Meningen

Kroniek van de familie van Hans Sievez [Barry Atsma], vanaf de tragische dood van zijn vader [Mike Reus] in 1928 tot aan zijn eigen overlijden. Hij trouwt met Margje [Noortje Herlaar] en raakt onder invloed van oud-klasgenoot Jozef Mieras [Marcel Hensema] en schrijver Steffen [Bert Luppes] in de ban van het Christelijk geloof nadat zijn tweede kind dood wordt geboren. Hans’ toenemende obsessie met het geloof zorgt voor barsten in zijn huwelijk en zijn relatie met zoons Ruben [Willem Voogd] en Tom [Nils Verkooijen]. Een prachtige productie met een goed gevoel voor sfeer, uitstekend geacteerd en voorzien van een schitterende score van Dirk Brossé. Een commercieel en kritisch succes dat genomineerd voor 7 Gouden Kalveren (vreemd genoeg niet voor Atsma) waarvan het er eentje wist te verzilveren: die voor Beste Mannelijke Bijrol (Marcel Hensema).

Roy Miller [Tom Cruise] is het doelwit van zijn dodelijke collega’s omdat hij verdacht wordt van het stelen van software waar wapenhandelaren grote interesse voor hebben. Om zich te beschermen tegen de geheime agenten die het op hem hebben gemunt dringt hij tijdens een vliegreis op aan June Havens [Cameron Diaz], een naïeve jonge vrouw die daardoor ongevraagd een pion wordt in een levensgevaarlijke spel van kat en muis. Diaz hoeft niet meer te doen dan vrolijk lachen en er leuk zien in deze showcase voor Cruise, die dan ook meer dan voldoende ruimte krijgt om de stoere actieheld uit te hangen en zich tussendoor van zijn meer humoristische kant laat zien. Met het charisma van de twee sterren kun je weliswaar ver komen, maar de combinatie van humor en actie doet geforceerd aan.

Opnieuw zo'n zelfingenomen, pretentieus werkje van Malick vol stemmige voice-overs over de zinloosheid van het pseudo-glamoureuze leven van een scenarist en het leed waar de mensen die hij ontmoet mee te maken hebben. Het oogt als een rommelig gemonteerde verzameling improvisaties en losse ideeën waardoor de verveling al snel toe staat. Bale komt nog redelijk goed uit de verf, evenals Brian Dennehy (als zijn vader) en het gebruik van verschillende perspectieven biedt in ieder geval nog de schijn van variatie.

Jonge vechter Seiya [Mackenyu] (die zijn tegenstanders verslaat met dansbewegingen), wordt door Alman Kido [Sean Bean] gerekruteerd omdat hij uitverkoren zou zijn om Sienna [Madison Iseman], de reïncarnatie van de onsterfelijk godin Athena, te beschermen en Aarde te behoeden van vernietiging. Natuurlijk moet hij wel eerst zijn ‘cosmo’ ontdekken tijdens een training onder leiding van de mysterieuze, gemaskerde Marin [Caitlin Hutson, met de stem van Katie Moy]. Famke Janssen, Sean Bean en Nick Stahl zijn op hetzelfde niveau belandt als Mark Dacascos (die de rol van Mylock speelt) in deze routinematige verzameling van clichés en middelmatige special effects. Gebaseerd op de Manga ‘Saint Seiya’ van Masami Kurumada, voor de volledigheid. In case you cared.

De zoveelste verfilming van een toneelstuk uit 1923 van Jules Romains over oplichter Knock [Omar Sy], die maar net weet te ontsnappen aan een meedogenloze schuldeiser [Pascal Elbé] door Marseille per boot te verlaten. Door een misverstand wordt hij op de boot aangezien voor een dokter en het lukt hem om de schijn op te houden. Dat doet hem besluiten om in te gaan op een vacature voor een dokter in het dorpje Saint Maurice. Met zijn onconventionele werkwijze zorgt “Docteur” Knock voor de nodige opwinding in de omgeving, zowel in positieve als in negatieve zin. Oubollige komedie met voorspelbare misverstanden en overdreven acteerwerk. En dan moet het ongelofelijk melodramatische einde nog komen!

De vakantie van Andrew [Ben Aldridge], Eric [Jonathan Groff] en hun dochter Wen [Kristen Cui] wordt onderbroken door de komst van Leonard [Dave Bautista], Redmond [Rupert Grint]. Sabrina [Nikki Amuka-Bird] en Adriane [Abby Quinn]. Zij zijn ervan overtuigd dat de wereld zal vergaan tenzij Andrew, Eric en Wen onderling kunnen besluiten wie van hen zich gaat opofferen voor de mensheid. SF-mysterie is kolfje naar de hand van Night Shyamalan die zich als regisseur van zijn beste kant laat zien en een hoge mate van suspense weet op te bouwen en vast te houden. Helaas trapt hij ook in de oude valkuil van het alles willen uitleggen.

Aardig, maar niet opzienbarend rechtbankdrama doet wat ouderwets aan, vooral in de benadering van de rechtszaak die een groot deel van de film in beslag neemt. Humphrey Bogart speelt advocaat John Morton die de jury ervan probeert te overtuigen dat Nicky Romano [John Derek], ondanks zijn criminele achtergrond, niet degene is die tijdens een bankoverval een getuige doodschoot. In flashback komen we wat meer te weten over hoe Nicky in de criminaliteit terecht kwam en hoe hij zich langzaam opwerkte in die duistere wereld. George Macready, met duidelijk zichtbaar litteken, is de openbare aanklager die elk middel aangrijpt om het pleidooi van zijn tegenstander te ondermijnen. Niet slecht in zijn soort, maar sindsdien heeft het rechtbankdrama zich behoorlijk ontwikkeld en films (waaronder 12 Angry Men (1957) en Inherit the Wind (1960) die veel overtuigender zijn.

Babs [Hiba Ghafry] en haar beste vriend Tijn [Matsen Montsma] hebben net de schuur ingericht als logeerplaats wanneer Opa Tuitjes [Kees Prins] uit Amerika is komen overwaaien voor een bezoek. Babs heeft haar opa nog nooit gezien en is boos dat hij de schuur overneemt als logeerplaats. Maar wanneer hij haar voor haar 9e verjaardag meeneemt naar een boerderij en daar een biggetje voor haar koopt, kan opa niet meer stuk. Maar tante Christine [Loes Luca] denkt dat Opa Tuitjes, een gepensioneerde slager, het biggetje niet heeft gekocht om zijn dochter een plezier te doen. De Aardmanstudio’s hebben de lat voor dit soort animatiefilms hoog gelegd, maar Halberstad geeft er een eigen draai aan, met oer-Hollandse decors en enkele technisch knappe momenten. De pogingen om Knor te trainen leveren grappige momenten op, maar de film zit vol vermakelijke vondsten en eindigt met één van de leukste achtervolgingsscènes die je ooit zult zien. Een oer-Hollands feest voor jong en oud met uitstekend stemmenwerk van de gehele cast.

Wanneer huurmoordenaar John Knox [Michael Keaton] ontdekt dat hij de ziekte van Creutzfeldt-Jakob heeft en binnen enkele weken zal overlijden, volgt hij het advies van zijn arts [Paul Perri] om zo snel mogelijk zijn nalatenschap te regelen. Hij vraagt zijn goede vriend Xavier [Al Pacino] om een en ander te regelen, maar werkt zichzelf in de nesten wanneer een klus met Thomas Muncie [Ray McKinnon] uitloopt op een fiasco. En dan neemt zijn zoon Miles [James Marsden] voor het eerst in vele jaren contact met hem op nadat hij een wanhoopsdaad heeft gepleegd. Tweede regieklus voor Keaton (en de eerste in 15 jaar) is een puik misdaaddrama waarin Keaton op subtiele wijze de aftakeling van zijn kortetermijngeheugen speelt. Het scenario van Poirier laat je raden naar de afloop. Een boeiend en intelligent geschreven misdaaddrama dat meer leunt op personages dan op actie.

Regisseur Ian Palmer zat krap bij kas toen hij besloot om tegen betaling een gevecht met blote vuisten (vandaar de titel) tussen twee mannen die vertegenwoordigers zijn van een familie 'rondreizende Ieren' oftewel zigeuners. De gevechten zijn begonnen aan een vaag incident in 1992 en sindsdien dagen verschillende 'clans' elkaar steeds door middel van videoboodschappen uit voor een volgend gevecht waardoor er geen einde lijkt te komen aan de bloederige gevechten. Palmer is direct gefascineerd door James Quinn McDonagh, een al geruime tijd ongeslagen vechter die naar eigen zeggen geen zin heeft om te vechten, maar steeds opnieuw wordt uitgedaagd ondanks dat hij flink wat prijzengeld eist.

De beelden van de gevechten zijn behoorlijk schokkend en het verhaal achter de gevechten, alsmede de connecties tussen de families, maken het allemaal ronduit bizar. Wat deze film interessant maakt is het feit dat het een stuk cultuur blootlegt van een bevolkingsgroep die zich zelden openstelt voor camera's, alsmede Palmers beschrijving van zijn geleidelijk veranderende rol bij de gevechten en de gevoelens die hij daarbij heeft. Absoluut niet voor mensen die echt geweld niet kunnen aanzien, maar fascinerend op een vaak ongemakkelijke manier.

WWE-ster Paul Wight, alias The Big Show, speelt zijn eerste hoofdrol in deze luchtige komedie over Walter [Wight], een sullige reus met een hart van goud die geen andere wereld kent dan het weeshuis waar hij als dertiger nog steeds woont. Wanneer de keuken van het weeshuis mede door zijn toedoen afbrandt dreigt een inspecteur het weeshuis te sluiten als er niet binnen een week gestart wordt met de bouw van een nieuwe keuken. Geldgebrek maakt dat onmogelijk, maar dan verschijnt bokspromoter Eddie Sullivan [Mark Feuerstein]. Die ziet zijn kans schoon en verzint een plan waarmee hij Walter kan gebruiken om snel flink wat geld te verdienen door hem mee te laten doen aan een prestigieus vechttoernooi in New Orleans. Wight is als een vis in het water in zijn kindvriendelijke rol en Feuerstein en Hardin (als een vrijwilliger bij het weeshuis) zijn uitstekend gecast. Dennis Farina levert opnieuw puik werk af als de schuldeiser die Eddie constant op de hielen zit en Wendie Malick is hilarisch als de bijzonder wereldse Sister Francesca. Het scenario lijdt echter aan een overdosis smakeloze grappen.

Shoko Nishimiya [Saori Hayami] is nieuw op school en laat tijdens haar introductie aan de klas weten dat ze zeer slechthorend is en communiceert met behulp van een schrift. Shôya Ishida [Miyu Irino] is de klier die Shoko zodanig pest dat ze van school gaat, ook al deed ze eerst nog haar best om vriendschap te sluiten met Shôya. Jaren later kampt Shôya met een ernstige depressie en besluit hij een einde aan zijn leven te maken. Maar eerst wil hij een poging doen om het goed te maken met Shoko. Ik blijf moeite hebben met die typische houterige Japanse animatie en met een speelduur van 130 minuten is dit zeker een half uur te lang. Dat neemt niet weg dat dit erin slaagt om twee pittige, maar belangrijke thema’s voor jongeren (het maken van vrienden en de worsteling met het zelfbeeld) te verbinden in een mooi verhaal, zonder neerbuigend te zijn.

Na de dood van zijn vrouw besluit Erdal [Vefa Ocal] dat het tijd is dat zoon Nuri [Gürkan Küçüksentürk] het restaurant moet overnemen, ondanks zijn klunzigheid. Maar Nuri staat op het punt om zich te verloven met Leyla [Ebru Akyildiz], de dochter van Erdals grote concurrent Zafer [Ergun Simsek]. Er gaat van alles mis binnen de familie, maar de grootste miskleun is Van Jaarsveld, wiens stupide scenario alleen in negatieve zin overtroffen wordt door zijn abominabele acteursregie. Küçüksentürks gevoel voor komedie bestaat niet, Ocal heeft geen idee hoe hij een blinde man moet spelen en het is me een raadsel waarom Van de Wetering twee keer op de aftiteling staat: een keer als Eva, een keer als verpleegster. Het grootste raadsel is echter waarom Van de Wetering zo goed is en de rest van de cast zo verschrikkelijk slecht!

Docent Yuko Moriguchi vertelt haar onrustige leerlingen dat ze aan het eind van de maand zal vertrekken. De opstandige kinderen reageren aanvankelijk onverschillig op haar aankondiging, totdat ze meldt dat ze weet dat één van de aanwezige leerlingen verantwoordelijk is voor de verdrinking van haar dochter en dat ze haar wraakplan met succes heeft ingezet. Het is de eerste in een serie bekentenissen waarin we de aanloop naar de dood van Yuko’s dochter meemaken vanuit de perspectieven van de betrokken personen. Die perspectieven zijn scherp uitgewerkt en geven een sterke emotionele lading aan het verhaal dat een bitter, gepast wrang gevoel voor humor heeft. Nakashima’s visuele stijl is lange tijd verbluffend, maar wordt op den duur overweldigend en uiteindelijk vermoeiend.

Om hun relatie uit het slop te halen besluiten een echtpaar bestaande uit academicus Erik [Ullrich Thomsen] en nieuwslezeres Anna [Trine Dyrholm] begin jaren '70 hun huis open te stellen en er een commune op te richten. Maar ondanks de frivoliteit en de verandering die dat teweeg brengt, ook voor hun dochter Freja [Martha Sofie Wallstrøm Hansen], blijven de problemen in hun relatie bestaan en is het een kwestie van tijd voor het tot een confrontatie komt.

Regisseur Vinterberg slaagt er op knappe wijze in de film vrijwel ongemerkt van luchtige komedie over te laten gaan in pure tragedie, daarbij geholpen door een voortreffelijk acteursensemble. Fares Fares scoort als een immigrant met een klein inkomen die elke keer in huilen uitbarst als hij kritiek krijgt en de jonge Hansen houdt zich bijzonder knap staande naast de excellerende Dyrholm en Thomsen, vooral in de hartverscheurende, onvermijdelijke finale van dit intelligente, maar zeker ook onderhoudende psychologische drama.

Op haar 18e is Vera Brandes [Mala Emde] al twee jaar actief als impresario. Nu stort ze zich op het regelen van een concert van jazzmuzikant Keith Jarrett [John Magaro], een muzikaal genie dat eerder onder anderen werkte met Miles Davis. De opname van het concert werd het best verkochte album van een jazzsolist aller tijden, dus het is vanaf het begin duidelijk dat het gaat lukken. Dit gaat voornamelijk over de obstakels die Vera en Keith moesten overwinnen om dat optreden te realiseren. Een muziekjournalist [Michael Chernus] spreekt je regelmatig rechtstreeks toe om een en ander in een (muzikaal-)historische context te plaatsen. De 28-jarige Emde is veel te oud voor haar rol (haar pogingen tot puberaliteit overtuigen nooit), maar compenseert dat deels met tomeloze energie. Betts komt veel beter uit de verf als het getormenteerde muzikale genie in deze vlotte, amusante reconstructie van een sleutelmoment uit de geschiedenis van de moderne jazz.

Verfilming van de autobiografische roman van Janneke Schoonhoven begint in 2004 wanneer Hanne Veenhoven [Karina Smulders] haar kinderen Azim [Jurgen Bogaert[ en Bibi [Fiona Livingston] uitzwaait wanneer ze met haar ex-man Nizar [Cahit Õlmez] naar Eurodisney vertrekken. Ze is totaal verbijsterd wanneer Nizar haar enige tijd later belt met de mededeling dat hij met zijn kinderen naar Syrië is gevlucht omdat racistische onbekenden dreigden hem te doden als hij Nederland niet zou verlaten. Ze roept de hulp in van Wouter Siemons [Thom Hoffman] om Nizar en de kinderen te helpen veilig terug te keren naar Nederland, maar al gauw wordt duidelijk dat Nizar bij zijn familie in Syrië wil blijven. Hanne besteedt zoveel tijd aan haar kinderen in Syrië dat het ten koste gaat van haar relatie met Bertus [Tjebbo Gerritsma] en hun veel jongere kinderen. Het basisgegeven is interessant en nog steeds actueel, maar het geeft geen enkel inzicht in de voorgeschiedenis van Hanne en Nizar en het blijft onduidelijk wat Nizar bezielt om zijn kinderen te ontvoeren.

In deze vrije bewerking van het 14e-eeuwse allegorische dichtepos van Dante Alighieri probeert de Iraanse filmmaker Bahram Ark een vergunning te krijgen voor het vertonen van zijn meest recente film. Die vertoning is een voorwaarde om de financiën rond te krijgen voor zijn nieuwe filmproject. Hoofdrolspeler Sadaf Asgari rijdt hem op de brommer rond naar de gesprekken die zijn idealen op de proef stellen. Zo nu en dan amusant, maar Asgari’s keuze om de gesprekken te filmen in doorlopende takes met een statische camera maakt dit visueel onaantrekkelijk. De gesprekken lijken een eeuwigheid te duren en de droge humor komt onvoldoende tot uiting. Asgari (die niet bij de gesprekken aanwezig is) zorgt voor wat leven in de brouwerij, maar de film wordt met gemak gestolen door Shila ‘the fantastic dog’ in de ironische slotscène.

Godhavn Børnehjem was een opvanghuis voor jongens in Denemarken waar jongens van 1945 tot 1976 systematisch werden misbruikt door de staf. Deze film verscheen vijf jaar nadat het officiële onderzoek naar de gebeurtenissen in Godhavn werd gepubliceerd en is onder anderen gebaseerd op de persoonlijke ervaringen van klokkenluider Poul-Erik Rasmussen. Centraal staan broer Erik [Albert Rudbeck Lindhardt] en Elmer [Harald Kaiser Hermann] die er belanden omdat hun moeder [Sonja Richter] ernstig ziek is en constant verzorging nodig heeft van haar broer [Paw Henriksen]. Met hulp van Tøger [Laurids Andersen] leren hoe ze uit het vizier kunnen blijven van de gevreesde directeur Heck [Lars Mikkelsen] en zijn even meedogenloze staf. Toch worden Elmer en Erik vast doelwit van vernederingen en mishandeling. De enige hoop komt van de nieuwe docent [Sofie Gräbøl] en later van een inspecteur [David Dencik] die zijn werk een stuk serieuzer neemt dan zijn voorganger [David Dencik]. Indringend, waargebeurd drama, mede dankzij het uitstekend acteerwerk van de jonge hoofdrolspelers. Drie jaar na het verschijnen van deze film bood de Deense minister-president Mette Frederiksen excuses aan namens de Deense regering.

Geen film met een (milieuvriendelijke) boodschap, maar een wat vreemde combinatie van zwarte humor en drama, op prachtige locaties in IJsland gefilmd. Halldóra Geirharðsdóttir speelt Halla, een eco-terrorist van tegen de 50, die stroomstoringen veroorzaakt in de hoop zo de aluminiumindustrie lam te leggen en te verjagen uit de prachtige natuuromgeving. Haar acties leveren veel publiciteit op, maar dat betekent dat er wel een klopjacht is gestart op 'De Bergvrouw'. En net op dat moment krijgt ze na lang wachten het nieuws dat ze een kind mag adopteren.

Scenarist/regisseur Benedikt Erlingsson is er niet op uit een conventionele film te maken, maar de stijlmiddelen die hij gebruikt zijn eerder frustrerend dan intrigerend. Met grote regelmaat verschijnen de leden van een jazz-trio (die een groot deel van de soundtrack 'live' spelen) in de film, evenals een trio in traditionele kledij gehulde zangeressen. Het is jammer dat de zang niet werd ondertiteld, want ik kon daardoor niet met zekerheid vaststellen of ze als een soort Grieks chorus fungeerden. Waarom de muzikanten verschijnen, alsmede waarom Halla rechtstreeks met ze communiceert is mij niet duidelijk. Diergelijke momenten verstoren in ieder geval de dramatische opbouw van het verhaal, waardoor het niet altijd even goed te volgen is en je je moeilijk kunt laten meeslepen. Het is technisch allemaal goed gemaakt en de fotografie is prachtig, maar beklijven doet het nauwelijks.

Zweedse zwarte komedie waarin een groep ambtenaren veroordeeld is tot teambuildinguitje ter gelegenheid van de aanstaande opening van een gloednieuw winkelcentrum. De barsten in de onderlinge relaties worden gauw zichtbaar en nadat iemand het masker van officiële mascotte ‘Roetje’ heeft gestolen, komen de teamleden een voor een op gruwelijke wijze om het leven. De briljante montage zorgt voor de nodige lachsalvo’s in deze koren op de molen van iedereen die gruwt bij het woord ‘teambuilding’.

Door aanhoudende droogte in de savanne besluit een groep dieren onder leiding van de wijze leeuw Socrates [Stephen Fry] zich te wagen in de ‘Vallei Des Doods’ om uit te zoeken wat er is gebeurd. Onder hen bevinden zich de vindingrijke meerkat Billy [James Corden] en zijn geliefde Bonnie [Billie Piper], de zelfverzekerde Haan Charles [Andy Serkis], olifant Bonnie [Dawn French], giraffe Giselle [Joanna Lumley] en de stokoude schildpadden Winston [Jim Broadbent] en Winifred [Vanessa Redgrave]. Uiteraard ontdekken ze dat de droogste is veroorzaakt door de mens waarvoor economische belangen zwaren wegen dan het klimaat. De makers hebben duidelijk veel tijd besteedt aan realistische vergezichten en gedetailleerde huiden en veren. Die tijd hadden ze beter kunnen besteden aan het scenario dat weliswaar goed is bedoeld, maar het is erg prekerig, de humor is vaak smakeloos en de toon is zo nu en dan wat naargeestig. Maar het is vooral traag en saai.

Een typische IMAX-film: over-the-top, lawaaiïg en vol plotgaten. Volop ingrediënten voor een hopeloos mislukte B-film met een A-budget, maar de film wordt gered door een sterke cast die er toch voor weten te zorgen dat de personages het hakkuh-en-zaguh-script weten te ontstijgen. Met Tom Hiddelston en Oscarwinnares Brie Larson heb je toch twee ijzersterke acteurs in de hoofdrol en Samuel L Jackson en John C Reilly leven zich lekker uit als respectievelijk een bikkelharde ijzervreter die Kong koste wat kost naar de verdoemenis wil helpen en een piloot die in 1944 op Skull Island neerstortte en al 28 jaar weet te overleven. De film is wat meer schatplichtig aan het meesterlijke origineel uit 1933, getuige verschillende gevechten die Kong heeft met het plaatselijke wild, maar de film heeft bij lange na niet de emotionele diepgang van dat origineel en hoewel Kong er in ieder geval een stuk overtuigender uitziet dat het CGI-gevalletje uit 2005, slaat regisseur Jordan Vogt-Roberts de plank behoorlijk mis wanneer hij probeert iets van een verstandhouding tussen Larson en Kong te suggereren. En dus is dit popcornvermaak in de middelmatigste IMAX-traditie. Alweer...

Na een beschermde opvoeding als lid van het Britse koninklijk huis trouwt Caroline Matilda [Alicia Vikander] in 1766 met de Deense koning Christian VII [Mikkel Boe Følsgaard] over wie ze lovende verhalen heeft gehoord. Christian gedraagt zich echter als een imbeciel en houdt er meerdere affaires op na, ook in zijn eigen paleis. In overleg met het Deense kabinet besluit Christians moeder Juliane Marie [Trine Dyrholm] dorpsarts Johann Friedric Struensee [Mads Mikkelsen] aan te stellen om Christian in het gareel te houden. Zijn komst zorgt voor grote verandering in koninklijk paleis en niet op de manier die Juliane Marie en het kabinet hadden gehoopt. De titel verraadt al in welke richting het gaat. Het gebrek aan verrassingen wordt gecompenseerd door uitstekend presterende cast (met Følsgaard als uitblinker) en de make-up, kostuums, sets en het camerawerk zijn prachtig. Vooral (maar niet uitsluitend) een aanrader voor liefhebbers van kostuumdrama’s dus.

Waanzinnig melodrama van vlak voor de Hayes-Code. Walter Huston speelt een ivoorhandelaar (Flint Rudlege en NIET Walter E. Kurtz!) die zich in de jungle van Kongo, ondanks het feit dat hij half verlamd is, heeft weten op te werken tot het stamhoofd van een groep inboorlingen. Gedreven tot het randje van waanzin doordat zijn vrouw een buitenechtelijke dochter zou hebben gehad met zijn aartsvijand Gregg Whitehall [C. Henry Gordon], besluit hij die dochter [Virginia Bruce] aan allerlei vormen van psychologische martelingen te onderwerpen.

Hoewel de inboorlingen behoorlijk stereotiep zijn neergezet, past het wel bij de exotisch-mysterieuze, onheilspellende setting van het verhaal. De soms ronduit groteske, theatrale vertolkingen van Huston en Bruce verhogen het vermaak in een staaltje wansmaak van het betere soort.

Won Yip heeft als bijnaam Mr. Damsquare. Logisch, want hij is eigenaar van alle horecagelegenheden op De Dam. Dan ben je iemand en in deze documentaire komen we meer te weten of de arbeidsethos en de drijfveren van één van de meest succesvolle zakenmensen in ons land. Hard werken en van iedere stuiver een dubbeltje proberen te maken is er bij hem, maar ook bij zijn zus en broers met de paplepel ingegoten en dat ging zeker niet met fluwelen hand. Won Yip durft zichzelf te zijn voor de camera, maar geeft ook duidelijk aan waar zijn grenzen liggen. Net als in zijn zakelijke contacten. Zijn zus Anine, met wie hij lange dagen doorbrengt in zijn beroemde ‘bunker’, onder één van zijn cafés op De Dam, gaat meer in op de familiegeschiedenis die veel duidelijk maakt over de gedrevenheid van de familie Yip om hun fortuin maar uit te blijven breiden, daarbij geholpen door homevideo’s.

De 11-jarige Meissy [Niyara De Rocha Pereira] is in de wolken wanneer vader Tom [Matthijs Van De Sande Bakhuyzen] na vijf jaar terugkeert in haar leven. Moeder Lucy [Yootah Wong-Loi-Sing] vertelde Meissy dat haar vader een wereldreiziger was, maar wil Tom toch niet in huis nemen. Meissy begrijpt dat niet en spreekt regelmatig stiekem af met haar rondzwervende vader. Uiteindelijk ontdekt ze wat er werkelijk met haar vader aan de hand is. Zware, complexe kost is verteerbaar gemaakt voor kinderen door psychische problemen en de behandeling ervan te vereenvoudigen. Het acteerwerk is ook niet om over naar huis te schrijven.

Volgens de overlevering duidde Bernard Haitink de slagwerksectie van het Koninklijke Nederlandse Concertgebouw Orkest aan als een eigen Republiek binnen het orkest. Concreet: hij vertrouwde volledig op het inzicht en vakmanschap van de slagwerkers voor hun aandeel aan de concerten en gaf ze niet of nauwelijks sturing. Deze documentaire richt zich op de vijf leden van deze slagwerksectie. Rode draad is het aanstaande afscheid van paukenist Nick Woud en maakt meteen duidelijk waarom slagwerkers zo op zichzelf aangewezen zijn. Een korte lezing over wat er komt kijken bij het spelen van een triangel maakt duidelijk dat deze muzikanten hun passie voor hun instrument relativeren met een prettig gevoel voor humor. Onderhoudend, maar vooral aan te raden voor getrainde slagwerkers of percussionisten die, net als de geportretteerde muzikanten, het koren van het kaf weten te scheiden. Voor relatieve leken is het zo nu en dan wat droge kost.

Het leven van Akio Kanzaki [Yô Ôizumi] lijkt op niets uit te lopen. Zijn vrouw [Ogi Yahagi] heeft hem verlaten en onder druk van zijn baas [Kaoru Kobayashi] moet Akio zijn beste vriend Kibe [Kankuro Kudo] ontslaan. Om te ontsnappen aan de problemen gaat hij aangekondigd op bezoek bij zijn moeder Fukue [Sayuri Yoshinaga], met wie hij lange tijd nauwelijks contact heeft gehad. Fukue blijkt (figuurlijk) een ander mens te zijn geworden en ook zij is op zoek naar nieuwe zingeving aan haar leven. Zij vindt levensvreugde door haar contact met de vriendelijke Ogiso [Ryo Ryusei] terwijl Akai toenadering zoekt tot zijn tienerdochter Mai [Mei Nagano], die bij al een tijdje bij haar oma woont. In eigen land was dit in 2024 genomineerd voor 11 prijzen van de Japanse academie, maar had stevige concurrentie van vooral Perfect Days en Godzilla Minus One en wist geen enkele nominatie te verzilveren. Maar de charmante, hartverwarmende film hoort niet in de schaduw van die films te staan, want het is een van de beste films over de band tussen ouder en kind in lange tijd. Yoshinaga is uitblinker van de foutloos acterende cast en de schitterende score van veteraan Akira Senju vond ik indrukwekkend genoeg om te blijven zitten tot de laatste noot is gespeeld.

Openbaar aanklager Orsolya [Eszteer Tompa] ligt onder vuur in Cluj, de hoofdstad van Transsylvanië. Directe aanleiding is een incident rondom een dakloze man [Gabriel Spahiu] en het gevolg is een stroom aan (online) beledigingen en doodsbedreigingen. Jude verwerkte een hoop maatschappijkritiek in een aaneenschakeling van statisch gefilmde scènes waarin Orsolya gesprekken voert met verschillende mensen. De opening met de dakloze man in een merkwaardig dinosaurussen-pretpark is gedenkwaardig. Wat volgt heeft niets met cinema te maken en was (ondanks het degelijke acteerwerk) waarschijnlijk zelf als toneelstuk amper te pruimen geweest.