Meningen

Begint en eindigt met een spannende actiesequentie, maar daartussen wordt er vooral veel gepraat in deze misdaadthriller. Enige tijd nadat huurmoordenaar Karim [Jean-Michael Correia] ontsnapt terwijl hij wordt achtervolgd door de leden van Bastion 36, verdwijnen de betrokken agenten een voor een. Antoine [Victor Belmondo] onderzoekt de zaak met Hanna [Juliette Dol] en stuit uiteraard op een complot. Meer praatziek moordmysterie dan actiefilm.

Steve Young werkte 25 jaar als grappenschrijver voor David Letterman en zijn Late Show en stuitte in zijn zoektocht naar excentrieke onderwerpen op een vrijwel vergeten fenomeen: de industriële musicals. Vanaf de jaren '50 produceerden grote Amerikaanse bedrijven met grote regelmaat musicals voor personeelsdagen of conventies waarin ze hun bedrijf of hun producten in een positief daglicht stelden. De aanwezigen kregen enige tijd later vaak een opname van de show mee als souvenir. De combinatie van de schitterende arrangementen en bizarre teksten die in feite verkooppraatjes zijn, spreekt Young dusdanig aan dat hij besluit een boek te schrijven over deze vergeten shows. Daarvoor zoekt hij beroemdheden op als Martin Short en Florence Henderson, maar ook vergeten vakmensen van wie hij een grote fans is geworden, zoals Melody Rogers, Patt Stanton Gjonola en Sandi Freeman.

Liefde voor musicals of voor muziek is absoluut een pré, mede omdat Young geen bijzonder charismatische verschijning is. Maar de fragmenten van de musicals die we krijgen te horen en/of te zien zijn zeer vermakelijk en Youngs oprechte bewondering en respect voor de vakmensen die hij ontmoet is amusant en ontroerend tegelijk, ook al omdat zijn boek zorgde voor de erkenning van componist Sid Siegel, die korte tijd later zou overlijden. Daardoor is dit niet alleen documentaire over een excentrieke hobby, maar ook over hoe een nieuwe wereld voor je open kan gaan als je besluit je passie te volgen.

Superieur sociaal drama legt de oorzaak van de spanningen in een verpauperde voorstad van Parijs op pijnlijke wijze bloot. Na de plotselinge dood van de burgemeester wordt de relatief onervaren Pierre Forges [Alexis Manenti] door de gemeenteraad aangewezen als waarnemend burgemeester. Zijn echtgenote [Aurélia Petit] waarschuwt hem voor de veranderingen die dit met zich zal meebrengen, maar dat weerhoudt Pierre er niet van om de kans te grijpen om de grote problemen in de wijk flink aan te pakken. Hij gaat de confrontatie aan de met de (overwegend zwarte) bevolking die wonen in erbarmelijk onderhouden appartementencomplexen die de gemeente. Zij erkennen de problemen in hun wijk, maar stellen dat de gemeente hun roep om financiële en materiële hulp door de jaren heen heeft genegeerd. Net als in Les Misérables houdt Ly zich afzijdig en voorkomt hij karikaturen. Forges heeft goede bedoelingen, maar door zijn gebrekkige ervaring overziet hij de gevolgen van zijn keuzes niet. Andere perspectieven zijn die van buurtwerker Haby [Anta Diaw], haar broer Blaz [Aristote Luyindula], die slechte ervaringen heeft met de politie, locoburgemeester Roger Roche [Steve Tientcheu], een man uit de wijk die in een spagaat zich van idealisme en pragmatisme en de Syrische vluchteling Tania [Judy Al Rashi], die nog hoopvol is. Het hoogtepunt is de evacuatie van een appartementencomplex, een tour de force die doet denken aan het zinken van de Titanic.

Aan het einde van het bijzonder succesvolle eerste seizoen van de gelijknamige televisieserie wilden de makers de serie in het buitenland lanceren met behulp van deze in ongeveer zes weken gemaakte filmversie waarin The Caped Crusader [Adam West] en Boy Wonder [Burt Ward] het opnemen tegen de vier meest populaire schurken. The Joker [Cesar Romero], The Penguin [Burgess Meredith], The Riddler [Frank Gershon] en Catwoman [Lee Merriwether]. Zij slaan de handen ineen om The World Security Council en miljoenen losgeld te eisen van de regeringen van deze wereldleiders. In de wetenschap dat Batman hun plannen zal proberen te dwarsbomen vermomt Catwoman zich als een Russische journalist met als doel iemand te verleiden en te ontvoeren die Batman koste wat kost zal willen redden. Het beoogde slachtoffer? Bruce Wayne! Geniet van de waanzinnige woordspelingen en de ridicule raadsels. Huiver wanneer Robin Batman met behulp van Shark Repellent Bat Spray probeert te verlossen van een hongerige haai! Pink een traantje weg voor het nobele offer van een dolfijn! En wees dankbaar voor de aanwezigheid van de Foam Rubber Whosesalers Convetion in Gotham City! Geniet van de kleurrijke props en de hilarische details in de sets en de legendarische muurbeklimming! En vergeet niet: “Some days you just can’t get rid of a bomb!” Subliem vermaak voor de hele familie.

Alleen Jesse Eisenberg blazen Gal Gadot blazen wat leven in deze saaie voorloper op Justice League die vol melodramatisch geneuzel en overdreven CGI-effecten zit. Lex Luthor [Jesse Eisenberg] ontwikkelt een wapen waarmee hij Superman [Harry Cavill] kan uitschakelen en schuwt geen enkel middel om de publieke opinie zo te beïnvloeden dat zelfs Batman [Ben Affleck] vreest dat Superman een gevaar is voor de mensheid. Een overdaad aan overbodige personages en onverschillig spel van Affleck en de kleurloze Cavill verklaren het gebrekkige vertrouwen in de sequel Justice League.

Zowel in de vrolijke serie uit de jaren ’60 als in Batman Forever was The Riddler een aangename verschijning, met zijn kleurrijke kostuums, tomeloze energie, sardonische gevoel voor humor en zijn melige raadseltjes. Reeves blijkt echter net zo’n deprimerende benadering te hebben als Christopher Nolan en dat alleen maakt deze reboot (of wat het ook wezen mag) volstrekt overbodig. Bruce Wayne [Robert Pattinson] ziet eruit als een aan heroïne verslaafde emo-rocker en kijkt gedurende de hele film alsof de wereld vergaat. Christopher Nolan en Zack Snyder hebben Batman al volledig uitgemolken en het is dan ook onbegrijpelijke dat Reeves op dezelfde voet denkt door te kunnen gaan. Denkt, want hij beschikt duidelijk over minder talent en komt niet verder dan een fletse imitatie. Goed, Batman hoeft van mij niet in het zonnetje met zijn Bat-a-rang en Bat-rope de gevels van de wolkenkrabbers te beklimmen, maar zo saai als dit mag het nooit meer worden.

De eerste uit een reeks van animatiefilms rondom Batman is de beste, al is dat zeker niet te danken aan de teleurstellende, primitieve animatie waarin niks van de stijl van de live-actionfilms terug te vinden is. Maar er is een goed verhaal en het scenario heeft een vinnig gevoel voor humor dat ontbreekt in de latere animatiefilms. De stemvertolkingen zijn bovendien goed en Mark Hamill blijkt ronduit subliem als The Joker, een rol die hij nog een aantal keer zou herhalen.

"Quick, Robin! To the crosswalk!"

50 jaar na de eerste Batmanfilm kruipen de oorspronkelijke Caped Crusaders Adam West en Burt Ward probleemloos terug in de huid van Batman en Robin in deze liefdevolle hommage aan de populaire serie uit 1966 waar Batman - The Movie een spin-off van was. Ook Julie Newmar, één van de drie actrices die Catwoman speelde, keert terug.

Deze animatiefilm mist jammer genoeg de energie van de oorspronkelijke serie en de vervangers van Burgess Meredith, Frank Gorshin en Cesar Romero zijn slechts fletse imitaties. Er is bovendien weinig moeite gedaan om de kleurrijke sets, die zo belangrijk waren voor de campy sfeer van de serie, nieuw leven in te blazen.

Maar het scenario is foutloos en bevat alle elementen van een klassieke Batman-episode. Verwacht dus flink wat raadsels met extreem vergezochte antwoorden, de meest waanzinnige gadgets – er is zelfs een Utility Belt-duel! – een klassieke muurbeklimming en vergeet niet dat voor Batman en Robin veiligheid altijd boven alles gaat. Verre van purr-fect maar bevat meer dan voldoende egg-cellente momenten. Uiteraard een must voor fans van de serie of de film.

Een bijzondere, sinistere ontdekking in het Poolgebied doet Bruce Wayne [David Giuntoli] besluiten om voor het eerst in 20 jaar terug te keren naar Gotham City. De moord op havenmeester Lucius Fox [Tim Russ] bevestigt dat de stad in groot gevaar is. Het heeft allemaal van doen met het Testament van Ghul, waarmee een duistere kracht tot leven kan worden geroepen. En ja, ook de dood van Bruces ouders komt nog maar eens een keer langs. In het kader van diversiteit zijn Kai Li [Tati Gabrielle] en Sanjay [Karan Brar] toegevoegd aan Batmans entourage en er komt een kleurrijke hoeveelheid schurken en monsters voorbij. Een prima aanvulling op de reeks avondvullende animatiefilms waar DC nog wel wat jaren vooruit moet kunnen.

Combineert deel 1 en 2.

Oorspronkelijke uitgebracht in twee delen die direct op elkaar aansluiten, dit mysterie waarin Batman [Jensen Ackles] commissaris Gordon [Billy Burker] helpt te achterhalen wie er verantwoordelijk is voor een serie moorden die vanaf Halloween op landelijke feestdagen worden gepleegd. Een excuus om een flink blik aan Batmanschurken hun ding te laten doen, waarbij gezegd moet worden dat Troy Baker op verdienstelijke wijze in de voetsporen van Mark Hamill treedt als The Joker. Houdt vast aan de visuele stijl uit de populaire DC-comic. Het heeft wat tijd nodig om op gang te komen, maar beloont je geduld met een vermakelijke finale.

Zeer gewelddadige, zwartkomische satire met Takeshi Kitano als de afgestompte leraar Kitano-Sensei die de kans krijgt op vergelding wanneer hij als leider van een project dat ervoor moet zorgen dat de ernstig toegenomen opstandigheid van jongeren de kop ingedrukt wordt. De overheid heeft door middel van loting een klas van 40 leerlingen (+ twee onverwachte aanvullingen) geselecteerd voor de nieuwste editie van 'Battle Royale' . Slechts één van hen kan het spel overleven, maar daarvoor moet die leerling na drie dagen de enige overlevende zijn op een verder verlaten eiland. Iedere deelnemer krijgt een rugzak met daarin basisvoorzieningen en een 'wapen' en Kitano roept twee keer per etmaal bepaalde delen van het eiland uit tot gevarenzone. Het verhaal richt zich op drie deelnemers die hopen het spel te slim af te kunnen zijn. Maar de tijd dringt en de overige deelnemers doen er natuurlijk ook alles aan om te overleven.

Gebaseerd op het gelijknamige boek van Koushun Takami dat volgens velen aan de basis stond van het veel tammere The Hunger Games. Regisseur Fukasaku gaat uitstekend om met de lastige mix van satire, zwarte komedie en extreem geweld. De executies zijn even gruwelijk als inventief, het tempo ligt hoog en het verloop van het spel is zelden voorspelbaar. Kitano is perfect als de oud-leraar die ogenschijnlijk onverschillig is voor wat zijn oud-leerlingen overkomt en Stephanie Komure is bijzonder geestig als de Training Video Girl die de spelregels uitlegt.

Een groep huurling met een militaire achtergrond onder leiding van Vincent Reikker [Louis Mandylor] krijgt opdracht om af te reizen naar Tsjernobyl om een wapentransport te bewaken. Daar komt het team oog in oog te staan met haast onverwoestbare gevechtsrobots (vandaar de titel) en realiseert Reikker zich al snel dat zijn team slechts proefkonijn is in een levensgevaarlijk experiment. Met afgezaagde montagetrucs probeert Gould nog iets te maken van de actiescènes in deze slecht geschreven, dwaze sciencefictionthriller vol minstens zo afgezaagde personages en dialogen. Volstrekt waardeloos dus.

Een dag nadat veelvuldig gedecoreerde sergeant Michael Nantaz [Aaron Eckhart] heeft besloten zich alleen nog maar bezig te houden met het trainen van nieuwe rekruten, trekt het leger zijn verzoek in wanneer duidelijk wordt dat meteoren op 8 verschillende plaatsen in de VS in zullen slaan. Wat een reddingsoperatie had moeten zijn ontaardt in een veldslag wanneer de meteoren vijandige buitenaardse wezens met zich mee blijken te dragen. De altijd charismatische Eckhart is perfect gecast als de veteraan die al zijn intuïtie en ervaring gebruikt om een volstrekt onvoorspelbare vijand te verslaan en Rodriguez bewijst nog opnieuw waarom ze tot de beste vrouwelijke actiehelden van haar generatie behoort. Het verhaal is simpel maar een hoog tempo en dynamisch gefilmde en gemonteerde actiescènes zorgen voor een aangename verhoogde dosis adrenaline.

Reconstructie van de aanloop naar een publiciteitsstunt opgezet door de 54-jarige voormalige toptennisser (en gokverslaafde) Bobby Briggs [Steve Carrell] onder naam 'Battle of the Sexes', een wedstrijd tegen Billie Jean King [Emma Stone], destijds de beste vrouwelijke tennisser ter wereld. Een interessant en nog altijd actueel onderwerp dat aandacht verdient, maar het scenario van Simon Beaufoy wil teveel vertellen in een daarvoor te korte tijd. De aandacht gaat vooral uit naar King, die een conflict met tennis-promotor Jack Kramer [Bill Pullman] beslecht door haar eigen tennisbond op te zetten en samen met een aantal collega's haar eigen circuit te beginnen waarbij ze een eerlijk(er) salaris krijgen. Bovendien ontdekt ze lesbische gevoelens te hebben voor kapster Marilyn Barnett [Andrea Riseborough] waardoor haar huwelijk met haar echtgenoot Larry [Austin Stowell die nogal wat weg heeft van een jonge Robert Redford] in gevaar komt. Er zijn zeker sterke momenten, zoals de eerste ontmoeting tussen Billie Jean en Marilyn en het moment waarop Larry haar geheim ontdekt, maar het blijft wat teveel op de oppervlakte steken. Carrell is charismatisch als Briggs, lijkt er sprekend op en de montage waarin hij in idiote outfits (als Heidi, met duikvinnen) demonstratiewedstrijden doet zijn hilarisch, maar zijn verhaal komt amper uit de verf. Met het acteerwerk van Stone en Carrell is helemaal niets mis, maar gezien het onderwerp en de kleurrijke, boeiende karakters, had dit film zeker een half uur lange mogen duren om echt recht te doen aan deze mensen en het stukje geschiedenis dat ze met elkaar schreven.

Een jaar na de ontdekking van een planeet met een klimaat dat gelijk is aan dat van de Aarde zendt NASA de eerste signalen naar die planeet. Dan is ’t een kwestie van tijd voor de plaatselijke bevolking reageert door grote steden te verwoesten. Taylor Kitsch speelt de loser die het ondanks zijn gebrek aan verantwoordelijkheidsgevoel met hulp van zijn broer [Alexander Skarsgård] weet te schoppen tot luitenant van de U.S.S. Missouri en na de dood van een aantal officieren zelf de touwtjes in handen krijgt. Volstrekt absurde SF-actie ter meerdere eer en glorie van de Amerikaanse marine met Brooklyn Decker als oogappeltje, Rihanna om tieners naar de bioscoop te lokken en Liam Neeson die opdraaft om hier en daar wat bevelen uit te delen. Stompzinnig popcornvermaak, te lawaaiig om bij in slaap te kunnen vallen.

Dwayne Johnson heeft zich ontwikkelt tot een charismatische verschijning met een goed ontwikkelde komische timing. Zac Efron doet te hard zijn best om leuk over te komen en slaat daardoor de plank bijna altijd mis. Met die insteek kan het niet anders dan dat dit een geval van hit-and-miss is, waarbij bovendien veel afhangt van het scenario. Grappen over lullen en tieten kunnen mij nooit bekoren, evenals smerige grappen waaronder die over lijkenvet die in de trailer zit. Dat zou een kwestie van een generatiekloof kunnen zijn [zegt de beschermheilige van Freddy Got Fingered], maar het staat voor mij sowieso vast dat Baywatch zich niet kan meten met 21 Jump Street dat volgens dezelfde formule werkt.

Gelukkig is Johnson op zijn allerbest en bevat de film ook voldoende goede actiescènes en leuke bijrollen om dit in ieder geval het gemiddelde te doen ontstijgen.

De zoveelste documentaire over Bruce Lee plaatst kung fu-legende in de geschiedenis van de Aziatisch-Amerikaanse gemeenschap. Ondanks zijn onmiskenbare charisma, vakmanschap en acteerervaring kreeg Bruce Le nauwelijks voet aan de grond in Hollywood. Ondanks dat hij Amerikaans staatsburger was weigerden TV-stations Lee de hoofdrol te geven in de door hemzelf ontwikkelde serie Kung Fu.

De aandacht voor het activisme van Amerikanen van Aziatische achtergrond biedt een interessant nieuw perspectief en de afwezigheid van pratende hoofden is eveneens een pluspunt. Er zijn interessante bijdragen van Lees weduwe, zijn dochter en van acteur Nancy Kwan en Lees pupil Kareem Abdul-Jabbar, de boomlange basketballegende die een rol speelde in Game of Death. Jammer genoeg valt Nguyen regelmatig terug op veelvuldig verkend terrein.

Waardeloze bagger zoals alleen Harmony Korine dat weet te produceren. Cinema varité op zijn allerslechtst, vol met nutteloze en irritante jump cuts en nog meer drugs, alcohol, (vrouwelijk) naakt en aanverwante seksuele perikelen. Een sneue poging tot het maken van een controversiële film, maar het is hedonistische navelstaarderij vol met walgelijke karakters en tenenkrommende pogingen tot humor. McConaughey leidt de dans qua slechte vertolkingen totdat Zac Efron ten tonele verschijnt. Het volstrekt belachelijke excuus voor een verhaal gaat 90 minuten lang helemaal nergens over en het is ronduit stuitend dat Korine daar mee weg denkt te komen door een slap anti-kapitalistisch statement te maken in de slotscène. Een volledige verspilling van tijd en talent, al valt er van dat laatste nauwelijks iets te merken.

Emily [Liana Liberato] en Randall [Noah Le Gros] besluiten hun relatie nieuw leven in te blazen door hun intrek te nemen in het strandhuis van Randalls ouders. Tot hun verbazing blijken twee oude familiekennissen ook gebruik te maken van dat huisje. De twee stellen besluiten er het beste van te maken met wat feestelijke versnaperingen, maar niemand realiseert zich dat er iets mis is met het water. Neemt een eeuwigheid om de karakters te introduceren en vervalt vervolgens in oninteressante hallucinaties en dergelijke. Het totale gebrek aan chemie tussen Liberato en Le Gros helpt ook niet mee.

Disney heeft de gewoonte om natuurdocumentaires te verkinderdagverblijviseren. En dus krijgen de beren in deze film menselijke trekjes aangesmeerd en krijgen ze allemaal een naam. We volgen Mama Beer Skye en haar kinderen Amber en Scout die overigen net zo goed Paddington en Pooh hadden kunnen heten, zo schattig zijn ze. Uiteraard ontdekken we al snel dat ze denken zoals mensen dat doen en dat ze zich vaak ook precies zo gedragen als wij!

Dergelijke nonsens moet je helaas slikken totdat de werkelijke overlevingsstrijd begint en deze documentaire eindelijk de realiteit van het bereleven onder ogen ziet. En is leven is lang niet altijd beregoed. Hoewel de makers volop gebruik maken van montagetechnieken om een verhaal te suggereren - tijdens de aftiteling zien we de crew aan het werk - zijn er veel indrukwekkende momenten. Er zijn regelmatig confrontaties met onvriendelijke concurrenten die elkaar te lijf (willen) gaan, maar het zijn de schitterende beelden van de forelvangst die nog lang je netvlies blijven nabranden. Niet bijzonder leerzaam maar aangenaam kijkvoer voor de familie, al zijn sommige momenten iets te eng voor de allerkleinsten.

Getraumatiseerde jonge vrouw Moll [Jessie Buckley] lijdt aan waanbeelden en een dominante moeder als hoofd van een familie die ze nauwelijks kan uitstaan. Mollstroosteloze bestaan op het eiland Jersey krijgt wat glans nadat Pascal [Johnny Flynn] haar redt van een aanranding. Tussen de twee bloeit een romance, maar al snel blijkt dat Pascal ook de nodige duistere geheimen heeft. De relatie komt vooral onder druk te staan wanneer Moll ontdekt dat Pascal één van de hoofdverdachten is in het onderzoek naar de verdwijning van drie meisjes op het eiland.

Intrigerende psychologische thriller is sterk geregisseerd en profiteert van een emotioneel complex, maar voortreffelijk gespeelde hoofdrol. Pearce probeert je soms iets te nadrukkelijk op een dwaalspoor te zetten en de film is wel érg deprimerend, maar dit is sfeervol gefilmd en boeiend tot het lugubere einde.

Dr. Nate Samuels [Idris Elba] reis met zijn dochter Norah [Leah Jeffries] en Meredith [Iyana Halley] naar het dorpje in Zuid-Afrika waar hij hun pas overleden moeder leerde kennen in de hoop dat hij daarmee zowel zijn dochter als zichzelf kan helpen met de rouwverwerking. Een rondleiding door het wildreservaat met Nates oude vriend Martin [Sharlot Copley] neemt een gruwelijke wending wanneer blijkt dat een woest beest een deel van de bewoners van het reservaat heeft afgeslacht. Uiteraard komen Nate en zijn dochters oog in oog te staan met dit beest in een dodelijk spel van kat en muis. Goed geacteerd maar Spielberg leerde ons met Jaws dat als je monster er niet overtuigend uit ziet je hem beter zo weinig mogelijk kunt laten zien. Het CGI-monster overtuigt niet en het scenario loopt bepaald niet over van originele ideeën. De ontknoping is bovendien behoorlijk absurd.

Het enige experimentele aan deze zogenaamde dansfilm - waarin overigens verdacht weinig dans te zien is - is dat het heeft geëxperimenteerd met het label 'experimentele film' om zo te zien of de makers wegkomen met wat in feite een nietszeggende, pretentieuze prent is geworden. Om niet nader verklaarde (en niet te verklaren) redenen begint dit in de aanloop naar WO II en eindigt het in het heden. Sarah Reynolds en Dan Hurst kunnen hun lichaam flink naar achter buigen zonder de balans te verliezen, hebben ook het Vogue-dansen enigszins onder de knie en blinken vooral in The Twist. Regisseur Clara van Gool verpest elke andere poging tot expressie met haar ondoordachte, videoclipachtige benadering en wie denkt dat de zogeheten 'Beast in the Jungle' zich gedurende de film op spectaculaire wijze zal openbaren, komt bedrogen uit. Reynolds en Hurst strooien met losse one-liners vol platitudes en zich herhalende retorische vragen, maar het lijkt alsof men een soort advertentiespel van quotes uit het gelijknamige boek van Henry James op de grote hoop heeft gegooid en dat het scenario het resultaat is van een grabbeltonbenadering. Alleen zo valt deze uiterst vervelende nonsens te verklaren. Denk er vooral niet teveel over na, sla deze gewoon over.

Hoewel de kijker vanaf het begin weet dat Noah [Kit Harington] niet alleen een vader is, maar ook een weerwolf, gaat de aandacht vooral uit naar dochter Willow [Caoilinn Springall], die nog niet weet hoe de vork in de steel zit. Wanneer ze eindelijk is bijgepraat, volgt een familiemelodrama met een ontknoping die je van mijlenver aan kunt zien komen. Springall is uitstekend in de hoofdrol. Jammer dat er van spanning nauwelijks sprake is.

Kendra [Mary-Kate Olsen als Goth] besluit Arrogante mooiboy Kyle [Alex Pettyfer] een lesje te leren door hem te vervloeken met littekens, piercings en tatoeages. Zijn afgetrainde lichaam mag hij houden. Uiteraard leert hij een paar wijze levenslessen en is er een meisje [Vanessa Hudgens] dat hem “ziet voor wie hij werkelijk is.” Hypocriete tiener-kletskoek is alleen te verteren voor uiterst naïeve tieners. Dakota Johnson heeft een klein rolletje als Kyles beoogde oorspronkelijke love interest.

Een niet bij naam genoemd land in West-Afrika is verscheurd door een burgeroorlog. Vanwege een dreigende aanval door rebellen worden alle vrouwen in een dorp in veiligheid gebracht. Tijdens de aanval ziet Agu hij hoe de rebellen zijn vader [Kobina Amissah-Sam] en zijn grote broer [Francis Weddey] doden. Agu weet op het nippertje te ontsnappen, maar komt in handen van de NDF, een militaire eenheid die bestaat uit kindsoldaten en geleid wordt door de charismatische Commandant [Edris Elba], die Agu laat geloven dat de NDF zijn nieuwe familie heeft. Maar om tot die familie te behoren, moet Agu dingen doen die hij niet voor mogelijk had gehouden. Indringend oorlogsdrama maakt op treffende manier duidelijk hoe en waarom kinderen in korte tijd kunnen veranderen in goed geoliede oorlogsmachines. Attah en Elba zijn voortreffelijk, maar dat geldt ook voor de rest van de jeugdige cast.

Hushpuppy [Quvenzhané Wallis] groeit op in ‘The Bathtub’, een commune op een eilandje dat elk moment onder water gezet kan worden door mensen “van de andere kant.” Vader Wink [Dwight Henry] heeft haar grootgebracht met fantastische verhalen die Hushpuppy moeten helpen om op eigen benen te staan wanneer het moment daar is. Zeitlin creëerde zelf kunstwerken die onderdeel uitmaken van de omgeving en een weerspiegeling zijn van Hushpuppy’s kijk op de wereld in dit fantasierijke volwassenwordingsdrama dat tegen het einde wel wat melodramatisch wordt. Het bibberende camerawerk is vaak storend, maar Wallis is een openbaring in de veeleisende hoofdrol. Een eerbetoon aan de kracht van gemeenschapszin, want hoewel Wink het soms anders doet voorstellen, is Hushpuppy nooit alleen.

Onder aanvoering van George Harrison lieten The Beatles zich in de 1966 voor het eerst onderdompelen in de Indiase cultuur. Ze bezochten de ashram van Shankara Angadi, een begenadigd bespeler van de sitar die hun spirituele mentor werd. Deze documentaire kijkt terug op de keren dat The Beatles in India waren met ooggetuigen. Dat levert aardige verhalen op, maar niet al teveel nieuwe inzichten voor wie iets meer over John, Paul, George en Ringo weet dan de gemiddelde kijker. Bovendien is er – afgezien van een documentaire over Shakra Angadi – weinig beeldmateriaal beschikbaar met betrekking tot de betreffende periode.

De vriendschap tussen een aantal jongeren die de naam beatniks nauwelijks verdienen komt onder druk de staat wanneer één van hen het 'ruige' leven de rug besluit toe te keren ten faveure van een platencontract. Uiteraard zingt hij met plezier middle-of-the-road-achtige liedjes terwijl zijn 'vrienden' de hotelkamer waar ze verblijven verbouwen, enorm veel herrie maken en tussen neus en lippen ook nog een misdaadje of twee plegen. Peter Breck is hilarisch slecht als de psychopaat van het clubje in deze dwaze misdaadfilm met matige muziek, een slechter scenario en ondermaatse vertolkingen.

Terugblik op de stormachtige carrière van hiphopgrootheden “A Tribe Called Quest” met een titel die bewust verwijst hun zwakste album dat het begin van einde inluidde. Q-Tip en Ali Shaheed Muhammad leerden elkaar als peuters kennen en geïnspireerd door Run DMC, LL Cool J en DJs Mr. Magic en Red Alert van de New Yorkse radiozender KISS-FM maakten ze met schoolvrienden Phife Dawg en Jarobi White in 1990 hun albumdebuut met “People’s Instinctive Travels and the Paths of Rhythm” met de klassiekers “Can I Kick It?”, “I Left My Wallet in el Segundo” en “Bonita Applebum”. Verbittering tussen met name Q-Tip en Phife Dawg leidde tien jaar later tot het bittere einde. Het verhaal van een groep jongeren met een droom, maar door de eerlijkheid van de bandleden en het tonen van pijnlijke confrontaties achter de schermen geeft dit ook inzicht in waarom het zo moeilijk is om bij elkaar te blijven. En Rapaport maakt haarfijn duidelijk waarom “A Tribe Called Quest” zo’n prominent plaats inneemt in de hiphopgeschiedenis.