Meningen

Ik mis Mark Cousins op TV. Zijn baanbrekende serie "Scene by Scene", waarin Mark Cousins één op één ging zitten met de allergrootsten uit Hollywood om sleutelscènes uit hun filmcarrière te analyseren, is zonder twijfel het beste televisieprogramma over film dat ooit op televisie is verschenen. Net als in zijn epische serie 'The Story Of Film' richt Mark Cousins zich hier op cinema van over de hele wereld om te tonen hoe filmmakers door de decennia heen pogingen hebben gedaan om de belevingswereld van kinderen vast te leggen. Hij laat Hollywood uiteraard niet links liggen en zijn vergelijking tussen Shirley Temple in Curly Top (1935) en Margaret O'Brien in Meet Me in St. Louis (1944) laat je als kijker op een hele andere manier naar die vertolkingen kijken. Cousins zet je als kijker aan om een heel universum aan prachtige films over kinderen (niet te verwarren met kinderfilms) te kijken. Het is alleen jammer dat de meeste films - zoals Cousins zelf aan het begin aangeeft - zijn vergeten en dus niet of zeer moeilijk te vinden zullen zijn.

Een weinig subtiel melodrama met Miriam Hopkins als de rebelse, losbandige Temple Drake die zich met haar gedrag afzet tegen haar vader, machtige en rijke rechter [Guy Standing]. Maar haar roekeloze gedrag brengt haar in grote problemen wanneer ze in contact komt met illegale drankstokers.

Het ligt er allemaal duimendik bovenop, maar Jack La Rue is desondanks indrukwekkend als de meedogenloze Trigger en regisseur Stephen Roberts bezit over een visuele flair waardoor dit misdaaddrama vaak een lust voor het oog is. Met name het gebruik van close-ups, waarbij de personages recht in de camera kijken, is indrukwekkend en bovendien is dit een goed voorbeeld van hoe je meer effect bereikt als je bepaalde zaken buiten beeld laat gebeuren. Zeker een kijkje waard.

Een twee jaar durende wetenschappelijke missie naar Mars komt in gevaar wanneer blijkt dat een gewonde technicus [Michael Adams] onbedoeld als verstekeling is meegegaan. Dokter Levenson [Anna Kendrick] helpt de verstekeling op de been. Vanzelfsprekend (zo moeten wij althans geloven) is het leven van deze verstekeling belangrijker dan de missie en zij ook expeditieleider Barnett [Toni Collette] en botanist Kim [Daniel Dae Kim] om alles op het spel te zetten. Het verhaal is te mager en daardoor zet de verveling, ondanks de goed acterende cast, al snel in.

Reconstructie van de roerige jaren van de invloedrijke hiphopgroep N.W.A. (Niggas With Attitude) weet op knappe wijze de persoonlijke verhalen van de sleutelfiguren uit deze groep te verweven. Eazy-E [Jason Mitchell] is de loopjongen met de grote mond die door zijn vriend Dre [Corey Hawkins] wordt uitgedaagd om de realiteit van zijn dagelijks leven op vinyl vast te leggen met behulp van de teksten van Ice Cube [O’Shea Jackson Jr.]. ‘Boyz N The Hood’ wordt een grote radiohit en wekt de interesse van manager Jerry Heller [Paul Giamatti], die een overeenkomst sluit die na een paar succesjaren de groep doen imploderen. De voortreffelijke cast brengt met overtuiging de klassiekers van N.W.A. ten gehore en is volstrekt overtuigend als vriendengroep. Gary Gray beheerst de kunst om altijd de juiste sfeer op te roepen. Of dat nu is wanneer de jongens voor de zoveelste keer om niets tegen de vlakte moeten om de politie tevreden te stellen, tijdens een energiek concert of een van de uitbundige feesten. Een voorbeeldige, fascinerende muzikale biografie.

Fans van John Wayne mogen deze western niet aan zich voorbij laten gaan, aangezien hier twee van de belangrijkste invloeden op The Duke hier voor het eerst samenwerken. De regisseur is John Ford die zijn speelfilmdebuut als regisseur maakt met de legendarische Harry Carey in de hoofdrol. John Waynes respect voor Carey was zo groot dat hij van het beroemde shot aan het einde van The Searchers een eerbetoon maakte aan dit westernidool. Dat beroemde loopje is hier overigens te zien in een spannende shoot-out, maar deze western valt vooral op door de visuele flair die vanaf de opening zichtbaar is.

Het verhaal betreft een vete tussen een boerenfamilie onder leiding van Sweet Water Sims [George Berell] en veebaron Flint [Duke Lee] die geen enkel middel schuw om Sims te dwingen afstand te doen van zijn boerderij. Uiteindelijk stuurt Flint zijn handlanger Cheyenne Harry [Harry Carey] om een definitief einde te maken aan de vete, maar die krijgt berouw wanneer hij kennis maakt met de familie Sims. Een zeer onderhoudende western, niet te missen voor fans van het genre.

Sterk misdaaddrama met een puike rol van Dustin Hoffman als Max Dembo, een dief die na zijn vrijlating een nieuw leven wil beginnen. Zijn rancuneuze reclasseringsambtenaar [M Emmett Walsh] werkt hem constant tegen en gaat daarin zelfs zover dat hij een gemakkelijk excuus vindt om Max korte tijd terug achter de tralies te krijgen. Woedend over de vernedering die hij heeft moeten ondergaan, besluit hij contact te zoeken met enkele van zijn oude partners-in-crime Willy [Gary Busey] en Jerry [Harry Dean Stanton] met wie hij het criminele pad opnieuw betreedt.

Realistisch gefilmd waarbij met name de scènes in de gevangenis opvallen vanwege de aandacht voor de (vrij vernederende) dagelijkse routine van het gevangenisleven. Ook de overvallen zijn goed geregisseerd en leveren de nodige spanning op. Hoffman krijgt bovendien sterk tegenspel van een ijzersterke ondersteunende cast met Walsh en Stanton als uitblinkers. Kathy Bates speelt hier haar eerste (gesproken) filmrol als Buseys echtgenote.

Een wat vaag plot waarin in ieder geval een gewelddadige confrontatie leidt tot een bloederige wraakactie. Ja, er is ook wat seks, maar de personages zijn matig uitgewerkt en het flinterdunne verhaal is zelfs niet voldoende om de toch al beperkte speelduur van deze matige thriller te rechtvaardigen. Dyer en vooral Anderson weten deze niet al te aangename thriller nog redelijk overeind te houden.

Afgezien van Robert Siodmaks teleurstellende, routinematige regie is dit een spannend, goed geschreven en uitstekende geacteerd melodrama... tot aan de beruchte laatste twee minuten die zeker behoren tot de slechtste slotminuten uit de filmgeschiedenis! De studiobazen dwongen de makers het einde te veranderen en het is volkomen begrijpelijk dat producer Joan Harrison (die veelvuldig samenwerkte met Hitchcock) om die reden haar ontslag indiende. Het verhaal vertoont overigens aardig wat overeenkomsten met Hitchcocks klassieker Suspicion (1941), waarvan Harrison het scenario schreef. Zonder die laatste 'twist' is deze film een ster meer waard, maar gedane zaken nemen geen keer. Tenzij je het na 75 minuten voor gezien houdt natuurlijk.

Ironische misdaadthriller in 6 niet-chronologische hoofdstukken (en een epiloog) begint met hoofdstuk 3, waarin een blonde vrouw [Willa Fitzgerald] per auto wordt achtervolgd door een man [Kyle Gallner] en haar vlucht te voet in het bos moet voortzetten – denk aan de tweede scène van Friday The 13th zonder de pay-off. Vervolgens springt het naar hoofdstuk 5. Deze hoofdstukken zijn vrij conventioneel en maken hoofdstuk 1 in feite volstrekt overbodig. Voor de genrekenners is de eerste helft dan ook behoorlijk saai. De tweede helft, waarin de redenen voor de niet-chronologische structuur duidelijk worden, is een stuk beter en plaatst het voorgaande in een nieuw perspectief. Mollners scenario is misleidend en bevat enkele plotgaten, maar Fitzgeralds bravoure is bewonderenswaardig en maakt dit voor de geduldigen onder ons toch nog redelijk uit te zitten, ondanks die irritante, “spannende” geluidseffecten die het gebrek aan spanning moeten compenseren. Maar je moet wel door de zure appel heenbijten.

Horrorfilm over de gruweldaden van Mr. Shiny [Jesse J. Clarkson], die vanaf 1993 verantwoordelijk was voor een serie ritueelmoorden. Gestructureerd als een sensationele truecrimedocumentaire met expliciete foto’s, spannende muziekjes en commentaar van rechercheurs die betrokken waren bij het onderzoek. In het begin best overtuigend, maar de montagetrucs en het toenemende overacteren van de cast doen afbreuk aan de vorm. Bovendien duurt het lang voor er schot in de zaak komt.

Een ingenieus plot dat niet in een paar zinnetjes valt samen te vatten, maar het betreft in ieder geval een gevaarlijk experiment, brandstichting, een dodelijk ongeluk, plastische chirurgie en het aannemen van de identiteit van een persoon die ter dood is veroordeeld. Zoals het een goed film noir betreft leidt elke complicatie tot een nieuw probleem en is er een ironische finale. De Nederlandse titel luidt 'Vrouwenduel' en dat is een gepaste titel, aangezien vrouwen duidelijk de dienst uitmaken in deze prima thriller.

Elfenprinses Marianne [Evan Rachel Wood] ontdekt tot haar grote verdriet dat haar verloofde Roland [Sam Palladio] alleen maar geïnteresseerd is in haar geld en status en blaast het huwelijk af. Roland weet Sunny [Elijah Kelley] over te halen de gevaarlijke reis te maken om de ingrediënten te vinden voor een liefdesdrankje waarmee Roland het hart van Marianne opnieuw kan veroveren. Animatiefilm van Lucasfilms met een verhaal van George Lucas zelf dat zich het beste laat omschrijven als een verkinderverblijviseerde versie van Shakespeares ‘A Midsummer Night’s Dream’ waarbij de dialogen zijn vervangen door een ratjetoe aan popliedjes, over het algemeen prima gezongen maar puristen zullen zich storen aan de aangepaste arrangementen van enkele erkende juweeltjes. In feite is dit een aaneenschakeling van liedjes (van ‘Crazy in Love’ en ‘Without You’ tot ‘Wild Thing’ en ‘People Are Strange’) verpakt in een flinterdun verhaaltje. Er is veel tijd besteed aan de gezichtsuitdrukkingen. Hadden ze datzelfde maar gedaan met de troosteloze, opvallend fletse achtergronden.

Ben Gazzara en George Peppard debuteerden in dit psychologische drama waarin sergeant Jocko [Gazzara] nieuwe kadetten dusdanig weet te intimideren dat ze zich de nodige vernederingen laten ondergaan. Daarbij vertrouwt Jocko erop dat hij genoeg indruk heeft gemaakt om te voorkomen dat de jonge rekruten hun mond voorbij praten of melding doen bij Jocko's superieuren. George Peppard speelt de rol van Robert Marquales, één van de nieuwe mannen, die samen met zijn vriend, de timide Harold [Pat Hingle] toch besluit uit de school te klappen in de hoop zo 'n einde te maken aan Jocko's praktijken.

De film is wat statisch en leunt veel op dialoog. Calder Willinham bewerkte zijn eigen roman en toneelstuk, maar het is het prima acteerwerk van de hoofdrolspelers dat deze film de moeite waard maakt.

Na jaren braaf zijn vader Jaeger Clade [Dennis Quaid], een beroemde avonturier, te hebben gevolgd, heeft Searcher [Jake Gyllenhaal] zijn eigenpad gekozen. Hij ontdekte een nieuwe energiebron en leidt nu een rustig bestaan als boer met zijn echtgenoten Meridian [Gabrielle Union] en zoon Ethan [Jaboukie Young-White]. Tot oude bekende Callisto Mal [Lucy Liu], nu leider van Avatonia, zijn hulp inroept om een biologisch virus te bestrijden. Disney was blijkbaar teveel geobsedeerd met diversiteit in de cast en personages en besteedde duidelijk veel tijd aan het zo natuurlijk mogelijk ‘wapperen’ van het haar. Die tijd hadden ze beter kunnen besteden aan het scenario, want dat lijkt werkelijk nergens naar.

Dee Snider, de frontman van rockband Twisted Sister, mag lekker los als één van de meest bizar ogende schurken aller tijden. Het scenario heeft een vooruitziende blik, gezien het feit dat de slachtoffers zich in de luren laten leggen door middel van de 1998-versie van een Internet Chat. Dat brengt ongetwijfeld herinneringen boven bij de meeste veertig plussers, maar verder valt hier weinig aan te bevelen. Het thema is tatoeages, piercings en andere vormen van 'body modification' en als we Dee Snider moeten geloven leeft 'zulk volk' zich uit in schimmige nachtclubs waar ze allerlei SM-achtige rituelen uitvoeren onder de klanken van Marilyn Manson en meer onheilspellend gedoe. Snider vermaakt zich zichtbaar in zijn rol als de psychopaat, maar het scenario is één lange tease en heeft nauwelijks spanningsopbouw. De vaak hyperkinetische montage door Jeff Kushneren Joe Woo Jr maakt het er bepaald niet beter op. Oh, en Robert Englunds rol is niet meer dan een cameo.

Astronaut Neil Stryker [Neil Corbett] belandt op een planeet die (wegens budgettaire beperkingen) een exacte 'kopie' van de Aarde is. Dat weten we omdat er drie manen zijn (die uiteraard zelden in beeld zijn) en omdat de planeet een repressieve dictatuur is die het niet zo heeft op de vrijdenkerij van de vreemdeling. Gezien het belachelijke basisidee is het bewonderenswaardig dat de cast zich daardoor niet van de wijs laat brengen, want het acteerwerk is veel beter dan je zou verwachten.

Mark Frame [Joel Edgerton] is het pseudoniem van een undercoveragent bij een complex operatie opgezet door verschillende Australische politie-eenheden. Hij is de spil in een poging om Henry Teague [Sean Harris] te laten bekennen dat hij verantwoordelijk is voor de ontvoering van en moord op een jongen die 8 jaar geleden vermist is geraakt. Het basisgegeven en het talent van de twee hoofdrolspelers vormen de basis voor wat een uitstekende misdaadthriller had moeten zijn. Edgerton en Harris leveren ook prima werk af, maar Wright slaagt er niet in om enige spanning of suspense te creëren en opteert helaas voor een dramatische en minder effectieve benadering.

Toptenniser Guy Haines [Farley Granger] raakt tijdens een treinreis in gesprek met de charismatische Bruno Antony [Robert Walker]. Het gesprek neemt een nare wending wanneer Bruno Guy confronteert met roddels over diens ongelukkige huwelijk met Miriam [Kasey Rogers] en de affaire die Guy heeft met Anne Morton [Ruth Roman]. Bruno suggereert dat het Guy goed zou uitkomen als Miriam zou sterven en deelt zijn idee voor de perfecte moord: wat als ze nu zouden afspreken dat Bruno Guys vrouw doodt en dat Guy in ruil daarvoor Bruno’s dominante vader vermoordt? Guy neemt het allemaal niet serieus en steekt de draak met Bruno’s waanzinnige theorie.

Wanneer Bruno hem kort daarna opzoekt en meldt dat hij Miriam heeft vermoord en dat hij verwacht dat Guy nu zijn verplichting nakomt, zit Guy zwaar in de problemen. Hij kan niet naar de politie, omdat hij medeplichtig zou zijn, maar uiteraard staat hij ook niet te trappelen om zelf een moord te plegen. Bovendien heeft Bruno een troef in handen waardoor hij Guy volledig kan laten opdraaien voor de Miriams dood!

De casting van de 32-jarige Robert Walker - die kort hierna op tragische wijze zou overlijden – was gewaagd, omdat hij tot dan toe altijd romantische good-guys had gespeeld. Maar hij maakt van Bruno één van de meest gedenkwaardige filmschurken aller tijden: een intelligent, volwassen kind dat niet onder de vleugels van zijn moeder wil komen. Moederrollen in Hitchcock-films zijn vaak gedenkwaardig, maar Marion Lorne spant absoluut de kroon als Bruno’s moeder, een vrouw die volledig blind is voor de duistere karaktertrekjes van haar zoon, zoals deze dialoog uit de film duidelijk maakt:

Mrs. Anthony: Well, I do hope you've forgotten about that silly little plan of yours.
Bruno Anthony: Which one?
Mrs. Anthony: About blowing up the White House.
Bruno Anthony: Oh, Ma, I was only fooling. Besides, what would the President say?
Mrs. Anthony: You're a naughty boy, Bruno.

“Strangers On A Train” is ook een visueel meesterwerk. De twee sleutelscènes in een pretpark zijn schitterend gefilmd, waarbij Miriams dood – gefilmd als reflectie van haar op de grond gevallen bril – het hoogtepunt is. Let ook op het shot tijdens een tenniswedstrijd waarin het voltallige publiek het spel van links naar rechts volgt, behalve Bruno die Guy met een glimlach aanstaart. Een ander hoogtepunt is het moment waarop Bruno tijdens een feestje Anne Mortons zusje Barbara [Patricia Hitchcock] ziet. Maar Hitchcocks visuele vondsten staan altijd in dienst van het verhaal en daarom is dit één van zijn beste films aller tijden en ééntje die nog staat als een huis.

Op de nacht van 11 op 12 februari rijden geliefden James [Scott Speedman] en Kristen [Liv Tyler] na een huwelijksreceptie naar een zomerhuisje om daar de nacht door te brengen. Dan verschijnt een mysterieuze jonge vrouw [Gemma Ward] die vraagt naar ene “Tamara”. James en Kristen maken haar duidelijk dat ze geen Tamara kennen en daarmee is de kous af. Maar al gauw worden James en Kristen geteisterd door allerlei vormen van intimidatie, onder anderen door dingen tegen het raam te gooien. Al gauw blijkt dat de gemaskerde jonge vrouw van zoëven het huis binnen wil dringen en dat ze twee handlangers bij zicht heeft. “You’re gonna die”, luidt de boodschap en zo begint een zenuwslopend kat-en-muisspel dat volledig uit de hand loopt. Tyler en Speedman weten in de korte tijd die krijgen twee sympathieke personages neer te zetten die net zo kwetsbaar zijn als hun relatie. Bertino houdt de spanning uitstekend vast en geeft alleen in de epiloog een vage hint met betrekking tot de motieven. Een uitstekende nagelbijter. Vervolg: The Strangers: Prey At Night (2018). Renny Harlin regisseerde de inferieure remake The Strangers: Chapter 1.

Zwakke remake van de zenuwslopende The Strangers (2008) met Liv Tyler en Scott Speedman behoudt het basisgegeven en de sinistere maskers, maar iedere verandering ten opzichte van het origineel is een verslechtering. Alan R. Cohen en Alan Freedland bewerkte het oorspronkelijke scenario van Bryan Bertino en maakten er een standaardverhaaltje van Stad vs Achterland van – of Vegetariërs vs Vleeseters. Bown en Petsch zijn veel minder interessant in de hoofdrollen en Harlin besteedt onnodig veel tijd aan het introduceren van allerlei rare vogels in het dorpje Venus in Oregon, waaronder twee jonge Jehova’s [Alexander Marklkand, Dominic Kotúc] die het geheel ook nog eens religieus tintje geven. Heeft een paar aardige schrikmomenten, maar kan absoluut niet tippen aan het origineel. Eerste film uit een trilogie.

Maya [Madelaine Petsch] overleefde de aanval van ‘The Strangers’ en verblijft in een ziekenhuis om te herstellen van haar wonden. Het nieuws dat ze nog leeft bereikt het moordzuchtige trio, dat er uiteraard op gebrand is het karwei alsnog te klaren. Sfeervolle regie en enkele aardige shocks compenseren ten dele het gebrek aan verhaal en originaliteit (vooral voor wie zich Halloween II nog herinnert). Tweede film uit een trilogie, dus je kunt in grote lijnen wel raden hoe dit afloopt.

Tiener Kinsey [Bailee Madison] is dusdanig ontspoord dat haar ouders [Christina Hendricks en Martin Henderson] besluiten haar naar een kostschool te sturen. Ze hebben geregeld dat ze onderweg kunnen overnachten op een camping van een oom en tante. Wanneer ze 's avonds laat aankomen lijkt de camping volledig uitgestorven, maar bij de receptie vinden ze een briefje met sleutels en kunnen ze toch de nacht doorbrengen. Nadat een zonderling meisje aanklopt en vraagt naar 'Tamara', blijkt dat het begin van een afschuwelijke nacht waarbij ieders leven in gevaar is.
Vervolg op een vrij obscure horrorfilm uit 2008 is bijzonder goed geregisseerd. De acteerprestaties zijn dan ook zeker acceptabel en regisseur Johannes Roberts weet de spanning goed op te bouwen. Hij wordt echter in de steek gelaten door het scenario. De hoofdpersonen begaan namelijk de ene (onbegrijpelijke) stommiteit na de andere, bovendien is er het bekende horroreuvel van een overdaad aan twists. Dat neemt niet weg dat er een aantal sterke momenten is, met een confrontatie van Kinseys broer Luke [Lewis Pulman] met de op Jason in Friday The 13th Part 2 lijkende schurk bij een zwembad als hoogtepunt. Roberts heeft duidelijk aanleg voor horror en ik ben erg benieuwd wat hij kan doen met een goed scenario.

Een kat woont in zijn eentje in een gemeubileerd huis met alleen standbeelden van katten als gezelschap. Tijdens een plotselinge overstroming/zondvloed komt de kat in een zeilboot terecht. Daar krijgt het gezelschap van achtereenvolgens een zorgzaam waterzwijn, een loyale hond, een vindingrijke lemuur en een nobele secretarisvogel. Familiefilm zonder dialoog: de dieren communiceren uitsluitend met echte dierengeluiden. Dialoog is ook overbodig omdat de expressieve ogen en de mimiek van de kat zo authentiek zijn dat iedere kijker (en vooral kattenliefhebbers) begrijpen wat de kat denkt en voelt. De poëtische ontknoping is simpel, maar buitengewoon ontroerend. Wacht nog wel tot het einde van de ondertiteling om te ontdekken wat er van de walvis is geworden!

Wanneer een groepje muzikanten de evergreen 'And The Band Played On' ten gehore brengt op verzoek van zijn buren, herinnert Biff Grimes [James Cagney] zich zijn jonge jaren waarin hij - net als zo'n beetje alle jonge mannen uit het dorp - zijn zinnen had gezet op de charmante, eigenzinnige Virginia [Rita Hayworth] en uiteindelijk besloot zijn leven te delen met Amy [Olivia De Havilland].

De sterren zijn uitstekend in dit romantische drama met komische elementen en Raoul Walsh weet de juiste balans tussen komedie en sentiment te vinden. Met Jack Carson, Alan Hale en de briljante Una O'Connor zijn de belangrijkste bijrollen ook sterk bezet en het resultaat is uitstekend amusement.

James [Kentucker Audley] is een onverschillige belastinginspecteur die op bezoek gaat bij Arabella [Penny Fuller], een dame van middelbare leeftijd, om vast te stellen hoeveel belasting zij moet betalen voor haar dromen. Wanneer hij ingaat op het aanbod om ter plekke te overnachten wordt hij geteisterd door zijn eigen dromen die door externe machten worden beïnvloed. Een bizar uitgangspunt voor een kleurrijke reis door het onderbewustzijn vol surrealistische, fantasierijke beelden. De aandacht voor vorm gaat weliswaar ten koste van de inhoud, maar dit is er wel ééntje waarbij je bij elke vertoning nieuwe elementen ontdekt.

Na talloze pogingen om de populatie aan zwerfhonden in Istanbul te beheersen, is er nu een wet die het vangen of doden van zwerfhonden verbiedt. Lo volgt drie zwerfhonden wiens paden elkaar kruizen, tijdens hun rondzwervingen door de stad en probeert een link te leggen met filosofische quotes over honden. Hoewel er wat mooie momenten zijn, onder anderen wanneer de honden contact krijgen met een paar dakloze jongeren, is dit lang niet zo veelzeggend als Lo ons wil doen geloven. En waarom zijn er zoveel beelden van honden die hun behoefte doen? Daar doe je niemand een plezier mij, lijkt me zo.

Stompzinnige, amateuristische thriller waarin Jeff [Skyler Pinkerton] zijn pas gestorven hond in een backpack stopt en met zijn vriend Travis [Tad Davies] een trektocht maakt om de hond te begraven op de plaats waar hij hem vond. Een waanzinnige onderneming die moeilijk wordt gemaakt wanneer de sinister Angus [regisseur Gascho] hun pad kruist. Gascho kan aardig gitaar spelen en onderstreept zijn ijdelheid door een liedje te zingen. Die zang is helaas niet veel beter dan zijn scenario en zijn regie. Deze film hoort, net als die arme hond trouwens, thuis in de verbrandingsoven of diep onder de grond.

Poep, plas en penissen zijn de buitengewoon vaak terugkerende thema’s in deze nauwelijks aan te ziene laster waar geen hond zich aan zou moeten wagen. Reggie [Will Ferrell] snapt niet dat zijn verschrikkelijke baasje [Will Forte] van hem af wil, ook niet wanneer die (om niet te verklaren redenen) drie uur rijdt om Reggie in de grote stad te dumpen met een tennisbal. Reggie krijgt hulp van Bug [Jamie Foxx], Maggie [Isla Fisher] en Hunter [Randall Park] bij het zoeken van de weg naar huis. Het viertal verzint een ritueel waarmee ze PFFs worden (drie keer raden waar de P voor staat). Als je dat nog niet erg genoeg vindt, wacht dan maar tot het viertal in de gevangenis belandt. Met gemak een van de slechtste films aller tijden, totaal niet geschikt voor kinderen en volstrekt onleuk.

De zwarte Neve [Ashley Madekwe] leidt met haar witte man [Justin Salinger] en hun kinderen Sebastian [Samuel Paul Small] en Mary [Maria Almeida] een ogenschijnlijk perfect leventje. Wanneer zwarte jongeren Marbin [Jorden Myrie] en Abigail [Bukky Bakray] zich mengen in het leven van haar kinderen, blijkt Neve over een duistere kant te beschikken en een groot geheim te verbergen. Duidelijk geïnspireerd door Get Out en Us, maar Martello-White schiet tekort als scenarist en regisseur, met als gevolg karikaturale vertolkingen die de racistische stereotypes bevestigen die hij juist probeert onderuit te halen.

Benjamin [Levi Miller] is een zwemtalent die kans heeft om zich namens Australië te kwalificeren voor de Olympische Spelen. Maar om niet al te overtuigende redenen raakt hij emotioneel in de war wanneer zijn vader [Jason Isaacs] vrij komt en in de buurt komt wonen. Hij zoekt steun bij zijn stuurloze broers Dave [Jake Ryan] en Nick [Sam Parsonson] waar hij zich tegoed doet aan drank en drugs en zich voorhoudt dat dat hem meer geluk brengt dan het strak geregimenteerde leven een topzwemmer. Stemmig drama met een ééndimensionale vertolking van Miller die vooral gekozen lijkt te zijn omdat hij goed kan zwemmen. De nimmer aflatende depressieve visuele stijl werkt afstotend en er is een ongeloofwaardig, simplistisch einde.