprekende cast en een inferieure versie van de wagenrace valt er voor de meer ervaren filmkijker weinig plezier uit te halen. Voor wie het nog niet weet: het gaat over de rivaliteit tussen de Joodse Ben-Hur [Jack Huston] en zijn Romeinse pleegbroer Messala [Toby Kebbell]. Ben-Hur wordt tot slaaf gemaakt, overleeft een schipbreuk en krijgt met hulp van Ilderim [Morgan Freeman] de kans om zich te revancheren in een spectaculaire wagenrace.