Meningen

Terugblik op de stormachtige carrière van hiphopgrootheden “A Tribe Called Quest” met een titel die bewust verwijst hun zwakste album dat het begin van einde inluidde. Q-Tip en Ali Shaheed Muhammad leerden elkaar als peuters kennen en geïnspireerd door Run DMC, LL Cool J en DJs Mr. Magic en Red Alert van de New Yorkse radiozender KISS-FM maakten ze met schoolvrienden Phife Dawg en Jarobi White in 1990 hun albumdebuut met “People’s Instinctive Travels and the Paths of Rhythm” met de klassiekers “Can I Kick It?”, “I Left My Wallet in el Segundo” en “Bonita Applebum”. Verbittering tussen met name Q-Tip en Phife Dawg leidde tien jaar later tot het bittere einde. Het verhaal van een groep jongeren met een droom, maar door de eerlijkheid van de bandleden en het tonen van pijnlijke confrontaties achter de schermen geeft dit ook inzicht in waarom het zo moeilijk is om bij elkaar te blijven. En Rapaport maakt haarfijn duidelijk waarom “A Tribe Called Quest” zo’n prominent plaats inneemt in de hiphopgeschiedenis.

Mede door een buitengewoon onrustige nacht vol bizarre incidenten mist Beau Wassermann [Joaquin Phoenix] zijn vlucht waardoor hij het geplande bezoek aan zijn moeder [Patti LuPone] moet uitstellen. Dat neemt ze hem niet in dank af. Om een lang (en waanzinnig) verhaal kort te maken: Beau belandt in het ziekenhuis, hoort dat zijn moeder is overleden en dat ze pas begraven kan worden wanneer hij aanwezig is. Zijn poging om het huis van zijn moeder te bereiken is de rode draad in een film waar geen touw aan vast te knopen valt. Een naakte psychopaat [Ernest-James Chuipka] die willekeurige mensen op straat te lijf gaat met een mes, een beer van een vent [Denis Ménochet] die overal door of in springt, en een reusachtige penis maken deel uit van een rariteitenkabinet dat moet doorgaan voor een scenario. Phoenix’ intense spel (Razzie-waardig) maakt het allemaal nog erger. Een bijna onmogelijk uit te zitten, drie uur durende, pretentieuze verschrikking!

Sandra Kienzler [Léa Seydoux] is een alleengaande moeder in Parijs met een dochter [Camille Leban Martins] die aan het begin van de puberteit staat, een fysiek en geestelijk aftakelende vader [Pascal Greggory] die van het ene naar het andere verzorgingshuis moet worden verhuisd in afwachting van een vaste plaats waar hij verzorgd kan worden. Bovendien begint ze een affaire met Clément [Melvil Poupaud], ooit de beste vriend van haar ex-man. Kabbelt maar een beetje voort zonder ooit de diepte in te gaan, maar effectief gebruik van locaties en het prachtige spel van Seydoux en Greggory tillen dit naar een hoger niveau.

Afhankelijk van je standpunt een egotrip van of een eerbetoon aan Juliette Binoche die hier een kunstenares speelt die de ene na de andere man het bed in weet te krijgen en vervolgens mekkert over het feit dat het haar 'emotionele leven' zo gecompliceerd maakt. Meer dan seks en een hoop oeverloos geouwehoer daarover is het niet. Hier en daar riekt het naar een poging tot komedie, maar Claire Denis slaat de plank volledig mis. En wie dacht dat het niet erger kan worden moet het hart vasthouden wanneer Gerard Depardieu na vijf kwartier eindelijk zijn opwachting maakt. Een vreselijke openingsscène en een ronduit onuitstaanbare slotscène typeren deze martelgang langs afstotelijke karakters. Een kandidaat voor de slechtste film van het jaar.

Ondanks de knappe vertolkingen van Steve Carrell, Timothée Chalamet en Maura Tierney (als respectievelijk vader, zoon en stiefmoeder) in deze film gebaseerd op de autobiografieën van David en Nick Sheff, ontstijgt de film inhoudelijk nimmer het niveau van de ware-woensdagavond-film. De Vlaamse regisseur Felix van Groeningen, die tevens meeschreef aan het scenario, verzuimd je als kijker inzicht te geven in de voorgeschiedenis van de twee hoofdpersonen. Als kijker moeten we maar aannemen wat Nick zegt, namelijk dat hij 'gewoon' zo is en dat verslaving aan crystal meth een bewuste keuze is. Dat gebrek aan achtergrondverhaal maakt dat David en Nick overkomen als vrij generieke personen in een al vaak verteld verhaal over drugsverslaving en de effecten op naaste omgeving. De epiloog onderstreept dat dit een film met een boodschap is, maar gezien het bronmateriaal en de uitstekende cast had dit veel meeslepender en indrukwekkender kunnen en moeten zijn.

Wanneer Ethan [Alden Ehrenreich] valt voor de bijna 16-jarige Lena [Alice Englert], merkt hij al gauw dat er iets bijzonders met haar aan de hand is. Wanneer blijkt dat Lena’s hele familie over magische krachten beschikt en dat Lena vanaf haar 16e verjaardag haar eigen krachten voor goed, of voor kwaad kan gebruiken, stelt de familie Ethan en zijn liefde voor Lena flink op de proef. De charismatische hoofdrolspelers, de sterke ondersteunende cast en prima special effects zijn redelijke compensatie voor het feit dat we hier te maken hebben met een opzichtige Twilight-kloon. Wie niet bekend is met die filmserie óf daar maar niet genoeg van krijgen, zal dit waarschijnlijk iets hoger waarderen.

Sinds 1999 organiseert de Homeless World Cup Foundation jaarlijks een 4x4 voetbaltoernooi met nationale teams die bestaan uit daklozen. Vinny [Micheal Ward] stond als jeugdspeler in de belangstelling van West Ham United, maar het lukte hem niet de volgende stap te maken. Verbitterdheid over die mislukking kostte hem de relatie met de moeder [Jessye Romeo] van zijn dochtertje [Jesusline Baah-Williams] en een dak boven zijn hoofd. Voormalige voetbalscout Mal [Bill Nighy] ziet Vinny’s talent en nodigt hem uit om lid te worden van het Engelse nationale team bij de Homeless World Cup 2019 in Italië. Min of meer noodgedwongen sluit Vinny zich aan, ook al ziet hij het niet zitten om te moeten spelen met mensen die er weinig van kunnen. Gebaseerd op de ervaringen van deelnemers en teams die ook in werkelijkheid meededen aan dit WK. Nighy is ouderwets subliem en Shorrock vindt de juiste mix van drama en humor waardoor het luchtig blijft, zonder dat de onderliggende boodschap verloren gaat. Susan Wokoma steelt de film als de hartelijke, slimme begeleider van het Zuid-Afrikaanse team.

Het is mij een raadsel waarom hier überhaupt liedjes in zitten. Ze houden het verhaal op, voegen niets toe aan het verhaal en zonder die liedjes had deze film ook een prima speelduur gehad. Enige uitzondering is een parodie op 'Wilkommen, bienvenue, welcome' uit Cabaret dat uitstekend begint, maar ook dat liedje vervalt in formule met een Songfestivalwaardige modulatie en een onnodig opgeblazen crescendo. In Hollywood zijn ze blijkbaar vergeten dat de meest memorabele musicalliedjes juist de kleine, intieme liedjes zijn. Ik noem 'Cheek To Cheek', 'Over The Rainbow', 'White Christmas', 'Have Yourself A Merry Little Christmas' en de versie van 'Singin' In The Rain' uit de gelijknamige film.

Het is zo jammer, omdat de film op alle andere vlakken eigenlijk uitstekend is. Emma Watson is precies goed als het dromerige meisje dat zich niet laat beperken door de bekrompenheid van haar dorpsgenoten. Dan Stevens weet, ondanks de noodzakelijke special effects die aan de basis liggen van zijn fysieke verschijning, angstaanjagende, agressief, verlegen en charmant te zijn als Beast. En er is een stemmencast om je vingers bij af te likken, met o.a. Ian McKellen en Emma Thompson. Het is even wennen, maar het is goed dat Hollywood hier een sprookjeswereld neerzet waarin verschillen in huidskleur of seksualiteit een vanzelfsprekendheid zijn. De film zakt wat in wanneer de focus ligt op de zelfingenomen Gaston [Luke Evans], daarentegen is het goed om Kevin Kline weer eens te zien in een rol [als Belles vader] die waardig is aan zijn talent. Het eindresultaat is een uiterst vermakelijke film waarbij je de liedjes uiteindelijk op de koop toe neemt.

Spin-off van de succesvolle, maar formule matige Barbershop-komedies wijkt niet af van de formule en is in veel opzichten niet meer dan pijnloos kijkvoer voor een niet al te kritisch publiek. Maar Queen Latifah is ronduit charmant en blaast deze komedie flink wat leven in, Silverstone heeft een amusante bijrol als de enige blanke styliste in de Beauty Shop en de cinematografie van 'onze' Theo van de Sande is voorbeeldig. Bacon maakt zichzelf echter belachelijk.

Walter Black [Mel Gibson] is getrouwd, heeft twee kinderen en heeft met succes het speelgoedbedrijf van zijn vader overgenomen. Nu is hij zwaar depressief en brengt hij zijn dagen vooral door in bed. Na een mislukte zelfmoordpoging begint Walter een handpop van een bever te gebruiken als communicatiemiddel. Walters jongste zoon Henry [Riley Thomas Stewart] gaat er helemaal in mee, maar zowel tienerzoon Porter [Anton Yelchin] als echtgenote Meredith [Jodie Foster] begrijpen het niet en willen “gewoon” de oude terug. Gibson lijkt niet goed te weten of het gaat om een komedie of drama en slaat de plank behoorlijk mis. Veel interessanter is het subplot met Yelchin en een jonge Jennifer Lawrence als een medestudent die Porter vraagt haar afstudeerspeech te schrijven.

Omdat ze brand hebben veroorzaakt op Highland Highschool Science Fair van 1998 veroordeelt een milde rechter Beavis en Butt-head tot een 8 weken Space Camp bij NASA. Serena Ryan, de kapitein van Space Shuttle Endeavor, ontdekt dat de jochies over een bijzonder talent beschikken en vraagt ze van dat talent gebruik te maken. In de veronderstelling dat ze kunnen ‘scoren’ bij Serena volgen de ventjes een opleiding tot astronaut, maar de ruimtemissie naar het MIR Ruimtestation loopt uit op een ramp waarbij Beavis en Butt-head voorgoed lijken te verdwijnen. Maar in 2022 duiken ze op in Galveston en vreest Serena dat zij haar campagne om verkozen te worden tot gouverneur van Texas komen saboteren. Feitelijk een remake van Beavis & Butt-head Do America, waarbij Judge jammer genoeg slechts in beperkte mate gebruik maakt van de mogelijkheden die de sprong van 1998 naar 2022 de twee MTV-iconen biedt.

Thomas Balmès volgde de ontwikkeling in het eerste levensjaar van vier baby's uit verschillende delen van de wereld en dat leverde fraaie, vermakelijke en veelzeggende beelden op. Mari en Hattie wonen in respectievelijk San Francisco en Tokyo, waar hun ouders naar speciale plaatsen gaan waar ze onder begeleiding met hun kleintje spelen. Bayar woont in een tent midden op de Mongolische toendra en zodra hij kan kruipen gaat hij zelfstandig op onderzoek uit. Dat geldt ook voor Ponijao die opgroeit in een afgelegen dorpje in Namibië.

Let op de interactie met dieren, onder anderen met twee geiten en elders met een haan, maar blijf zeker ook bij de les wanneer een oudere broer of zus zich met één en ander gaat bemoeien. Er zijn meer wonderlijke, magische momenten en Balmès laat commentaar wijselijk achterwege. Het is aan de kijker om de pogingen tot communicatie van de baby's te interpreteren en een mening te vormen over de overeenkomsten, maar zeker ook de verschillen tussen de omstandigheden waaronder zij hun eerste levensjaar meemaken.

Agent van de Amsterdamse zedenpolitie Piet van der Valk was de hoofdpersoon in 9 boeken van Nicholas Freeling. Het leek Rademakers blijkbaar een goed idee om het tweede boek uit de reeks te verfilmen en het scenario te laten schrijven door Hugo Claus, maar het resultaat is niet om aan te zien. Een erbarmelijk belicht prutswerkje zonder enige spanningsopbouw, maar met veel naakt en een verschrikkelijke soundtrack waarvan iemand Rademakers waarschijnlijk ingefluisterd had dat het ‘hip’ zou zijn. Van der Valk [Bryan Marshall] onderzoekt de groepsverkrachting van een 40-jarige vrouw [Delis Lindsay]. Het spoor leidt naar Bloemendaal, waar Van der Valk probeert een bekentenis te ontfutselen aan een groep jongeren die deel uitmaken van een soort cult.

Op vakantie in Griekenland overleeft Beckett [John David Washington] een auto-ongeluk waarbij zijn vrouw [Alicia Vikander] om het leven komt. Zodra Beckett voldoende is hersteld, bezoekt hij de plaats van het ongeluk waar twee politieagenten [Panos Koronis, Lena Kitsopoulou] hem proberen te liquideren. Beckett rest niets anders dan op de vlucht te slaan en een manier te vinden om de Amerikaanse ambassade te bereiken. Washington doet het niet slecht in de hoofdrol, maar het is op zijn zachtst gezegd niet erg geloofwaardig dat een man met één arm in het gips uit handen van de politie weet te blijven tijdens een achtervolging door het onherbergzame Griekse landschap. Idiote actiescènes en een uiterst vergezochte verklaring voor dit alles doen deze actiethriller de das om.

Aan de hand van archiefbeelden en audio interviews met Jacques Cousteau, crewleden en familie schets Garbus een romantisch beeld van deze pionier op het gebied van diepzeeduiken onderzoek naar het leven in onze Oceanen. Zijn eerste duikervaringen in Toulon komen voorbij, evenals de revolutionaire ontwikkeling van de Aqualung en het verhaal achter en van de Calypso, het later door John Denver bezongen schip dat Cousteau en zijn mannen vergezelde tijdens hun ontdekkingsreizen. Kritiekloos portret zonder verrassingen ontstijgt zelden het niveau van een Wikipedia-pagina.

Het in oktober 1969 verschenen album ‘Led Zeppelin II’ betekende de definitieve doorbraak voor Led Zeppelin. Gitarist Jimmy Page, bassist John Paul Jones, frontman Robert Plant en audio-opnames van de in 1980 overleden drummer John Bonham (die sowieso zelden interviews gaf) vertellen de individuele voorgeschiedenis van de bandleden en de muzikale reis die Led Zeppelin maakt vanaf het moment dat The Yardbirds (waar Page gitarist van was) er besloot de brui aan te geven. Qua opzet en visuele stijl heeft het lange tijd veel weg van een aflevering van ‘Behind The Music’, maar uniek beeldmateriaal en (vooral) registraties van liveoptredens maken dit tot een traktatie voor fans en maken de niet-ingewijden (ongeacht smaak of voorkeur) duidelijk hoe virtuoos en vooruitstrevend deze legendarische groep toen al was. Dus zie dit vooral in de bioscoop of met een degelijke geluidsinstallatie.

Terugblik op het leven van Madonna vanaf het moment dat ze besloot haar ouderlijk huis in Michigan te verlaten voor een avontuur in New York, tot de piek van haar succes met de Blonde Ambition Tour in 1990. Ogden gebruikt archiefbeelden en foto’s en reconstrueert het verhaal aan de hand van personen die er persoonlijk bij betrokken waren, waaronder Madonna’s broer Christopher (en vaste danser in de beginjaren), oud-managers en andere mensen die intensief met haar samenwerkten of samenleefden. In oude audio-opnames komt Madonna zelf ook aan het woord in dit qua vorm weinig opzienbarende, maar goed onderzochte en gestructureerde portret van één van de belangrijkste vrouwelijke iconen van de laatste 50 jaar.

Formulematige vis-uit-het-water-romkom waarin rigide carrièrevrouw Sarah [Sanne Langelaar] ontslag neemt als de promotie waar ze op rekende aan haar neus voorbijgaat. Een familievriend [Liz Snoijjink] vraagt Sarah om een paar maanden een B&B in de provincie Groningen te runnen, zodat ze op wereldreis kan. Daar ontmoet ze de vriendelijke supermarkteigenaar Klaas [Mingus Dagelet] en ruwe bolster, blanke pit Berend [Oscar Aerts]. Keuzes, keuzes! Voor de kijker is die keuze niet zo moeilijk: afzetten die handel!

Mr Bedevil gebruikt een App om enkele bevriende tieners de stuipen op het lijf en de dood in te jagen. Bijzonder fraai in beeld gebracht waardoor er wel sprake is van een enigszins beklemmende sfeer, maar het scenario is een puinhoop en de bordkartonnen karakters en bijpassende vertolkingen zijn net zo storend als het feit dat iedere spannend bedoelde scene op het moment suprême wordt afgekapt.

Een door Barry Gibb en de nabestaanden van zijn broers Robin, Maurice en Andy Gibb geautoriseerde documentaire toont het uiterst hobbelige pad dat The Bee Gees bewandelden sinds hun onverwacht snelle internationale doorbraak met de singles New York Mining Disaster en het talloze keren gecoverde To Love Somebody. Barry en zijn jongere tweelingbroers Robin en Maurice maakten al op zeer jonge leeftijd samen muziek en lieten zich aanvankelijk inspireren door de muziek. Het plotselinge succes dreef de broers uit elkaar, maar begin jaren '70 maakten ze een nieuw begin met een succesvolle Soulsound.

Het verhaal achter het megasucces van de soundtrack van Saturday Night Fever (en de enorme terugslag die hun carrière bijna verwoestte) is bijzonder interessant vanuit muziekhistorisch oogpunt, maar deze documentaire maakt ook duidelijk wat de positieve en negatieve kanten zijn van het werken met directe familie. Noel Gallagher en Nick Jonas spreken uit persoonlijke ervaring en Justin Timberlake en Mark Ronson blijken grote bewonderaars. Marshall maakte gebruik van interviews uit de late jaren '90 om Robin en Maurice hun kant van het verhaal te laten vertellen. Voor wie de Bee Gees redelijk kent is er weinig nieuws onder de zon, maar de kwaliteit van de muziek maakt dit tot een must voor iedereen met enige interesse in de geschiedenis van popmuziek.

Bijenhouder Adam Clay [Jason Statham] is boos omdat Eloise Parker [Phylicia Rashad], die hem enige tijd onderdak verschafte, een einde van haar leven heeft gemaakt nadat ze slachtoffer was geworden van datahackers die onder anderen $ 2 miljoen van een goed doel stalen. De politie is al lange tijd op zoek naar de verantwoordelijken, maar dit is een vehikel voor Jason Statham. Dus is hij toevallig ook nog een gepensioneerde superagent die maar een telefoontje te plegen om diezelfde dag het kantoorgebouw van de daders in de fik te steken en flink wat botten te breken. Het oeverloos botten breken gaat door tot hij de ware aanstichter van deze miljoenenfraude heeft gevonden. Daarbij komt Adam wel tegenover Eloises dochter Veronica [Emmy Raver-Lampman] te staan, die een eind moet maken aan Clays rücksichtslose bloedbad. Het begin is niet onaardig, maar zodra de klappen beginnen te vallen gaat alle logica overboord. Criminelen of wetsgetrouwe SWAT-agenten, Statham maakt ze net zo graag een kopje kleiner – en het liefst met zoveel mogelijk bruut geweld.

In september 1628 bracht de Nederlandse vlootvoogd Piet Hein de vijandelijke Spaanse vloot de gevoeligste nederlaag uit de geschiedenis toe. De vangst van de Zilvervloot wordt nog altijd bezongen in een kinderliedje en op verschillende plaatsen in Nederland zijn er standbeelden voor hem opgericht. De enorme buit van de Zilvervloot werd gebruikt om de slavenhandel of de productie van tot slaaf gemaakten flink op te voeren. Vandaar dat de restauratie van monumenten voor Piet Hein nu behoorlijk ter discussie staat. Van den Hoff geeft wel ruimte aan vertegenwoordigers van het Cubaanse stad Matanzas, waar Piet Hein op handen wordt gedragen, maar de critici komen niet veel verder dan een paar oneliners. Hij slaagt er wel in om duidelijk te maken hoe belangrijk het is om de geschiedenis van historische figuren als Piet Hein te besturen voordat je een mening vormt.

Door Herman Finkers geschreven en grotendeels in (overtuigend) Twents gesproken komisch drama waarin Jan [Finkers] zijn leven een andere draai besluit te geven nadat zijn schoonvader Arend [Jan Roerink] - die net als Jan jarenlang onder de plak van zijn echtgenote zat - komt te overlijden en Oma Sinie [een hilarische Annie Beumers] en Gedda [Johanna ter Steege] besluiten Arends laatste wens niet te respecteren. Maar om los te komen van de verstikkende routine van zijn huwelijk moet Jan erg drastische maatregelen nemen.

De typische Finkershumor en de verzorgde regie van Johan Nijenhuis blijken goed samen te gaan, al lijkt het erop dat er wat onenigheid was over het einde. Dat slot is helaas wat formulematig. De film bevindt zich bovendien op glad ijs wanneer het zich verplaatst naar een dagopvang voor mensen met Alzheimer, maar het scenario gaat niet over de schreef, al zal niet iedereen de bijbehorende grappen even goed kunnen waarderen. In zijn eerste substantiële werk als acteur in bijna 15 jaar blijkt Finkers nog steeds uitstekend uit de voeten te kunnen met dit materiaal en hij en Ter Steege dragen dit komische drama met verve.

Jon Bluming overleed in 2018 op 85-jarige leeftijd. Janic interviewde Bluming voor zijn dood en laat de rest van diens levensverhaal vertellen in de vorm van sobere animaties en een voice-over. Bluming staat internationaal bekend als de ontwikkelaar van een vechtsport die onder meer elementen van worstelen en karate bevat en richtte samen met Kenji Kurosaki de International Budo Kaikan (IBK) op. Het grote respect voor deze man blijkt uit getuigenissen van enkele voorname Nederlandse professionele vechtsporters. Maar Janic heeft minstens zoveel interesse voor Blumings jonge jaren, waarin hij zich als vrijwilliger diende in de Koreaanse oorlog. Die periode blijkt bepalend geweest te zijn voor de rest van zijn levensloop. Jammer dat de op televisie vertoonde versie (waar deze recensie op gebaseerd is) amper een uur duurt, want ik kreeg het gevoel dat er veel meer interessant te halen viel uit het bijzondere levensverhaal van Jon Bluming.

Je krijgt al snel het gevoel dat deze film vrijwel volledig uit improvisaties ontstaat. Dat levert prachtige momenten op in de scènes waarin tweelingzussen Jeannie en Lauren [Tilly en Maggie Hatcher] samen zijn, maar zorgt er ook voor dat veel scènes wat rommelig en traag verlopen en dat het toch al vrij magere verhaal te vaak stokt.

De animaties tijdens de opening credits roepen herinneringen op aan die luchtige romantische komedies waarop Hollywood vanaf de jaren ’50 een patent op had. Helaas bevat het scenario van Maarten Lebens teveel vulgaire momenten (het codewoord is Viagra) en blijkt Koolhoven zich geen raad te weten met dit materiaal. Ad van Kempen lijkt weliswaar best op Bob Hope (voor wie dit een kolfje naar zijn had zou zijn geweest), maar heeft niets van diens charme of komisch uitstraling. Koolhovens acteursregie is erbarmelijk waardoor ook die paar op papier geslaagde grappen volledig mislukken. Yes-R, Tjitske Reidinga en Plien van Bennekom overacteren er op los. De enige lichtpuntjes zijn Geert de Jong als de Vlaamse Jacky en Gene Bervoets als Thijs’ uitbundige vriend Guy.

Lydia [Winona Ryder] heeft carrière gemaakt als presentator van een programma over spookhuizen. Na het overlijden van haar vader keert ze met haar moeder [Catherine O’Hara], haar dochter [Jenna Ortega] en haar vriend Rory [Justin Theroux] terug naar het huis waar Beetlejuice [Michael Keaton] meer dan 30 jaar geleden de boel op stelten zette. Vanaf dat moment heeft Lydia nachtmerries over haar plaaggeest en wanneer Rory het ondenkbare doet, zijn de poppen opnieuw aan het dansen. Een wat warrig plot met Monica Bellucci als demon van dienst, maar Burton laat zich verleiden tot een overdaad aan CGI-effecten. Winona Ryder kruipt probleemloos terug in haar rol, maar 70-plusser Keaton is een schim van zichzelf. Een ongeïnspireerde en volstrekt overbodige sequel en het bewijs dat ook Tim Burton niet feilloos is

20 jaar nadat zijn vrouw [Elise Maning] en zoon [Leo Wildhagen] thuis werden vermoord, keert Harold Weems [Bob Gallagher] naar zijn voormalige woning om de geruchten dat hij de moordenaar zou zijn geweest te ontkrachten. Documentairemaker Apollo [LeJon Woods] is ingehuurd om één en ander vast te leggen en ontdekt te laat dat hij naar het huis gelokt is als offer voor de demon uit de titel. In 2003 arriveert verpleegkundige Naomi [Caroline Quigley] bij hetzelfde huis om te zorgen voor de bedlegerige Deloris [Kimberly Salditt Poulin], Harolds tweede echtgenoot. Het langste segment speelt zich af in januari 2013 wanneer de Lucas [Nicolas Robin], de zoon van Harold en Deloris, samen met zijn echtgenote Nova [Victoria Fradkin] het huis bezoekt dat aan hen is nagelaten met als doel het te verkopen. Elke episode is in feite een variant op hetzelfde verhaal en het is onbegrijpelijk dat de politie het huis nooit heeft laten onderzoeken. Het verhaal is matig, het scenario bepaald niet origineel, maar Fradkins regie is uitstekend en hij weet toch een onheilspellende sfeer neer te zetten met een paar geslaagde jumpscares. De regisseur heeft een cameo tijdens de aftiteling als de vader die met zijn vrouw en kinderen het vervloekte huis betrekt.

Intelligente variant op Groundhog Day waarin tiener Samantha [Zoey Deutch] op Cupid Day omkomt bij een ongeluk en wakker wordt aan het begin van die dag. Bij het herleven van haar laatste dag doorloopt ze de klassieke fases van rouwverwerking waardoor ze zich geleidelijk bewust wordt van de gevolgen van terloopse, onschuldige reacties en gedragingen, onder anderen jegens weirdo Juliet [Elena Kampouris], eigenzinnige lesbienne Anna [Liv Heson] en jeugdvriend Kent [Logan Miller]. Uitstekend tienerdrama over een sympathieke, maar zeker niet perfecte jongere die zich beter leert in te leven in anderen en een unieke kans grijpt om zelf het laatste hoofdstuk uit haar levensboek te herschrijven. Ook de overige tienerpersonages zijn authentiek geschreven en de cast levert prima werk af.

Christine [Nicole Kidman] wordt al 10 jaar lang iedere dag wakker zonder zich te herinneren wat er een dag eerder is gebeurd. Ze deelt het bed met Ben[Colin Firth], die zegt dat hij haar echtgenoot is en die foto’s heeft opgehangen waarop hij en Christine samen te zien zijn. Iedere ochtend belt Dr. Nasch [Mark Strong] op om haar te herinneren aan het bestaan van een videodagboek en het belang van het dagelijks bijwerken. Ben beweert dat haar geheugenverlies te wijten is aan een auto-ongeluk, Dr. Nasch zegt dat het het gevolg is van zware mishandeling en dat alleen zij de dader kan aanwijzen. Gedurende dag komen flarden van herinneringen terug, maar hoe betrouwbaar zijn die? En wie kan ze nu vertrouwen? De slim gekozen cast levert prima werk af in deze vergezochte, maar onderhoudende en goed geregisseerde psychologisch thriller.