Strawberry Mansion (2021)

Vanaf 22 juli in de bioscoop (Periscoop Film)

Erg vaag, maar al met al wel te volgen en redelijk. 3* Deed me denken aan La Science des Rêves (2006)

Meh, best leuk hoor maar beklijfde of raakte nooit echt, bleef ook wat warrig.

Hartstikke geinig filmpje. Een soort retro-sf is het eigenlijk, het jaar 2035 zoals bezien vanuit pak 'm beet 1985, maar dan dus gemaakt in 2021.

Een belastinginspecteur gaat naar een oud vrouwtje, waar hij haar dromen gaat herbekijken om er belasting over te kunnen heffen. Er is een grote achterstand, hij begint met de dromen uit de tijd dat zij nog jong was, en wordt uiteraard verliefd. In de echte wereld vertelt de oude vrouw hem een geheim, en zodra duidelijk wordt dat hij van het geheim weet, is hij zijn leven niet meer zeker. De film verzandt uiteindelijk in een soort avonturendroom, wat mij niet ontzettend kon bekoren, maar het was allemaal best origineel en ik kon er een heel eind in meegaan. Ik geloof niet dat ik er een wijze les uit gehaald heb. Dat hoeft ook niet altijd. Anderhalf uur vermaak is al heel wat.

James [Kentucker Audley] is een onverschillige belastinginspecteur die op bezoek gaat bij Arabella [Penny Fuller], een dame van middelbare leeftijd, om vast te stellen hoeveel belasting zij moet betalen voor haar dromen. Wanneer hij ingaat op het aanbod om ter plekke te overnachten wordt hij geteisterd door zijn eigen dromen die door externe machten worden beïnvloed. Een bizar uitgangspunt voor een kleurrijke reis door het onderbewustzijn vol surrealistische, fantasierijke beelden. De aandacht voor vorm gaat weliswaar ten koste van de inhoud, maar dit is er wel ééntje waarbij je bij elke vertoning nieuwe elementen ontdekt.

Ik werd meegezogen door deze film vanaf het moment dat een van de personages zei: Nothing really ever dies. Opnieuw begon ik een spirituele spiraal over mijn eigen leven en alles om me heen. Ik voelde me één met de planten, met de insecten in het gras, met mijn hond die lag te slapen op haar mat. Ik voelde ineens een intense liefde voor alles en iedereen om me heen. En zelfs toen ik vandaag weer een dag in het magazijn stond te beunen, met collega's om me heen die de Nederlandse taal niet eens spreken, maakte ik ook geen cultureel onderscheid meer. Mensen met een andere achtergrond zijn simpelweg mensen die vast zitten aan andere normen en waarden, zoals ik ook vast zit aan een aantal normen en waarden. Het leven draait niet zo zeer om al deze normen en waarden, maar meer om het Leven zelf. Hoe Leeft een mens? Leeft een mens door zichzelf vast te klampen aan wat er om hem of haar heen gebeurt? Of moeten we een stap terug doen, even diep ademhalen en met een 'neutrale', van-vooroordelen-losgekoppelde bril naar alles om ons heen kijken? Zijn we allemaal niet meer dan een hoop vlees, botten en organen dat draaiende wordt gehouden door ander vlees, water, zuurstof en zonlicht? Of zijn we allemaal onderdeel van een stroom aan energie, die zichzelf in een bepaalde vorm heeft gegoten? Een energie die verandert, maar nooit echt sterft. Zoals onze herinneringen aan dierbaren lang nadat ze zijn overleden, nog steeds gevoelens kunnen opwekken. Of neem historische figuren, er zijn er genoeg overleden mensen die ons een warm of koud hart toedragen.

Ja, het ging allemaal door mijn hoofd dankzij deze film. Ik kon zo'n beetje alles aan deze film waarderen. Het idee dat onze dromen advertenties zijn, zodat we "slaafser" worden in de echte wereld. Het liefdesleven van de twee hoofdpersonages en de visuele effecten. Het stuk dat Preble in de spiegel kijkt en dat zijn gezicht plots uit elkaar valt, heerlijk. Ik wilde deze film graag in de bioscoop zien met een kameraad, maar dat was er toentertijd niet van gekomen. Dus heb ik 'm gisteravond thuis bekeken. In mijn eentje, met een koptelefoon op. Toen ik mijn kameraad vertelde dat ik deze film ging zien zei hij: 'Fuck, ik wil die ook nog heel graag zien.' En nu de film zo goed bevallen is, heb ik een extra reden om vanavond onder het genot van twee flessen wodka te kunnen zeggen hoe fantastisch deze film was. Namelijk omdat hij hem nog niet gezien heeft.

Kleurrijke, avontuurlijke en vermakelijke mix van een ongebreidelde kinderlijke en sprookjesachtige fantasie, een Lynch-achtig surrealisme van dromen die door de werkelijkheid lopen en een Inception-achtige dystopische science fiction in retrostijl, resulterend in een ode aan de verbeelding en de kunst met een vleugje maatschappijkritiek waarbij de liefde een verbindende en ruimte en tijd transcenderende kracht blijkt.

Originele, dromerige film over een welgemanierde overheidsagent wiens werk het is om belastingen op dromen te innen. De haast kinderlijke vormgeving van de film is leuk gerealiseerd en hier en daar heeft de film een surrealistisch, bijna David Lynch-achtig sfeertje, maar plot en personages zijn te onbestendig om er echt iets memorabels van te kunnen maken. Het karige budget en het benedenmaatse camerawerk zorgen ook niet bepaald voor meerwaarde.

Het beste woord dat deze film omschrijft is whimsical. De effecten zijn charmant en het hele sfeertje is lekker retro. Jammer genoeg is het niet genoeg om de film te redden. Er mist namelijk een coherent plot want de helft van de tijd staar je naar ongerelateerde en wel heel vreemde beelden.

Iets minder vaag was leuk geweest. Jammer, want het concept is erg vindingrijk.

2;5*

Goeie film over een belastingmedewerker die moet bepalen aan de hand van dromen hoeveel belasting geheft kan worden. Absoluut een originele film, zowel inhoudelijk als visueel. Het plot zelf is niet bijster ingewikkeld, ,maar de film zelf kan wel als vaag bestempeld worden. Het ongetwijfeld niet al te hoge budget, laat de film er juist bijzonder uit zien.

Meh. Het kwam allemaal niet goed bij elkaar voor mij. Vooral de droomstukken niet. Het idee van een bedrijf dat dromen gebruikt om reclame te maken is wel goed en in het begin levert dat ook grappige dingen op, met name dat vreten van kippenvleugels. Maar wanneer de droomwereld het steeds meer overneemt zakt Strawberry mansion alsmaar verder in en wordt het flauw. Zat te wachten op de eindcredits. De opvallende score van Dan Deacon moet overigens nog wel vermeld worden. Ik weet niet precies wat ik ervan vind maar bij deze film paste het goed en ik denk dat de connectie met Lynch die sommigen zien voornamelijk komt van de muziek.