Meningen

De campy kinderserie uit begin jaren ’90, bedoeld om speelgoed op de markt te zetten, zat bepaald niet te schreeuwen om een reboot, maar dat weerhield de makers van de update er niet van geld over de balk te smijten en een beperkte hoeveelheid talent te verspillen. Elizabeth Banks een Bryan Cranston wisten hopelijk hun bankrekening flink te spekken met hun beperkte bijdrage aan deze dwaze SF-actiekomedie over de vijf archetypische tieners die moeten zien te voorkomen dat Rita Repulsa de Zeo Crystal in handen krijgt die zich ergens op Aarde bevindt en waarmee ze de heerschappij over het heelal kan verkrijgen. Niets nieuws, alleen betere special effects, maar van de beperkte kinderlijke charme van de oorspronkelijke serie blijft weinig over.

Als gevolg van een aanrijding tijdens zijn werk als ambulancebroeder belandt Ángel [Mario Casas] in een rolstoel. Verbittering en onzekerheid over zijn toekomst resulteren in een jaloezie jegens vriendin Vane [Déborah François] die wordt aangewakkerd wanneer Ángel ontdekt dat ze regelmatig contact heeft met de aantrekkelijke Ricardo [Guillermo Pfening]. Een onsympathieke hoofdpersoon en van voorspelbare ongeloofwaardigheden laten deze thriller, gemaakt tijdens de COVID-crisis, in een vroegtijdig stadium zinken als een baksteen.

Zeer geslaagde, serieuzere en meer volwassen variant op het concept dat begon in 2012 met Welkom In De Gouden Eeuw en oorspronkelijk tot doel had om kinderen op een luchtige wijze kennis te laten maken met geschiedenis. Meesterinterviewer Coen Verbraak vertoont geen spoortje ironie en helpt met zijn kenmerkende vriendelijke doortastendheid de cast hun personages (die allemaal direct verwant zijn aan het schilderij ‘De Nachtwacht’) op een volstrekt natuurlijke wijze een openhartig gesprek aan te gaan. Kapitein Frans Banninck Cocq [René van Zinnicq Bergman], luitenant Willem van Ruytenburch [Joris Smit], vaandeldrager Jan Visscher Cornelisen [Minne Koole], schutter Jan van der Heede [Tijn Docter] en tamboerspeler Jacob Jorisz [Ruben Brinkman] doen hun verhaal. Uiteraard komen ook Rembrandt van Rijn [Ramsey Nasr] en Saskia Uylenburgh [Anna Raadsveld] aan het woord. Alles wat je maar kunt wensen van een Rembrandt-docudrama met een heerlijke cast.

De wetenschappelijke consensus zegt nu dat conversietherapie schadelijk is voor de doelgroep. Toch wisten groeperingen als Exodus en Living Hope vanaf de jaren 70 de indruk te wekken dat je (met hulp van de Bijbelse leer) kon afkomen van niet-heteroseksuele gevoelens. Zogenaamde ‘ex-gays’ als John Paulk en Yvette Cantu Schneider speelden een sleutelrol met hun mediaoptredens. Samen met andere sleutelfiguren kijken ze terug op de periode van “pray the gay away” in deze opmerkelijke, boeiende documentaire.

Hoe is het mogelijk dat katholieke priesters in Ierland zich structureel en langdurig schuldig konden maken aan wat we nu beschouwen als grensoverschrijdend gedrag? Journalist en filmmaker O’Shea opent met een uiteenzetting van de nationale geschiedenis en verklaart waarom het land de facto geregeerd werd door de katholieke kerk. De straffen die kinderen werden opgelegd bij het niet kennen van hun (religieuze) huiswerk waren algemeen geaccepteerd en wie zich uitsprak tegen de mores van de kerk kon rekenen op weerstand. O’Shea spreekt kinderen van toen uit haar geboorteplaats en staaft hun verhalen aan de hand van archiefbeelden, ook van de charismatische Father Ferrell, over wie de meningen nog steeds verdeeld zijn.

Deprimerende verfilming van het sombere waargebeurde verhaal van Billy Moore, die zelf een cameo heeft in de slotscène maar hier gespeeld wordt door Joe Cole. Moore is een thai-bokser die vrij plotseling van zijn bed wordt gelicht en terecht komt in een Thaise gevangenis, waar de omstandigheden werkelijk verschrikkelijk zijn en waar hij alleen kan overleven met behulp van drugs, vechtlust en sporadisch menselijk contact met ladyboy Fame [een uitstekende Pornchanok Mabklang]. Meer verhaal is er niet en het gebrek aan karakterisering is een ander groot minpunt. Daar staat tegenover dat regisseur Jean-Stéphane Sauvaire de even erbarmelijke als gevaarlijke omstandigheden in de gevangenis op indrukwekkende wijze tot leven te brengt, dat de bijrollen stuk voor stuk geloofwaardig zijn en dat de bokswedstrijden voortreffelijk zijn geënsceneerd. Onvermijdelijk zeer gewelddadig en een film waar je absoluut niet vrolijk van wordt, maar ondanks het oppervlakkige scenario zonder twijfel goed gemaakt.

Deze frontale aanval op de Republikeinse Partij waarschuwt voor de ernstige gevolgen van een eventuele herverkiezing van Donald Trump als President van de VS. Subtiel is het niet, maar omdat Schei en Rowley een aantal hoofdrolspelers achter de schermen voor de camera weten te krijgen, is het wel journalistiek onderbouwd. De nominale hoofdpersoon is Lee Fang, een politieke verslaggever die zich al jaren verdiept in de manier waarop fundamentalistische evangelisten hun invloed op de Republikeinse partij (en daarmee ook de presidentskandidaat) aanscherpen en zo een bepalende rol spelen in het Amerikaanse beleid. Pastoor Gary Burd leidt een motorclub en schermt met Bijbelteksten om de nieuwe leden te overtuigen van een geloof dat vele Amerikanen met hem delen: wanneer Jeruzalem en Israël weer in handen zijn het Joodse volk, zal Jezus terugkeren om alle afvalligen uit te roeien. Burd bereidt zijn manschappen voor om Jezus daarbij een handje te helpen. Het voornaamste tegengeluid komt van Frank Schaeffer die als zoon van theoloog Francis Schaeffer jarenlang een zeer hoog aanzien had in de Evangelische gemeenschap, maar nu naar eigen zeggen is afgekickt en vanaf een geheim adres meer inzicht geeft in de machinaties van de organisatie waar hij lange tijd één van de voornaamste gezichten van was. Het is zo nu en dan wel wat dik aangezet, maar de sterk onderbouwde boodschap is hoe dan ook verontrustend. De tijd zal leren wie het bij het juiste eind heeft.

Formulematige heistfilm waarin juwelendieven Jack [Mark-Paul Gosselaar] en Karen [Claire Forlani] proberen gangster Eddie [Bruce Willis] te slim af te zijn. Gosselaar en Forlani doen het niet onaardig maar Willis speelt op de automaat in deze vlotte, maar vrij leeghoofdige misdaadthriller die zijn tekortkomingen tevergeefs probeert te verhullen met een hoop schietpartijen en stunts.

Quinn McKenna [Boyd Holbrook] is het type sluipschutter dat met z'n maatjes een weddenschap afsluit over de vraag of de gijzelaars die ze moeten redden toch worden geëxecuteerd door de gijzelnemers. Want ja, dat doen Amerikaanse soldaten nou éénmaal, toch?! Zijn vrouw Emily [Yvonne Strahovski] is het type moeder dat voor een kind met Asperger een briefje achterlaat met de boodschap 'als je rommel maakt, dan snij ik je in stukken!' Want ja, kinderen met Asperger moeten maar leren dat ze niet alles letterlijk moeten nemen, toch?! Er is ook nog iemand die zogenaamd leidt aan Tourette, hetgeen voor de scenaristen nóg een excuus was om een serie beledigende grappen te maken. Ik moet eerlijk zijn, er is één goede grap in deze film. Hij is gemakkelijk te herkennen, want de overige pogingen tot humor zijn totaal mislukt. Ik geef een hint: "Is everything OK back there, guys?" Overigens is er iets wat moet doorgaan voor een verhaal: Predators komen op Aarde om DNA te verzamelen. Had ik al gezegd dat er zowaar een ecologische boodschap valt te ontwaren? Wie denkt dat deze recensie een puinhoop is, heeft de film nog niet gezien. Het eerste uur is al rommelig, maar daarna klopt er werkelijk he-le-maal niks meer van en valt er nauwelijks nog een touw aan vast te knopen. Kan zich qua slechtheid meten met Battlefield Earth: A Saga of the Year 3000 (2000) en dat is een bijzondere prestatie.

Als zwakste schakel binnen de familie dreigt Dek [Dimitriu Schuster-Koloaman] uitgeroeid te worden door zijn vader [Schuster-Koloamatangi in een dubbelrol]. Deks broer [Mike Homik] offert zich letterlijk en figuurlijk op om hem te redden. Vader verbant Dek in feite naar de ‘Badlands’, waar Dek zijn broer wil eren door zijn waardigheid te tonen. Daarvoor moet hij een berucht monster al trofee mee naar huis nemen. Hij krijgt hulp van een ernstig beschadigde androïde [Ella Fanning] en een schattig ogend beestje [Ravi Narayan], dat niet zo schattig is als het lijkt. Het centraal stellen van een Predator zal niet iedere fan van de franchise gelukkig stemmen. de verwijzingen naar Alien (o.a. een computer genaamd MU/TH/UR(!)) hadden ook niet gehoeven, maar dit is zo slecht nog niet. Schuster-Koloamatangi geeft knap emotionele diepgang aan een personage met een minimum aan uiterlijke expressie en Fanning doet het prima in haar dubbelrol (ze speelt ook een kwaadaardige androïde). Geen meesterwerk, maar degelijk vermaak voor genreliefhebbers.

Een Predator krijgt opdracht om “de sterksten van de sterksten” als trofee mee te nemen van Aarde. Daartoe reist hij door de tijd en richt hij waar/wanneer hij komt een bloedbad aan. De laatste overlevenden van ieder bloedbad moeten het in de finale tegen elkaar opnemen in een strijd op leven en dood om als “Killer Of Killers” door het leven. Een hoop testosteron en oeverloos bloedvergieten, maar geen verhaal.

Van 2004 tot 2027 werkte NBC samen met de politie aan het programma ‘To Catch A Predator’. Hierin deden volwassen acteurs zich online voor als kinderen om pedofielen naar een woning te lokken waar presentator Chris Hansen de mannen met een cameraploeg de wacht aanhield. Het was een doorslaand succes waar ook de politie (die betrokken was bij de operatie) aanvankelijk blij mee was. Osit kijkt terug op dit programma met Hansen en andere betrokkenen, maar wat begint als een lofzang op een kijkcijferhit verandert geleidelijk in iets heel anders. Osit heeft daar zeer persoonlijke redenen voor en dwingt iedereen die om wat voor reden dan ook geniet van dit soort programma’s om eens goed in de spiegel te kijken. Briljant geconstrueerd, aangrijpend en fascinerend.

Intrigerende, complexe SF-thriller gebaseerd op All You Zombies, een kort verhaal van Robert A Heinlein uit 1959. In 1981 is tijdreizen uitgevonden en Ethan Hawke speelt een elite-agent die van deze technologie gebruik maakt om bepaalde gebeurtenissen uit het verleden te voorkomen, waaronder een serie bombardementen door de zogenaamde Fizzle Bomber. Anno 1970 werkt hij echter als barkeeper en spreekt hij met een man [Sarah Snook] die een column schrijft onder het pseudoniem ‘The Unmarried Mother’. De man gaat een weddenschap aan voor een fles drank dat zijn levensverhaal het meest bizarre verhaal is dat de barkeeper ooit heeft gehoord. Wat volgt is een boeiende parabel over seksuele identiteit, zelfbeeld en de rampzalige paradoxen van tijdreizen. Ik ben normaal gesproken allergisch voor zogenaamde ‘intelligente’ SF-films als Looper en Inception, maar dit is een bijzonder aangename uitzondering waarvan de fans van het genre zeker van zullen genieten. Snook en Hawke leveren bovendien uitstekend werk af.

Goed geregisseerd en prima gespeeld, vooral Stijn van Opstal maakt indruk als de chauffeur die er persoonlijk op toe moet zien dat de Premier de klus klaart. Maar de centrale premisse maakt geen sense: wanneer de premier aan het brein achter de aanslag vraagt waarom juist hij het moet doen, krijgt hij een uitleg die behoorlijk haaks staat op de plot. Als het de bedoeling is spektakel te maken gelijk 9/11 of 7/7, dan is het toch veel logischer dat de premier de moord pleegt tijdens één van de openbare plichtplegingen? En het motief voor de aanslag is even overbodig als onzinnig, alsof de schrijvers pas na maanden ontdekten dat het hele verhaal eigenlijk nergens op slaat en het maar zo hebben gelaten. Een uitleg over hoe de samenzweerders denken de schuld af te schuiven op de Moslims doen ze af met een 'laat dat maar aan ons over'. Zo wordt de film steeds ongeloofwaardiger en dan weet regisseur Van der Looij er ook nog een wel heel erg dubieus happy end aan vast te plakken. Gezien de veelbelovende opening en het ijzersterke werk van Van Opstal een uiterst teleurstellend eindreultaat.

Fietskoeriers, fietspolitieagenten en corrupte agenten zouden niet misstaan in de Top 3 van meest gehate mensen in het hart van New York. Toch staan die centraal in deze vlotte, gelikte actiethriller waarin fietskoerier Wilee [Joseph Gordon-Levitt] het verkeer onveilig maakt om een pakketje van Nima [Jamie Chung], de kamergenoot van zijn vriendin Vanessa [Dania Ramirez], op tijd te bezorgen bij ene Sister Chen [Wai Ching Ho]. Een corrupte agent [Michael Shannon] heeft zijn eigen redenen om de inhoud van dat pakketje voortijdig in handen te krijgen. Wat volgt is een even bespottelijke als amusante serie strak gemonteerde achtervolgingen met indrukwekkende stunts en verkeersgedrag waar iedere weggebruiker zich groen en geel aan ergert. Maar gezeten op de bank of in de bioscoopstoel is dit prima te pruimen.

Chris [Chris Sullivan] en Rebekah [Lucy Liu] betrekken een oud huis (met een antieke spiegel) in de hoop dat Rebekahs zoon Tyler [Eddy Maday] daar zijn zwemcarrière kan voortzetten en tienerdochter Chloe [Callina Liang] de tragische dood van een vriendin daar beter kan verwerken. Chloe krijgt al snel het gevoel dat een entiteit door het huis waart. Een medium [Natalie Woolams-Torres] bevestigt dat, maar het is onduidelijk waarom deze entiteit rondwaart. Steven Soderbergh benadert het uitgekauwde thema op eigenzinnige manier door te filmen vanuit het perspectief van de entiteit. Dat levert knap camerawerk op, maar het voelt erg gekunsteld aan, vooral wanneer voorwerpen voor het oog van de camera/entiteit door de lucht beginnen te zweven. Het mysterie heeft een verrassende uitkomst, maar deze poging om het spookhuisgenre nieuw leven in te blazen, is mislukt.

Eind 2017 kwam na 27 jaar een einde aan de heerschappij van dictator Robert Mugabe in Zimbabwe. Ruim een half jaar mag het volk naar de stembus om een nieuw parlement en een nieuwe president te kiezen. Emerson Mnangagwa, de voormalige rechterhand van Robert Mugabe, neemt het daarin op Morgan Tsvangirai, leider van Movement for Democratic Change (MDC). Vier maanden voor de verkiezingen overlijdt Tsvangirai aan de gevolgen van kanker. Zijn opvolger is de 40-jarige advocaat Nelson Chamisa die kort na zijn aanstelling als oppositieleider ernstig wordt mishandeld. Maar niets weerhoudt hem ervan om campagne te voeren. Deze documentaire volgt Chamisa en zijn team in de laatste vier weken voor de “eerlijke en transparante verkiezingen”. De verkiezingsdag zelf staat in het teken van het verzamelen van bewijs voor de gebruikelijke verkiezingsfraude. De close-ups van rechter Priscilla Makanyara Chigumba (de voorzitter van de kiescommissie) tijdens de aankondiging van de verkiezingsuitslag zijn veelzeggend. Een kijkje in de keuken van een door en door corrupt land en de tot mislukken gedoemde pogingen om de cyclus van corruptie te doorbreken.

Natuurlijk wilde Macron deze documentaire gebruiken om zichzelf neer te zetten als een bekwame President en een onbetwiste wereldleider, maar daarvoor hoeft hij eerlijk gezegd weinig moeite te doen. Lagache volgt Macron in de periode van toenemende internationale spanning die voorafging aan de inval van Rusland in Oekraïne in 2022. Hij reist van hot naar her voor gesprekken met hoogwaardigheidsbekleders in Rusland, binnen de EU en de Verenigde Naties, maar wat dit zo bijzonder maakt is de relatieve openheid van zaken (als is er op toegezien dat er geen staatsgeheimen wordt gelekt) en de nadrukkelijke aandacht voor de normaal voor de kiezers onzichtbare aanwezigheid en invloed van de diplomaten, in dit geval topdiplomaten Isabelle Dumont en Emmanuel Bonne, die zich duidelijk met hart en ziel inzetten voor een zo goed mogelijk uitkomst.

Begrafenisondernemer Louis [Bernard Campan] leidt Igor [Alexandre Jollien] aan en brengt hem naar het ziekenhuis. Igor heeft een fysieke beperking als gevolg van een hersenbloeding bij zijn geboorte en dat moet voor de kijker voldoende reden te zijn om de tegeltjeswijsheden en constante verwijzingen naar filosofen voor lief te nemen. Ik zou ‘m het liefst een keer op z’n smoel timmeren! Het moge duidelijk zijn wat mijn inziens het enige goed moment is in deze sentimentele, formulematige flauwekul.

Eerder “Stupid, Awful Whino”. Hannah [Emily Topper] is een nieuwkomer op een school waar ze zich met pianolessen van mr. Kurtz [Lowrey Brown] wil voorbereiden op een auditie bij Juilliard. Maar spannende muziekjes en vluchtige beelden van iemand in een hoody maken ons duidelijk dat ze wordt gestalkt. Zou het Mr. Kurtz zijn? Of vrijpostig decaan Garrett [John Wright]? Of hunky Tanner [Derrick Clowes]? Of bitchy Amber [Grace Lawell]? Of outsider Zoey [Lauren Ledger]? Wie echt antwoord wil op die brandende vraag, dient zich mentaal voor te bereiden op een belabberd script vol plotgaten. De cast zorgt voor bijpassend acteerwerk.

Tiger McDrew [Rock Hudson] is leerlingbegeleider op een middelbare school en weet van wanten als het gaat om vrouwen - waaronder ook een flink aantal sexy studentes, waarbij hij handig gebruik maakt van zijn 'rode licht' om pottenkijkers buiten te houden. Ponce [John David Carson] is een student die niet weet hoe hij een vrouw moet verleiden en advies vraag aan Tiger, iets wat vooral broodnodig blijkt te zijn wanneer de bijzonder sexy nieuwe lerares Miss Smith [Angie Dickinson] met Ponce begint te flirten. Bovendien is de school in rep en roer wanneer Ponce het lichaam van een vermoord cheerleader in het toilet vindt. Zou de football-wedstrijd op vrijdag nu wel door kunnen gaan?
Bizarre mix van zeer foute sekskomedie en moordmysterie is nogal gedateerd. Niemand minder dan Gene Roddenberry schreef het scenario dat gebaseerd is op het boek van Francis Pollini, maar het brein achter Star Trek weet er geen samenhangend geheel van te maken. Voor de liefhebbers van vrouwelijk schoon valt er veel te genieten (de kennismaking tussen Miss Smith en Tiger is een hoogtepunt) en de film werkt het beste als zwarte komedie, maar je zou de scherpe one-liners ("We never play football on the day of a murder" - "I'm so proud of our community! Everybody insisted we not cancel our game.") die er zijn zomaar kunnen missen.

Komische thriller waarin ex-gedetineerde Dennis Pitt [Anthony Perkins] aan de slag gaat bij een chemisch bedrijf in het stadje Winslow. Dennis is voorwaardelijk vrijgekomen uit een psychiatrische instelling waar hij lange tijd zat omdat hij als tiener verantwoordelijk werd gehouden voor brandstichting. Wanneer hij ontdekt dat zijn nieuwe werkgever op grote schaal chemisch afval dumpt, is hij vastberaden hier iets tegen te doen. Wanneer hij de aantrekkelijke Sue Ann [Tuesday Weld] ontmoet, vertelt hij haar dat hij een geheim agent is op een speciale missie. Daarmee hoopt hij niet alleen indruk op haar te maken, maar ook haar hulp te gebruiken bij zijn missie. Sue Ann gaat helemaal op in het plan, maar de missie verloopt niet geheel volgens plan.

Perkins is hier in Psycho-mode en laat je als kijker lange tijd in het ongewisse of hij inderdaad handelt uit morele verontwaardiging of dat hij meer sinistere motieven heeft. Weld geeft uitstekend tegenspel als de iets te enthousiaste assistent in een film die op effectieve wijze komedie en thriller weet te combineren en resulteert in een verrassende, maar goed uitgewerkte twist in de finale.

Kort na zijn vrijlating uit de gevangenis neemt Travis [Natey Jones] een baantje aan in het restaurant van zijn oudere broer [Rolan Bell] om het mooie, kleine, rode jurkje uit de titel te kopen voor zijn echtgenote Candice [Alexandra Burke] die auditie doet voor de rol van Tina Turner in een groots opgezette musical. Hij komt zelf ook in de verleiding om het jurkje te dragen en brengt dochter Kenisha [Temilola Olatunbosun] in een lastig parket wanneer hij zijn geheim probeert te verbergen. De personages en hun onderlinge relaties zijn goed uitgewerkt en het acteerwerk (vooral van Jones) is van hoog niveau, maar Edwards cameraregie laat te wensen over.

Aangespoord door haar ongeboren baby pleegt een hoogzwangere vrouw [Alice Lowe] een serie bloederige moorden. Het piepstemmetje van de baby is al voldoende genoeg om deze poging tot een zwarte komedie om zeep te helpen, maar Lowe helpt zelf een handje met haar matige acteursregie en enkele van de slechtste woordspelingen die je ooit zult horen. Het gebrek aan motivatie maakt je onverschillig voor de aaneenschakeling aan executies door een egocentrisch, onsympathiek persoon en de pogingen om begrip of sympathie voor haar op te brengen lopen uit op een volledige mislukking.

De verhullende titel(s) ten spijt is dit meteen herkenbaar als een prequel op Predator. De landing van het haast onverwoestbare buitenaardse roofdier blijkt in 1719 al meerdere keren gezien te zijn door Comanches op de Northern Great Plains. Naru [Amber Midthunder] ziet de laatste verschijning als haar kans om zich te laten inwijden als jager, maar wordt daarvan weerhouden door haar broer Taabe [Dakota Beavers]. Wanneer een aanval van een roofdier wordt toegewezen aan een leeuw is Naru de enige die beseft dat de Comanches het doelwit van een roofdier dat er hele andere tactieken op nahoudt en niet op de traditionele manieren uitgeschakeld kan worden. Een originele setting en een scenario dat parallellen trekt tussen de Predator en Franse pelsjagers maken dit tot een prima toevoeging aan de langlopende franchise.

Non Ann(ie) [Jacqueline Byers] werd als kind mishandeld door haar moeder [Koyna Ruseva] die niet alleen schizofreen was, maar (volgens Ann) ook bezeten was door de duivel. Daarom volgt Ann een opleiding van Dr. Peters [Virginia Madsen] waarmee ze hulp kan bieden bij duivelsuitdrijvingen. Ze raakt persoonlijk betrokken bij de zaak van de 11-jarige Natalie [Posy Taylor]. Vanwege haar kundigheid besluit Father Quinn [Colin Salmon] te breken met traditie en draagt hij zijn kennis over het uitdrijven van duivels over op Ann in de hoop dat zij Natalie kan redden. Sfeervol gefilmd en met bovengemiddelde special effects, maar het scenario houdt geen steek.

De natuurlijke charme en het acteertalent van hoofdrolspeelster Lily James houden deze zwak uitgewerkte mix van Jane Austens klassieke 'comedy of manners' en een zombiefilm nog enigszins overeind. Het probleem is dat het scenario grotendeels exact het verhaal van Pride & Prejudice volgt, maar dat doorspekt met een subplot rondom ronddwalende zombies, hetgeen resulteert in een aantal bloederige actiescènes die helemaal geen toegevoegde waarde hebben. Zonder die zombie-flauwekul was dit een acceptabele, maar overbodige Jane Austen-verfilming geweest. Nu is het een schizofrene film waar noch Austenfans, noch horrorfans gelukkig van worden.

Helaas wist dit drama over een ontspoorde jongen met een heroïneverslaving die terecht komt in een woongemeenschap met een religieuze inslag en daar het geloof vindt, geen hallelujah-stemming op te roepen. Dat ligt overigens zeker niet aan Anthony Bajon, die overtuigend is in de hoofdrol en de verandering in zijn persoonlijk in ieder geval uiterlijk geloofwaardig weet te maken. Maar het scenario leunt teveel op dialoog, waarbij religieuze overdenkingen doen vermoeden dat we hier te maken hebben met een moderne versie van 'The Little House On The Prairie', de ultieme EO-serie van weleer. Regisseur Cédric Kahn doet ook weinig moeite om de film visueel open te breken, waardoor het vaak behoorlijk saai is. Hoewel deze film qua thema gelijkenissen vertoont met Theo van Goghs Cool! (2004) (dat zich ook grotendeels afspeelt in een heropvoedingsinstituut), komt het kwalitatief nog niet in de buurt. Het is aan de kijker dezes om te bepalen of hij Kahn deze zonde vergeeft. Ik ben slechts gematigd barmhartig...

Wat leek op een oneindige strijd tussen mensen en vampiers, is in het voordeel van de mensheid beslecht door een groep door de kerk opgeleide strijders genaamd ‘Priests’. Sinds het einde van de strijd, leven de deze Priests een leven zonder doel of betekenis. Maar de vampieren blijken zich slechts schuil te hebben gehouden. De hoofdpersoon [Paul Bettany], die alleen wordt aangeduid als Priest’, komt zijn broer Owen [Stephen Moyer] te hulp nadat hij gewond is geraakt bij een overval. Zijn vrouw [Mädchen Amick] kwam daarbij om het leven en zijn dochter [Lily Collins] is ontvoerd. Priest krijgt hulp van sheriff Hicks [Cam Gigandet] en van een bevriende Priestess [Maggie Q] met wie hij het moet opnemen tegen een oude, levensgevaarlijke bekend [Karl Urban]. Deze gelikte SF-horror heeft kleine rolletjes voor Christopher Plummer en Brad Dourif en de actie is zo dwaas en gestileerd dat het wel wat meer humor had mogen hebben. Naar de gelijknamige geïllustreerde roman van Min-Woo Hyung.

Op 29 december 1966, wanneer Rosalia [Claudia Gusmano] na eindeloos aandringen een uitnodiging voor een afspraak accepteert van Lorenzo [Dario Aita], de zoon van de plaatselijke ‘boss’. Het loopt uit op een verkrachting, maar in dit soort strenggelovige dorpsgemeenschappen is het goed gebruik dat dit wordt afgedaan met een huwelijk. Daarvoor is de man wettelijk gevrijwaard van juridische vervolging. Ondanks enorme persoonlijke en maatschappelijke druk weigert Rosalia met Lorenzo te trouwen. Dat betekent dat ze Lorenzo kan aanklagen wegens verkrachting, maar in een land van tradities en in een rechtszaal voor witte, oudere mannen lijkt ze geen schijn van kans te hebben. De enige die als haar advocaat wil optreden is Amadeo [Francesco Colella], een man van middelbare leeftijd die eveneens is buitengesloten omdat hij niet kon of wilde trouwen. Een historisch relevante zaak die een film had kunnen opleveren á la To Kill A Mockingbird , Inherit The Wind of Anatomy Of A Murder, maar Savina’s regie is zo kleurloos dat er van een dramatische opbouw geen sprake is. De uitspraak is dan ook geen hoogtepunt, meer het moment waarop de nachtkaars na lang aandringen uitwaait. Gusmano verdiende een betere regisseur.