Meningen

Toptenniser Guy Haines [Farley Granger] raakt tijdens een treinreis in gesprek met de charismatische Bruno Antony [Robert Walker]. Het gesprek neemt een nare wending wanneer Bruno Guy confronteert met roddels over diens ongelukkige huwelijk met Miriam [Kasey Rogers] en de affaire die Guy heeft met Anne Morton [Ruth Roman]. Bruno suggereert dat het Guy goed zou uitkomen als Miriam zou sterven en deelt zijn idee voor de perfecte moord: wat als ze nu zouden afspreken dat Bruno Guys vrouw doodt en dat Guy in ruil daarvoor Bruno’s dominante vader vermoordt? Guy neemt het allemaal niet serieus en steekt de draak met Bruno’s waanzinnige theorie.

Wanneer Bruno hem kort daarna opzoekt en meldt dat hij Miriam heeft vermoord en dat hij verwacht dat Guy nu zijn verplichting nakomt, zit Guy zwaar in de problemen. Hij kan niet naar de politie, omdat hij medeplichtig zou zijn, maar uiteraard staat hij ook niet te trappelen om zelf een moord te plegen. Bovendien heeft Bruno een troef in handen waardoor hij Guy volledig kan laten opdraaien voor de Miriams dood!

De casting van de 32-jarige Robert Walker - die kort hierna op tragische wijze zou overlijden – was gewaagd, omdat hij tot dan toe altijd romantische good-guys had gespeeld. Maar hij maakt van Bruno één van de meest gedenkwaardige filmschurken aller tijden: een intelligent, volwassen kind dat niet onder de vleugels van zijn moeder wil komen. Moederrollen in Hitchcock-films zijn vaak gedenkwaardig, maar Marion Lorne spant absoluut de kroon als Bruno’s moeder, een vrouw die volledig blind is voor de duistere karaktertrekjes van haar zoon, zoals deze dialoog uit de film duidelijk maakt:

Mrs. Anthony: Well, I do hope you've forgotten about that silly little plan of yours.
Bruno Anthony: Which one?
Mrs. Anthony: About blowing up the White House.
Bruno Anthony: Oh, Ma, I was only fooling. Besides, what would the President say?
Mrs. Anthony: You're a naughty boy, Bruno.

“Strangers On A Train” is ook een visueel meesterwerk. De twee sleutelscènes in een pretpark zijn schitterend gefilmd, waarbij Miriams dood – gefilmd als reflectie van haar op de grond gevallen bril – het hoogtepunt is. Let ook op het shot tijdens een tenniswedstrijd waarin het voltallige publiek het spel van links naar rechts volgt, behalve Bruno die Guy met een glimlach aanstaart. Een ander hoogtepunt is het moment waarop Bruno tijdens een feestje Anne Mortons zusje Barbara [Patricia Hitchcock] ziet. Maar Hitchcocks visuele vondsten staan altijd in dienst van het verhaal en daarom is dit één van zijn beste films aller tijden en ééntje die nog staat als een huis.

Op de nacht van 11 op 12 februari rijden geliefden James [Scott Speedman] en Kristen [Liv Tyler] na een huwelijksreceptie naar een zomerhuisje om daar de nacht door te brengen. Dan verschijnt een mysterieuze jonge vrouw [Gemma Ward] die vraagt naar ene “Tamara”. James en Kristen maken haar duidelijk dat ze geen Tamara kennen en daarmee is de kous af. Maar al gauw worden James en Kristen geteisterd door allerlei vormen van intimidatie, onder anderen door dingen tegen het raam te gooien. Al gauw blijkt dat de gemaskerde jonge vrouw van zoëven het huis binnen wil dringen en dat ze twee handlangers bij zicht heeft. “You’re gonna die”, luidt de boodschap en zo begint een zenuwslopend kat-en-muisspel dat volledig uit de hand loopt. Tyler en Speedman weten in de korte tijd die krijgen twee sympathieke personages neer te zetten die net zo kwetsbaar zijn als hun relatie. Bertino houdt de spanning uitstekend vast en geeft alleen in de epiloog een vage hint met betrekking tot de motieven. Een uitstekende nagelbijter. Vervolg: The Strangers: Prey At Night (2018). Renny Harlin regisseerde de inferieure remake The Strangers: Chapter 1.

Zwakke remake van de zenuwslopende The Strangers (2008) met Liv Tyler en Scott Speedman behoudt het basisgegeven en de sinistere maskers, maar iedere verandering ten opzichte van het origineel is een verslechtering. Alan R. Cohen en Alan Freedland bewerkte het oorspronkelijke scenario van Bryan Bertino en maakten er een standaardverhaaltje van Stad vs Achterland van – of Vegetariërs vs Vleeseters. Bown en Petsch zijn veel minder interessant in de hoofdrollen en Harlin besteedt onnodig veel tijd aan het introduceren van allerlei rare vogels in het dorpje Venus in Oregon, waaronder twee jonge Jehova’s [Alexander Marklkand, Dominic Kotúc] die het geheel ook nog eens religieus tintje geven. Heeft een paar aardige schrikmomenten, maar kan absoluut niet tippen aan het origineel. Eerste film uit een trilogie.

Maya [Madelaine Petsch] overleefde de aanval van ‘The Strangers’ en verblijft in een ziekenhuis om te herstellen van haar wonden. Het nieuws dat ze nog leeft bereikt het moordzuchtige trio, dat er uiteraard op gebrand is het karwei alsnog te klaren. Sfeervolle regie en enkele aardige shocks compenseren ten dele het gebrek aan verhaal en originaliteit (vooral voor wie zich Halloween II nog herinnert). Tweede film uit een trilogie, dus je kunt in grote lijnen wel raden hoe dit afloopt.

Tiener Kinsey [Bailee Madison] is dusdanig ontspoord dat haar ouders [Christina Hendricks en Martin Henderson] besluiten haar naar een kostschool te sturen. Ze hebben geregeld dat ze onderweg kunnen overnachten op een camping van een oom en tante. Wanneer ze 's avonds laat aankomen lijkt de camping volledig uitgestorven, maar bij de receptie vinden ze een briefje met sleutels en kunnen ze toch de nacht doorbrengen. Nadat een zonderling meisje aanklopt en vraagt naar 'Tamara', blijkt dat het begin van een afschuwelijke nacht waarbij ieders leven in gevaar is.
Vervolg op een vrij obscure horrorfilm uit 2008 is bijzonder goed geregisseerd. De acteerprestaties zijn dan ook zeker acceptabel en regisseur Johannes Roberts weet de spanning goed op te bouwen. Hij wordt echter in de steek gelaten door het scenario. De hoofdpersonen begaan namelijk de ene (onbegrijpelijke) stommiteit na de andere, bovendien is er het bekende horroreuvel van een overdaad aan twists. Dat neemt niet weg dat er een aantal sterke momenten is, met een confrontatie van Kinseys broer Luke [Lewis Pulman] met de op Jason in Friday The 13th Part 2 lijkende schurk bij een zwembad als hoogtepunt. Roberts heeft duidelijk aanleg voor horror en ik ben erg benieuwd wat hij kan doen met een goed scenario.

Een kat woont in zijn eentje in een gemeubileerd huis met alleen standbeelden van katten als gezelschap. Tijdens een plotselinge overstroming/zondvloed komt de kat in een zeilboot terecht. Daar krijgt het gezelschap van achtereenvolgens een zorgzaam waterzwijn, een loyale hond, een vindingrijke lemuur en een nobele secretarisvogel. Familiefilm zonder dialoog: de dieren communiceren uitsluitend met echte dierengeluiden. Dialoog is ook overbodig omdat de expressieve ogen en de mimiek van de kat zo authentiek zijn dat iedere kijker (en vooral kattenliefhebbers) begrijpen wat de kat denkt en voelt. De poëtische ontknoping is simpel, maar buitengewoon ontroerend. Wacht nog wel tot het einde van de ondertiteling om te ontdekken wat er van de walvis is geworden!

Wanneer een groepje muzikanten de evergreen 'And The Band Played On' ten gehore brengt op verzoek van zijn buren, herinnert Biff Grimes [James Cagney] zich zijn jonge jaren waarin hij - net als zo'n beetje alle jonge mannen uit het dorp - zijn zinnen had gezet op de charmante, eigenzinnige Virginia [Rita Hayworth] en uiteindelijk besloot zijn leven te delen met Amy [Olivia De Havilland].

De sterren zijn uitstekend in dit romantische drama met komische elementen en Raoul Walsh weet de juiste balans tussen komedie en sentiment te vinden. Met Jack Carson, Alan Hale en de briljante Una O'Connor zijn de belangrijkste bijrollen ook sterk bezet en het resultaat is uitstekend amusement.

James [Kentucker Audley] is een onverschillige belastinginspecteur die op bezoek gaat bij Arabella [Penny Fuller], een dame van middelbare leeftijd, om vast te stellen hoeveel belasting zij moet betalen voor haar dromen. Wanneer hij ingaat op het aanbod om ter plekke te overnachten wordt hij geteisterd door zijn eigen dromen die door externe machten worden beïnvloed. Een bizar uitgangspunt voor een kleurrijke reis door het onderbewustzijn vol surrealistische, fantasierijke beelden. De aandacht voor vorm gaat weliswaar ten koste van de inhoud, maar dit is er wel ééntje waarbij je bij elke vertoning nieuwe elementen ontdekt.

Na talloze pogingen om de populatie aan zwerfhonden in Istanbul te beheersen, is er nu een wet die het vangen of doden van zwerfhonden verbiedt. Lo volgt drie zwerfhonden wiens paden elkaar kruizen, tijdens hun rondzwervingen door de stad en probeert een link te leggen met filosofische quotes over honden. Hoewel er wat mooie momenten zijn, onder anderen wanneer de honden contact krijgen met een paar dakloze jongeren, is dit lang niet zo veelzeggend als Lo ons wil doen geloven. En waarom zijn er zoveel beelden van honden die hun behoefte doen? Daar doe je niemand een plezier mij, lijkt me zo.

Stompzinnige, amateuristische thriller waarin Jeff [Skyler Pinkerton] zijn pas gestorven hond in een backpack stopt en met zijn vriend Travis [Tad Davies] een trektocht maakt om de hond te begraven op de plaats waar hij hem vond. Een waanzinnige onderneming die moeilijk wordt gemaakt wanneer de sinister Angus [regisseur Gascho] hun pad kruist. Gascho kan aardig gitaar spelen en onderstreept zijn ijdelheid door een liedje te zingen. Die zang is helaas niet veel beter dan zijn scenario en zijn regie. Deze film hoort, net als die arme hond trouwens, thuis in de verbrandingsoven of diep onder de grond.

Poep, plas en penissen zijn de buitengewoon vaak terugkerende thema’s in deze nauwelijks aan te ziene laster waar geen hond zich aan zou moeten wagen. Reggie [Will Ferrell] snapt niet dat zijn verschrikkelijke baasje [Will Forte] van hem af wil, ook niet wanneer die (om niet te verklaren redenen) drie uur rijdt om Reggie in de grote stad te dumpen met een tennisbal. Reggie krijgt hulp van Bug [Jamie Foxx], Maggie [Isla Fisher] en Hunter [Randall Park] bij het zoeken van de weg naar huis. Het viertal verzint een ritueel waarmee ze PFFs worden (drie keer raden waar de P voor staat). Als je dat nog niet erg genoeg vindt, wacht dan maar tot het viertal in de gevangenis belandt. Met gemak een van de slechtste films aller tijden, totaal niet geschikt voor kinderen en volstrekt onleuk.

De zwarte Neve [Ashley Madekwe] leidt met haar witte man [Justin Salinger] en hun kinderen Sebastian [Samuel Paul Small] en Mary [Maria Almeida] een ogenschijnlijk perfect leventje. Wanneer zwarte jongeren Marbin [Jorden Myrie] en Abigail [Bukky Bakray] zich mengen in het leven van haar kinderen, blijkt Neve over een duistere kant te beschikken en een groot geheim te verbergen. Duidelijk geïnspireerd door Get Out en Us, maar Martello-White schiet tekort als scenarist en regisseur, met als gevolg karikaturale vertolkingen die de racistische stereotypes bevestigen die hij juist probeert onderuit te halen.

Benjamin [Levi Miller] is een zwemtalent die kans heeft om zich namens Australië te kwalificeren voor de Olympische Spelen. Maar om niet al te overtuigende redenen raakt hij emotioneel in de war wanneer zijn vader [Jason Isaacs] vrij komt en in de buurt komt wonen. Hij zoekt steun bij zijn stuurloze broers Dave [Jake Ryan] en Nick [Sam Parsonson] waar hij zich tegoed doet aan drank en drugs en zich voorhoudt dat dat hem meer geluk brengt dan het strak geregimenteerde leven een topzwemmer. Stemmig drama met een ééndimensionale vertolking van Miller die vooral gekozen lijkt te zijn omdat hij goed kan zwemmen. De nimmer aflatende depressieve visuele stijl werkt afstotend en er is een ongeloofwaardig, simplistisch einde.

James Bowen [Luke Treadaway] is een getalenteerde zanger, liedjesschrijver en gitarist die het geld dat hij illegaal als straatmuzikant verdient verkwanselt aan drugs. Hulpverlener Val [Joanne Froggatt] helpt James aan onderdak op voorwaarde dat hij clean blijft. En dan vindt hij een straatkat die niet van zijn zijde wijkt. De kat biedt James gezelschap en troost en trekt veel aandacht op straat waardoor James iets van een bekendheid wordt. Bovendien raakt hij bevriend met kattenliefhebber Betty [Ruta Gedmintas] die hem de kracht geeft om de zwaarste strijd van zijn leven aan te gaan. Het klinkt misschien te mooi om te waar te zijn, maar het is gebaseerd op de autobiografie van James Bowen en de rol van de kat wordt gespeeld door de echte Bob. Spottiswoode weerhoudt zich van cinematografische hoogstandjes en laat wijselijk de twee hoofdrolspelers hun magie verspreiden.

Het boek “Street Gang: The Complete History of Sesame Street” van Michael Davis is het uitgangspunt voor deze documentaire die mensen die ervoor zorgden dat Bert, Ernie, Grover, Clarence Cookie, Kermit, Big Bird, Oscar, Elmo en The Count de harten van meerdere generaties kinderen wisten te veroveren en ze de basisbeginselen van taal bijbrachten. Speciale aandacht gaat uit naar Joan Cooney, de bedenker van het concept dat experts op het gebied van televisiemarketing koppelde aan experts op het gebied van onderwijs en didactiek. Ook Jon Stone, de producer en regisseur van die eerste seizoenen, komt nadrukkelijk in de schijnwerpers te staan. En er is aandacht voor de sleutelrol die Sonia Manzano, Emilio Delgado en Roscoe Orman speelden in de integratie van etnische minderheden. Houd de zakdoeken in de aanslag de volwassen bewoners van Sesame Street Big Bird uitleggen dat Lloyd, de zogenaamde ‘vader van Sesamstraat’, is overleden en aan het einde van de sketch met Kermit, de pijlen en een ontwapenende peuter. Zo mooi en waardevol kan (en moet) televisie zijn.

Gedateerd, maar nog altijd interessant drama bood een destijds unieke blik op het leven van families in Hell's Kitchen in New York. Elmer Rice bewerkte zijn eigen Pulitzerprijswinnende toneelstuk tot scenario en de film zit vol kleurrijke, levendige karakters die de aandacht vasthouden totdat Sylvia Sidney - in de rol waardoor ze een ster werd - in het scherm verschijnt. Het vertelt het verhaal van de bewoners in een appartementencomplex gedurende 24 (letterlijk en figuurlijk) hete uren en er gebeurt nogal wat. King Vidor doet zijn best om de film visueel interessant te houden, maar het feit dat de film zich op één locatie afspeelt betekent onvermijdelijk dat het geheel wat statisch is.

Nadat popcornverkoper Ash [Falk Hentschel] zich voor schut heeft gezet bij een spontane dansbattle met danskampioen Vince [Anwar Burton] biedt Eddie [George Sampson] zich aan als manager. Eddie komt op het “geniale” idee om heel Europa door te reizen om de beste dansers te verzamelen waarmee ze het kunnen opnemen tegen Vinces danscrew ‘Invincible’. Waar halen ze geld vandaan halen en waarom deze superieure dansers hun hebben en houden achterlaten voor een middelmatige danser en een danswedstrijdje Londen is één van de vele vraagstukken die het belabberde scenario van Jane English weigert te beantwoorden. Sofia Boutella speelt de verplichte love interest, een Latin-danser die na een hoop romantische geharrewar uiteraard op het laatste moment de boel komt redden. Hentschel heeft nul uitstraling en de chemie met Boutella is ver te zoeken, maar het ergste is dat Max (Giwa) en Dania (Pasquini) kiezen voor de visuele stijl van een muziekvideo met snelle cuts waardoor het harde werk van de getalenteerde dansers verpest wordt. Een blamage.

Natuurlijk is dit geïnspireerd door de succesvolle Step Up-franchise, maar met een ijzersterke oer-Britse soundtrack en een finale die (met dank aan choreograaf Will Tuckett) op sublieme wijze streetdance vermengt met klassiek ballet kan dit prima op eigen benen staan. Giwa en Basquin gaat bovendien ‘back to basics’ met dit verhaal van een danscrew die een paar weken voor het UK Championship (en kwalificatie voor het WK) in de steek wordt gelaten door crewleider Jay [Ukweli Roach]. Carly [Nichola Hurley] neemt de leiding over, maar door een combinatie van gebrek aan ervaring en pure pech lijkt alles verkeerd te gaan en ontstaat er frictie binnen de crew. Carly grijpt een reddingsboei aan wanneer dansschooleigenaar Helena Fitzgerald [Charlotte Rampling] haar een aanbod doet: de crew mag kosteloos gebruik maken van de faciliteiten van de dansschool op voorwaarde dat ze Helena’s ballerina’s (die een externe impuls nodig hebben om kans te maken om bij The Royal Ballet te worden toegelaten) toevoegt aan de crew. Voor dramatische diepgang moet je niet zijn bij deze op tieners gerichte dansfilms, maar de cultuurbotsing levert leuke momenten op en het gebrek aan glitter en spektakel betekent dat we hier street dance te zien krijgt zoals het was: op straat, soms in de regen, in parkeergarages of op houten dansvloeren. Vervolg: StreetDance 2.

Bijzonder fraai camerawerk van Andrew Laszlo maakt vooral de actiescènes in het eerste uur van deze vermakelijke pulpthriller een lust voor het oog. Met felle primaire en secundaire kleuren flitst het verhaal aan je voorbij, terwijl Willem Dafoe - in één van zijn eerste filmrollen - een memorabele schurkenrol neerzet als de leider van een motorbende die een concert verstoren en rockzangeres Ellen Aim [Diane Lane] ontvoert. Ellens manager en vriendje Billy Fish [Rick Moranis] doet een beroep op Tom Cody [Michael Paré], een huurling en tevens Ellens ex-vriendje. Maar Tom doet niets voor niets en ziet zich bovendien opgezadeld met McCoy [Amy Madigan], een eigenzinnige jongedame die niet met zich laat spotten. Het is jammer dat de stijl in het laatste kwart wat wegzakt en dat de film uitgaat als een nachtkaars, maar dit is grotendeels scherp gemonteerd, prachtig vormgegeven en regisseur Walter Hill zorgt ervoor dat het acteerwerk van zijn cast aansluit bij de luchtige toon van deze amusante actiethriller. Let op Bill Paxton als een barman met iets teveel praatjes!

Schrijnende, maar fascinerende documentaire geeft een rauw beeld van de dagelijks werkelijkheid voor een aantal dakloze tieners in Seattle. Gemaakt naar aanleiding van een uitgebreid artikel in Life-magazine en terecht genomineerd voor een Oscar, vooral omdat de jongeren volstrekt authentiek over komen. Bijzonder is ook de grote hoeveelheid geïnterviewden die gezamenlijk een dwarsdoorsnede van de maatschappij vormen en aantonen dat dakloosheid niet zozeer gebonden is aan klasse, maar aan problematische thuissituaties. Een niet te missen documentaire die ongetwijfeld ook een belangrijke inspiratiebron voor Penelope Spheeris' The Decline of Western Civilization Part III (1998)

Over een periode van meer dan een jaar registreerde Gomostai het schoolse leven van kinderen en jongeren in Oekraïne. Ze bezoekt steden vlakbij het front, maar ook steden die op meer dan 100 kilometer van dat front liggen. Ook bevrijde steden komen aan bod. Er is geen verhaal, alleen een rode draad. Het heen- en weerspringen tussen de locaties versterkt het gebrek aan structuur, waardoor dit niet verder komt dan een compilatie met enkele aardige momenten. Voor wie geen oorlog heeft meegemaakt, zijn vooral de scènes tijdens een luchtalarm en in de schuilkelders interessant. Met een speelduur van iets meer dan twee uur is dit veel te lang.

Beginnende tiener Dylan [Maik Cillekens] doet niets liever dan voetballen met zijn vrienden, op een voetbalplein in de buurt of op het veld als spits bij voetbalclub V.V. Maasvogels. Het team maakt zich op voor deelname aan de eerste editie van de Touzani Cup wanneer Dylan bij een aanrijding een dwarslaesie oploopt. Voetballen is geen optie, maar Dylan weigert zich daarbij neer te leggen. Straatvoetbalkoning Soufiane Touzani treedt in Dylans fantasie op als een motivatiecoach. Cillekens is buitengewoon goed in de hoofdrol en Martijn Fischer en Maartje van de Wetering leveren prima ondersteunend werk af als Dylans ouders. Een sterk jeugddrama over het belang van vriendschap, doorzettingsvermogen en teamgeest. Jammer van de afgezaagde finale. Won wel de publieksprijs voor beste Nederlandse jeugdfilm op het Cinekid Festival.

De foto van een groep kinderen die vlucht voor eenn napalmbombardement op Trâng Bàng op 8 juni 1972 is een van de iconische beelden van de 20e eeuw. “Napalm Girl” (met de naakte Kim Phúc) werd toegeschreven aan AP-fotograaf Nick Út. Vijfig jaar later bekent Carl Robinson, de redacteur die de credit toekende, dat die foto in werkelijkheid werd gemaakt door een “stringer”, een lokale fotograaf die de foto voor een paar centen had verkocht aan het Algemeen Persbureu. Fotojournalist Gary Knight gaat op onderzoek uit en komt met zeer overtuigend bewijs in een documentaire over hoe een vluchtig genomen beslissing leidt tot een leugen die decennialang in stand wordt gehouden, maar ook over Vietnamese bescheidenheid.

Nu zowel haar huwelijk als de relatie met haar 14-jarige dochter [Anna Leffen] is verpest, gooit Sara [Elise Schaap] alle schroom van zich af tijdens een verblijf op Stromboli, een vulkanisch eiland waar ze ooit gelukkig was. Aan het eind van een rampzalige avond belandt de stomdronken Sara in de residentie van een soort therapiegroep onder leiding van de enigmatische Jens [Christian Hillborg] en Thandi [Neerja Naik]. Mede door de aanwezigheid van Harold [Tim McInnerny], een Britse miljonair die ze een dag eerder heeft leren kennen, en een aantrekkelijk ontbijtbuffet laat ze zich verleiden om met de activiteiten mee te doen en wordt ze gedwongen om haar verleden onder ogen te komen. Het scenario, gebaseerd op een roman van Saskia Noort, loopt niet over van originaliteit maar Schaap verleent waardigheid en geloofwaardigheid aan haar personage dat ondanks haar impulsieve en soms onaangename gedrag dankzij haar altijd de sympathie van de kijker weet te houden. Hillborg is een beetje té, maar de rest van de ondersteunende cast is prima en Van Erp heeft een paar interessante visuele ideeën, zeker tijdens de ontknoping. Rifka Lodeizen, Olga Zuiderhoek, Bert Hana en Kees Hult verschijnen kort in flashbacks.

Het eerste uur van deze uiterst persoonlijke documentaire is een eenzijdige terugblik op een politieonderzoek naar aanleiding van een geweldsdelict in 1992 waarbij Bill Ford, de broer van de regisseur, om het leven kwam en waarvoor de dader niet werd aangeklaagd. Veel pratende hoofden die vertellen hoe geweldig Bill was en dat het politieonderzoek corrupt was in traag gemonteerde sequenties maken dit moeilijk om door te komen. Maar dan komen betrokkenen bij het onderzoek aan het woord en doet Yance zelf een onthulling die het hele relaas in een ander daglicht zetten en waaraan deze film zijn kracht ontleent. Stelt je geduld wel heel erg op de proef, maar roept uiteindelijk toch relevante vragen op over het Amerikaanse rechtssysteem.

Het verhaal is een 'ware-woensdagavond-zakdoekendrama' pur sang! Man raakt door tragedie (aanslag Boston Marathon 2013) zijn benen kwijt, maar komt er - na een hoop obstakels te hebben overwonnen - weer bovenop. Dit heeft dus alle ingrediënten voor een ongelofelijke zeikfilm, maar met name door de voortreffelijke regie van David Gordon Green [Oscar-kandidaat!] wordt het dat nooit en blijkt dit een diepgravend, pijnlijk en regelmatig zeer ontroerend portret te zijn van een man die zich totaal vervreemd voelt van zijn directe omgeving en de media-hype die rond hem ontstaat, enerzijds omdat een foto van hem daags na de aanslag op vele voorpagina's prijkte, anderzijds omdat hij een cruciale ooggetuige was in de jacht op de daders. Door intelligente beeldregie en effectieve geluidseffecten (ook Oscarwaardig) weet Green je inzicht te geven in de belevingswereld van Jeff [Jake Gyllenhaal], wat onder anderen te merken is in de scène waarin hij de vlag mag zwaaien voor aanvang van een ijshockeywedstrijd van de Boston Bruins: in een objectief longshot zien en horen we het enthousiasme van het publiek, maar dan snijdt Green naar een laag, onderbelicht shot waarbij het publiek niet te zien en door geluidseffecten nauwelijks te horen is. Het maakt op treffende wijze dat Jake in zichzelf gekeerd is, zich afsluit voor de adoratie en doodsbang is om iets verkeerds te doen. Soortgelijke scènes tonen ook dat zijn (ex-)vriendin Erin [Tatiana Maslaney] de enige is die in ieder geval deels beseft hoe Jake zich voelt. Niet dat 'Stronger' één groot tranendal is, want de film benadrukt ook het belang van familie, hoe disfunctioneel die ook mag zijn. In een hilarische scène met een schommel en bij Jeffs voorbereidingen op een honkbalwedstrijd onderstreept het scenario van John Pollono [Oscar?] bovendien het belang van vrienden. Andere emotionele hoogtepunten zijn Jeffs ontmoeting met Carlos [Carlos Sanz], de man die Jeffs leven redde en een gesprek met een honkbalfan na afloop van de honkbalwedstrijd. Miranda Richardsons vertolking als Jeffs moeder is wellicht wat te karikaturaal, maar Gyllenhaal en Maslaney zetten voortreffelijke [Oscar-waardige] vertolkingen neer in een film die niet gaat over een held, maar over de effecten van ongevraagd heldendom en de betekenis van dat heldendom voor duizenden volslagen onbekenden. Een meesterwerk en een Oscar-favoriet!

Na een onderzoek van anderhalf jaar krijgen rechercheurs Vic Manning [Dave Bautista] en Sara Morris [Karen Gillan] de kans om meestercrimineel Oka Tedjo [Iko Uwais] op te pakken. De operatie loopt uit op een ramp waarbij Tedjo ontsnapt nadat hij Sara heeft doodgeschoten. Een half jaar later kondigt de FBI aan het onderzoek over te nemen, maar Vic heeft Sara’s familie belooft dat hij persoonlijk met Tedjo zou afrekenen. Vanwege problemen met zijn ogen kan hij niet zelf rijden en daarom huurt hij een Über is om hem van hot naar her te rijden. Bestuurder Stu [Kumail Nanjiani], bijgenaamd Stuber, is de spreekwoordelijke Sjaak. Even vlotte als dwaze actiekomedie met twee acteurs die geen onderlinge chemie hebben. Uwais [The Raid, The Raid 2] verdient een beter vehikel dan deze te verwaarloze popcornfilm.

Deze documentaire vertelt het verhaal van Studio 54 met behulp van mede-oprichter Ian Schrager, die de ondergang van de club, maar vooral de tragische dood van zijn compagnon en beste vriend Steve Rubell met moeite heeft kunnen verwerken en er jarenlang over heeft gezwegen. Het probleem is dat deze documentaire eigenlijk geen nieuwe inzichten of perspectieven biedt. Er ligt veel nadruk op het feit dat de club er alles aan deed om beroemdheden aan te trekken en er is een fascinerend (archief)interview met een jonge Michael Jackson in de legendarische nachtclub. Verschillende personeelsleden en een aantal vaste bezoekers komen aan het woord, maar de beroemdheden - met uitzondering van Chic-voorman Nile Rodgers - schitterend door afwezigheid. Er zijn veel foto's en archiefbeelden die duidelijk maken hoe Studio 54 eruit zag en het is een prima kroniek van de 33 maanden waarin de club bestond, maar daarmee is het vooral een kennismaking of een vrij nostalgische terugblik. Lang niet zo diepgravend als de introductie je doet hopen en/of vermoeden.

Al snel bekruipt je het gevoel dat Dave Grohl de drijvende kracht achter dit filmproject was en dat hij de overige bandleden van Foo Fighters zo lang aan de kop heeft gezeurd dat ze uiteindelijk akkoord zijn gegaan om er maar van af te zijn. Grohl neemt dan ook nadrukkelijk de hoofdrol op zich in deze zeer matig geschreven zogenaamde horrorkomedie waarin The Foo Fighters tot de conclusie komen dat ze voor hun tiende album een andere, inspirerende omgeving nodig hebben. Via hun manager [Jeremy Shill] komen ze terecht in een leegstaande villa in Encino, niet wetend dat dit 30 jaar geleden de plaats was waar een opnamesessie uitliep op een bloedbad. Kortom: er heerst een vloek op het huis en dat brengt de opnames en de levens van de bandleden in gevaar. Grohl heeft duidelijk plezier maar is geen begenadigd acteur en de andere Foo Fighters kunnen er sowieso maar weinig van. Fans van de band weten misschien wel wakker te blijven voor de momenten waarop de mannen hun instrumenten pakken en doen waar ze wél goed in zijn: muziek maken.

Derham spreekt verschillende taxidermisten over de liefde voor hun vak. Meer is het niet en wie weinig op heeft met taxidermie (het opzetten van dieren) zal hier niet echt warm of koud van worden en heel veel inzicht in het vak zélf krijg je ook niet. Liefhebbers van taxidermie zal dit ongetwijfeld bekeren.