Beezel (2024)

In veel van de hedendaagse horrorfranchises zouden dit waarschijnlijk drie eindeloos uitgerekte films zijn geweest, gelukkig worden elk van de drie verhalen hier in een klein half uurtje afgewerkt en dat is eigenlijk lang genoeg. Sfeer is goed en omdat het niet te lang duurt gaat het niet vervelen.

Een eenvoudig huis in een typische buitenwijk is de locatie voor vier verhalen over de blinde heks "Beezel" die in donkere kelder van dit huis huist. Eigenlijk dus een soort anthologie verdeeld over vier tijdlijnen. Het besluit om de heks en het huis met elkaar te verbinden en ze tegelijkertijd op zichzelf te laten staan, is slim gedaan!

Het is 1966 en een jongentje speelt, een man met de bril en een mes, een luik in het kastje onder de wastafel in de badkamer en er is meteen van het mysterie...Een betere introductie kan je niet krijgen!

In 1987 ontmoeten we huiseigenaar Harold Weems, die videograaf Apollo heeft ingehuurd om zijn verhaal vast te leggen omdat hij nog steeds verdacht wordt van de dood van zijn eerste vrouw en jonge zoon. Iets klopt er niet!

In 2003 is het verpleegster Naomi haar eerste avond om met haar zorgtaken voor bedlegerige Deloris Weems te beginnen, verhalen over vroegtijdig vertrekken van collega's zijn een teken dat niet zo zal gaan als gepland.

In 2013 arriveert Robs vervreemde stiefzoon, Lucas, en zijn vrouw (Co-schrijver Victoria Fratz; Val, die het script mede schreef) bij het oude huis dat ze hebben geërfd. Hij wil het verkopen, zij wil blijven en komen ze Beezel zelf tegen.

De film op één locaties. laten afspelen is natuurlijk ook om budgettaire redenen Het heeft daarom ook "found footage" achtige stijl niet helemaal maar het flirt er wel mee! En ie elementen werden slim gebruikt! Waar deze film zich nog meer weet te onderscheiden van de rest is het gebruik van verschillende videoformaten. (een JVC, een KEM om naar Super 8-beelden te kijken, digitale Camcorder) En als er dan ook voldoende bloedvergieten en uitstekende praktische effecten zijn Ja dit was een fijne film die geen tijd verspilt en efficiënt en pittig zijn verhaal verteld.

20 jaar nadat zijn vrouw [Elise Maning] en zoon [Leo Wildhagen] thuis werden vermoord, keert Harold Weems [Bob Gallagher] naar zijn voormalige woning om de geruchten dat hij de moordenaar zou zijn geweest te ontkrachten. Documentairemaker Apollo [LeJon Woods] is ingehuurd om één en ander vast te leggen en ontdekt te laat dat hij naar het huis gelokt is als offer voor de demon uit de titel. In 2003 arriveert verpleegkundige Naomi [Caroline Quigley] bij hetzelfde huis om te zorgen voor de bedlegerige Deloris [Kimberly Salditt Poulin], Harolds tweede echtgenoot. Het langste segment speelt zich af in januari 2013 wanneer de Lucas [Nicolas Robin], de zoon van Harold en Deloris, samen met zijn echtgenote Nova [Victoria Fradkin] het huis bezoekt dat aan hen is nagelaten met als doel het te verkopen. Elke episode is in feite een variant op hetzelfde verhaal en het is onbegrijpelijk dat de politie het huis nooit heeft laten onderzoeken. Het verhaal is matig, het scenario bepaald niet origineel, maar Fradkins regie is uitstekend en hij weet toch een onheilspellende sfeer neer te zetten met een paar geslaagde jumpscares. De regisseur heeft een cameo tijdens de aftiteling als de vader die met zijn vrouw en kinderen het vervloekte huis betrekt.