Birthday Girl (2023)

Vanaf 4 april 2024 in de bioscoop (Cherry Pickers Filmdistributie)

EDIT: vanaf 19 september 2024 in de bioscoop

Ik geef vier punten vanwege o.a Trine Dryrholm, dat is gewoon een geweldige actrice,1 van de vele schitterende Deense actrices. Ik vond het een aangename film die spannend genoeg was.

Plot geeft de indruk van een thriller, Imdb geeft dat ook aan...

Een thrillerdrama uit Denemarken die zich afspeelt tijdens een cruise. De film draait om de relatie tussen een moeder en een dochter. Een relatie die niet lekker zit en die door een vervelende gebeurtenis nog verder onder druk komt te staan.

Mooie dragende rol van Trine Dyrholm die de coole moeder speelt die er veel aan is gelegen om de band met haar dochter te verstevigen. Dat gaat niet gemakkelijk. Ze gedraagt zich dan ook niet bepaald als een modelouder. Ze is geen sympathieke figuur maar ze is wel fascinerend. De film begint als een familiedrama en krijgt na het vervelende voorval thrillerachtige neigingen. Met het binnenkomen van de thrillerelementen escaleert de boel en manifesteert de moeder zich als een ware vechter voor waarheid en gerechtigheid. Het is onmogelijk om te zeggen of ze nu een goede of een slechte persoon is. Een interessant aspect aan haar karakter. Sympathieker wordt ze er in ieder geval niet op. Ze blijft echter fascinerend.

Het verhaal is tamelijk dun en niet heel spannend. Er zijn niet veel ontwikkelingen en de film beweegt zich een beetje in een kringetje. Het verhaal is te langgerekt. In plaats van zich te richten op de vervelende gebeurtenis en de gebeurtenissen daarna, had de film beter kunnen investeren in de moeder-dochterrelatie. Die ontwikkeling was in aanzet in dramatische zin best spannend. Die keus is niet gemaakt met als gevolg dat de relatieperikelen er in het tweede deel van de film maar wat bijhangen. Als thriller heeft de film simpelweg niet genoeg te bieden.

In tegenstelling tot de moeder, blijft de dochter een onderbelicht figuur. Van investering in de overige personages is eveneens weinig sprake. Bij sommige personages vraag je je zelfs af waarom ze een plek in de film hebben gekregen. Hun aanwezigheid leidt alleen maar af. Nee, de film wordt gedragen door Trine Dyrholm. Prima rol maar van enig serieus tegenspel is geen sprake en dat wordt toch wel gemist. Birthday Girl is geen geweldige film.

Ik sluit me voor een groot deel aan bij wat Collins hierboven schreef.

Met name dit:

Wat ook niet helpt is dat de personages die het meest in beeld komen vrijwel allemaal onsympathiek overkomen. Voeg daar nog een hoop irritante muziek aan toe en dit is een film geworden die zijn potentie verre van waarmaakt.

Voor de 18e verjaardag van Cille [Flora Ofelia Hofmann Lindahl] trakteert moeder Nanna [Trine Dyrholm] haar en haar beste vriendin Lea [Maja Ida Thiele] op een cruise van Miami naar De Bahama’s. Ze vieren de verjaardag op de dansvloer waar Nanna zich gedraagt als beste vriendin en niet als moeder. In beschonken toestand knijpt Nanna tussenuit met een bemanningslid [Sebastian De Mots] en nadat die haar avances heeft afgewezen keert ze terug naar haar cabine. De volgende ochtend ontdekt ze pas dat Cille nog niet terug is. Nanna treft haar aan zonder slip en vermoedt meteen het ergste wanneer blijkt dat Cille zich niet kan herinneren wat er is gebeurd. Tijdens het onderzoek dat volgt, is Nanna vooral bezig haar eigen straatje schoon te vegen, ondanks dat iedereen haar adviseert om voor haar dochter te zorgen. Uitstekend geacteerd psychologisch drama over de kwetsbare relatie tussen een gescheiden moeder en een dochter die ze niet zo goed blijkt te kennen als ze dacht. Maar zelfs Dyrholm lukt het niet om sympathie op te wekken voor de egocentrische, onsympathieke moeder. Het heeft er alle schijn van dat Noer dat probeerde recht te zetten in het melodramatische, verwarrende en volstrekt ongeloofwaardige laatste kwartier dat vragen beantwoordt die niet beantwoord hoefden te worden.

Had 'm al bijna afgezet na 10 minuten.

Ok, er valt veel negatiefs over de film te zeggen. Een teveel aan neonlicht. De grootte van het schip wordt nergens benut. Afgezien van de moeder, de hoofdrolspeelster, is het acteerwerk nou niet echt om over naar huis te schrijven. De regie is vaak onbeholpen, tegen het ongemakkelijke aan, de scène in de karaokebar bijvoorbeeld is werkelijk gênant slecht. Ze beschuldigt die jongen wel erg makkelijk, ze weet helemaal van niets, heeft die jongen niet eens aangesproken.

En waarom de dochter zo recalcitrant doet tegen haar moeder is mij een volstrekt raadsel. Je mag toch van geluk spreken als je zo'n moeder hebt. Of zat er iets in de eerste tien minuten wat ik gemist heb?

Toch, ondanks alle kritiekpunten heb ik hier erg van genoten. De scène tussen dochter en moeder op de dansvloer vond ik zeer ontroerend, inclusief meeslepende muziek: Loss van Phoria. Een fantastisch mooi nummer trouwens; haunting zoals de Engelsen zeggen. Kippenvel.

Sowieso hou ik van de verstoorde moeder-dochterrelatie (of moeder-zoon). En die doortastendheid van de moeder is ook mooi om te zien. Geweldig spel van Trine Dyrholm.