Meningen

Regisseur Ian Palmer zat krap bij kas toen hij besloot om tegen betaling een gevecht met blote vuisten (vandaar de titel) tussen twee mannen die vertegenwoordigers zijn van een familie 'rondreizende Ieren' oftewel zigeuners. De gevechten zijn begonnen aan een vaag incident in 1992 en sindsdien dagen verschillende 'clans' elkaar steeds door middel van videoboodschappen uit voor een volgend gevecht waardoor er geen einde lijkt te komen aan de bloederige gevechten. Palmer is direct gefascineerd door James Quinn McDonagh, een al geruime tijd ongeslagen vechter die naar eigen zeggen geen zin heeft om te vechten, maar steeds opnieuw wordt uitgedaagd ondanks dat hij flink wat prijzengeld eist.

De beelden van de gevechten zijn behoorlijk schokkend en het verhaal achter de gevechten, alsmede de connecties tussen de families, maken het allemaal ronduit bizar. Wat deze film interessant maakt is het feit dat het een stuk cultuur blootlegt van een bevolkingsgroep die zich zelden openstelt voor camera's, alsmede Palmers beschrijving van zijn geleidelijk veranderende rol bij de gevechten en de gevoelens die hij daarbij heeft. Absoluut niet voor mensen die echt geweld niet kunnen aanzien, maar fascinerend op een vaak ongemakkelijke manier.

WWE-ster Paul Wight, alias The Big Show, speelt zijn eerste hoofdrol in deze luchtige komedie over Walter [Wight], een sullige reus met een hart van goud die geen andere wereld kent dan het weeshuis waar hij als dertiger nog steeds woont. Wanneer de keuken van het weeshuis mede door zijn toedoen afbrandt dreigt een inspecteur het weeshuis te sluiten als er niet binnen een week gestart wordt met de bouw van een nieuwe keuken. Geldgebrek maakt dat onmogelijk, maar dan verschijnt bokspromoter Eddie Sullivan [Mark Feuerstein]. Die ziet zijn kans schoon en verzint een plan waarmee hij Walter kan gebruiken om snel flink wat geld te verdienen door hem mee te laten doen aan een prestigieus vechttoernooi in New Orleans. Wight is als een vis in het water in zijn kindvriendelijke rol en Feuerstein en Hardin (als een vrijwilliger bij het weeshuis) zijn uitstekend gecast. Dennis Farina levert opnieuw puik werk af als de schuldeiser die Eddie constant op de hielen zit en Wendie Malick is hilarisch als de bijzonder wereldse Sister Francesca. Het scenario lijdt echter aan een overdosis smakeloze grappen.

Shoko Nishimiya [Saori Hayami] is nieuw op school en laat tijdens haar introductie aan de klas weten dat ze zeer slechthorend is en communiceert met behulp van een schrift. Shôya Ishida [Miyu Irino] is de klier die Shoko zodanig pest dat ze van school gaat, ook al deed ze eerst nog haar best om vriendschap te sluiten met Shôya. Jaren later kampt Shôya met een ernstige depressie en besluit hij een einde aan zijn leven te maken. Maar eerst wil hij een poging doen om het goed te maken met Shoko. Ik blijf moeite hebben met die typische houterige Japanse animatie en met een speelduur van 130 minuten is dit zeker een half uur te lang. Dat neemt niet weg dat dit erin slaagt om twee pittige, maar belangrijke thema’s voor jongeren (het maken van vrienden en de worsteling met het zelfbeeld) te verbinden in een mooi verhaal, zonder neerbuigend te zijn.

Na de dood van zijn vrouw besluit Erdal [Vefa Ocal] dat het tijd is dat zoon Nuri [Gürkan Küçüksentürk] het restaurant moet overnemen, ondanks zijn klunzigheid. Maar Nuri staat op het punt om zich te verloven met Leyla [Ebru Akyildiz], de dochter van Erdals grote concurrent Zafer [Ergun Simsek]. Er gaat van alles mis binnen de familie, maar de grootste miskleun is Van Jaarsveld, wiens stupide scenario alleen in negatieve zin overtroffen wordt door zijn abominabele acteursregie. Küçüksentürks gevoel voor komedie bestaat niet, Ocal heeft geen idee hoe hij een blinde man moet spelen en het is me een raadsel waarom Van de Wetering twee keer op de aftiteling staat: een keer als Eva, een keer als verpleegster. Het grootste raadsel is echter waarom Van de Wetering zo goed is en de rest van de cast zo verschrikkelijk slecht!

Docent Yuko Moriguchi vertelt haar onrustige leerlingen dat ze aan het eind van de maand zal vertrekken. De opstandige kinderen reageren aanvankelijk onverschillig op haar aankondiging, totdat ze meldt dat ze weet dat één van de aanwezige leerlingen verantwoordelijk is voor de verdrinking van haar dochter en dat ze haar wraakplan met succes heeft ingezet. Het is de eerste in een serie bekentenissen waarin we de aanloop naar de dood van Yuko’s dochter meemaken vanuit de perspectieven van de betrokken personen. Die perspectieven zijn scherp uitgewerkt en geven een sterke emotionele lading aan het verhaal dat een bitter, gepast wrang gevoel voor humor heeft. Nakashima’s visuele stijl is lange tijd verbluffend, maar wordt op den duur overweldigend en uiteindelijk vermoeiend.

Om hun relatie uit het slop te halen besluiten een echtpaar bestaande uit academicus Erik [Ullrich Thomsen] en nieuwslezeres Anna [Trine Dyrholm] begin jaren '70 hun huis open te stellen en er een commune op te richten. Maar ondanks de frivoliteit en de verandering die dat teweeg brengt, ook voor hun dochter Freja [Martha Sofie Wallstrøm Hansen], blijven de problemen in hun relatie bestaan en is het een kwestie van tijd voor het tot een confrontatie komt.

Regisseur Vinterberg slaagt er op knappe wijze in de film vrijwel ongemerkt van luchtige komedie over te laten gaan in pure tragedie, daarbij geholpen door een voortreffelijk acteursensemble. Fares Fares scoort als een immigrant met een klein inkomen die elke keer in huilen uitbarst als hij kritiek krijgt en de jonge Hansen houdt zich bijzonder knap staande naast de excellerende Dyrholm en Thomsen, vooral in de hartverscheurende, onvermijdelijke finale van dit intelligente, maar zeker ook onderhoudende psychologische drama.

Op haar 18e is Vera Brandes [Mala Emde] al twee jaar actief als impresario. Nu stort ze zich op het regelen van een concert van jazzmuzikant Keith Jarrett [John Magaro], een muzikaal genie dat eerder onder anderen werkte met Miles Davis. De opname van het concert werd het best verkochte album van een jazzsolist aller tijden, dus het is vanaf het begin duidelijk dat het gaat lukken. Dit gaat voornamelijk over de obstakels die Vera en Keith moesten overwinnen om dat optreden te realiseren. Een muziekjournalist [Michael Chernus] spreekt je regelmatig rechtstreeks toe om een en ander in een (muzikaal-)historische context te plaatsen. De 28-jarige Emde is veel te oud voor haar rol (haar pogingen tot puberaliteit overtuigen nooit), maar compenseert dat deels met tomeloze energie. Betts komt veel beter uit de verf als het getormenteerde muzikale genie in deze vlotte, amusante reconstructie van een sleutelmoment uit de geschiedenis van de moderne jazz.

Verfilming van de autobiografische roman van Janneke Schoonhoven begint in 2004 wanneer Hanne Veenhoven [Karina Smulders] haar kinderen Azim [Jurgen Bogaert[ en Bibi [Fiona Livingston] uitzwaait wanneer ze met haar ex-man Nizar [Cahit Õlmez] naar Eurodisney vertrekken. Ze is totaal verbijsterd wanneer Nizar haar enige tijd later belt met de mededeling dat hij met zijn kinderen naar Syrië is gevlucht omdat racistische onbekenden dreigden hem te doden als hij Nederland niet zou verlaten. Ze roept de hulp in van Wouter Siemons [Thom Hoffman] om Nizar en de kinderen te helpen veilig terug te keren naar Nederland, maar al gauw wordt duidelijk dat Nizar bij zijn familie in Syrië wil blijven. Hanne besteedt zoveel tijd aan haar kinderen in Syrië dat het ten koste gaat van haar relatie met Bertus [Tjebbo Gerritsma] en hun veel jongere kinderen. Het basisgegeven is interessant en nog steeds actueel, maar het geeft geen enkel inzicht in de voorgeschiedenis van Hanne en Nizar en het blijft onduidelijk wat Nizar bezielt om zijn kinderen te ontvoeren.

Godhavn Børnehjem was een opvanghuis voor jongens in Denemarken waar jongens van 1945 tot 1976 systematisch werden misbruikt door de staf. Deze film verscheen vijf jaar nadat het officiële onderzoek naar de gebeurtenissen in Godhavn werd gepubliceerd en is onder anderen gebaseerd op de persoonlijke ervaringen van klokkenluider Poul-Erik Rasmussen. Centraal staan broer Erik [Albert Rudbeck Lindhardt] en Elmer [Harald Kaiser Hermann] die er belanden omdat hun moeder [Sonja Richter] ernstig ziek is en constant verzorging nodig heeft van haar broer [Paw Henriksen]. Met hulp van Tøger [Laurids Andersen] leren hoe ze uit het vizier kunnen blijven van de gevreesde directeur Heck [Lars Mikkelsen] en zijn even meedogenloze staf. Toch worden Elmer en Erik vast doelwit van vernederingen en mishandeling. De enige hoop komt van de nieuwe docent [Sofie Gräbøl] en later van een inspecteur [David Dencik] die zijn werk een stuk serieuzer neemt dan zijn voorganger [David Dencik]. Indringend, waargebeurd drama, mede dankzij het uitstekend acteerwerk van de jonge hoofdrolspelers. Drie jaar na het verschijnen van deze film bood de Deense minister-president Mette Frederiksen excuses aan namens de Deense regering.

Geen film met een (milieuvriendelijke) boodschap, maar een wat vreemde combinatie van zwarte humor en drama, op prachtige locaties in IJsland gefilmd. Halldóra Geirharðsdóttir speelt Halla, een eco-terrorist van tegen de 50, die stroomstoringen veroorzaakt in de hoop zo de aluminiumindustrie lam te leggen en te verjagen uit de prachtige natuuromgeving. Haar acties leveren veel publiciteit op, maar dat betekent dat er wel een klopjacht is gestart op 'De Bergvrouw'. En net op dat moment krijgt ze na lang wachten het nieuws dat ze een kind mag adopteren.

Scenarist/regisseur Benedikt Erlingsson is er niet op uit een conventionele film te maken, maar de stijlmiddelen die hij gebruikt zijn eerder frustrerend dan intrigerend. Met grote regelmaat verschijnen de leden van een jazz-trio (die een groot deel van de soundtrack 'live' spelen) in de film, evenals een trio in traditionele kledij gehulde zangeressen. Het is jammer dat de zang niet werd ondertiteld, want ik kon daardoor niet met zekerheid vaststellen of ze als een soort Grieks chorus fungeerden. Waarom de muzikanten verschijnen, alsmede waarom Halla rechtstreeks met ze communiceert is mij niet duidelijk. Diergelijke momenten verstoren in ieder geval de dramatische opbouw van het verhaal, waardoor het niet altijd even goed te volgen is en je je moeilijk kunt laten meeslepen. Het is technisch allemaal goed gemaakt en de fotografie is prachtig, maar beklijven doet het nauwelijks.

Zweedse zwarte komedie waarin een groep ambtenaren veroordeeld is tot teambuildinguitje ter gelegenheid van de aanstaande opening van een gloednieuw winkelcentrum. De barsten in de onderlinge relaties worden gauw zichtbaar en nadat iemand het masker van officiële mascotte ‘Roetje’ heeft gestolen, komen de teamleden een voor een op gruwelijke wijze om het leven. De briljante montage zorgt voor de nodige lachsalvo’s in deze koren op de molen van iedereen die gruwt bij het woord ‘teambuilding’.

Door aanhoudende droogte in de savanne besluit een groep dieren onder leiding van de wijze leeuw Socrates [Stephen Fry] zich te wagen in de ‘Vallei Des Doods’ om uit te zoeken wat er is gebeurd. Onder hen bevinden zich de vindingrijke meerkat Billy [James Corden] en zijn geliefde Bonnie [Billie Piper], de zelfverzekerde Haan Charles [Andy Serkis], olifant Bonnie [Dawn French], giraffe Giselle [Joanna Lumley] en de stokoude schildpadden Winston [Jim Broadbent] en Winifred [Vanessa Redgrave]. Uiteraard ontdekken ze dat de droogste is veroorzaakt door de mens waarvoor economische belangen zwaren wegen dan het klimaat. De makers hebben duidelijk veel tijd besteedt aan realistische vergezichten en gedetailleerde huiden en veren. Die tijd hadden ze beter kunnen besteden aan het scenario dat weliswaar goed is bedoeld, maar het is erg prekerig, de humor is vaak smakeloos en de toon is zo nu en dan wat naargeestig. Maar het is vooral traag en saai.

Een typische IMAX-film: over-the-top, lawaaiïg en vol plotgaten. Volop ingrediënten voor een hopeloos mislukte B-film met een A-budget, maar de film wordt gered door een sterke cast die er toch voor weten te zorgen dat de personages het hakkuh-en-zaguh-script weten te ontstijgen. Met Tom Hiddelston en Oscarwinnares Brie Larson heb je toch twee ijzersterke acteurs in de hoofdrol en Samuel L Jackson en John C Reilly leven zich lekker uit als respectievelijk een bikkelharde ijzervreter die Kong koste wat kost naar de verdoemenis wil helpen en een piloot die in 1944 op Skull Island neerstortte en al 28 jaar weet te overleven. De film is wat meer schatplichtig aan het meesterlijke origineel uit 1933, getuige verschillende gevechten die Kong heeft met het plaatselijke wild, maar de film heeft bij lange na niet de emotionele diepgang van dat origineel en hoewel Kong er in ieder geval een stuk overtuigender uitziet dat het CGI-gevalletje uit 2005, slaat regisseur Jordan Vogt-Roberts de plank behoorlijk mis wanneer hij probeert iets van een verstandhouding tussen Larson en Kong te suggereren. En dus is dit popcornvermaak in de middelmatigste IMAX-traditie. Alweer...

Na een beschermde opvoeding als lid van het Britse koninklijk huis trouwt Caroline Matilda [Alicia Vikander] in 1766 met de Deense koning Christian VII [Mikkel Boe Følsgaard] over wie ze lovende verhalen heeft gehoord. Christian gedraagt zich echter als een imbeciel en houdt er meerdere affaires op na, ook in zijn eigen paleis. In overleg met het Deense kabinet besluit Christians moeder Juliane Marie [Trine Dyrholm] dorpsarts Johann Friedric Struensee [Mads Mikkelsen] aan te stellen om Christian in het gareel te houden. Zijn komst zorgt voor grote verandering in koninklijk paleis en niet op de manier die Juliane Marie en het kabinet hadden gehoopt. De titel verraadt al in welke richting het gaat. Het gebrek aan verrassingen wordt gecompenseerd door uitstekend presterende cast (met Følsgaard als uitblinker) en de make-up, kostuums, sets en het camerawerk zijn prachtig. Vooral (maar niet uitsluitend) een aanrader voor liefhebbers van kostuumdrama’s dus.

Waanzinnig melodrama van vlak voor de Hayes-Code. Walter Huston speelt een ivoorhandelaar (Flint Rudlege en NIET Walter E. Kurtz!) die zich in de jungle van Kongo, ondanks het feit dat hij half verlamd is, heeft weten op te werken tot het stamhoofd van een groep inboorlingen. Gedreven tot het randje van waanzin doordat zijn vrouw een buitenechtelijke dochter zou hebben gehad met zijn aartsvijand Gregg Whitehall [C. Henry Gordon], besluit hij die dochter [Virginia Bruce] aan allerlei vormen van psychologische martelingen te onderwerpen.

Hoewel de inboorlingen behoorlijk stereotiep zijn neergezet, past het wel bij de exotisch-mysterieuze, onheilspellende setting van het verhaal. De soms ronduit groteske, theatrale vertolkingen van Huston en Bruce verhogen het vermaak in een staaltje wansmaak van het betere soort.

Won Yip heeft als bijnaam Mr. Damsquare. Logisch, want hij is eigenaar van alle horecagelegenheden op De Dam. Dan ben je iemand en in deze documentaire komen we meer te weten of de arbeidsethos en de drijfveren van één van de meest succesvolle zakenmensen in ons land. Hard werken en van iedere stuiver een dubbeltje proberen te maken is er bij hem, maar ook bij zijn zus en broers met de paplepel ingegoten en dat ging zeker niet met fluwelen hand. Won Yip durft zichzelf te zijn voor de camera, maar geeft ook duidelijk aan waar zijn grenzen liggen. Net als in zijn zakelijke contacten. Zijn zus Anine, met wie hij lange dagen doorbrengt in zijn beroemde ‘bunker’, onder één van zijn cafés op De Dam, gaat meer in op de familiegeschiedenis die veel duidelijk maakt over de gedrevenheid van de familie Yip om hun fortuin maar uit te blijven breiden, daarbij geholpen door homevideo’s.

Volgens de overlevering duidde Bernard Haitink de slagwerksectie van het Koninklijke Nederlandse Concertgebouw Orkest aan als een eigen Republiek binnen het orkest. Concreet: hij vertrouwde volledig op het inzicht en vakmanschap van de slagwerkers voor hun aandeel aan de concerten en gaf ze niet of nauwelijks sturing. Deze documentaire richt zich op de vijf leden van deze slagwerksectie. Rode draad is het aanstaande afscheid van paukenist Nick Woud en maakt meteen duidelijk waarom slagwerkers zo op zichzelf aangewezen zijn. Een korte lezing over wat er komt kijken bij het spelen van een triangel maakt duidelijk dat deze muzikanten hun passie voor hun instrument relativeren met een prettig gevoel voor humor. Onderhoudend, maar vooral aan te raden voor getrainde slagwerkers of percussionisten die, net als de geportretteerde muzikanten, het koren van het kaf weten te scheiden. Voor relatieve leken is het zo nu en dan wat droge kost.

Het leven van Akio Kanzaki [Yô Ôizumi] lijkt op niets uit te lopen. Zijn vrouw [Ogi Yahagi] heeft hem verlaten en onder druk van zijn baas [Kaoru Kobayashi] moet Akio zijn beste vriend Kibe [Kankuro Kudo] ontslaan. Om te ontsnappen aan de problemen gaat hij aangekondigd op bezoek bij zijn moeder Fukue [Sayuri Yoshinaga], met wie hij lange tijd nauwelijks contact heeft gehad. Fukue blijkt (figuurlijk) een ander mens te zijn geworden en ook zij is op zoek naar nieuwe zingeving aan haar leven. Zij vindt levensvreugde door haar contact met de vriendelijke Ogiso [Ryo Ryusei] terwijl Akai toenadering zoekt tot zijn tienerdochter Mai [Mei Nagano], die bij al een tijdje bij haar oma woont. In eigen land was dit in 2024 genomineerd voor 11 prijzen van de Japanse academie, maar had stevige concurrentie van vooral Perfect Days en Godzilla Minus One en wist geen enkele nominatie te verzilveren. Maar de charmante, hartverwarmende film hoort niet in de schaduw van die films te staan, want het is een van de beste films over de band tussen ouder en kind in lange tijd. Yoshinaga is uitblinker van de foutloos acterende cast en de schitterende score van veteraan Akira Senju vond ik indrukwekkend genoeg om te blijven zitten tot de laatste noot is gespeeld.

Openbaar aanklager Orsolya [Eszteer Tompa] ligt onder vuur in Cluj, de hoofdstad van Transsylvanië. Directe aanleiding is een incident rondom een dakloze man [Gabriel Spahiu] en het gevolg is een stroom aan (online) beledigingen en doodsbedreigingen. Jude verwerkte een hoop maatschappijkritiek in een aaneenschakeling van statisch gefilmde scènes waarin Orsolya gesprekken voert met verschillende mensen. De opening met de dakloze man in een merkwaardig dinosaurussen-pretpark is gedenkwaardig. Wat volgt heeft niets met cinema te maken en was (ondanks het degelijke acteerwerk) waarschijnlijk zelf als toneelstuk amper te pruimen geweest.

Met ongebruikt materiaal dat hij in 2007 samen met Tim Hetherington filmde tijdens een aantal bezoeken aan een eenheid van The 173rd Airbone Brigade dat gestationeerd was in de Korengal Vallei in het oosten van Afghanistan, maakte Sebastian Junger een vervolg op het in 2010 verschenen Restrepo. Die voorganger richtte zich vooral op het algemene verloop van de oorlog aldaar en wisselde beelden van de dagelijkse gang van zaken af met interviews met de overlevende soldaten. Dit vervolg heeft een meer nadrukkelijke politieke lading, hetgeen blijkt uit de kritische manier waarop de soldaten terug kijken op wat ze hebben gedaan. Dat levert boeiende inzichten op, evenals aangrijpende onthullingen over hoe de aanwezigheid in de Korengal Vallei het leven van de soldaten heeft beïnvloed. Korengal heeft daardoor een psychologische inslag die het tot een even waardevolle als waardige aanvulling op het prijswinnende Restrepo maakt.

De 55-jarige Nicole van Damme ontdekte de Facebookgroep ‘Kouwe Koppen’ waarmee ze in contact kwam met mensen die (net als haar) het liefst het hele jaar door in openwaterzwemmen. Deze compilatie is het resultaat van een oproep aan groepsleden en bestaat uit beelden van het zwemmen zelf en onthullingen over de fysieke, maar vooral de mentale meerwaarde van deze gewoonte. Een simpel concept, degelijk uitgewerkt en Van Damme verzuimt niet om kijkers te waarschuwen voor de gevaren van onderkoeling en tips te geven over zwemkleding.

Rumi [Arden Cho], Mira [May Hong] en Zoey [Ji-young Yoo] van poptrio Huntrix gebruiken hun zangtalenten om de wereld te beschermen tegen de demonen van Gwi-ma [Lee Byung-hun]. De cynische Ji-noo [Ahn Hyo-seop] helpt Gwi-ma met de oprichting van boyband Soja Boys die Huntrix van de troon moet stoten als de populairst popact ter wereld. Binnen Huntrix ontstaat spanning als één van hen een schokkende ontdekking doet over haar vader. Nadrukkelijk gericht op niet al te veeleisende beginnen tieners, maar dankzij een aangename dosis verlichtende humor en een prima soundtrack is dit ook voor cynici als Ji-noo te veteren. Ken Jeong sprak de stem in van Bobby, de manager van Huntrix.

Sneeuwschuiver Nils Dickman [Stellan Skarsgård] heeft net een onderscheiding gekregen voor zijn belangrijke werk wanneer zijn zoon het slachtoffer wordt van een liquidatie. Dat laat Nils niet op zich zitten hij besluit de dader op te sporen en bloedwraak te nemen. Maar daardoor raakt hij verstrikt in de strijd tussen maffiabazen ‘Papa’ Popovic [Bruno Ganz] en Ole ‘Greven’ Forsby [Pål Sverre Hagen] voor wie vergelding pas lijkt te stoppen als de laatste man is gevallen. Een wat vreemd basisgegeven voor een komedie en de opeenstapeling van bloederige afrekeningen begint al snel wat afstompend te werken, maar met name Hagen en Ganz melken de komedie tot het uiterste in deze bizarre, maar toch vermakelijke, gitzwarte misdaadkomedie met een waanzinnig slotakkoord.

Tom [Adam Scott], Sarah [Toni Collette] en hun kinderen Max [Emjay Anthony] en Beth [Stefania LaVie Owen] kijken bepaald niet uit naar Kerst want dan kom Sarahs zus [Allison Tolman] met haar man [David Koechner] met haar vier kinderen de rust verstoren. Wanneer Max het doelwit wordt van pesterij goot hij de brief die hij voor Kerstman had geschreven boos weg. En dat is reden voor Krampus [Luke Hawker], de “schaduw van de Kerstman” om de feestdagen op duistere wijze te verstoren. Horrorkomedie begint veelbelovend en opent deuren naar een scherpe satire op het materialisme en de opgedrongen gezelligheid van de feestdagen, maar gooit die halverwege definitief dicht terwijl het zich ontpopt als een conventionele (doch nog altijd luchtige) horrorfilm. Dankzij de fijne cast is dit in ieder geval één van de beste Kersthorrorfilms.

Sergei Kravinoff [Aaron Taylor-Johnson] leidt een dubbelleven als de mythologische burgerwacht/huurmoordenaar Kraven. Hij neemt het op tegen collega The Foreigner [Christopher Abbott] die werkt voor Alesei Sytsevich [Alessandro Nivola] die Sergeis halfbroer Dmitri [Fred Hechinger] gebruikt als pion in een machtsspel met Sergei’s vader [Russell Crowe]. Ariana DeBose mag ook meedoen en daarom is er een verwarrende flashbackstructuur opgezet. Maakt overigens ook weer niet zoveel uit want 90 vaak slaapverwekkende minuten lang zijn Kraven en The Foreigner naamloze mannen met geweren aan het doden. Zo nu en dan draven er wat weinig overtuigende computergegenereerde beestjes op in een vergeefse poging de boel iets op te leuken. Vanzelfsprekend is er een spectaculaire finale, maar omdat het scenario geen enkele reden geeft om ook maar enige sympathie te hebben voor de familie Kravinoff is het bepaald niet meeslepend. Hopelijk één van de laatste pogingen om het Marvel-universum levend te houden.

Op het eerste gezicht is de familie Christian het prototype van een christelijke Amerikaans gezin. Daar komt verandering wanneer Piotr [Jan Bijvoet] met zijn zoons Dmitri [Chris Peters] en Igor [Matti Stooker] onaangekondigd langskomen om een lekkende kraan te repareren. Wat volgt is in feite een sloopoperatie en de ontwrichting van het gezin, totdat Bernie (na heel lang wachten) gehoor geeft aan de stem in zijn hoofd die zegt: “Kill em all.” Haars en Van der Kuil schieten allerlei heilige huisjes overhoop op enige manier die ze kennen: met een bazooka. Neergesabeld door Amerikaanse critici en dat was waarschijnlijk precies de bedoeling. Maar het is hoe dan ook een aanfluiting. Kijk liever I Love Mallory nog maar eens terug.

In 1999 vluchtte Rafed Ahmed Alwan van Irak via Marokko naar Duitsland. Daar kwam hij terecht in de bureaucratische mallemolen (en in een veredeld interneringskamp). Vanaf het moment dat hij liet ontvallen dat hij als chemisch ingenieur werkte in een Irakese fabriek, werd hij veelvuldig onderworpen aan ondervragingen. De informatie die Rafed gaf speelde een sleutelrol in het besluit van de Verenigde Staten om Irak binnen te vallen – daar zouden immers massavernietigingswapens zijn. Toen daar geen bewijs van werd gevonden, kreeg Rafed Ahmed Alwan (codenaam “Curveball”) de zwarte piet toegewezen. In deze documentaire doet hij zijn verhaal, maar hoe serieus kun je iemand nemen die een enorme leugen bekent? Bittner stelt prangende vragen, maar had er waarschijnlijk goed aan gedaan om ook mensen te interviewen die Rafeds getuigenis kunnen afwegen. Bovendien is de Duitse nasynchronisatie voor niet-Duitse kijkers vrij storend.

Tweeling Jurre [Kamiel van Ophem] en Kiki [Yentl Meijer] trekken na de scheiding van hun ouders in bij hun moeder [Kim Pieters] op Ibiza. Ze hebben het daar niet naar hun zin, dus wanneer hun geliefde opa [Tom Jansen] na een ongeluk in huis in het ziekenhuis belandt, piepen ze er tussenuit om te voorkomen dat hun vader [Tjebbo Gerritsma] opa’s huis verkoopt en hem in een verpleeghuis stopt. Zet je verstand op nul om de talloze inconsistenties en ongeloofwaardige gebeurtenissen langs je af te laten glijden. Duidelijk geschreven door iemand (Susan Stam) die kinderen denkt wijs te kunnen maken dat je in een paar uur met de trekker van Valencia naar de grens met Frankrijk kunt kachelen. Het overdreven acteren van de kids helpt ook niet. Enige pluspunt is Jansen, die plezier lijkt te hebben en daarmee zonder meer een ideale grootvader neerzet. Enkele BN-ers spelen zichzelf. Hiep hiep!

Een Russische vrouw krijgt zonder opgaaf van reden het pakketje met levensmiddelen dat ze aan haar (ten onrechte?) voor moord veroordeelde echtgenoot heeft gestuurd terug. De zwijgzame vrouw [Vasilina Makovtseva] besluit het pakketje persoonlijk af te geven bij de gevangenis en ontmoet tijdens haar reis naar het dorp waar de gevangenis en gedurende haar verblijf daar een keur aan mensen die haar, ter goeder of ter kwader trouw, willen helpen.
Intrigerende, surrealistische vertelling heeft een fantastische eerste helft, waarin Sergey Loznitsa zijn hoofdpersoon vooral gebruikt als toeschouwer en zich meer richt op de levendige, vaak humoristische en soms ontroerende gesprekken die de mensen om haar heen voeren. Het gesprek in de bus is hilarisch, de ontmoeting met een operazanger en een oud-militair in de trein fascinerend. Elke ontmoeting lijkt zich af te spelen in een ander tijdperk van de Russische geschiedenis en dat maakt de film zo intrigerend. Helaas verliest de film behoorlijk wat momentum in de tweede helft, onder anderen door veel te lang aangehouden statische (en nutteloze) shots waarin ik tijdens het kijken op den duur tevergeefs probeerde de schaar in te zetten. Veel erger is het feit dat deze film drie eindes heeft, waarvan de eerste - een bizarre hoorzitting over de vraag of de vrouw haar man mag bezoeken - geniaal is, de tweede onnodig gewelddadig en de laatste een laffe uitvlucht. Jammer, want dit had het in zich om een meesterwerk te zijn en niet de frustrerende net-niet-ervaring die het is geworden.

Kruimeltje [Viggo Neijs] is geadopteerd door de steenrijke Harry [Rick Engelkes] en Lieze [Kim Pieters], maar gedraagt zich nog steeds als het straatschoffie dat overal waar hij komt een ravage achterlaat. Zijn pleegouders huren een gouvernante [Ilse Warringa] in om hem thuis te onderwijzen en in de gaten te houden. Dan worden Kruimeltje en Anna [Sabijn Dunnewijk], een leeftijdsgenoot met wie hij ruzie heeft, ontvoerd door de klungelige bandieten Eduard [Bas Keijzer[ en Roest [Horace Cohen]. Hun baas Lefty [Victor Löw] hoopt daarmee Harry te dwingen hem het eigendom te geven van een goudmijn. Poging tot jeugdwestern doet denken aan een slechte kopie van een avontuur van Bassie en Adriaan, maar dan (nog) oubolliger. Slecht uitgevoerde slapstickscènes, schmierende schurken en een slap verhaaltje. Kinderen malen daar misschien niet om, maar ouders raad ik aan om – indien mogelijk – ondertussen iets anders te doen.